Γρηγόρης Τριγλίδης: ο συγγραφέας που βίωσε το θαυμα

0
594

Ο Γρηγόρης Τριγλίδης δε θεωρεί τον εαυτό του λογοτέχνη ή ποιητή, καθώς, όπως λέει, έχει μακρύ δρόμο ακόμα να βαδίσει. Ωστόσο, έχει γράψει μία νουβέλα και μια ποιητική συλλογή μέχρι τώρα. Με χειμαρρώδη λόγο μας κάνει σήμερα μια αναδρομή στην ως τώρα πορεία του.

Η νουβέλα του με τίτλο «Όνειρα Ξεχασμένα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίτανος. Την έγραψε γιατί ένιωσε έντονα την ανάγκη να μιλήσει για ένα θαύμα. Έζησε ένα και γράφοντάς το, ήθελε να ερμηνεύσει πώς περίπου λειτουργεί, σε σχέση με ό,τι βίωσε.

Ας ξεκινήσω: ήταν μια μακροχρόνια περίοδος με πολύ άγχος κι επιπλέον, ο αρρύθμιστος θυρεοειδής μου επί επτά χρόνια, ήταν αρκετός για να συσσωρεύσει περισσότερο άγχος στον οργανισμό μου. Δυστυχώς όμως το σώμα μου δεν άντεξε κι ένα όμορφο, φωτεινό πρωινό, ξύπνησα με το δεξί μου πέλμα να κρέμεται! Είχα τρελαθεί, δεν ήξερα τι μου συνέβαινε. Τέσσερις μέρες μετά από εισαγωγή στο νοσοκομείο, τα άκρα μου είχαν παραλύσει. Ήμουν πλέον τετραπληγικός

Και κάπου εκεί έγινε το θαύμα…

Οι γιατροί δεν περίμεναν να σηκωθώ από το «αναπηρικό μου» κρεβάτι και το ιατρικό πόρισμα ήταν «Γκιουλέν μπαρέ»,ένα σύνδρομο που συνήθως συναντάται σε παιδιά. Μια αρρώστια άμεσα συγγενική με τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Η περίπτωσή μου ήταν το χειρότερο περιστατικό ως εκείνη τη στιγμή.

Κι όμως, τους διέψευσα. Και το χάρηκαν και αυτοί όσο κι εγώ, ομοίως και το νοσοκομειακό προσωπικό που τους ήξερα, όλους σχεδόν ένα χρόνο. Η πρώτη μου κίνηση εμφανίστηκε στο δεξί μου χέρι, όταν ήθελα να γυρίσω την σελίδα ενός βιβλίου. Φυσικά η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, τα δάκρυα της καημένης μάνας μου μούσκεψαν τα μάτια της και η ελπίδα, φάνηκε σαν μια μικρή ανατολή στο πρόσωπό της…

Έπειτα βάλαμε όλοι μαζί τα δυνατά μας και σύντομα τα επιθυμητά αποτελέσματα άρχισαν να φαίνονται. Ένα θαύμα! Γιατί λέω θαύμα; Θα σας εξηγήσω.

Μήνες μετά το πρώτο περιστατικό κίνησης κι αφού βγήκα εντελώς από το νοσοκομείο, επισκέφτηκα τον νευρολόγο μου. Όταν άνοιξα την πόρτα του γραφείου του, εκείνος συζητούσε με τον βοηθό του και η είσοδός μου τον ενόχλησε. Το κατάλαβα αμέσως, αφού αποτυπώθηκε στο βλέμμα του. Έπειτα με αναγνώρισε και πριν καλά-καλά με χαιρετήσει, γυρνά στον βοηθό του και του λέει: «Το βλέπεις αυτό; Αυτό είναι θαύμα!!!!». Κι έπειτα με χαιρέτησε!

Πώς προέκυψε λοιπόν  το βιβλίο και ποια η συσχέτιση με το προσωπικό θαύμα;

Για μήνες λοιπόν, η συνείδησή με παρότρυνε να κάνω κάτι! Κι έτσι, προέκυψε το «Όνειρα Ξεχασμένα». Είναι ένα βιβλίο που μιλά για ένα θαύμα, όχι όμως για το δικό μου. Δημιούργησα μια αφορμή για να με πλησιάσει ο κόσμος και να δει από κοντά το θαύμα που ακόμη και τώρα βιώνω. «Ακόμη και τώρα» επειδή ο κίνδυνος να πεθάνω από αυτό, δε θα φύγει ποτέ. Διάβασα την ιστορία του από ένα blog στο διαδίκτυο, δέκα χρόνια πριν, όμως δυστυχώς όσο και να έχω ψάξει, δεν το βρήκα ξανά. Θα ήθελα πολύ να καταχωρήσω στο βιβλίο μου τη διαδικτυακή του διεύθυνση.

