Συνέντευξη με την Άλκη Ζέη: «Ευτυχισμένο παιδί είναι εκείνο που έχει όνειρα και προσπαθεί να τα πραγματοποιήσει»

Εάν έπρεπε να επιλέξω μία, μόνο, φράση από την συνέντευξη που μας παραχώρησε η Άλκη Ζέη, θα ήταν αυτή: «Ευτυχισμένο παιδί είναι εκείνο που έχει όνειρα – ο σκοπός του γονιού είναι να ξεψαχνίσει τα θέλω του και να το βοηθήσει να τα πραγματοποιήσει».

Και η Άλκη  Ζέη, συγγραφέας πολλών βιβλίων που αγαπήθηκαν και μεταφράστηκαν όσο λίγα, βρήκε από παιδί 10 ετών το όνειρό της και το ακολούθησε.  Ίσως αυτό την έκανε τόσο ξεχωριστή και σπουδαία στα μάτια μας.

Μπαίνοντας στο σπίτι της, ένα παλιό διαμέρισμα της οδού Αλεξάνδρας, ένιωσα τα πόδια μου να τρέμουν. Η πολυαγαπημένη παιδική συγγραφέας, ο άνθρωπος που έκανε εκατομμύρια παιδιά να αγαπήσουν τα βιβλία, η σπουδαία αγωνίστρια που πάλεψε για την ελευθερία και το δίκαιο, η συμμαθήτρια και «αδελφή» της Ζωρς Σαρρή, η φίλη της Μελίνας Μερκούρη, του Οδυσσέα Ελύτη, του Γιάννη Ρίτσου, και της Ξένιας Καλογεροπούλου, ανιψιά της Διδώς Σωτηρίου και σύζυγος του Γιώργου Σεβαστίκογλου, στεκόταν μπροστά μου χαμογελαστή.

Η Άλκη Ζέη, όμως, εκτός από όλα αυτά τα σπουδαία που γνωρίζουμε για τη ζωή και το έργο της, είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος και μια εξαιρετική μητέρα.

Η ζωή της δεν ήταν εύκολη και χρειάστηκε να την ξεκινήσει από το μηδέν τρεις φορές και μάλιστα με δυο μικρά παιδιά:

«Η κόρη μου γεννήθηκε στην Τασκένδη και ο γιος μου στη Μόσχα. Όταν η κόρη μου ήταν 12 και ο γιος μου 8, γυρίσαμε στην Ελλάδα κι έπειτα, στη χούντα, ξαναφύγαμε για τη Γαλλία. Οι αλλαγές που βίωσαν τα παιδιά ήταν πολλές αλλά σκέφτονται τα παιδικά τους χρόνια πολύ ευχάριστα. Κι ο λόγος είναι πως, αν και τρέχαμε όλη μέρα, ήμασταν πάντα δίπλα τους.  Έπαιζα πολύ μαζί τους, τους διάβαζα και τους έλεγα ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια στη Σάμο. Έτσι γεννήθηκε και το πρώτο μου βιβλίο, «Το Καπλάνι της Βιτρίνας». Καθόμουν στην κουζίνα ενώ πρόσεχα το φαγητό και έγραφα αυτές τις ιστορίες. Ο άντρας μου, πάλι, αναλάμβανε τα δύσκολα. Φροντίζαμε πάντα να είμαστε όλοι μαζί. Ο πυρήνας της οικογένειάς μας έμενε σταθερός.»

Σύμφωνα με τη συγγραφέα, η συμμετοχή του μπαμπά είναι εξίσου σημαντική με αυτήν της μαμάς ενώ σπουδαίο θεωρεί και τον ρόλο του σχολείου:

