Η Μεγάλη Περιπέτεια Στο Άηχο Βουνό

0
186

ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
Καλησπέρα σας,
 χαίρομαι πολύ που διαβάζετε την μικρή μου ιστορία άλλωστε θα ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου αυτή. Όχι, οχι δεν είναι παραμύθι , θέλω απλά να μοιραστώ μαζί σας ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω να γράφω παραμύθια και ούτε μοιράζομαι τις ιστορίες μου τόσο εύκολα αλλά πιστεύω ειλικρινά ότι εσείς θα καταλάβετε τον λόγο που αποφάσισα να σας μιλήσω.
Τικ τακ τικ τακ η ώρα είναι τρεις τα ξημερώματα και εγώ προσπαθώ να γράψω στο κομπιούτερ μου το ημερολόγιο μου. Είναι η μόνη ώρα της ημέρας που έχει τόση ησυχία και μπορώ να συγκεντρωθώ και να γράψω απερίσπαστα. Για κάποιο λόγο αυτό το βράδυ μπερδεύω πολύ τα πλήκτρα “Σ”και “θ”. Σχεδόν όλες οι λέξεις μου χρειάζονται διόρθωμα. Μοιάζουν σαν να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους. Ενώνονται και χωρίζουν, με μία δική τους θέληση χωρίς εγώ να μπορώ να κάνω κάτι γι’αυτό. Ξανά διαβάζω ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα και απλά διορθώνω. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό. Ή είμαι πολύ κουρασμένη ή κάποιο πρόβλημα έχει ο υπολογιστής μου αλλιώς δεν εξηγείται. Ξαφνικά ο υπολογιστής κλείνει μόνος του και μετά από μερικά δευτερόλεπτα ανοίγει ξανά. Στην οθόνη όμως δεν υπάρχουν οι συνηθισμένες μου εικόνες. Στη θέση τους υπάρχει φωτογραφία από ένα μικρό χωριό. Ξέρετε, σαν αυτά τα χωριά που βλέπουμε στο internet γραφικό, πέτρινο, φαντάζομαι θα το προστατεύει και η Ουνέσκο. Από τις καμινάδες βγαίνει καπνός σχηματίζοντας την λέξη “ΘΟΣ”!!!!
Δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Μου έρχεται μήνυμα στον υπολογιστή: Βρίσκεστε στο χωριό της αλφαβήτας, το υψόμετρο είναι μεγάλο καθώς και οι απαιτήσεις γι’ αυτό το λόγο, πάρτε βαθιές αναπνοές. Οι αποσκευές σας έχουν φτάσει από νωρίς και σας  περιμέναμε με αγωνία……
Ποιο χωριό; Οι αποσκευές μου; Ποιοι με περιμένουν; Και το σημαντικότερο πώς πηγαίνω εκεί; Τι συμβαίνει;
ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ
Χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω βρίσκομαι ήδη στο πλακόστρωτο της κεντρικής πλατείας με τις πιτζάμες μου φυσικά. Γύρω μου υπάρχουν σπίτια και μαγαζιά με περίεργες ταμπέλες. Μερικές μου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση, όπως η εταιρεία φόρτο εκφόρτωσης “ο κόκορας”, τα γραφεία της εφημερίδας “τυπογραφικό λάθος”, ένα συνεργείο με πινακίδα “οτοκορεκτ”, το “ορθογραφικό νοσοκομείο ” , η διαφήμιση της εταιρείας ύδρευσης “τονικό σύστημα” και μερικά άλλα…..
Με πλησιάζουν ένας ψιλόλιγνος άνδρας και μια χοντρή κυρία. Είναι χαμογελαστοί αλλά φαίνονται πολύ ανήσυχοι.
-Καλώς ήρθατε στο χωριό της αλφαβήτας. Σας περιμένουμε με μεγάλη αγωνία.
-Εμένα; Από που κι ως που;
-Εσείς δεν ασχολείστε με τα γράμματα τους ήχους και τέλος πάντων τέτοια πράγματα; Εσάς ακριβώς! Οι συνάδελφοι σας έχουν ήδη ξεκινήσει το ψάξιμο πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε!
