Home Blog Page 18

Μάθημα αγάπης το σημαντικότερο

By
Πηγή Παιδείας
-
0

‘Αγάπα κι η γη θα γίνει πάλι παράδεισος. Κι η τεράστια ομορφιά της αγάπης είναι ότι δεν έχει αναφορά. Η αγάπη έρχεται από σένα δίχως κανένα λόγο. Πρόκειται για το ξεχείλισμα της ευδαιμονίας σου, πρόκειται για το μοίρασμα της καρδιάς σου. Πρόκειται για το μοίρασμα του τραγουδιού της ύπαρξής σου. Και το μοίρασμα είναι τόσο χαρούμενο – γι΄αυτό και μοιράζεται κανείς. Μοιράζεται για χάρη του μοιράσματος, χωρίς κανένα άλλο κίνητρο.’ Osho 

Αναρωτιόμουν ξεκινώντας να γράφω αυτό το άρθρο μου πως το να αγαπάμε και να δίνουμε στους γύρω μας, είτε είναι αγαπημένα μας πρόσωπα, είτε είναι άνθρωποι που το έχουν πραγματικά ανάγκη συνήθως συμβαίνει μέσα από υποκινούμενες συνθήκες.

Πάντα θα θυμηθούμε τους άλλους στην γιορτή τους, τα γενέθλια τους, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και μερικές φορές και του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά αυτό είναι όμως το πραγματικό νόημα της αγάπης; Μόνο τότε πρέπει να δείχνουμε στους άλλους πόσο σημαντικοί είναι στην ζωή μας;

Όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι των παλαιότερων ετών αλλά και της εποχής μας τονίζουν πως το δώρο της αγάπης προς τον συνάνθρωπο μας, πρέπει να το δίνουμε καθημερινά και απλόχερα. Όταν δίνουμε ανιδιοτελή αγάπη, χωρίς να περιμένουμε να μας επιστραφεί, τότε είναι που πραγματικά νιώθουμε μια γαλήνη και μια ικανοποίηση και συνήθως μας επιστρέφεται πίσω με τον πιο περίεργο τρόπο.

Ας πάρουμε παράδειγμα τα παιδιά που δίνουν την αγάπη τους απλόχερα σε όσους απλά παίξουν μαζί τους ή τους διαβάσουν ένα παραμύθι, χωρίς να περιμένουν τα μεγάλα δώρα ή τις τρομερές εκπλήξεις. Με αυτό το απλό δώρο γεμίζουν οι καρδούλες τους αγάπη και ικανοποίηση, και το ομορφότερο όλων είναι ότι με μια σφιχτή αγκαλιά τους πλημμυρίζουμε και εμείς με αγάπη και ικανοποίηση και γινόμαστε πάλι παιδιά αναπολώντας τις εποχές που όλα ήταν τόσο απλά και όμορφα.

Μαθαίνουμε καθημερινά στα παιδιά μας στα σχολεία και στα φροντιστήρια τόσα πολλά πράγματα. Τα εφοδιάζουμε με γνώσεις και εφόδια για το μέλλον τους ώστε να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και να κάνουνε τον κόσμο καλύτερο και ειρηνικότερο. Πως όμως περιμένουμε να συμβεί αυτό από την στιγμή που δεν τους μαθαίνουμε το σημαντικότερο μάθημα όλων, την αγάπη;

Την αγάπη προς τον συμμαθητή τους, στον γονέα τους, στον δάσκαλό τους, ακόμα και στο αδέσποτο που θα συναντήσουν στον δρόμο. Δυστυχώς παρέχουμε στείρα γνώση και αφήνουμε από έξω την εκπαίδευση και διαχείριση των συναισθημάτων τους. Αν βάζαμε λίγο περισσότερο την αγάπη στην καθημερινότητα μας ίσως και να μην είχαν συμβεί ακόμη και τα μεγαλύτερα εγκλήματα που σημάδεψαν την παγκόσμια ιστορία.

Μεγαλώνοντας, δυστυχώς, μαθαίνουμε να κρύβουμε όσα νιώθουμε και να γινόμαστε ψυχροί και απόμακροι μεταξύ μας, ακόμη και καχύποπτοι. Αν όμως από μικρή ηλικία εκφράζαμε αυτά που νιώθαμε σίγουρα όλα θα ήταν καλύτερα.

