Για ακόμη μια Τετάρτη του Μαρτίου, 17/3/2021 και ώρα 6 μ.μ., η Πηγή Παιδείας θα είναι live με προσκεκλημένο τον κ. Βασίλη Τσικάρα.
Ο κ. Τσικάρας είναι ιδρυτής του Θεάτρου «Άρατος», της ομώνυμης Θεατρικής Ομάδας και Κινηματογραφικής Εταιρείας «Άρατος Films», σκηνοθέτης και παραγωγός. Μαζί θα μιλήσουμε για την πορεία του μέχρι σήμερα, την κινηματογραφική και θεατρική πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2021, για το πως ο κορονοϊός επιδρά στα καλλιτεχνικά δρώμενα και πολλά πολλά ακόμα.
Τετάρτη 17/3/2021 και ώρα 6 μ.μ. live στην Πηγή Παιδείας.
Ο Δημήτρης Δημητριάδης κατέχει BA (Hons) in Design και ΜΑ in Design Interactions από το Royal College of Arts London. Με 20ετή πορεία στον ψηφιακό μετασχηματισμό και τη δημιουργία digital στρατηγικής, έχει συνεργαστεί με πολλά μεγάλα brands στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Keynote speaker και Digital Futurist με εξειδίκευση στο Digital & Social Media Marketing.
Μοιράζει το χρόνο του μεταξύ διδασκαλίας, στο Professional Diploma in Digital and Social Media Marketing της KnowCrunch-The American College of Greece, και ως University Lecturer στο City College, University of York Europe Campus. Keynote speaker για το μέλλον της τεχνολογίας σε συνέδρια σε Ελλάδα και εξωτερικό και είναι Chief Innovation Οfficer στην TheFutureCats & VP Business Developement στην BrainBox SA. Όταν ξεκίνησε να ασχολείται με τα social media το Facebook δεν είχε ιδρυθεί.
ΤΙΤΛΟΣ WEBINAR: «Βιβλίο και Digital Marketing»
ΟΜΙΛΗΤΗΣ: Δημήτρης Δημητριάδης
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Παρασκευή 19/3/2021
ΩΡΑ: 18:00-20:00
ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 15 ΕΥΡΩ
Βεβαίωση συμμετοχής ηλεκτρονικά μέσω του www.e-maild.com (powered by TEST4U)
Με αμέριστη αγάπη και σεβασμό για τα ζώα τρεις γυναίκες αγωνίζονται καθημερινά για την προστασία τους. Πάμε να γνωρίσουμε τις Λάτση Μαρία, Σαρρή Άννα και Τσουκάτου Βέτα από την ομάδα ”Κούε & Κατσούα” που φροντίζουν στο όμορφο Λεωνίδιο τα αδέσποτα ζώα.
1.Πόσα χρόνια δραστηριοποιείστε σαν ομάδα εθελοντών για τα αδέσποτα ζώα στον Δήμο Νότιας Κυνουρίας και ποιες είναι οι δράσεις σας;
Η πρώτη ομάδα εθελοντών ξεκίνησε το δύσκολο έργο της αντιμετώπισης αδέσποτων πριν περίπου 10-11 χρόνια . Με την πάροδο του χρόνου σταμάτησε να δραστηριοποιείται λόγω έλλειψης εθελοντών. Εμείς ξεκινήσαμε πριν 5-6 χρόνια. Είμαστε μία ομάδα 7 ατόμων. Η κύρια απασχόληση μας είναι η φροντίδα των αδέσποτων. Στα πλαίσια αυτά είναι η επίσκεψή τους στον κτηνίατρο, οι βόλτες τους και φυσικά το καθημερινό πρόγραμμα φαγητού. Προσπαθούμε να τους βρούμε ένα νέο σπίτι, μία οικογένεια που θα τους προσφέρει μία δεύτερη ευκαιρία. Είμαστε πολύ συχνά αντιμέτωποι με εγκαταλείψεις σκύλων και καλούμαστε να δώσουμε λύση. Πολλά από αυτά τα σκυλιά εγκαταλείπονται επειδή είναι άρρωστα. Οι ιδιοκτήτες θεωρούν πιο εύκολο να τα εγκαταλείψουν παρά να τους ξεκινήσουν τη κατάλληλη θεραπεία. Πολύς κόσμος μας πλησιάζει για να καταγγείλουμε τις συνθήκες διαβίωσης κάποιου ζώου, γεγονός που μας φέρνει σε δύσκολη θέση λόγω της μικρής κοινωνίας που ζούμε.
2. Πώς ανταποκρίνεται ο Έλληνας όσον αφορά τα αδέσποτα ζώα;
Η ελληνική κοινωνία αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς στο θέμα των αδέσποτων. Όλο και περισσότεροι ευαισθητοποιούνται πάνω στο θέμα και προσπαθεί ο καθένας από την πλευρά του με όποιον τρόπο μπορεί. Βέβαια, στον Δήμο μας οι ρυθμοί αυτής της αλλαγής είναι αισθητά πιο αργοί. Η εγκατάλειψη σκύλου είναι πολύ συνηθισμένη , ειδικά μετά την λήξη της περιόδου του κυνηγιού. Επίσης, αρκετοί είναι οι συνάνθρωποί μας που προσπαθούν να σταματήσουν την δράση μας, γιατί την θεωρούν ανούσια. Άλλοι πάλι είναι τελείως αδιάφοροι. Στην ουσία λίγοι είναι εκείνοι που θέλουν να βοηθήσουν στην πραγματική αντιμετώπιση του θέματος.
