Υπάρχουν οι έρωτες που καίνε σαν πυρκαγιά, που μας συνταράσουν και αλλάζουν την πορεία μας. Μα υπάρχουν και οι έρωτες που δεν κάνουν θόρυβο, που δεν απαιτούν αλλά υπάρχουν ήσυχα, διακριτικά. Έρωτες που δεν ξεκινούν από ένα «πρέπει», αλλά από μια βαθιά, απλή αποδοχή.
Η εποχή μας έχει μάθει να παρερμηνεύει την αγάπη. Συγχέει τον έρωτα με την κατοχή και την ανάγκη ελέγχου, με ένα αδιάκοπο κυνήγι επιβεβαίωσης μέσω λέξεων, πράξεων και συχνών παρουσιών. Οι σύγχρονες σχέσεις μετριούνται με αριθμό μηνυμάτων, με ώρες συναντήσεων, με ανταπόδοση. Ξεχνάμε όμως το πιο βασικό: ο πραγματικός έρωτας δεν χρειάζεται μονάδες μέτρησης. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα για να είναι αληθινός.
Ο έρωτας που λέει απλά «θέλω να υπάρχεις» δεν κουβαλά μέσα του καμία αδυναμία. Μόνο δύναμη και ωριμότητα. Είναι ότι αποδεχόμαστε τον άλλο πρώτα απ’ όλα ως οντότητα, όχι ως ρόλο ή κατάκτηση. Αναγνωρίζουμε την αξία του ανεξάρτητα από το τι μας δίνει όταν παίρνει κάτι από εμάς. Ξέρει να σέβεται τους ρυθμούς του άλλου, να χαίρεται με τις αδυναμίες του, να αγαπά τη μοναδικότητά του χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Όταν διαλέγουμε αυτό το μονοπάτι, το «εγώ» μικραίνει για να χωρέσει πρώτα το «εσύ». Δεν φωνάζει «μείνε». Δεν απαιτεί «δώσε μου». Λέει μόνο «Είμαι εδώ γιατί υπάρχεις. Αυτό και μόνο μου αρκεί.». Σαφώς η επιθυμία, το πάθος, η ανάγκη να είναι ο άλλος δίπλα μας παραμένουν. Χάνεται όμως η απαίτηση να είναι πάντα και για όλα διαθέσιμος.
Στον έρωτα αυτόν, η σαρκική επαφή σταματά να είναι ο κεντρικός άξονας. Η επιθυμία σίγουρα υπάρχει, ίσως και πιο έντονα, αλλά δεν είναι η βασική προϋπόθεση για να γίνει η σύνδεση ανάμεσα σε δύο άτομα. Το σώμα υποχωρεί για να αναδειχθεί η ουσία της ύπαρξης. Η σκέψη και μόνο ότι ο άλλος ζει, εξελίσσεται, αναπνέει, γελά, είναι αρκετή για να γεμίσει το δικό του είναι. Η σύνδεση αποκτά μια ποιότητα πιο ουσιαστική και ανιδιοτελής. Η αγάπη παύει να διεκδικεί και αρχίζει πλέον να αποδέχεται.
Σε μια κοινωνία που αναζητά μονίμως το τέλειο, το διαθέσιμο, το έντονο, ίσως χρειάζεται να σταματήσουμε για λόγο και να αναρωτηθούμε: Μήπως τελικά η αληθινή αγάπη βρίσκεται στην ηρεμία; Μήπως τελικά ο αληθινός έρωτας δεν είναι αυτός που μας κάνει να φλεγόμαστε αλλά αυτός που μας ησυχάζει;
Μόνο όταν η αγάπη σταματήσει να διεκδικεί και αρχίσει να αποδέχεται, γεννιέται το βαθύτερο και πιο ειλικρινές, καθαρό είδος έρωτα. Ο έρωτας που ψιθυρίζει στην ψυχή σου απαλά σαν νανούρισμα:
«Δε θέλω τίποτα περισσότερο από εσένα. Θέλω απλά να υπάρχεις.»