-Ποιοι συνάδελφοι; τι ψάξιμο; τι εννοείτε να κάνουμε;
-Θα σας εξηγήσουμε στα γρήγορα γιατί δεν έχουμε πολύ χρόνο. Παρατηρήσατε ότι έχετε πρόβλημα να γράψετε ή να πείτε το Σ και το Θ. Ε, υπάρχει λόγος! Από χθες το πρωί ψάχνουμε να τους βρούμε! Κατά τις 8.15, που χτυπάει το κουδούνι στα σχολεία έπρεπε να είναι στη θέση τους! Όμως εκείνοι έφυγαν για αναρρίχηση το Σαββατοκύριακο και δεν επέστρεψαν πότε. Όπως καταλαβαίνετε είναι σοβαρό.
Έχω μείνει “παγωτό” και τους κοιτάζω μέσα στα μάτια, χωρίς να μπορώ να βρω μια λογική εξήγηση γι’ αυτό που ζω. Η ένταση όμως στη φωνή τους με κάνει και συνέρχομαι σχετικά γρήγορα. Αποφασίζω πως δεν θα το σκεφτώ περισσότερο δέχομαι  να βοηθήσω. Χρειάζομαι όμως κάποια πράγματα για να ξεκινήσω την έρευνα:
Πρέπει να φορέσω τα ρούχα μου και όχι τις πιτζάμες μου!!!!ΠΡΟΦΑΝΩΣ!!!!
Χρειάζομαι ένα χάρτη της περιοχής πρόσφατα ενημερωμένο και μια λίστα με τους κατοίκους , με όνομα & διεύθυνση.
Ένα σημειωματάριο για να γράφω τις πληροφορίες που συλλέγω
και….
ένα μεταφορικό μέσο φυσικά!
Οι κάτοικοι της περιοχής, παρά την καχυποψία τους, μου παρέχουν όλα όσα ζητώ.
Η ΕΡΕΥΝΑ
Έχω πραγματικά στα χέρια μου έναν κατάλογο με ονόματα όπως Άλφα Αλφαβητοπούλου- οδός Α– επάγγελμα Αγρότισσα, Βήτα Βυτιάδης- οδός Β– επάγγελμα Βοσκός κλπ. Εντυπωσιασμένη από τα ονόματα και τα στοιχεία του καθενός, τον ξεφυλλίζω μέχρι να φτάσω στους δυο που δηλώνονται ως αγνοούμενοι…..και να! Οι σελίδες είναι σκισμένες. Σαν κάποιος να προσπάθησε να εξαφανίσει τα στοιχεία τους!
-Μμμμμμ, ύ πο πτο….μονολογώ! Ας δώ και τον χάρτη και μετά θα κάνω μια βόλτα στο χωριό μήπως μάθω κάτι παραπάνω..
Η βόλτα μου αποδειχτήκε πολύ σημαντική τελικά. Άλλη μια ματιά στις σημειώσεις μου. Προσπαθώ να καταστρώσω ένα σχέδιο και να προγραμματίσω το επόμενό μου βήμα.
” O κύριος Δέλτα Δέλτογλου- οδός Δ- δημόσιος υπάλληλος, είδε την παρασκευή αργά το βράδυ, δυο σκιές να περιφέρονται έξω από τις οικίες της κυρίας Θήτα Θητιάδη και του κυρίου Σίγμα Σιγμανέλλη . Ο Έψιλον Εψιλονίδης, μια εβδομάδα πριν είχε παρατηρήσει οτι είχαν ανταλλάξει αριθμούς πινακίδας στα αυτοκίνητα τους . Ο Ιταλός μουσικός Φωνονολόρε Τραλαλα που εργάζεται στο κεντρικό κατάστημα της περιοχής είχε αντιληφθεί ανήσυχα βλέμματα και τρεμάμενη φωνή στους δυο αγνοούμενους. Η μια γέφυρα επικοινωνίας κοντά στην οροσειρά έχει πέσει απο τα ξημερώματα του Σαββάτου, γιατί φούσκωσε επικίνδυνα το ποτάμι της ροής του λόγου. Το βράδυ της Παρασκευής κατά τις 8.00 , τους ειίδαν να τρώνε στην ταβέρνα “λόγια παχιά” και να πίνουν το ” αμίλητο νερό”.
Δε χωράει αμφιβολία ότι κάτι περίεργο έχει συμβεί. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κάνω μια έρευνα στα σπίτια τους, μήπως βρω κάποιο στοιχείο και αμέσως μετά να περάσω μια βόλτα από την γέφυρα που οδηγεί στην οροσειρά. Ναι! αυτή είναι η σωστή σειρά.