3. Ποια είναι η βοήθεια που λαμβάνετε από φορείς ή εθελοντές;
Στην καθημερινή μας δράση είμαστε τρία άτομα, γεγονός που κάνει την δράση μας πιο δύσκολη, καθώς λόγω των επαγγελμάτων μας δεν μπορούμε να αφιερώσουμε ολόκληρη την ημέρα στα αδέσποτα. Η βοήθεια που δεχόμασταν ήταν ελάχιστη. Τα τελευταία χρόνια το σκηνικό δείχνει να αλλάζει. Μας προσεγγίζει κόσμος ζητώντας να βοηθήσει έστω και με κάτι το παραμικρό, με μία βόλτα των αδέσποτων, με το να αναλάβουν κάποιες φορές να τα ταΐζουν ή με την αγορά τροφών. Η βοήθεια αυτή είναι πάντα ευπρόσδεκτη, αλλά δυστυχώς παροδική. Η ομάδα μας χρησιμοποιεί τις δωρεές φιλόζωων για να καλύψει τα έξοδα των αδέσποτων. Τα τελευταία δύο χρόνια ο Δήμος μας αναλαμβάνει τα έξοδα των κτηνιάτρων. Αυτό μας δίνει την δυνατότητα να καλύπτουμε περισσότερες ανάγκες των ζώων, όπως ο εμβολιασμός, η σήμανση ή οι εξετάσεις τους.
4. Πώς θα χαρακτηρίζατε την νομοθεσία όσον αφορά τα αδέσποτα ζώα αλλά και τις ποινές για κακοποίηση ή/και θανάτωση ζώου;
Μετά από ακραίες πράξεις εναντίον των ζώων, η νομοθεσία έχει τροποποιηθεί προς όφελος τους. Οι ποινές πλέον είναι πολύ αυστηρές, αλλά δυστυχώς δεν εφαρμόζονται πάντα. Συγκεκριμένα στον Δήμο μας είναι πολύ σύνηθες το γεγονός της μαζικής θανάτωσης ζώων. Όλοι έχουν υποψίες για τους υπόπτους , αλλά η νομοθεσία είναι τέτοια που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα αποτελεσματικά. Γι’ αυτόν τον λόγο είμαστε στη δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίζουμε συχνά την θανάτωση αδέσποτων και πολλές φορές δεσποζόμενων, αλλά πάντα ανήμποροι να κάνουμε το οτιδήποτε.
5. Τι φταίει τελικά και πολλές οικογένειες ενώ αρχικά επιλέγουν ένα ζώο για κατοικίδιο στη συνέχεια το παρατούν ή στην καλύτερη περίπτωση το δίνουν αλλού;
Ένα παιδί μπορεί να γίνει πολύ επίμονο για να πάρει αυτό που θέλει. Εάν οι γονείς δεν επιθυμούν ένα κατοικίδιο και το παίρνουν για να κάνουν το χατίρι του παιδιού τους είναι θέμα χρόνου αυτό να βρεθεί πολύ σύντομα στους δρόμους. Όταν το παιδί ξεχάσει ή ξεπεράσει την αγάπη του για το ζώο , οι γονείς θα βρουν αμέσως τρόπο να το ”ξεφορτωθούν”. Ένα ζωάκι απαιτεί φροντίδα και αγάπη. Σε περίπτωση που το κατοικίδιο είναι σκυλάκι απαιτεί καθημερινές βόλτες, γεγονός που δυσκολεύει τους γονείς.
6.Πιστεύετε ότι θα μπορούσε το ελληνικό σχολείο σε συνεργασία με κάποιες φιλοζωικές οργανώσεις να εμφυσήσει στα παιδιά την αγάπη και τους τρόπους σωστής συμπεριφοράς απέναντι στα ζώα; Με ποιους τρόπους θα ήταν αυτό εφικτό;
Πριν τρία χρόνια σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας επιδιώξαμε μια ενημέρωση στα σχολεία από ειδικούς. Θεωρούμε ότι τα παιδιά είναι γεννημένα για να αγαπούν τα ζώα. Ακόμα και οι πρώτοι ήχοι που μαθαίνουν είναι οι ήχοι των ζώων. Όλα τα παιδιά γνωρίζουν από πολύ μικρά ότι ο σκύλος κάνει γαβ και η γατούλα νιάου. Γνωρίζουν πώς να αγαπούν ανιδιοτελώς τα ζώα. Φυσικά χρειάζεται να μάθουν από τους μεγαλύτερους λίγα πράγματα για την σωστή συμπεριφορά και για τις ευθύνες που έχουν απέναντι σε κάποιο ζώο. Η νέα γενιά είναι πολύ διαφορετική στην προσέγγιση των ζώων, παρασύροντας έτσι και τους γονείς. Στον Δήμο μας, θεωρούμε ότι είναι πιο απαραίτητη η ενημέρωση των μεγαλύτερων ηλικιών. Εκείνων που εγκαταλείπουν τα ζώα όταν δεν τα θέλουν άλλο πια, εκείνων που δεν στειρώνουν τα ζώα τους και προτιμούν να πετάνε τα κουτάβια και τα γατάκια στους κάδους. Εκείνων που θανατώνουν μαζικά τα ζώα, χωρίς να αισθάνονται τύψεις. Αυτή η γενιά πρέπει να αλλάξει , καθώς είναι τα καθημερινά παραδείγματα των παιδιών, αλλάζοντάς τους όλα όσα πιστεύουν και αισθάνονται.
7. Είναι τελικά ένα ζώο η καλύτερη παρέα ενός ανθρώπου;
Ένα ζώο μπορεί να σου δώσει απέραντη αγάπη. Να ανοίξει ένα διαφορετικό κομμάτι της ψυχής σου. Πολλές φορές δυσανασχετούμε όταν βρίσκουμε αδέσποτα στον δρόμο, αλλά πώς να τους κρατήσεις κακία όταν αυτά δεν φταίνε πουθενά; Ένα ζώο αγαπάει με ανιδιοτέλεια και δεν απαιτεί τίποτα από εσένα. Σίγουρα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη παρέα, αλλά μπορεί να την συμπληρώσει!
H εκπαίδευση στο Excel 2010 συνεχίζεται, και αυτή τη φορά θα πραγματευτούμε τα Γραφήματα, την μορφοποίηση και την αλλαγή τύπου. Η εταιρεία TEST4U έχει ετοιμάσει ένα ακόμα βίντεο ειδικά για αυτό!
Η Τετάρτη 10/3/2021 πλησιάζει και η Πηγή Παιδείας θα είναι live, αυτή τη φορά με την κυρία Γεωργία Κιζιρίδου.