Η συγγραφή αποτελούσε ανάγκη από μικρή ηλικία;

Δεν ξέρω αν φταίει το πρόβλημα υγείας μου, αλλά ξεχνάω και μάλιστα, σε βαθμό που ανησυχώ. Από τη μνήμη μου λείπουν ακόμη και γεγονότα της παιδικής μου ηλικίας, που ευτυχώς, μου θυμίζει η μητέρα μου. Έγραφα χαρτάκια με τις σκέψεις μου και τα έκρυβα μέσα στο σπίτι. Ίσως έτσι, ένιωθα να προφυλάσσω τα γραφόμενά μου, από κάτι που δυστυχώς όπως ανέφερα και πιο πάνω έχω ξεχάσει τι ήταν!

Μετά την έξοδό μου από το νοσοκομείο, πάλευα να γίνω καλύτερα, κάτι που δεν έχει πάψει μέχρι σήμερα. Στην αρχή, αγόρασα ένα ηλεκτρικό μπάσο. Έπαιζα μουσική στην εφηβεία μου, βλέπετε. Όμως, εκτός από κάποια πολύ συγκεκριμένα -σχετικά εύκολα- κομμάτια, δυστυχώς για μένα, ο παράμεσος και ο μικρός του δεξιού μου χεριού είχαν στραβώσει και δε μπορούσα να τα ελέγξω, με αποτέλεσμα, να μη μπορώ να βγάλω την αρμονία που έπρεπε. Έτσι, δυο χρόνια αργότερα, έπιασα ξανά το στιλό και το χαρτί και άρχισα να γράφω. Εδώ δημιουργείται κι ένα ερώτημα. Γιατί δεν άρχισα να γράφω πιο νωρίς κι έπρεπε να γίνει όλο αυτό για να ξεκινήσω;

Ποιος ήταν ο λόγος ως τότε που δεν είχε γίνει το βήμα προς τη συγγραφή;

Εδώ ακριβώς έρχεται ένα γεγονός που βίωσα όταν ήμουν μικρό παιδί και με έκανε να υποτιμήσω γραφή και διάβασμα όλα αυτά τα χρόνια. Την πρώτη μέρα στην Α’ τάξη του Δέκατου Δημοτικού Σχολείου Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, η δασκάλα μου με έδειρε και με εξευτέλισε μπροστά στην τάξη, επειδή δεν έγραψα το γράμμα «Η», όπως ακριβώς το ήθελε. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να καθίσω σε θρανίο. Ηρθε η γραφή λοιπόν. Αυτό το ακολούθησα τυφλά, όπου βιβλίο κι εγώ, όπου παρουσίαση και ήμουν παρών. Αυτό με βοήθησε να γνωριστώ με την Ένωση Συγγραφέων Πιερίας που πραγματικά με αγκάλιασε και με προέτρεψε να εκδόσωσας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου!

Βήμα επόμενο, η έκδοση του βιβλίου που προανέφερα, το «Όνειρα Ξεχασμένα». Εκεί με βοήθησε ο εκδοτικός μου οίκος Ίτανος. Η εμπειρία μου έμεινε ανεξίτηλη, θα μπορούσα να γράφω και να γράφω, ας μείνω όμως στο γεγονός ότι η συνεργασία ήταν άψογη αλλά και όλα στην ώρα τους. Η διευθύντρια κυρία Κάλλια Δετοράκη/// η καλλιτεχνική επιμέλεια που έκανε η Μαρία Τ. Πετράκη η φιλολογική επιμέλεια της Δέσποινας Μαρκατάτου, όλοι άψογοι συνεργάτες!

Εκτός από τα « Όνειρα Ξεχασμένα» όμως υπάρχει και μια ποιητική συλλογή…

Η ποιητική συλλογή που δημοσιεύθηκε από τις εκδόσεις Όστρια έχει τίτλο «Συλλεκτικές Εντυπώσεις». Το εξώφυλλο απεικονίζει τον πίνακα της Ντορότα Παζίσκα Καραλίας, που το εμπνεύστηκε διαβάζοντας το πρώτο ποίημα με τίτλο «Αγάπη». Μια ακόμη συνεργάτης μου, που γνώρισα στην όλη πορεία μου, είναι η Ευαγγελία Τζιάκα εκδότρια διαδικτυακών μέσων και υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων μου. Το νέο βιβλίο μου, που γράφτηκε θα έλεγα στον δρόμο μου ως εδώ. Από την καθημερινότητά μου και ό,τι είχα συλλέξει ως τότε, το κατέγραφα στο χαρτί. Πολλά, διάφορα πρόσωπα και καταστάσεις που το έβλεπα ως ευκαιρία για γραφή. Με το στιλό μου και το τετράδιο στο τσαντάκι που κουβαλώ πάντα μαζί μου, συνεχίζω να γράφω τις σκέψεις, όπως έκανα άλλωστε από μικρός, με τη μόνη διαφορά πως σήμερα έχω πάρει την απόφαση να τα εκδώσω.

Εμείς ευχόμαστε στο Γρήγορη Τριγλίδη τα βιώματά του να αποτελούν μόνο θετική πηγη έμπνευσης για εκείνον και να διαγράψει μια λαμπρή πορεία στη λογοτεχνία.

Για περισσότερες πληροφορίες :

https://gtriglidis.wordpress.com

https://www.facebook.com/triglidis/

 

 

Συνέντευξη :Ευαγγελία Τζιάκα

Επιμέλεια:Ειρήνη Μαρκιανού

 

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here