Μια μητέρα ΑΜΕΑ μιλά για δύναμη ζωής και ψυχής

0
63

Η μητέρα μου είναι άτομο με ειδικές ανάγκες ή ανάπηρη ή στο καροτσάκι ή απλά ένας άνθρωπος που δεν περπατάει. Λέω, απλά ένας άνθρωπος που δεν περπατάει, αλλά για εκείνη δεν είναι καθόλου απλό. Μέσα από αυτό το γεγονός-ατύχημα ζει όλη της την ζωή. Την πήρα τηλέφωνο σήμερα, να της κάνω κάποιες ερωτήσεις για το άρθρο. Μου είπε πράγματα που ήξερα και πράγματα που δεν ήξερα. Όταν κλείσαμε το τηλέφωνο ένιωσα ότι αισθανθήκαμε και οι δύο καλύτερα. Πιο όμορφα, πιο ανάλαφρα.

Pinterest

«Σε στενοχωρεί που δεν μπορείς να περπατήσεις;» «Πάρα πολύ» «Αν αύριο περπατούσες ποιο θα ήταν το πρώτο μέρος που θα πήγαινες;» «Στην εκκλησία, γιατί θα θεωρούσα ότι θα ήταν θαύμα»

«Όταν ήσουν παιδί σε εμπόδιζε η αναπηρία από το να κάνεις πράγματα;» «Βέβαια, γιατί όλα τα άλλα παιδάκια με κοιτάγανε και ρωτούσαν την μαμά τους «γιατί αυτή δεν μπορεί να περπατήσει;». Πέρασα όλη μου την ζωή μου σε νοσοκομεία, γιατρούς, μηχανήματα, φυσιοθεραπείες. Έπρεπε να ήμουν σαν στρατιωτάκι. Να περπατάω τόσο (με την βοήθεια μηχανημάτων), να κολυμπάω τόσο, και ήμουν μόλις 11 χρονών. Μπόρεσα να τρέξω; Να παίξω σε παιδική χαρά;»

«Πώς σε κάνει να αισθάνεσαι το γεγονός ότι αυτή η αναπηρία οφείλεται σε λάθος γιατρού;» «Άσχημα, γιατί πληρώνω ένα λάθος που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από αυτόν τον άνθρωπο, θεός σχωρέστον έχει πεθάνει τώρα. Ήταν να μην γίνει, εγώ το πληρώνω τώρα… εγώ»

«Έχεις νιώσει να σε αντιμετωπίζουν διαφορετικά;» «Πολλές φορές, και ως παιδί και ως ενήλικη. Και μόνο η ταμπέλα αμέσως σε ξεχωρίζει, δεν θέλεις τίποτα άλλο»

«Θεωρείς ότι η αναπηρία σε έχει επηρεάσει στις επιλογές που έχεις κάνει στην ζωή σου; Αν ναι, πόσο;» «Πολύ. Γιατί έχω κάνει και πολλές λάθος επιλογές σε ανθρώπους επειδή έχω το αίσθημα της κατωτερότητας λόγω της αναπηρίας, και αυτό με αναγκάζει να συμβιβάζομαι στις επιλογές μου. Δεν μπορώ να έχω, αυτό που θέλω πραγματικά»

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, θαυμάζω πάρα πολύ την μητέρα μου. Θα μπορούσα να πω πολλά για όλα αυτά που έχει καταφέρει χωρίς τα πόδια της, και είναι πολλά. Δεν με ενδιαφέρει αυτό όμως. Αυτό που θεωρώ το πιο σπουδαίο απ’ όλα είναι ότι παρόλο τον τόσο πόνο, γιατί πονάει πολύ η ψυχή σου να τα υπομείνεις όλα αυτά, ήταν πάντα, είναι τώρα και θα είναι για πάντα, και είμαι σίγουρη για αυτό, ένας όμορφος άνθρωπος.

Ειρήνη Κατσάνη

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here