Η κ. Κιζιρίδου είναι Ψυχοθεραπεύτρια, Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων και Συγγραφέας. Από το 2009 διδάσκει σε δομές εκπαίδευσης ενηλίκων, το 2010 συνίδρυσε την εταιρία εκπόνησης εκπαιδευτικού και θεραπευτικού υλικού Play-learning, ενώ έχει εκδώσει και βιβλίο για παιδιά με θέμα τον Σχολικό Εκφοβισμό. Το βιογραφικό της είναι μακροσκελές, όπως και η εμπειρία της.
Μαζί θα μιλήσουμε για την ψυχολογία του ανθρώπου εν μέσω πανδημίας, στο σχολείο, στους χώρους εργασίας και πολλά πολλά ακόμα.
Ο Μάρτιος είναι η αρχή της άνοιξης. Ο μήνας που επαναπατρίζονται τα χελιδόνια. Τον Μάρτιο είναι η ανάμνηση του ηρωικού ’21 και την ίδια μέρα γιορτάζουν και οι Βαγγελίτσες. Μα, ο μήνας αυτός είναι σημαντικότερος, γιατί είναι αφιερωμένος στη Γυναίκα. Τη μαμά, την αδελφή, τη σύντροφο, τη φίλη σου, σε σένα την ίδια.
Στις 8 Μαρτίου γιορτάζεται η Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας (International Women’s day) σε ανάμνηση της μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε την ίδια μέρα το 1857 στην Νέα Υόρκη από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας, που διεκδικούσαν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Η ημέρα αυτή γιορτάστηκε πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ το 1909, τον Φεβρουάριο όμως. Τελικά, η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως Ημέρα της Γυναίκας από τον ΟΗΕ το 1977. Δυστυχώς, στη σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα, τον 21ο αιώνα, η ημέρα αυτή έχει καταλήξει να θεωρείται απλώς μια ευκαιρία για έκφραση αγάπης στο γυναικείο φίλο με λουλούδια και τρυφερά μηνύματα αντί να διατρανώνεται το κοινωνικό και πολιτικό μήνυμα, για το οποίο υπάρχει αυτή η μέρα: Η Γυναίκα δεν είναι αδύναμη και δεν είναι μόνη. Έχει ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα με τους άντρες και πρέπει να είναι σεβαστή σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας και εθνικότητας.
Στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, που “χρίζεται” προοδευτική, ελεύθερη και δημοκρατική δεν έχουμε κατορθώσει ακόμη να εξαλείψουμε καρκινώματα, όπως την ανέχεια, τον παιδικό εκφοβισμό, την τρομοκρατία, το ρατσισμό σε όλες τις εκφάνσεις του και συγκεκριμένα το σεξισμό. Μετατοπίζοντας το κοινωνικό μας ενδιαφέρον και ευαισθησία σε πιο προσφάτως “ανοιχτές πληγές”, όπως το προσφυγικό, παραγκωνίζουμε ζητήματα, όπως η βία εις βάρος των Γυναικών. Με το να βαυκαλιζόμαστε, όμως, πως οι Γυναίκες έχουν ήδη κατορθώσει πολλά και ότι όλες οι συζητήσεις περί καταπάτησης των δικαιωμάτων της Γυναίκας είναι ανούσιες φεμινιστικές εξάρσεις, το μοναδικό που πετυχαίνουμε είναι να ενισχύσουμε περιπτώσεις κακοποίησης της μιας ακόμη από εμάς.
Την ίδια στιγμή που εσύ διαβάζεις αυτές τις λέξεις, μια Γυναίκα αναγκάζεται από έναν ισχυρό, όπως την έχει κάνει να πιστέψει, άντρα, να προσφέρει το σώμα της, για να ικανοποιήσει τις ορέξεις κάποιου άλλου. Μια άλλη Γυναίκα σε κάποιο σπίτι μόλις μερικά τετράγωνα μακριά από το δικό σου δέχεται λεκτική και -πολύ πιθανό- σωματική βία από τον άντρα που κάποτε ερωτεύτηκε, μπροστά στα παιδιά τους. Μια τρίτη Γυναίκα περπατώντας στο δρόμο για το σπίτι της νιώθει βλέμματα αγνώστων καρφωμένα πάνω της, ακούει χυδαίες εκφράσεις που της απευθύνουν χωρίς ντροπή άντρες κατά πολύ μεγαλύτεροί της και φοβάται. Φοβάται πως κάποιος θα απλώσει τα χέρια του πάνω της και θα της στερήσει την αξιοπρέπεια και το χαμόγελό της.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, μία στις τρεις Γυναίκες θα αντιμετωπίσει κάποια στιγμή στη ζωή της σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από το σύντροφό της. Μία στις πέντε Γυναίκες θα δεχθεί απόπειρα βιασμού ή θα βιασθεί. Το 40% των Γυναικών στην Ευρώπη έχει δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας τους, ενώ 500.000 με 2.000.000 παιδιών και γυναικών διακινούνται παράνομα στον κόσμο με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση και καταναγκαστική εργασία. Μη βλέπεις τα νούμερα αυτά ως απλά αποδεικτικά στοιχεία του φαινομένου γυναικείας κακοποίησης. Μία από αυτές τις Γυναίκες θα μπορούσε να ήταν η αδελφή σου, η κοπέλα σου, η συμφοιτήτριά σου.
Εθελοντικές οργανώσεις, όπως το “Καταφύγιο Γυναίκας” ή και η “Α21”, που ασχολείται με την καταπολέμηση του εμπορίου λευκής σαρκός και σε άλλα κράτη εκτός της Ελλάδας, αποδεικνύουν καθημερινά με τον αγώνα και τη θέλησή τους ότι το να σταθείς αρωγός σε μια Γυναίκα που υποφέρει είναι όχι “πράξη καλού Σαμαρείτη”, αλλά υποχρέωσή σου. Γυναίκες όπως η Γουόρις Ντίρι, η Έλεν Κέλερ, η Μαλάλα Γιουσαφζάι, η Αμέλια Έρχαρτ, η Καλλιρόη Παρέν θα αποτελούν έμπνευση για όλες τις εκπροσώπους του “αδύναμου φύλου” και θα αποδεικνύουν πως τελικά ακόμη και ο χαρακτηρισμός “αδύναμο φύλο” είναι απλώς ένα στερεότυπο που θα καταρριφθεί.
