Σώπα, Σμύρνη μου, μην κλαις (video)

0
56

Σμύρνη, μάνα μου, καίγεσαι. Όλοι σε κοιτούν. Οι κόρες σου, μάνα, κλαίνε. Χάνουν τους άντρες τους. Χάνουν τα κορίτσια τους. Προσπαθούν να φύγουν. Να επιβιβαστούν στις βάρκες. Η μανία του τουρκικού στρατού δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο διάβα της.

Όσο και αν φωνάζεις εσύ και οι κόρες σου, όσο και αν εκλιπαρείς για βοήθεια και σωτηρία κανείς δεν θα στη δώσει. Σε παράτησαν.

Δρόμοι με αίμα. Ουρλιαχτά από παντού. Απεγνωσμένες απόπειρες διαφυγής. Πόνος και οδυρμός στο λιμάνι σου. Δάκρυα για την πατρίδα που χάνεται. Για τους ανθρώπους που αγνοούνται. Για τους νεκρούς που αντίκριζαν. Και ο Τούρκος ξωπίσω τους. Γύρευε να εξαφανίσει ό,τι ήταν ελληνικό.

Σε έβλεπαν να κλαις, να πεθαίνεις. Μα κανείς δεν σάλεψε από τη θέση του. Μήτε Ευρωπαίος, μήτε Αμερικάνος, μήτε Έλληνας.

Μέσα σε μια μέρα χάθηκες. Η θάλασσα γεμάτη πλεούμενα και σώματα άψυχα σκορπισμένα εδώ και εκεί. Άλλοι πνίγηκαν. Άλλοι σώθηκαν και έφυγαν. Μα, σαν είδαν το λιμάνι σου να τυλίγεται στις φλόγες ένιωσαν νεκροί και αυτοί.

Η βάρκα προχωρούσε. Το βλέμμα, όμως, κολλημένο πίσω. Αποσβολωμένος να κοιτάς τους καπνούς. Ανήμπορος να αντιδράσεις. Να μην πιστεύεις στα μάτια σου. Να πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι ένα κακό όνειρο. Ένας εφιάλτης.

Η βουή από τις φωνές απελπισίας που θαρρείς πως ακόμα ακούς και οι βίαιες σκηνές στις οποίες έγινες μάρτυρας, δεν αφήνουν την ψυχή σου να ησυχάσει. Τούρκοι βίαζαν ανήλικα κορίτσια και γυναίκες. Άλλοι σκότωναν όποιον «Γκιαούρη» έβλεπαν στο δρόμο τους. Πώς να τα ξεχάσεις όλα αυτά;

Πώς να ξεχάσεις τη ζωή που έζησες; Τη γειτονιά σου; Τους φίλους σου; Είσαι ένας πρόσφυγας, πια. Χωρίς ταυτότητα. Χωρίς παρελθόν.

Δεν υπήρχε τίποτα δικό σου, πλέον, πίσω. Μόνο στάχτες και αποκαΐδια. Και, όμως, κάποτε ζούσες αλλιώς. Κάποτε, η Σμύρνη ήταν αλλιώς. Ήταν η πιο φινετσάτη, κοσμοπολίτισσα και αρωματισμένη «γυναίκα» που είχες δει ποτέ. Ήταν το στολίδι της Μικράς Ασίας.

Τώρα, θυμίζει ρούχο κατεστραμμένο και λεηλατημένο. Άφτιαχτο. Χωρίς στολίδια. Όσοι απέμειναν ζωντανοί έγιναν από πλούσιοι, φτωχοί. Από άρχοντες, πρόσφυγες. Χωρίς ταυτότητα.

Σε μια μέρα, η τούρκικη λαίλαπα έσβησε τα πάντα. Σπίτια, φίλους, συγγενείς. Ό,τι απέμεινε δόθηκε στους Τούρκους. Οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής έγιναν όρος σε ένα χαρτί. Έτσι, λέει, θα λύνονταν τα προβλήματα.

Πίστευαν, οι πρόσφυγες, πώς θα ξημέρωναν για αυτούς καλύτερες μέρες. Πώς η Ελλάδα θα ήταν, γι αυτούς, το νέο τους λιμάνι. Η μεγάλη τους πατρίδα.

Μα, οι Ελλαδίτες δεν είδαν με καλό μάτι την άφιξη των «τουρκόφωνων» Σμυρνιών. Βρέθηκαν ανέτοιμοι να στηρίξουν και να υποστηρίξουν οικονομικά και ηθικά τους πρόσφυγες.

Πολλοί Ελλαδίτες τους εξαπάτησαν. Άλλοι τους περιφρόνησαν. Μα, αυτό που τους πόνεσε περισσότερο ήταν η έλλειψη σεβασμού στα δεινά που πέρασαν. Οι χαρακτηρισμοί «τουρκόσπορος» και «Τούρκος» χρησιμοποιούνταν αρκετά από τους ντόπιους Έλληνες προκειμένου να προσβάλλουν τους Έλληνες της Σμύρνης.

Τους ανθρώπους που βίωσαν τον πιο βάναυσο ξεριζωμό στην ιστορία του 20ου αιώνα, εξαιτίας των κακών χειρισμών από την ηγεσία του ελληνικού στρατού.

Στο video υπάρχει περιγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης

Πηγή https://houseof.news/2019/08/27/%cf%83%cf%8e%cf%80%ce%b1-%cf%83%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bd%ce%b7-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b9%cf%82-video/?fbclid=IwAR1DlsczGcIVXG_-yVQpX3RbDh9z-8SRxal1z_aN-zkP_zCIxH2ORBiNOxY

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here