Η αγάπη θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα συναισθήματα. Δίνει στον άνθρωπο φτερά και έμπνευση να γίνει καλύτερος, να κάνει περισσότερα πράγματα και να βοηθήσει τον συνάνθρωπο του που τον έχει ανάγκη. Νοιάζεται πραγματικά για τους γύρω του και πιο πολύ για τους δικούς του ανθρώπους χωρίς να πρέπει να είναι κάποια γιορτή. Αφήνουμε την καθημερινότητά μας να εισβάλλει στα συναισθήματά μας, αν όμως είχαμε ως στόχο μας μόνο να δίνουμε αγάπη σίγουρα θα βάζαμε ένα μικρό λιθαράκι στην αλλαγή της. Η αγάπη λέει ένα ρητό υπερνικά τα πάντα. Όλα γύρω μας η φύση, τα ζώα ξεχειλίζουν από αγάπη, αγνή ανιδιοτελή αγάπη.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από σήμερα να βλέπουμε τα πάντα γύρω μας λίγο πιο αισιόδοξα και φωτεινά, να είμαστε ευγνώμονες για την φύση, την ημέρα που ξημερώνει και μπορούμε να βλέπουμε τα όμορφα χρώματα του ουρανού, την δουλειά μας, τους αγαπημένους ανθρώπους που έχουμε στην ζωή μας. Όλα αυτά τα συναισθήματα κρύβουνε μέσα τους την αγάπη. Ας μάθουμε στα παιδιά μας να εκφράζονται με γνώμονα τους την αγάπη και την κατανόηση απέναντι στους άλλους και είμαι σίγουρη πως ο κόσμος μας θα έχει ένα πιο λαμπρό και φωτεινό μέλλον.