“Στο δρόμο για το σπίτι ΠΡΕΠΕΙ να νιώθουμε δυνατές και ελεύθερες”. Αυτό ήταν απλώς ένα στάτους στο facebook, που όμως έχει πολλά να πει. Δε θα αφήσω ξανά να με προσβάλει κάποιος που είναι μυικά δυνατότερός μου. Θα έχω ανοιχτά τα μάτια μου και τα αυτιά μου για περιστατικά που μειώνουν το φύλο μου. Και όλα αυτά όχι γιατί έχω ακραίες φεμινιστικές τάσεις, αλλά γιατί δεν ανέχομαι να ξέρω πως συνάνθρωποί μου υποβάλλονται στο μαρτύριο της κλειτοριδεκτομής, καίγονται με βιτριόλι, αν αρνηθούν να παντρευτούν, στερούνται την εκπαίδευση, επειδή “γεννήθηκαν Γυναίκες”,δέχονται καθημερινά βία στο γάμο τους, γιατί η κοινωνία θα κατακεραυνώσει ένα ενδεχόμενο διαζύγιο. Αυτές ΠΡΕΠΕΙ να είναι οι σκέψεις σου. Και η Γυναίκα δε γράφεται τυχαία με κεφαλαίο στο κείμενο αυτό. Με κεφαλαίο Γ, γιατί αξίζεις το σεβασμό, τη στοργή και την αγάπη όλων.
Τι κατάρα κι αυτή, όταν δεν καταλαβαίνει κανείς κάτι, να το ντύνει με το μανδύα του επικίνδυνου! Πόσο δύσκολη γίνεται η καθημερινότητα όταν δυο άνθρωποι που ενώ η ζωή τους έχει φέρει σε μια μορφή σχέσης, δεν μπορούν να συνυπάρχουν λόγω διαφορετικών αντιλήψεων! Πόσο αδιέξοδο γίνεται για κάποιον όταν η συνείδησή του τον οδηγεί σε σφαίρες πιο διευρυμένες και ενώ με καλοσύνη και αποδοχή θέλει να τραβήξει και τον άλλον στο δρόμο της αναζήτησης, ο δεύτερος αντιστέκεται!
Και αν απλά αυτός ο δεύτερος, προέβαλε τις αντιρρήσεις του με ευγένεια, δεν θα είχαμε κανέναν προβληματισμό. Θα το θεωρούσαμε αναμενόμενο και αρκετά ασφαλές, πιστεύοντας πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αυτοί οι δυο άνθρωποι, θα βρουν τις ισορροπίες, έχοντας σαν στόχο το κοινό καλό. Αργά ή γρήγορα θα λάμψει η αλήθεια.
Τι γίνεται όμως όταν ο ένας θέλει το δρόμο προς το φως, και άλλος όχι μόνο αντιστέκεται αλλά κατηγορεί και διαβάλλει τον πρώτο θεωρώντας πως ο δρόμος αυτός είναι επικίνδυνος; Πολλά τα παραδείγματα και ακόμα περισσότερες οι συνέπειες για όλα τα μέτωπα και των ελεύθερα σκεπτόμενων και των συντηρητικών. Πρόσφατα μου προέκυψε το εξής δύσκολο περιστατικό. Γυναίκα σε επαρχιακή μικρή πόλη, κάτω από 50, νέα και ωραία, αγαπά τη ζωή και τολμά αποδεικνύοντας ότι τα καταφέρνει με ότι καταπιαστεί. Ο περίγυρος της, μηδενός εξαιρουμένου (μητέρα, πατέρας, αδελφός, σύζυγος, γιος και νύφη) σταθερά εμμένοντας στις σκληρές πεποιθήσεις της παράδοσης, θέλουν την σύζυγο υπό τον σύζυγο. Ο σύζυγος βαθιά καταθλιπτικός και αποθαρρυμμένος (γύρω στα 55), έτοιμος να παραιτηθεί από τη βιοπάλη της καθημερινότητας, παραδομένος όλο και πιο πολύ στο αλκοόλ, μιας και όπως τα περισσότερα νοικοκυριά η οικονομική συνθήκη τους μοιάζει να είναι δυσβάσταχτη και μη αναστρέψιμη.
Η σύζυγος με όνειρα και πίστη, τολμά να σκέφτεται και να σχεδιάζει αλλαγές. Δουλεύει διπλές βάρδιες με το χαμόγελο στα χείλη και τολμά να πάρει και βοήθεια από ειδικούς. Τολμά να ονειρεύεται να αλλάξει την καθημερινότητά της, προσεγγίζοντας τη ζωή λίγο πιο αισιόδοξα, με περισσότερη ελπίδα, με μεγαλύτερη πίστη, με εμπιστοσύνη στο σχέδιο που ξεδιπλώνει η σκληρή κατά τα άλλα πραγματικότητα τους. Ο περίγυρος φοβούμενος την τόλμη της, καταλήγει να την επικρίνει, να την επιπλήττει που τολμά να ξεφεύγει απ τη μοίρα της. Θεωρεί δε την επιρροή των ειδικών, συμφεροντολογική και επικίνδυνη, με αποτέλεσμα να απομακρύνουν έως και να αποκλείουν την ανωτέρω γυναίκα σιγά σιγά από το οικογενειακό σχήμα. Συνωμοτούν δε όλοι μαζί ακόμη και στο να της απαγορεύουν να δει το νήπιο εγγόνι της, με φόβο ότι θα το επηρεάσει επικίνδυνα!!! Ο κίνδυνος είναι μόνο η απεριόριστη αγάπη της που γίνεται φανερή γιατί είναι πάντα χαρούμενη και γλυκομίλητη με τη μικρή εγγονούλα. Η νύφη όμως και μάνα της μικρής, σκληρή, άκαμπτη, με απέραντους φόβους συμπεριφέρεται στο μικρό κοριτσάκι δεσποτικά και αυταρχικά. Η μικρή καταλαβαίνει τη διαφορά, με τη σοφία που έχουν αυτές οι καινούργιες ψυχούλες που έρχονται πιο έτοιμες να αντιληφθούν την αλήθεια και τρέχει με πολύ χαρά κάθε που βλέπει τη γιαγιά.
