Αλλοτινέ μου εαυτέ…

0
503

Ο Dan Gilbert υποστηρίζει σε ομιλία του ότι ο άνθρωπος που ζει στο παρόν σε μεγάλο βαθμό προβλέπει λανθασμένα το κατά πόσο θα αλλάξει η ζωή και οι προτιμήσεις του μέσα στην επόμενη δεκαετία. Χαρακτηριστικά παρουσιάζει μελέτη που υποστηρίζει πως οι 20-30χρονοι πιστεύουν πως οι αλλαγές που θα τους συμβούν στο άμεσο μέλλον θα είναι όσες στην πραγματικότητα είναι εκείνες που υφίστανται 60-70χρονοι. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι μας θεωρούμε λίγο πολύ στατικούς ενώ αυτό απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Πηγαίνετε μια δεκαετία πίσω. 2008. Πού φανταζόσασταν τον εαυτό σας σε μια δεκαετία από τότε. Στοιχηματίζω ότι δεν περνούσε καν από το μυαλό σας το τι έμελλε πράγματι να συμβεί. Αρχικά η “κρίση” ήταν άγνωστη λέξη. Επαγγελματική/οικονομική αστάθεια; Μετανάστευση; Ανεργία; Φωτεινές ιδέες για την καταπολέμησή της; Ούτε που μας περνούσαν από το μυαλό.

Με θυμάμαι φοιτήτρια να ανυπομονώ για την ώρα που, πτυχιούχος πια, θα έδινα εξετάσεις για το ΑΣΕΠ, θα περνούσα φυσικά, και αργά ή γρήγορα θα διοριζόμουν σε κάποιο σχολείο. Για εξωτερικό δε, ούτε λόγος! Από πού κι ως πού; Κατ’αρχήν στα πανεπιστήμια του εξωτερικού δέχονται μόνο διάνοιες! Ή πλούσιους! Βέβαια…

Και τελικά ήρθε το 2009 με την κρίση του παραμάσχαλα. Και πέταξε το πουλάκι του διορισμού. Και ήρθε το 2012 με το εξωτερικό να χαμογελά πλατιά και να ανοίγει τις αγκάλες του και να με καλοδέχεται, παρ’ όλο που καμμία από τις παραπάνω (υποτιθέμενες) προϋποθέσεις δεν τηρούσα. Και έρχεται το 2013 και λέω εδώ θα στεριώσω, φαίνεται καλά. “Ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. ” Και έρχεται το 2014 και λέω δε δοκιμάζω την τύχη μου και σε άλλη μια χώρα; Και πάλι καλοπερνάς και πάλι βολεύεσαι και λες “εδώ θα στεριώσω! Φαίνεται τέλεια! Χρήμα, παρέες, χορός και τραγούδι!” Και έρχεται το 2015 και λες ας γυρίσω πίσω, “να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται”… Και γίνεσαι από το πουθενά δασκάλα σε παιδικό σταθμό, από κει που η περισσότερη επαφή που είχες με πιτσιρικάκια ήταν λίγες ώρες που είχες περάσει με την ανιψιά σου! Και λες “φαίνεται καλά, από εδώ θα πάρω σύνταξη”. Και πάλι τα φέρνει έτσι η ζωή που λες “βρε μπας και είμαι business woman και δεν το ξέρω; Μήπως να δοκιμάσω και το γραφείο;” και το δοκιμάζεις κι αυτό και στην αρχή λες “φαίνεται καλά, θα πάρω σύνταξη από εδώ” και μετά από λίγο δε σε χωράει ο τόπος… και αποφασίζεις να γυρίσεις στη διδασκαλία, γιατί μια φορά δάσκαλος, πάντα δάσκαλος!

Και κάπως έτσι έχεις πια φτάσει στο 2018 και βλέπεις τον εαυτό σου σε φωτογραφίες προ δεκαετίας και του γνέφεις με ανάμικτα συναισθήματα λύπης και υπερηφάνειας. Λύπης γιατί ο καημένος ο τότε εαυτός σου δεν είχε ιδέα για το πώς θα έρθουν τα πράγματα και έκανε τα δικά του, μεγαλόπνοα πολλές φορές, σχέδια, δεν ήξερε πως περνώντας ο καιρός θα χάσει ανθρώπους από τη ζωή του… αλλά και υπερηφάνειας γιατί δεν είναι και λίγα τα όσα πέτυχες σε αυτό το διάστημα. Δεν ξεπέρασες λίγες φορές τα όριά σου, δεν έδωσες λίγες φορές τον καλύτερο εαυτό σου, δεν άνοιξες λίγες φορές την καρδιά σου!

Επομένως μην υποτιμάτε τη δύναμη και τη συχνότητα της αλλαγής σε καμμία ηλικία. Ζήστε την κάθε στιγμή γιατί τίποτα δεν κρατάει για πάντα και τίποτα δε μένει απαράλλαχτο στο χρόνο. Οι αλλαγές είναι αυτές που μας ορίζουν και το πώς θα τις υποδεχτούμε είναι αυτό που υποδεικνύει το πόσο ευτυχισμένοι ή μίζεροι θα είμαστε στη ζωή μας! Αγκαλιάστε λοιπόν τον τωρινό εαυτό σας και υποσχεθείτε του, όχι πως τίποτα δε θα αλλάξει, αλλά πως ό,τι και να γίνει θα τον αγαπάτε το ίδιο και θα κάνετε το καλύτερο για να είναι ευτυχισμένος!

 

Ειρήνη Μαρκιανού

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here