Ποπάυ: Η ιστορία ενός αγαπημένου ήρωα

0
406

Ο Ποπάυ, ευρέως διαδεδομένος και ως Popeye, the sailor man, είναι ένας πλασματικός ήρωας κόμικς, τον οποίο εμπνεύσθηκε ο Elzie Crisler Segar. Πρόκειται για έναν 34 χρόνων ναύτη που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια ενός τυφώνα στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Ήταν μονόφθαλμος με παραμορφωμένη την εμφάνισή του και χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν ένα…. «προβληματάκι» στην άρθρωσή του. Ήταν αμόρφωτος αλλά καλόκαρδος και δίκαιος ναυτικός που κατάφερε να κερδίσει την προσοχή και την αγάπη των παιδιών και ενηλίκων σε όλο τον κόσμο μέχρι και σήμερα. Δεν είναι υπερήρωας, αλλά ένας καθημερινός άνθρωπος με τη μόνη διαφορά ότι όταν τρώει σπανάκι αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις.

Αρχικά, λοιπόν, ο Ποπάυ έκανε την παρθενική του εμφάνιση στις 17 Ιανουαρίου του 1929 ως ήρωας καρτούν στη σειρά κόμικ του Elzie Segar με τίτλο Thimble Theatre των εκδόσεων King Features Syndicate, Inc στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στους εναπομείναντες χαρακτήρες του κόμικ συμπεριλαμβάνονταν η ψηλόλιγνη και μεγάλη αγάπη του sailor man μας Olive Oyl και ο εχθρός του Bluto (μετέπειτα το όνομά του άλλαξε κι έγινε Brutus, στα ελληνικά: Βρούτος).

 

Η Olive Oyl στην αρχή της σειράς είχε σχέση με το Ham Gravy ο οποίος εν συνεχεία εκτοπίστηκε ως χαρακτήρας από τη σειρά λόγω ότι ο Popeye απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ευρύ αναγνωστικό κοινό. Σε πολλά σημεία του κομικ η Olive Oyl δε συμπεριφέρεται καλά στον Popeye. Συνήθως τον χτυπά αλλά εκείνος δε σταματά να την αγαπά. Ο Brutus από την άλλη τον προσφωνεί «μονόφθαλμο νάνο». Δεν είναι εμφανές αν είναι αλλήθωρος ή απλά αν έχει ένα μάτι.

 

Επίσης εξαιτίας της μεγάλης δημοτικότητας που γνώρισε ο χαρακτήρας του Popeye σύντομα η σειρά μετονομάστηκε σε «Thimble Theatre starring Popeye» και αμέσως μετά «Popeye».

Το ντεμπούτο του Ποπάυ στην τηλεόραση πραγματοποιήθηκε το 1933 στο καρτούν της Paramount με τίτλο « Popeye, the Sailor».

Ακόμη στις μέρες μας πολλοί σταθμοί προβαίνουν σε τροποποιήσεις της σειράς κινουμένων σχεδίων «Popeye» επειδή περιείχαν ρατσιστικά σχόλια για τους Αφροαμερικάνους.  Βέβαια το φαινόμενο αυτό ήταν πολύ συχνό και σε άλλα καρτούν της εποχής.

Τα καρτούν κινουμένων σχεδίων του Ποπάυ διήρκεσαν από τα 1933 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα η Paramount Studios απογείωσε τη δόξα της χάρη στην απήχηση του Ποπάυ. Από το 1933 μέχρι το1935 ο Red Pepper Sam υποδυόταν τη φωνή του Popeye αλλά η Paramount προέβη στην απόλυσή του λόγω του ευέξαπτης συμπεριφοράς του. Έτσι μετέπειτα o Jack Mercer ανέλαβε το ρόλο της φωνής του Popeye και τον έφερε εις πέρας με άψογο τρόπο.

Στα κόμικ ο Popeye ανακτούσε τη δύναμή του από το τρίψιμο του κεφαλιού μιας κότας. Παρ` όλα αυτά με το πέρας των χρόνων η κότα αντικαταστάθηκε με το γνωστό σε όλους μας σπανάκι. Το σπανάκι προίκιζε τον Popeye με υπερφυσική δύναμη και χαρισματικά ταλέντα όπως αυτά του χορευτή, του μουσικού αφού στο τέλος τον βλέπουμε να παίζει και πιάνο. Πιο συγκεκριμένα,  η αγάπη του για αυτό το φυτό γεννήθηκε όπως κι ο ίδιος αναφέρει σε ένα καρτούν, όταν έπεσε σε ένα χωράφι γεμάτο σπανάκια.

Το 1937 στην πόλη Crystal City του Τέξας εγκαταστάθηκε ένα επίσημο άγαλμα του Popeye. Ήταν από τις λίγες φορές που ένας ήρωας καρτούν ανεγειρόταν σε άγαλμα.

Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ο Popeye έγινε αρκετά δημοφιλής. Ο ήρωας άρχισε να εμφανίζεται φορώντας μια άσπρη στολή ναύτη, αντί για την μέχρι τότε αμφίεση με κλασικό καπέλο καπετάνιου και μαύρο πουκάμισο με τα σηκωμένα μανίκια.

Τέλος, η King Features Syndicate στα 1960 επιχείρησε να κυκλοφορήσει μια άλλη σειρά Popeye χωρίς όμως να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.

 

Αννέτα Μήλιου, Φιλόλογος

Πηγές:

-Ποπάυ, Μικρά Κλασσικά, Εκδόσεις: Τερζόπουλος

 

 

Previous articleΛοιμώξεις ή βομβαρδισμός λοιμώξεων;
Next articleΑπό 22 έως 28/9 οι αιτήσεις στην Προκήρυξη πρόσληψης εκπαιδευτικού προσωπικού στη Σχολή Ξεναγών Αθήνας
Αννέτα Μήλιου
Ονομάζομαι Αννέτα Μήλιου. Είμαι 23 ετών και απόφοιτη του τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής, της Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ. Από τον Οκτώβριο του 2016 είμαι εγγεγραμμένη στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών Συστηματικής Φιλοσοφίας του τμήματος «Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής» της Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ. Από την πρακτική μου άσκηση σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατά το τελευταίο έτος των σπουδών μου συνειδητοποίησα την έμφυτη τάση μου να συναναστρέφομαι καθημερινά με παιδιά καθώς και την ανάγκη συνεχούς επιμόρφωσης επάνω στο αντικείμενό μου. Γι’ αυτό το λόγο συμμετείχα εθελοντικά και δούλεψα σε κατασκηνώσεις απασχόλησης παιδιών με Ειδικές Ανάγκες. Ερχόμενη σε επαφή με τον κλάδο της Ειδικής Αγωγής απέκτησα μια ευρύτατη ευαισθητοποίηση για τις ανάγκες του κάθε παιδιού. Έτσι ξεκίνησα να γράφω στο περιοδικό «Πηγή Παιδείας» επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον μου στο ενημερωτικό τομέα με σκοπό να μεταδώσω βαθύτερη γνώση και προβληματισμό στους αναγνώστες. Διαρκής και σταθερή μέριμνά μου είναι η αμεσότερη κατανόηση των ζωτικών επιθυμιών του κάθε παιδιού. Για μένα «Πηγή Παιδείας» σημαίνει μια διαρκής ανάβλυση κατάλληλων ερεθισμάτων με στόχο τη βελτίωση της στάσης ζωής μας. Η ρήση που με συντροφεύει πάντα είναι «ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό», Friedrich Nietzsche.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here