Η μάνα σιγά σιγά, ζηλεύοντας τη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της μικρής της κόρης και της πεθεράς, αποκλείει τη γιαγιά ως επικίνδυνη. Επικίνδυνη λοιπόν και ως σύζυγος, και ως κόρη, και ως μάνα και ως πεθερά και ακόμη και ως γιαγιά. Επικίνδυνη γιατί τολμά να ελπίζει και να προσπαθεί. Επικίνδυνη γιατί δεν παραιτείται. Επικίνδυνη γιατί διαφοροποιείται από τη μάζα. Επικίνδυνη και όλοι όσοι συνδράμουν το όνειρό της, είτε ενισχύοντας και ενθαρρύνοντας είτε βοηθώντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (ας σημειωθεί χωρίς αμοιβή)! Τι κρίμα! Τι απέραντη παρανόηση! Τι αδυσώπητη καθυστέρηση για την εξέλιξη όλων!
Αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται σε πολλές εκδοχές. Έχουμε ζευγάρια που δεν μπορούν να βρουν συνήχηση. Έχουμε φίλους που απομακρύνονται. Έχουμε γονείς με παιδιά που βρίσκονται σε αντιπαραθέσεις. Έχουμε πεθερές με νύφες να μάχονται, αδέλφια να διασκορπίζονται, ακόμη και δασκάλους φωτεινούς και προικισμένους σε αντιπαράθεση με τους διευθυντές τους ή με τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων (ναι και αυτό το έχουμε δει!). Ας μην θίξουμε και τον σκοταδισμό μερικών ιερέων και πιστών, εγκλωβισμένων σε αναχρονιστικές ανόητες και επικίνδυνες δοξασίες (αυτό να δείτε πόσο σκληρά το έχουν πληρώσει κάποιοι συνάνθρωποί μας)! Όλες οι μορφές σχέσεων δοκιμάζονται όταν αρχίζει ο ένας να διαφοροποιεί τα βήματα και θέλει να οδηγήσει το χορό σε πιο ελεύθερη έκφραση, σε πιο εμπνευσμένες φιγούρες.
Ένας χορός είναι η ζωή και τα βήματα δεν μπορεί να είναι πάντα ίδια, γιατί ο δρόμος αλλάζει και το μόνο βέβαιο είναι πως αλλάζει συνεχώς, άρα και τα βήματα χρειάζεται συνεχώς να αναπροσαρμόζονται.Υπάρχουν φορές που σέρνουμε το χορό και τούτο θέλει δύναμη και κουράγιο για να κρατηθείς όρθιος και να στηρίξεις και τους άλλους που έπονται. Υπάρχουν και οι φορές που είσαι εκεί δίπλα στον πρώτο που καθώς κάνει τις φιγούρες του, εσύ πρέπει να κρατάς γερά για να μην πέσει. Υπάρχουν και εκείνες που ο επόμενος δεν μπορεί ή δεν θέλει ή δεν αντέχει να συνεχίσει και ενώ χαμηλώνεις την ταχύτητα και κάνεις το βηματισμό σου πιο αργό και σταθερό, εξακολουθεί να μην θέλει, να μην μπορεί να μην αντέχει. Και ο κύκλος κόβεται και δημιουργείται μια δύνη που ανακατατάσσει όλη τη δομή. Και τούτο τις πιο πολλές φορές δεν γίνετε με σεβασμό αλλά με θυμό. Μια προσομοίωση ενός παραδοσιακού χορού είναι η ζωή!
Μέσα στις οικογενειακές ιστορίες μπορεί κανείς να παρατηρήσει συχνά διάφορα τέτοια φαινόμενα που οδηγούν συχνά σε αντιπαραθέσεις και ενίοτε σε οριστικά σχίσματα. Ο σπόρος της διχόνοιας εύκολα πέφτει και ακόμη πιο εύκολα εκκολάπτεται και καρπίζει μίση και πάθη που διαρκούν για γενιές. Πώς θα γίνει ώστε οι άνθρωποι να συμπορεύονται στην εξέλιξή τους και να μπορούν να συναποφασίζουν τούτο ή εκείνο μέσα από έναν κοινό δρόμο με γνώμονα το κοινό καλό; Πώς θα γίνει ώστε οι άνθρωποι αν δεν μπορούν να συμπορευτούν να σέβονται τη θέση του άλλου χωρίς να θέλουν να την μειώσουν ώστε να παραμείνουν εκείνοι καθησυχασμένοι στην προσωπική τους τοποθέτηση κι ας είναι και λανθασμένη. Πώς θα γίνει να αφυπνιστούν οι κοιμισμένοι; Πώς θα γίνει τουλάχιστον να συνεχίσουν να κοιμούνται αλλά να μην κακοποιούν με κάθε τρόπο αυτούς που έχουν ήδη ξυπνήσει; Πώς θα γίνει η κατάρα της διχόνοιας να μην διαφεντεύει τις ζωές των ανθρώπων; Πώς θα γίνει το σκοτάδι να πάψει να φοβάται το φως;
Μόνον το φως έχει στο χέρι του τη λύση. Να ρίξει περισσότερο φως στο σκοτάδι. Να δεχτεί τον αποκλεισμό που είναι μόνο για το επίπεδο της υλικής του υπόστασης και να επιτρέψει σε περισσότερο φως να λούσει τα απόκρυφα όσων φοβούμενοι κρύβονται στις προσωπικές τους σπηλιές και επιτρέπουν τους σκιώδεις εαυτούς τους μόνο, να περιφέρονται επειδή φοβούνται τόσο πολύ το φως. Μέσα τους βαθιά υπάρχει η φλόγα της αλήθειας. Μέσα τους βαθιά επιθυμούν να βγουν, δεν τους το επιτρέπει ο φόβος της διαφορετικότητας. Είναι δύσκολο να είσαι διαφορετικός. Είναι δύσκολο να σέρνεις το χορό. Είναι δύσκολο όταν ο δεύτερος στον κύκλο δεν σου κρατάει το μαντήλι. Κρατώντας τον απ’ το χέρι τα πράγματα γίνονται πιο πολύπλοκα. Το χέρι δεν έχει την ευκαμψία του μαντηλιού και τα τσαλίμια του πρώτου δυσκολεύουν έως και εμποδίζουν τη σύνδεση των δύο χορευτών. Είναι μοιραία η απομάκρυνση μέχρι που και οι δυο να βρουν στις αποσκευές τους το κοινό μαντήλι.