«Ο ρόλος του γονέα δεν αρκεί για την διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού. Πρέπει να συμβάλλει και το σχολείο. Δυστυχώς στην Ελλάδα, το σύστημα δεν βοηθάει. Επαφιόμαστε στον πατριωτισμό των δασκάλων. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί δάσκαλοι που είναι πραγματικοί ήρωες, αφού κάνουν τα παιδιά να αγαπούν τα βιβλία. Θυμάμαι στα δικά μου χρόνια, οι δάσκαλοι αλλά και οι γονείς δεν επιτρεπόταν να μιλάνε για τον πόλεμο και την Αντίσταση κι έτσι τα παιδιά δεν την γνώριζαν  – γι’ αυτό έγραψα τον “Μεγάλο περίπατο του Πέτρου”. Έβαλα για ήρωα ένα μικρό αγόρι ώστε να είναι προσιτό στα παιδιά και να μάθουν την (πολύ πρόσφατη) ιστορία της Ελλάδας. Σήμερα, οι δάσκαλοι μπορούν να μιλήσουν αλλά το σύστημα δεν βοηθά κυρίως λόγω των πανελληνίων… Κάποτε είχα πει σε ένα παιδί της α΄ λυκείου: αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να είμαι στην σημερινή μου ηλικία ή να ξαναγίνω 15 και να πρέπει να δώσω πανελλήνιες, θα διάλεγα το πρώτο. Και χειροκροτήθηκα. Οι πανελλήνιες ασκούν αφόρητη πίεση σε γονείς και παιδιά.»

Η πίεση των πανελληνίων κάνει τους γονείς να χάνουν τον στόχο που δεν είναι άλλος από την ευτυχία των παιδιών:

«Κάποιοι γονείς, οτιδήποτε δευτερεύον κάνουν τα παιδιά, το θεωρούν χάσιμο χρόνου λόγω πανελληνίων. Λένε, ας πούμε, στους καθηγητές: “Τώρα εσείς έχετε πανελλήνιες και θα ανεβάσετε θεατρικό έργο; “. Ωστόσο, πρέπει να καταλάβουν πως το θέατρο βοηθάει στις πανελλήνιες. Είναι μία εναλλαγή που ξεκουράζει τους μαθητές και αποδίδουν  καλύτερα. Το θέμα είναι τα παιδιά να έχουν ενδιαφέροντα γιατί εστιάζουν σε αυτά και δεν αποσπώνται από άλλους σοβαρούς κινδύνους όπως τα ναρκωτικά ή τις οθόνες. Οι γονείς δεν πρέπει να χάνουμε τον στόχο, που δεν είναι άλλος από την ευτυχία των παιδιών μας.»

Και σύμφωνα με τη συγγραφέα, ευτυχισμένο παιδί είναι εκείνο που έχει όνειρα και προσπαθεί να τα πραγματοποιήσει.

«Ο σκοπός του γονιού είναι να ξεψαχνίσει τα θέλω του παιδιού και να το βοηθήσει να τα πραγματοποιήσει. Όταν ήταν τα παιδιά μου μικρά, ο γιος μου είχε έναν φίλο του οποίου οι γονείς ήταν καθηγητές πανεπιστημίου. Ο μικρός τους γιος είπε “εγώ θέλω να γίνω πεταλωτής γιατί μου αρέσουν τα άλογα”. Δεν είπαν αφού εμείς είμαστε καθηγητές εσύ δεν γίνεται να γίνεις πεταλωτής… και έγινε πεταλωτής!».

Η Άλκη Ζέη, που παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις, σχολιάζει επίσης τον κίνδυνο του internet, της σχολικής βίας και των ναρκωτικών:

«Παλιά, αν ένα παιδί ήταν βίαιο το έβαζαν στη θέση του τα ίδια τα παιδιά. Στην κατοχή η τάξη έκανε κι άλλα μαζί – κρύψαμε φίλες Εβραίες που δεν είναι και μικρό πράγμα – υπήρχε αλληλεγγύη και κοινός στόχος. Τώρα τα παιδιά δυσκολεύονται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, πρέπει να τους δείξουμε τον τρόπο. Το ίδιο ισχύει και για το internet το οποίο είναι μεγάλη ανακάλυψη αλλά είναι και καταστροφικό γιατί βλέπω παιδιά να κολλάνε μ’ αυτό. Πώς μπορεί να το απαγορεύσει κανείς δεν ξέρω γιατί στα δικά μου παιδιά δεν υπήρχε, αλλά στα εγγόνια μου, που τους δείξαμε από πολύ νωρίς πως αυτό είναι μόνο για να βρίσκεις πράγματα, δεν κόλλησαν. Όσο για τα ναρκωτικά, είναι κάτι που με προβλημάτισε πολύ. Ασχολήθηκα ιδιαίτερα με το θέμα και έγραψα το σχετικό βιβλίο “Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της”.»

