Είχαμε την τύχη τελικά να διαβάζουμε πότε πότε και κάτι της προκοπής. Σκεφτείτε το λίγο: Οι επιφυλλίδες του Μαρωνίτη στο «Βήμα», το ένθετο των «4Τ» με Καββαθά, Μάργαρη, Δήμου, Ζουράρι, και άλλους. Λόγια όμορφα, χωρίς περιττά ψιμύθια, χωρίς να πλατειάζει ο λόγος, μόνο ουσία.
Οι δάσκαλοι τελικά έχουν ένα καλό και ένα κακό ταυτόχρονα: Συμβαίνει το ίδιο πράγμα με τους μεγάλους ηθοποιούς του παλιού καιρού που δεν πήραν μέρος σε τηλεοπτικές ή κινηματογραφικές παραγωγές: Έχουν γράψει στο μυαλό και στην καρδιά πολλών, αλλά σε όσες περιπτώσεις δεν καταγράφηκε η παρουσία τους με κάποιο μέσο, θα πρέπει να γίνει κάτι για να μεταφερθεί ο λόγος τους γραπτά ( γιατί τηλεοπτικά ήταν ανέκαθεν δύσκολο…) στους επόμενους. Το ίδιο πράγμα λέχθηκε για τον Λιαντίνη ως ένα βαθμό, το ίδιο πράγμα έχει λεχθεί και για τον Μαρωνίτη. Ευτυχώς που υπάρχει το αρχείο του «Βήματος».
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Μαρωνίτης ήταν δάσκαλος με επίδραση. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία, καθώς τα έργα του και οι πράξεις του το αποδεικνύουν πως ήταν ανέκαθεν κόντρα στην εξουσία. Ή για να το πούμε διαφορετικά, στην προσπάθεια επιβολής οποιασδήποτε εξουσίας. Και αυτό ήταν ανάμεσα στα άλλα στοιχεία που τον έκαναν ξεχωριστό. Ίσως όχι μοναδικό, αλλά και ο ίδιος απεχθανόταν τις μοναδικότητες. Πίστευε στην προσπάθεια του ενός, που το έργο του θα βοηθούσε και άλλους να ακολουθήσουν.
Η μετάφραση της «Οδύσσειας» και της «Ιλιάδας», που πριν δημοσιευτούν, είχαν αναλυθεί επί μακρόν και σε κάθε ανάλογη περίσταση στο « Βήμα», είναι ένα πολύ σπουδαίο έργο. Όχι γιατί θα πρέπει να υπάρχει το αντίπαλον δέος στις μεταφράσεις των Καζαντζάκη- Κακριδή, ή σε αυτή του Σιδέρη ή του Πολυλά. Αλλά γιατί αποτελεί κίνητρο ανάλυσης και εμβάθυνσης σε ένα έργο που μας είναι μεν οικείο, αλλά ταυτόχρονα και αρκετά μακρινό. Ίσως γιατί δεν μας αρέσει σε αυτά τα πράγματα η μελέτη. Αυτό είναι κάτι που το είχε δηλώσει και ο ίδιος το 2013, με αφορμή το ανέβασμα της Ιλιάδας σε σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθηνού στο Φεστιβάλ Αθηνών. Και αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα. Μας αρέσει να βαυκαλιζόμαστε πως κατέχουμε πράγματα που ουδέποτε έχουμε μπει στον κόπο να τα γνωρίσουμε καλύτερα.
Οι ωραίοι άνθρωποι, αυτοί που μας έχουν ασκήσει μια επίδραση δεν πεθαίνουν γενικώς. Κατά συνέπεια, ο Μαρωνίτης μπορεί πλέον να μην είναι μαζί μας σωματικά, αλλά αξίζει τον κόπο να μεταλαμπαδευτούν οι ιδέες του και οι αρχές του.
