Ελληνικός Κινηματογράφος: Αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά

0
92

Γράφει η Βαλέρια Σιβούδη,

Μια από τις πιο σημαντικές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς άφησε το στίγμα του διαμορφώνοντας και καθορίζοντας την εξέλιξη όχι μόνο του εγχώριου, αλλά και του διεθνούς πολιτισμικού στερεώματος.


Η ζωή του

Γεννήθηκε στο Χαρτούμ του Σουδάν στις 22 Αυγούστου του 1932 με καταγωγή από τα Φάρσα της Κεφαλονιάς. Το 1951 πήγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει υποκριτική και ενδυματολογία στο Old Vic και στη
σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού του Webber Douglas στη Νέα Υόρκη, ενώ φοίτησε και στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ. Το 1957 έγινε μέλος του Actors’ Studio. Επιπλέον, δίδαξε υποκριτική στη Δραματική
Σχολή του ΚΘΒΕ από το 2002 έως το 2009. Το 2008 ίδρυσε τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό «Ανδρέας Βουτσινάς» στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια του οποίου λειτουργεί και Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης.
Πρόλαβε να διδάξει υποκριτική το έτος 2009. Απεβίωσε το 2010 σε ηλικία 78 ετών.

Καλλιτεχνική διαδρομή ως ηθοποιός

Στη μακρά πορεία του συμμετείχε ως ηθοποιός στα θεατρικά έργα «J.Β» (1957) του Άρτσιμπαλντ Μακλίς και «Οι Αλλοπαρμένοι» («The Changeling», 1964) των Τόμας Μίντλτον και Γουίλιαμ Ρόουλι, τα οποία σκηνοθέτησε ο Ελία Καζάν στο Μπρόντγουεϊ. Επίσης, τo 1981 έπαιξε με τη Μελίνα Μερκούρη στο έργο του Ζιλ Ντασέν «Dream of Passion», καθώς και στο «Απέραντο Γαλάζιο» του Λικ Μπεσόν. Είχε συνεργαστεί με διεθνούς φήμης ηθοποιούς, όπως τους Γουόρεν Μπίτι, Φέι Ντάναγουεϊ, Αν Μπάνκροφτ, Φανί Αρντάν, Ειρήνη Παππά, κ.α.

lifo.gr

Ως σκηνοθέτης

Είχε σκηνοθετήσει 125 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου διεθνώς ενώ συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους. Το 1962 σκηνοθέτησε τη μαθήτριά του Τζέιν Φόντα στην κωμωδία των Χάαζε-Τζάνσεν «Fun Couple» και το 1969 στο έργο του Τζέρεμι Κίνγκστον «No Concern of Mine». Στις σκηνοθεσίες του στο εξωτερικό περιλαμβάνονται τα έργα «Δον Ζουάν» του Μολιέρου, «Θεοδώρα, αυτοκράτειρα του Βυζαντίου» με την Ειρήνη Παππά, «Δεσποινίς Τζούλια» του Στρίντμπεργκ με τη Φανί Αρντάν και «Η Νύχτα της Ιγκουάνα» του Τενεσί Ουίλιαμς με τον Πιερ Βανέκ. Στο Παρίσι ίδρυσε το ένα θεατρικό εργαστήρι με την ονομασία «Θέατρο των Πενήντα». Στην Ελλάδα, η Δέσπω Διαμαντίδου το ’81 στο ΚΘΒΕ σηματοδοτεί την αρχή της εγχώριας πορείας του με το έργο «Τρελή του Σαγιώ» του Ζαν Ζιρωντού. Έπειτα ακολούθησαν πολλές ακόμη παραστάσεις με μεγάλα ονόματα του καλλιτεχνικού χώρου, μεταξύ άλλων «Λυσιστράτη» με την Παΐζη, «Μήδεια» με τη Φωτοπούλου, «Ο γυάλινος κόσμος». Επίσης, σκηνοθέτησε τις μουσικές παραστάσεις της Λίνας Νικολακοπούλου και του Σταμάτη Κραουνάκη με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.

NEWS2U

Προσωπική κριτική

Αναφορικά με τα έργα του είχε σημειώσει σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ το 1983 ότι ανάμεσα στις παραστάσεις που σκηνοθέτησε τρεις ήταν αυτές οι οποίες αποτελούν τα πιο «ερευνητικά» έργα του για τα οποία δεν ήταν σίγουρος για το αποτέλεσμα. Αυτά ήταν «Η τρελή του Σαγιώ», όπως προαναφέρθηκε, η οποία ανέβηκε το 1981, η «Ελένη» του Ευριπίδη το 1982 και η «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη το 1983. Για τον ίδιο η ζωή φαινόταν όταν ήταν στην πρόβα. Απαντώντας στην αντίστοιχη ερώτηση στην τηλεοπτική εκπομπή “Η πρώτη μου φορά” (1994, New Channel) είχε πει χαρακτηριστικά: «Όταν έχω ανθρώπους μπροστά μου που όλοι μαζί έχουμε μια σχέση, την πιο κοντινή σχέση που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, που ξέρω ότι έχει μία αρχή και ένα τέλος, που μου θυμίζει ότι όλοι είμαστε περαστικοί, ότι μια μέρα θα τελειώσει αυτή η σχέση, αυτό το έργο. Το θέατρο με έχει κάνει να καταλάβω, ότι μια μέρα όλοι φεύγουμε. Νομίζω ότι το θέατρο και η σχέση μου με τα ζώα, είναι που με έκαναν να καταλάβω πόσο απαραίτητο είναι στον άνθρωπο να ξέρει ότι μια μέρα θα φύγει. Η λέξη πεθαίνω, είναι μια λέξη που ακόμα και στα ελληνικά δεν έχει ωραίο ήχο. Πεθαίνω…Φεύγω είναι ωραία λέξη.»

ert.gr


Και έτσι έφυγε κι εκείνος, δοσμένος ολότελα στην τέχνη που αγάπησε, σκορπίζοντας τις στάχτες του στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Τα έργα του αποτελούν πλούσια κληρονομιά για τις επόμενες γενιές και ο ίδιος θα είναι πάντοτε ο δάσκαλος που οι μαθητές του, αλλά και όσοι δεν τον πρόλαβαν μνημονεύουν με σεβασμό έχοντάς τον ως πρότυπο.

Πηγές: el.wikipedia.org, SanSimera.gr, lifo.gr, fractalart.gr

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here