Το κοινό μαντήλι είναι η αλήθεια. Δεν μπορεί όλοι θα την αντιληφθούν. Όλοι θα την προσεγγίσουν, αργά ή γρήγορα. Όλοι την έχουμε μέσα μας. Δυσκολευόμαστε να την αντιληφθούμε φοβούμενοι πως εντοπίζοντάς την θα κινδυνεύσουμε να φύγουμε απ’ τη ρότα. Μας έχουν πείσει δυστυχώς, χρόνια τώρα, πως το να είσαι ένα πρόβατο μέσα στο μαντρί έχει μεγαλύτερη ασφάλεια από το να είσαι ένα κατσίκι που οδεύει προς την βουνοκορφή. Μας έχουν πείσει πως ο δρόμος προς την ελευθερία δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, έχει κινδύνους και εμπόδια, έχει κακοτοπιές και δυσκολίες, και ξέχασαν να μας θυμίσουν πως έχει και κάτι ξέφωτα με μια εξαίρετη θέα προς την απεραντοσύνη.
Ξέχασαν να μας πουν πως έχει θέα προς όλες τις κατευθύνσεις εκεί πάνω και το αν θα οδηγηθείς εκεί ή αλλού είναι θέμα της ελεύθερης βούλησής σου που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη. Μας πείθουν συνεχώς πως το μαντρί έχει ζεστασιά και ασφάλεια, έχει εξασφαλισμένη τροφή, βιομηχανοποιημένη και ίδια κάθε μέρα, αλλά σίγουρη και έτσι ξεχνάμε τη νοστιμιά που έχει το φρέσκο χορταράκι με τη δροσοσταλίδα πάνω του και τη χαρά να το ανακαλύπτεις κρυμμένο κάτω απ’ την πέτρα. Μα πιο πολύ απ’ όλα … ξεχνάμε πως βρωμάει πολύ εκεί μέσα! Δυστυχώς το μαντρί δεν έχει παράθυρα να τα ανοίξεις για να μπει ο καθαρός αέρας. Έχει μόνο πόρτα να βγεις και όσοι τολμούν να σύρουν το χορό, να το σκάσουν απ’ το μαντρί και να πάρουν το δρόμο προς την Ελευθερία γνωρίζουν πως ο δρόμος δεν έχει γυρισμό…. Σε τελευταία ανάλυση, η πόρτα είναι ανοιχτή για όλους.
Ζωή στην επαρχία. Καθαρός αέρας, ηρεμία, απουσία έντασης και άγχους, φιλίες, προσωπικές σχέσεις, επαφή με την παράδοση και σεβασμός στην ιστορία. Αυτά είναι λίγα μόνο από τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται στο νου όταν γίνεται λόγος για τη μόνιμη εγκατάσταση στην ύπαιθρο.
Όλοι φαντάζονται μια ζωή σαν «το μικρό σπίτι στο λιβάδι», όπως δηλώνουν μερικοί υποστηρικτές της επαρχίας έναντι της πόλης.
Θα ήθελα, ως παιδί που μεγαλώνει στην επαρχία, να απευθυνθώ σε όλους αυτούς που θεωρούν τα χωριά και τις κωμοπόλεις επίγειους παραδείσους και να κάνω αντιληπτό το γεγονός ότι διαφέρει πολύ το «φαίνεσθαι» από το «είναι».
Σαφώς ως παιδί και τώρα ως έφηβη δε στερήθηκα τη φύση και την ομορφιά της, δεν χανόμουν σε ένα εμπορικό κέντρο όταν επιθυμούσα να αγοράσω κάτι, δεν είχα ποτέ άγχος για το αν θα προλάβω να φτάσω έγκαιρα στον προορισμό μου λόγω κίνησης ή δεν διένυσα μεγάλες αποστάσεις για να συναντήσω έναν συγγενή. Παρ’ όλα αυτά επιθυμώ να ζήσω σε μια μεγαλούπολη. Και θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως γιατί.
Μπορεί να είχα τη δυνατότητα να απολαύσω όλα τα προνόμια που προανέφερα. Αλλά παράλληλα στερήθηκα πολλά. Κανένας στην επαρχία δεν εστίασε στον πολιτισμό, την κουλτούρα, τις διαφορετικές ανάγκες του πολίτη. Δεν υπάρχουν μουσεία, πολιτιστικοί χώροι και πολλαπλές επιλογές.
Αν είσαι παιδί αρκέσου με την παιδική χαρά και τους ερασιτέχνες καραγκιοζοπαίκτες που έρχονται κάθε καλοκαίρι. Αν είσαι έφηβος μοναδική σου επιλογή χειμώνα καλοκαίρι αποτελεί η καφετέρια, το μπαρ, ααα και καμιά ταινία η οποία θα προβάλλεται πάντα με δική σου πρωτοβουλία. Πού είναι τα αξιοθέατα, το θέατρο , ο κινηματογράφος. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ;;
Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην πτυχή των σχολικών και εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ας πούμε πως είναι λογικό στην επαρχία να μην υπάρχουν ειδικοί για πολλές ξένες γλώσσες. Τα παιδιά του αθλητισμού να περιορίζονται σε ποδόσφαιρο, καλαθοσφαίριση και στίβο. Οι φιλόμουσοι μονάχα πιάνο, άντε και κιθάρα. Και όσον αφορά στους λάτρεις του χορού, το μπαλέτο φαντάζει άπιαστο όνειρο. (όποιος ζητά ισπανικά, κολύμβηση και βιολί είναι παράλογος).
Τι γίνεται τώρα με τη δημόσια, δωρεάν και ίσων ευκαιριών παιδεία; Μπορεί να είναι δωρεάν. Μπορεί να είναι δημόσια. Ίσων ευκαιριών πάντως δεν είναι. Γιατί μάλλον όλοι πρέπει να ασχοληθούμε με τη γλώσσα ή τα μαθηματικά. ΤΕΧΝΕΣ ΠΟΥΘΕΝΑ.