Οι πόρτες των δυο σπιτιών είναι ξεκλείδωτες και ακριβώς απ’ έξω ένα συνεργείο κλειδαρά με ένα φορτηγάκι που γράφει ” κλειδωμένα λόγια άνοιξε” , προσπαθεί να φτιάξει τις κλειδαριές. Ήταν τόσο απορροφημένοι στην δουλειά τους , που δεν μου έδωσαν καμία σημασία και έτσι μπήκα χωρίς καμία δυσκολία. Βγάζω λοιπόν το σημειωματάριό μου και ξεκινάω την καταγραφή στοιχείων…
“Τα δυο σπίτια βρίσκονται μακριά το ένα από το άλλο. Κοινά στοιχειά είναι οι ξεκλειδωτες πορτες και η μεγάλη ακαταστασία στον εσωτερικό χωρώ του σπιτιου. Σύμφωνα με την ορθογραφική αστυνομία, δεν λείπουν αντικείμενα μέσα από το σπίτι, αλλα φαίνεται οτι καποιος έχει πάρει τα χαρτιά ορθοφωνιας από τις βιβλιοθηκες και των δυο ενοίκων, καθως και εξοπλισμό αναρρίχησης. Λείπει επισης και ενα καδρο που αναπαριστά το χτίσιμό της πεσμένης γεφυρας από πετρες του κοντινότερου βουνού.”
Επόμενη στάση, η γέφυρα λοιπόν! Φτάνοντας εκεί,  η εικόνα που αντικρίζω είναι σαν την παρακάτω φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο και σας την παρουσιάζω, γιατί όπως σας είπα έφτασα εδώ φορώντας τις πιτζάμες μου και δεν έχω μαζί μου φωτογραφική μηχανή.
Αυτό που δεν μου ταίριαζε όμως είναι ότι ενώ στην φωτογραφία το ποτάμι φαίνεται ορμητικό και δικαιολογεί τη ζημιά, αυτό που βλέπω εγώ είναι ένα ποτάμι που κυλάει ήρεμα και σταθερά, χωρίς να δίνει καθόλου την εντύπωση ότι έχει την δύναμη να γκρεμίσει μια γέφυρα. Και ανάμεσα στα χαλάσματα, ΙΔΟΎ!!!! Το πρώτο μου σημαντικό στοιχείο. Το κάδρο που αναπαριστά το χτίσιμο της γέφυρας, κρυβόταν πίσω από τα χαλάσματα. Στην εικόνα φαίνεται η γέφυρα μισοφτιαγμένη, το βουνό μισοφαγωμένο και μπροστά μπροστά η κυρία Θήτα και ο κύριος Σίγμα να δίνουν τα χέρια κάνοντας χειραψία σε έναν κύριο, υπάλληλο του ορθογραφικού έλεγχου.  Στο πίσω μέρος του κάδρου έγραφε ” ΒΑΣΙΚΗ ΓΕΦΥΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ “.
Ο κύριος υπάλληλος έμοιαζε συγκρατημένα χαρούμενος. Φορούσε ένα κοστούμι με γραμμές τετραδίου και παπούτσια φτιαγμένα από σβήστρες. Στ’ αλήθεια πολύ περίεργος…
Αποφασίζω να κρατήσω το κάδρο και σκέφτομαι έναν τρόπο να περάσω απέναντι  το ποτάμι για να πάω προς το βουνό, φαντάζομαι ότι αυτή είναι και η διαδρομή που ακολούθησαν και οι δυο νέοι. Στην τσέπη μου έχω ένα κουτάκι που μου έδωσαν οι κάτοικοι  και απέξω γράφει.. ‘μέσο/ ω μεταφοράς”. Το βγάζω και το κοιτάζω καλά καλά! Πώς μπορεί να με βοηθήσει να μεταφερθώ ένα μικρό κουτάκι; Και γιατί έχει δυο καταλήξεις; Θα πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι λογικά αν θέλω να τα καταφέρω σ αυτό το μέρος! Θυμάμαι τον πατέρα μου, που μου έλεγε όταν ήμουν μικρή και δεν έβρισκα τη λύση σ’ένα πρόβλημα :” να το πάρει το ποτάμι;”! Και σαν να διάβασε τη σκέψη μου το κουτάκι, πηδάει από τα χέρια μου μέσα στο ποτάμι και το χωρίζει στα δυο! Αυτή ήταν λοιπόν η μεταφορά μου!!!!!
ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΟΥ ΒΟΥΝΟ
Περνώντας απέναντι παρατηρώ το μέρος. Χόρτα υπάρχουν παντού και άσπρα μικρά λουλουδάκια, που σχηματίζουν μια γραμμή. Πλησιάζω για να τα δω από κοντά αλλά αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι λουλούδια…..είναι μικρά κομμάτια από χαρτί! Στο μυαλό μου έρχονται οι σημειώσεις μου από τα σπίτια των δυο νέων. Μα βέβαια !!! Μου άφησαν ίχνη, άρα όντως κάτι συνέβΗ και ήταν παρά τη δική τους θέληση. Μαζεύω τα χαρτάκια, ακολουθώντας τον δρόμο που σχηματίζουν, με προορισμό το πρώτο βουνό της οροσειράς.
Φτάνοντας στους πρόποδες του βουνού, τα χαρτάκια τελειώνουν. Σηκώνω το βλέμμα μου για να δω ένα τεράστιο και απότομο βουνό. Η πινακίδα μπροστά από το βουνό πληροφορεί τους επισκέπτες:
“ΟΡΟΣ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΥ ΛΑΘΟΥΣ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΤΕ, ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΗΣ ΛΑΘΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΩΝ”
Δηλαδή η γέφυρα έγινε με υλικά απο λάθη και γι’ αυτό έπεσε, σκέφτομαι και ξεκινάω την ανάβαση. Το μονοπάτι που μπορώ να χρησιμοποιήσω είναι πολύ απότομο και γεμάτο από σβησίματα, που κολλάνε στα παπούτσια μου και με δυσκολεύουν. Μα, τί στο καλό  κάνουν τα σβησίματα στο βουνό; Για άλλη μια φορά δεν έχει καμία λογική. Υ ΠΟ ΠΤΟ!!!! Έχω φτάσει περίπου στη μέση του βουνού, με πολύ κόπο, μια και η αναρρίχηση δεν είναι και το δυνατό μου σημείο! Ξαφνικά ακούω ομιλίες ! Πλησιάζω σε μια μικρή σπηλιά που βλέπω στα δεξιά μου και τι βλέπω; Τίποτα παιδιά, είναι γνωστό ότι οι σπηλιές είναι σκοτεινές!!!! Παραδίπλα όμως είναι οι δυο νέοι που ψάχνει όλος ο κόσμος. Σκίζουν χαρτιά γεμάτα “σσσσσσ” και “θθθθθ”, αντικαθιστούν λέξεις σε ταμπέλες…..μπροστά τους είναι ο κύριος που είχα δει στο κάδρο. Τώρα κατάλαβα πως βρέθηκαν τόσα σβησίματα στο μονοπάτι! Ουψ!!!! Πήρανε χαμπάρι!  Την πάτησα για τα καλά!
ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΤΟΥ
Τι συμβαίνει εδώ; Το ξέρετε ότι σας αναζητά όλος ο κόσμος;
-Ήταν απόλυτη ανάγκη να έρθουμε… όλα έγιναν τόσο γρήγορα…
Άλλαξαν το σύστημα εκμάθησης στα σχολεία και τα παιδιά μπερδεύτηκαν, δεν μαθαίνουν πια τα γράμματα όπως πρέπει και κάνουν σοβαρά λάθη. Αυξήθηκαν και οι μαλακές καραμέλες που τις γλείφουν τα παιδιά αντί να τις δαγκώνουν και όταν μιλάνε πια, χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους για λάθος ήχους. Έγινε η σαλάτα – θαλάτα και η θάλασσα – σάλασσα. Και όλα αυτά γιατί μεγάλωσε το βουνό και γεμίσαμε λάθος φράσεις και εκφράσεις.
Ο κύριος υπάλληλος με κοίταξε αυστηρά και είπε :
– Αν όλοι κάνατε την δουλειά σας σωστά και οι γονείς ακούγαν περισσότερο τα παιδιά τους, αφήνοντας το τάμπλετ μια φορά χωρίς μπαταρία, όλα θα λειτουργούσαν ρολόι.
Και κοιτώντας το ρολόι , συνέχισε…
Άντε παιδιά να προλάβουμε, έχουμε και μια γέφυρα επικοινωνίας να αποκαταστήσουμε στη ροή του λόγου……
ΤΟ ΑΝΤΙΟ
Τικ τακ , τικ τακ…. η ώρα πέρασε. Κλείνω τον υπολογιστή μου και αποφασίζω να πάω για ύπνο. Αύριο πρέπει να είμαι ξεκούραστη στη δουλειά. Έχω να αποκαταστήσω γέφυρες επικοινωνίας……
Χριστίνα Γαβριήλ