Θα θέλαμε να δούμε μπαμπάδες που να νοιάζονται. Όχι, στα λόγια. Όχι, στις φωτογραφίες των social. Στην πράξη.

Μπαμπάδες που, όταν το παιδί έχει πυρετό μέσα στη νύχτα, δεν κάνουν την κλασική ερώτηση: «Τι να κάνω εγώ;». Μπαμπάδες που σηκώνονται πρώτοι. Που αφήνουν τον καναπέ, τον ύπνο, την ξεκούραση, την άνεσή τους. Που πιάνουν το θερμόμετρο πριν προλάβει να το πιάσει η μάνα.

Θα θέλαμε να δούμε μπαμπάδες που την επόμενη μέρα δεν θεωρούν αυτονόητο ότι η γυναίκα θα μείνει σπίτι από τη δουλειά για να φροντίσει το άρρωστο παιδί. Μπαμπάδες που λένε: «Πήγαινε εσύ στη δουλειά σου. Θα μείνω εγώ σήμερα». Χωρίς δράμα. Χωρίς να το κάνουν χάρη. Χωρίς να περιμένουν μετά χειροκρότημα.

Θα θέλαμε να δούμε άντρες που δεν τα χάνουν με μια ίωση. Που δεν πανικοβάλλονται με ένα στραμπούληγμα. Που δεν μετατρέπουν ένα παιδικό βήχα σε οικογενειακή κρίση που πρέπει να διαχειριστεί — ποιος άλλος; — η μάνα.

Γιατί η αλήθεια είναι άβολη.

Η κοινωνία ακόμα μεγαλώνει αγόρια που μαθαίνουν ότι η φροντίδα είναι «γυναικεία δουλειά». Ότι το σπίτι λειτουργεί κάπως… μόνο του. Ότι τα παιδιά μεγαλώνουν από ένστικτο — της μάνας φυσικά. Και ότι ο πατέρας είναι ο βοηθός. Ο «καλός όταν χρειαστεί». Ο «παρών όταν βολεύει».

Όχι. Τα παιδιά δεν χρειάζονται βοηθούς. Χρειάζονται γονείς.

Και οι γυναίκες δεν χρειάζονται έναν ενήλικα που «βοηθάει στο σπίτι». Χρειάζονται έναν σύντροφο που κουβαλά το ίδιο βάρος. Την ίδια ευθύνη. Την ίδια αγωνία.

Θα θέλαμε να δούμε μπαμπάδες που ξέρουν το βάρος του παιδιού τους, το φάρμακό του, το τηλέφωνο του παιδιάτρου. Που μπορούν να πάνε στο φαρμακείο χωρίς τηλεφωνική καθοδήγηση. Που δεν θεωρούν ηρωισμό το να κρατήσουν το παιδί τους για δύο ώρες.

Θα θέλαμε να δούμε άντρες που δεν μεγαλώνουν άλλα παιδιά για να συνεχιστεί η ίδια ιστορία.

Γιατί ο πραγματικός ανδρισμός δεν φαίνεται στη φωνή, ούτε στο «εγώ φέρνω τα λεφτά». Φαίνεται στις μικρές, βαρετές, καθημερινές στιγμές ευθύνης.

Στο να καθίσεις δίπλα σε ένα παιδί που έχει πυρετό.

Στο να ακυρώσεις κάτι δικό σου για να το πας στον γιατρό.

Στο να πεις στη γυναίκα σου: «Μην ανησυχείς, το έχω».

Όχι, για να σε θαυμάσει. Αλλά γιατί αυτό σημαίνει να είσαι πατέρας.

Και ίσως τότε, κάποτε, να μη χρειάζεται να γράφονται τέτοια άρθρα.