Ειδικοί δεν υπάρχουν με αποτέλεσμα τα παιδιά που ίσως έχουν κάποια κλίση σε αυτά τα αναγκαία, κατά την ταπεινή μου άποψη, μαθήματα να μην μπορούν να εξελίξουν το ταλέντο τους. Όσο για τις ξένες γλώσσες στο σχολείο. ΜΟΝΟ ΑΓΓΛΙΚΑ και σε περίπτωση που υπάρξει τμήμα γαλλικών ή γερμανικών θα ξεκινήσει περίπου τα Χριστούγεννα. Κι όλα αυτά επειδή ζεις στην επαρχία.
Κάθε ελπίδα για προόδο, ανέλιξη, ζωή έχει χαθεί. Κατάλληλες εγκαταστάσεις για τη δημιουργία χώρων αναψυχής μένουν αναξιοποίητες. Νιώθεις εγκλωβισμένος σε ένα μικρό μέρος που δεν μπορείς να διευρύνεις τους ορίζοντές σου, δε μπορείς να βολτάρεις άγνωστος μεταξύ αγνώστων.
ΤΙ απομένει λοιπόν; Μια σανίδα σωτηρίας. Και αυτή δεν είναι άλλη από την ψυχή, που σε συνεργασία με το νου σε ταξιδεύουν νοερά εκεί που θα ήθελες να είσαι. Σίγουρα οι απόψεις διίστανται. Η αντιπαράθεση μεταξύ πόλης και χωριού παραμένει κάτι το υποκειμενικό.
Απλώς θα ήθελα να σε ενημερώσω πως η ύπαιθρος δεν είναι τόσο τέλεια όσο φαντάζει κατά τις καλοκαιρινές σου διακοπές……….
Ένα θέμα έκθεσης που πολλοί αναπτύξαμε ως μαθητές ή που εκπαιδεύσαμε παιδιά να αναπτύσσουν είναι τα υπέρ και τα κατά των βιντεοπαιχνιδιών. Κάθε σώφρων 17χρονος μαθητής που δίνει Πανελλήνιες θα έγραφε πως τα βιντεοπαιχνίδια παθητικοποιούν το υποκείμενο, βλάπτουν την υγεία, καθώς προκαλούν μυωπία και έμμεσα παχυσαρκία, απομόνωση και εν τέλη κατάθλιψη, και πολλά ακόμα. Είναι αυτά που βρίσκεις και στο google με μια πρόχειρη αναζήτηση. Τί γίνεται όμως αν προσπαθήσει κανείς να αναπτύξει τα θετικά αποτελέσματα του gaming;
Ο Peter Gray, διδάκτωρ βιολογικών επιστημών και ερευνητής καθηγητής του Boston College, ισχυρίζεται πως τα βιντεοπαιχνίδια προσφέρουν πολλά περισσότερα από όσα οι γονείς και ο μέσος παιδίατρος φαντάζονται.
Κύριο επιχείρημα στον ισχυρισμό του πως τα παιδιά μέσω των παιχνιδιών αυτών μαθαίνουν ενδεχομένως περισσότερα από ότι στο σχολείο, είναι πως τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσα από δραστηριότητες που τα ίδια έχουν επιλέξει. Πιο συγκεκριμένα, γίνεται σύγκριση ανάμεσα στις ώρες που επιλέγει ένα παιδί να περάσει μπροστά στην οθόνη ασχολούμενο με κάτι που φαινομενικά για το γονέα δεν έχει καμμία χρησιμότητα και σε εκείνες που το παιδί αναγκάζεται να περάσει στο σχολείο και έπειτα το χρόνο που και πάλι αναγκάζεται να περάσει στο σπίτι κάνοντας τις ασκήσεις για το σχολείο που επίσης του έχουν επιβάλει κάποιοι άλλοι. Και όμως, ο Dr Gray βρίσκει πολύ πιο παραγωγικές τις ώρες που περνά το παιδί κάνοντας αυτό που τον ευχαριστεί- εν προκειμένω παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ακόμα, κατακρίνει την επιβολή δραστηριοτήτων εκ μέρους των γονέων και από την άλλη απόρριψη άλλων, καθώς η συγκεκριμένη πρακτική το μόνο μήνυμα που στέλνει προς το παιδί είναι πως ο γονέας δεν το εμπιστεύεται και δεν το θεωρεί ικανό να πάρει αποφάσεις για το πως θα περάσει ποιοτικά το χρόνο του.Καταθέτει, μάλιστα, και προσωπική του εμπειρία ο Gray, κατά την οποία παιδί στο κοντινό του περιβάλλον περνούσε αρκετές ώρες παρακολουθώντας ένα ανούσιο τηλεοπτικό σόου. Τελικά αποδείχτηκε πως όχι μόνο το παιδί κατανοούσε πλήρως το βαθμό στον οποίο το σόου ήταν ανούσιο, αλλά και ανακάλυψε πλευρές του που ο ενήλικας δεν έβλεπε. Με άλλα λόγια, έμαθε μέσα από αυτό. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον Gray, ανέπτυξε το υποκριτικό του ταλέντο, καλλιέργησε αγάπη για την ψυχολογία και πολλά ακόμα.
Πέρα από τον Gray όμως υπάρχουν άλλοι επιστήμονες που να υποστηρίζουν κάτι ανάλογο; Ερευνητές του πανεπιστήμιο του Nottingham κατέληξαν πως η ενασχόληση με βιντεοπαιχνίδια βοηθά μαθητές με ελλειμματική προσοχή, άλλες έρευνες μιλούν για ανάπτυξη της δημιουργικότητας των παιδιών, για ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων, αγάπη για την ιστορία. Τέλος, υποστηρίζεται πως, κυρίως μέσω παιχνιδιών στρατηγικής, τα παιδιά αποκτούν αρχηγικές ικανότητες και μαθαίνουν να σκέφτονται με τρόπους που ενδέχεται να τα βοηθήσουν μελλοντικά σε επίπεδο επαγγελματικής ανέλιξης.
