Ουρανός Λέξεων

Ιστορίες από το ράφι της Παραμυθούς.

Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται για την ιστορία τους και άλλα για τον τρόπο που σε αγγίζουν. Κάθε βιβλίο έχει τον δικό του τρόπο να μιλά στον αναγνώστη. Σε αυτή τη στήλη θα μοιράζομαι αναγνώσεις που μου κίνησαν το ενδιαφέρον με βιβλία παλαιότερα και σύγχρονα, έργα νέων αλλά και καταξιωμένων συγγραφέων, ποιητικές συλλογές, παραμύθια και κείμενα που αξίζουν να διαβαστούν, ανεξάρτητα από τη δημοφιλία ή τις διακρίσεις τους.

«Μπορεί μια αυλή στην Κρήτη να χωρέσει όλες τις γυναίκες του κόσμου;»

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα βιβλίο που με άγγιξε βαθιά: «Στις άκριες γυναικείων χωραφιών» της Καίτης Στεφανάκη, από τις Εκδόσεις Εντευκτήριο. Η αίσθηση που είχα διαβάζοντας το βιβλίο, ήταν σαν να μου έλεγε παραμύθια η γιαγιά μου κάτω από το αιωνόβιο δέντρο της αυλής μας. Σε μια αυλή που μοσχοβολούσε βασιλικό και τον φρεσκοψημένο καφέ της μάνας. Είδα τη συγγραφέα να κάθεται μαζί με τις γειτόνισσες, κάνοντας ένα διάλειμμα από τις δουλειές, να ακούει αληθινές ιστορίες που ο χρόνος τις μετέτρεψε σε μύθους μιας άλλης εποχής. Και δίπλα, τη γάτα. Αμίλητη, να συμφωνεί με όσα ακούει. Είναι κείμενα που δεν τα διαβάζεις απλώς, αλλά τα «νιώθεις». Η γλαφυρή γραφή της κ. Στεφανάκη έχει έναν δικό της ρυθμό, γεμάτο εικόνες από την Κρήτη και μια αύρα ποιητική.

Μια διαδρομή ανάμεσα στο χθες και το σήμερα

Η συγγραφέας μας παίρνει από το χέρι και μας ξεναγεί σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα μπερδεύεται με τον μύθο. Πότε αφηγείται ιστορίες στην Κυρά του Κάτω Κόσμου και πότε κάνει παρέα στον Λουκιανό τον Σαμοσατέα. Μέσα από αυτές τις αναφορές, ψάχνει να βρει την αλήθεια πίσω από τα μεγάλα ζητήματα:

• Πώς σχετιζόμαστε με τους άλλους;
• Τι σημαίνει να ζεις αληθινά;
• Πώς συμφιλιωνόμαστε με το τέλος;

Είναι μια βαθιά αναζήτηση για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα, πέρα από ταμπέλες.

Η στιγμή της προσωπικής λύτρωσης

Το βιβλίο κλείνει μέσα μας έναν κύκλο. Μας θυμίζει πως, μετά από όλες τις διαδρομές και τις ιστορίες των άλλων, ο προορισμός είναι πάντα ο εαυτός μας. Όπως γράφει και η ίδια: «…τον όρκο τον ξεπλήρωσα. Τώρα σε μένα ανήκω. Μόνον σε μένα πια χρωστώ. Με Άλφα την Άλκηστη αρχινώ, με Ωμέγα το Εγώ τελειώνω». Αυτά τα λόγια είναι μια δήλωση ελευθερίας. Μας καλούν να αφήσουμε πίσω τα «πρέπει» και τις υποχρεώσεις προς τους άλλους, για να βρούμε επιτέλους τη δική μας φωνή. Είναι το σημείο όπου η μνήμη γίνεται γνώση και η ζωή γίνεται δική μας.

Εσείς, νιώσατε ποτέ αυτή την ανάγκη να πείτε: «τώρα σε μένα ανήκω»;  

Ράνια Παντελίδου  Συγγραφέας.