Και «Ο Ψεύτης παππούς», επίσης, εμπνευσμένο από τον σύζυγό και τον εγγονή της όπως μας λέει, θίγει σύγχρονα κοινωνικά θέματα δοσμένα με την ευαισθησία και την τρυφερότητα που χρειάζονται οι μικροί μας αναγνώστες.

Ολοκληρώνοντας τη συνέντευξη, της ζητήσαμε να μας δώσει το δικό της μήνυμα στα μικρά παιδιά που την λατρεύουν:

 «Να ανοίγουν τη σελίδα ενός βιβλίου – θα τους κάνει καλό στη ζωή τους».

Με αυτό το μήνυμα αποχαιρετήσαμε την σπουδαία, αυτή, γυναίκα, η οποία έχει σημαδέψει δύο γενιές αναγνωστών και έχει αγαπηθεί όσο ελάχιστοι συγγραφείς παιδικών βιβλίων.


Πηγή: https://www.mama365.gr/36456/synenteyxh-me-thn-alkh-zeh-eytyhismeno-paidi-einai.html?fbclid=IwAR2DfaR9sScY3RiKN7v5raTdM-_rv1E9qmExKkVks8rmIBc6IqCsg1lIqHY

Previous articleΤι μου έμαθε μια πολυπολιτισμική τάξη!
Next article19 αλλαγές στα καθήκοντα των εκπαιδευτικών ΣΜΕΑ, ΕΒΠ και προγραμμάτων ειδικής αγωγής (παράλληλη στήριξη&παροχή διδασκαλίας στο σπίτι)
Μαριάννα Μανωλοπούλου
Ονομάζεται Μαρία-Ιωάννα Μανωλοπούλου, γεννήθηκε στην Λάρισα και διαμένει στην Θεσσαλονίκη. Σπουδάζει στο Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και είναι 20 ετών. Συμμετείχε εθελοντικά σε προγράμματα όπως στο hotspot των Διαβατών και συμμετέχει εθελοντικά και εμψυχωτικά στο Παιδικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Ανήκει στην συντακτική ομάδα του Πηγή Παιδείας ενώ αποτελεί και ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου του Πηγή Παιδείας. Στα ενδιαφέροντα της συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων τα ταξίδια, το θέατρο, οι ξένες γλώσσες, η προώθηση της εναλλακτικής εκπαίδευσης. Συναναστρέφεται καθημερινά με παιδιά κυρίως προσχολικής αγωγής και εκτιμά την συνεχή ποιοτική επιμόρφωση πάνω στο αντικείμενο της. Ένας από αυτούς είναι και ο λόγος που ξεκίνησε να γράφει. Γράφει στο «Πηγή Παιδείας» και ασχολείται κυρίως με το κομμάτι των συνεντεύξεων γιατί όνειρο της από μικρή ήταν να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Μόνο που αυτή τη φορά βρήκε τρόπο να «παντρέψει» τις δυο μεγάλες αγάπες της τη δημοσιογραφία και την παιδαγωγική. Για αυτήν Πηγή σημαίνει «Η γνώση είναι η πιο δημοκρατική πηγή δύναμης.» και Παιδεία «Παιδεία είναι αυτό που επιβιώνει όταν όλα όσα έχουν μαθευτεί ξεχνιούνται». Το ρητό που την συνοδεύει στις περισσότερες στιγμές της ζωής της είναι το «Τα πάντα συμβαίνουν για κάποιο λόγο» έτσι όσον αφορά την Εκπαίδευση και την Παιδεία θεωρεί πως πάντα πίσω από αυτές όλα έχουν κάποιον στόχο και όλα είναι θέμα κίνητρων. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο email της mariannamanwlopoulou@gmail.com και στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here