Εν τέλει, μπορεί να απαντηθεί το ερώτημα “αν τα βιντεοπαιχνίδια κάνουν καλό στα παιδιά ή όχι” με μια μονολεκτική, απόλυτη απάντηση; Κατά τη γνώμη μου, όχι, δεν μπορεί. Δεν είναι εύκολο να καταλήξουμε αν απλώς φοβόμαστε οτιδήποτε καινούριο και μιλάμε με μοντέρνο λόγο για “καινά δαιμόνια” και διεξάγουμε εμείς οι ίδιοι ένα ιδιότυπο “κυνήγι μαγισσών” ή αν πράγματι δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μπορεί η χρυσή τομή να βρίσκεται κάπου στο γκρίζο. Μπορεί οι αρχαίοι ημών να είχαν και εδώ δίκιο… μέτρον άριστον.
Ειρήνη Μαρκιανού
Έχουμε μάθει να αξιολογούμε σωστά τους ανθρώπους; Μήπως κρίνουμε με βάση την επιφάνεια (εμφάνιση, φυλή, κλπ); Συμπεριφερόμαστε το ίδιο σε κάποιον Έλληνα και κάποιον αλλοδαπό; Σε κάποιον αρτιμελή και σε κάποιον με αναπηρία; Σε κάποιον πλούσιο, με κάποιο κοινωνικό στάτους και σε ένα φτωχό με παλιά και ταλαιπωρημένα ρούχα;
Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι έχουν ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα των διακρίσεων. Έχουν, μάλιστα, κάνει κατά καιρούς διάφορα πειράματα σχετικά με την αντίδραση που έχουν οι άνθρωποι, ανάλογα με το ποιον έχουν απέναντί τους.
Σ’ ένα βιντεάκι που είχε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο, υπήρχε το εξής σενάριο. Ένας άνθρωπος καθώς περπατάει στο δρόμο πέφτει ξαφνικά κάτω και ζητάει βοήθεια. Στη μια περίπτωση είναι ντυμένος με παλιά ρούχα, ατημέλητος. Στην άλλη ντυμένος με κουστούμι, περιποιημένος. Στόχος του πειράματος, να δούμε πόσοι άνθρωποι θα σπεύσουν για βοήθεια στην κάθε περίπτωση. Τα αποτελέσματα τραγικά. Στην πρώτη περίπτωση, ελάχιστοι ήταν αυτοί που έσπευσαν να βοηθήσουν. Στη δεύτερη, μια μεγάλη μερίδα των περαστικών έσπευσε για βοήθεια. Μια, λοιπόν, αλλαγή και μόνο στην εμφάνιση είναι αρκετή για να αλλάξει τις αντιδράσεις μας.
Σ’ ένα από τα βιβλία του Χόρχε Μπουκάι συναντάμε την εξής ιστορία:
“Σ’ ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.
Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.
Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ’ όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.
Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ’ ένα χαντάκι μαζί με τον ιερωμένο.
Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. Έχει λερωθεί απ’ την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα και τα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.
Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν’ αλλάξει.
Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ’ αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:
«Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;»
«Ήρθα… για το δείπνο» απαντάει ο ιερωμένος.
«Ντροπή σου!» του λέει ο υπηρέτης. «Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί —αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω—, και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;»
«Εσείς δεν με καταλάβατε…» προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. «Εγώ, δεν έχω έρθει για τα αποφάγια…»
«Ααα!» αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. «Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;»
«Να… ξέρετε…»
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.
Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.
«Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό… Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημα του.»
«Να φύγει αμέσως… Κοίτα πώς έκανε την είσοδο… Φρίκη… Αμέσως τώρα! Κάλεσε τη φρουρά και, αν δεν φύγει, λύστε τα σκυλιά!»
Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερωμένο στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.
Όπως όπως, ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.
Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.
Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του. Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.
Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.
Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.
«Εξοχότατε» του λέει, «μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά… Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν…»
«Φυσικά» λέει ο νεοφερμένος.
Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.
Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.
Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερωμένο ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και, κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.
Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:
«Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου… Κοίτα τι ωραίο βραστό… Κοίτα αυτήν την πατατούλα… Και το κρεατάκι… Φάε, αγάπη μου…»
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει ένα γύρω μην ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:
«Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;»
«Αν συμβαίνει;…» λέει ο ιερωμένος. «Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει. Αυτό το φαγητό, όμως, δεν ήταν για μένα. Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου… Όταν ήρθα χωρίς αυτόν πριν από λίγο, με έδιωξαν με τις κλοτσιές.»”
Είναι, τελικά, η ζωή κάποιων ανθρώπων πιο πολύτιμη από κάποιων άλλων; Κάποιοι αξίζουν περισσότερο από κάποιους άλλους;
Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που εστιάζουν στην επιφάνεια, στο εξωτερικό περίβλημα και χάνουν την ουσία. Ποια είναι αυτή; Ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία. Πίσω από τα ρούχα, τους τίτλους, την καταγωγή κρύβονται ψυχές… Κι αυτές είναι που έχουν σημασία.
Είναι σημαντικό να μάθουμε να μη μένουμε στην επιφάνεια και να βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων. Ένα μεγάλο μέρος της παιδείας θα πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς. Στο να αναγνωρίζουμε την αξία του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από την προέλευσή του ή τις σωματικές του ικανότητες, το χρώμα του, την κοινωνική του στάθμη.
Ναι, ο κόσμος μας χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία. Διαφέρουμε μεταξύ μας σε πολλά. Έχουμε, όμως, ένα κοινό. Είμαστε όλοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Έχει μια μοναδική αξία. Όλοι μας αξίζουμε αγάπη, σεβασμό, εκτίμηση, βοήθεια.Και βέβαια η αληθινή φιλανθρωπία δεν έχει χρώμα, κοινωνική τάξη. Προσφέρεται αδιάκριτα.
Συμπέρασμα;«Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…» Ν. Καζαντζάκης
Ελένη Κώστογλου
Ψυχολόγος
Πηγή:
–Χόρχε Μπουκάι, «Ο Δρόμος της Πνευματικότητας», Εκδόσεις OPERA
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
