Ουρανός Λέξεων
Ιστορίες από το ράφι της Παραμυθούς
Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται για την ιστορία τους και άλλα για τον τρόπο που σε αγγίζουν. Κάθε βιβλίο έχει τον δικό του τρόπο να μιλά στον αναγνώστη. Σε αυτή τη στήλη θα μοιράζομαι αναγνώσεις που μου κίνησαν το ενδιαφέρον: βιβλία παλαιότερα και σύγχρονα, έργα νέων αλλά και καταξιωμένων συγγραφέων, ποιητικές συλλογές, παραμύθια και κείμενα που αξίζουν να διαβαστούν, ανεξάρτητα από τη δημοφιλία ή τις διακρίσεις τους.
Τίτλος: «Συγγνώμη κύριε Μπέκετ»
Κατηγορία: Θεατρικό
Θα επανέλθω στα αρχικά μου λόγια: υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται για την ιστορία τους και άλλα για τον τρόπο που σε αγγίζουν· το συγκεκριμένο ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Το βιβλίο της Σοφία Φιλιππίδου, «Συγγνώμη κύριε Μπέκετ», είναι μια τολμηρή βουτιά στο Θέατρο του Παραλόγου. Για να το καταλάβετε, θα πρέπει πρώτα να γνωρίζετε τη βάση του: το εμβληματικό «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ.
Σε εκείνο το έργο, δύο ρακένδυτοι ήρωες περιμένουν αιώνια έναν κάποιο «Γκοντό», που δεν έρχεται ποτέ. Δεν κάνουν τίποτα ουσιαστικό, λένε ασυνάρτητα πράγματα και η ζωή τους μοιάζει με μια επαναλαμβανόμενη λούπα, χωρίς καμία διέξοδο, μέσα σε ένα σύμπαν αδιάφορο και χαοτικό, στερημένο από οποιοδήποτε νόημα ή σκοπό.
Η Φιλιππίδου παίρνει αυτή τη μπεκετική ατμόσφαιρα και την αποδομεί ακόμη περισσότερο. Στο έργο της, οι κανόνες της λογικής καταρρέουν: χαρακτήρες όπως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε ή μια οικογένεια εκδρομέων εμφανίζονται αναίτια, συμβολίζοντας την κατάρρευση κάθε ορθολογικής αλληλουχίας και την καλλιτεχνική αγωνία.
Οι αθυρόστομοι μονόλογοι δεν είναι απλή βωμολοχία, αλλά μια ελεύθερη ροή σκέψης. Η γλώσσα «σπάει» για να εκφράσει το εσωτερικό χάος και την απόγνωση του ατόμου.
Παρά την ασυνάρτητη φύση του έργου, θεωρώ πως υπάρχουν στιγμές όπου η συγγραφέας αγγίζει με μοναδική ευαισθησία την ανθρώπινη ψυχή. Η εικόνα του λύκου που δακρύζει, μεταφέροντας πάνω στα καμένα του πόδια μια χελώνα για να τη βοηθήσει να περάσει τον δρόμο, καθώς τα διερχόμενα οχήματα δεν σταματούν, είναι συγκλονιστική. Είναι μια σπάνια στιγμή ενσυναίσθησης και τρυφερότητας μέσα στο απόλυτο υπαρξιακό χάος.
Η σχέση του Μπούκη και του Κούκη, των δύο κεντρικών προσώπων, κρύβει μια πικρή αλήθεια. Ο Μπούκης αμφισβητεί την αγάπη του Κούκη, παρόλο που τη βλέπει στις πράξεις του. Η μοναδική ουσιαστική «συγγνώμη» του έργου δίνεται εσωτερικά από τον Μπούκη, χωρίς ποτέ να αποκαλυφθεί στον σύντροφό του.
Προσωπική άποψη: Τι να (μην) περιμένετε…
Το βιβλίο αυτό θα σας ξενίσει, αν ψάχνετε μια συμβατική ιστορία. Μην το διαβάσετε προσπαθώντας να βρείτε «τι έγινε μετά» ή πιανόμενοι από λέξεις που ίσως προσβάλλουν την αισθητική σας. Διαβάστε το σαν να παρακολουθείτε ταραγμένα μυαλά μέσα σε ένα υπαρξιακό ψυχιατρείο.