Κατερίνα Τσιλιμπάρη

Διαφήμιση

Από την οικοφοβία στη βιοφιλία

By
Πηγή Παιδείας
-
0

«Αν θέλουμε τα παιδιά να διαπρέψουν, να γίνουν δυνατά, ας τους δώσουμε χρόνο να συνδεθούν με τη φύση και να την αγαπήσουν πριν τους ζητήσουμε να τη σώσουν» David Sobel.
Τι ζητάμε τελικά από τα παιδιά και τι τους προσφέρουμε; Δεν ξέρω ακριβώς τι τους προσφέρουμε, ξέρω όμως τι δεν τους προσφέρουμε. Δεν τους προσφέρουμε την αληθινή επαφή με το περιβάλλον τους.
Τα παιδιά σήμερα έχουν πολλές ανησυχίες για τα περιβαλλοντικά προβλήματα και όντως επηρεάζονται  πολύ από αυτά, τόσο σε ψυχολογικό όσο και σωματικό επίπεδο. Τα παιδιά πλέον εκφράζουν την ανησυχία, το φόβο και την απαισιοδοξία για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, το λιώσιμο των πάγων ή η καταστροφή των δασών. Η (Barraza, 1999) στην έρευνά της ζήτησε από παιδιά να οραματιστούν και να ζωγραφίσουν τη γη μετά από πενήντα χρόνια. Το αποτέλεσμα ζοφερό. Οι ζωγραφιές απεικόνιζαν  ένα απαισιόδοξο μέλλον γεμάτο οικολογικά προβλήματα. Το βασικό θέμα δεν ήταν όμως ότι τα παιδιά έχουν γνώση και ανησυχούν για την κατάσταση στην οποία θα ζήσουν. Το βασικό θέμα είναι ένα είδος σχιζοφρένειας, όπως το χαρακτηρίζει ο David Sobel, συγγραφέας του Beyond Ecophobia: Reclaiming the Heart in Nature Education.
Σχιζοφρένεια όμως γιατί; Όχι βέβαια με την κλινική έννοια του όρου αλλά με την έννοια του παραλογισμού στον οποίο εκθέτουμε τα παιδιά σήμερα. Τα παιδιά μπορεί να γνωρίζουν για αόριστα και μακρινά ζητήματα όπως το λιώσιμο των πάγων, να έχουν δει ζώα υπό εξαφάνιση σε ζωολογικούς κήπους ή ντοκιμαντέρ αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν πλέον σχεδόν καμία επαφή με τη φύση που βρίσκεται γύρω τους. Στα σχολεία τα παιδιά δεν μαθαίνουν και δεν καλούνται να εξερευνήσουν το άμεσο περιβάλλον ή να το ενισχύσουν, αλλά από πολύ μικρή ηλικία ενημερώνονται για αόριστα και απαισιόδοξα θέματα που συχνά δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν. Τα παιδιά, είτε μέσα στα σχολεία είτε εκτός αυτών, δεν έχουν ένα φυσικό περιβάλλον για να παίξουν, να ακουμπήσουν τα φυσικά υλικά, να παρατηρήσουν τις ιδιαιτερότητες και την ποικιλία της φύσης. Όσοι έχουν επισκεφθεί πάρκα και παιδικές χαρές θα έχουν αντιληφθεί ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει τόσο πολύ, εν μέρει για λόγους ασφαλείας, σε βαθμό που ελαχιστοποιούν την επαφή του παιδιού με ό,τι φυσικό.
Και μπορεί να αναρωτηθεί κανείς τι πρόβλημα υπάρχει σε αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά γνωρίζουν και ενημερώνονται από πολύ μικρή ηλικία, όχι για αυτό που υπάρχει δίπλα τους αλλά για κοσμογονικές αλλαγές, τραγικά οικολογικά προβλήματα τα οποία είναι πολύ μακριά τους. Ως αποτέλεσμα τα παιδιά γεμίζουν άγχος και ανησυχία για τις επικείμενες καταστροφές για τις οποίες δεν μπορούν να δράσουν και τις οποίες δεν μπορούν να συλλάβουν. Όντας ανήμπορα να αντιδράσουν, η ανησυχία τους για το μέλλον μπορεί να μεγαλώνει. Η ανησυχία αυτή οδηγεί και αποτελεί εκδήλωση της οικοφοβίας (ecophobia), που αρχικά σήμαινε το φόβο για το σπίτι ενώ τώρα σημαίνει φόβο για το περιβάλλον. Καθόλου περίεργο βέβαια αν σκεφτεί κανείς ότι το περιβάλλον και η φύση ήταν αρχικά το σπίτι του ανθρώπου. Η αύξηση του φαινομένου παρατηρείται τώρα κυρίως, γιατί τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, οι άνθρωποι σταμάτησαν να προσέχουν και να αντιμετωπίζουν μικρά και διαχειρίσιμα οικολογικά προβλήματα και παρατηρούν τα μακρινά, για τα οποία δεν μπορούν να αντιδράσουν και για αυτό νιώθουν απελπισμένοι και αβοήθητοι. Αντ’ αυτού οι άνθρωποι θα έπρεπε να ασχολούνται με τα άμεσα και μικρά προβλήματα στα οποία μπορούν να προσφέρουν τη βοήθεια τους, γνωρίζοντας και βοηθώντας το άμεσο περιβάλλον στο οποίο ζουν.
Πέρα από το ότι τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με την ανησυχία και την ανημποριά για το μέλλον τους, η αποσύνδεση από το περιβάλλον τους στερεί τα βασικά πλεονεκτήματα που η φύση προσφέρει σε σωματικό, γνωστικό και ψυχολογικό επίπεδο. Η επαφή με το περιβάλλον είναι βασική για την πνευματική και σωματική ευεξία (Maas et al., 2006. Fuller et al., 2007), την χαλάρωση από το στρες (Van den Berg et al., 2007) και από το πλήθος ερεθισμάτων με τα οποία ο άνθρωπος της σύγχρονης ζωής κατακλύζεται (Kaplan, 1995). Το φυσικό περιβάλλον βοηθά το άτομο να ενσωματωθεί περισσότερο κοινωνικά (Coley et al., 1997).
Η απομόνωση από αυτό σχετίζεται με αυξημένα ποσοστά διάσπασης προσοχής και υπερκινητικότητας ενώ η φύση και τα ζώα μπορούν να συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων, όπως ο αυτισμός και νοητική υστέρηση.
Η αρνητική επίδραση της έλλειψης επαφής με το περιβάλλον καταδεικνύει ότι οι άνθρωποι έχουν έμφυτη ανάγκη και συναισθήματα για τη φύση και προσπαθούν να συνδεθούν με όλες τις μορφές ζωής. Η έμφυτη αυτή τάση ονομάζεται βιοφιλία, όπως την εισήγαγε ο Wilson (1984), ενώ πρώτα ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον Erich Fromm για να εξηγήσει την τάση του ανθρώπου να έλκεται από ότι έχει ζωή. Αν όντως ο άνθρωπος έχει έμφυτη τάση να βρίσκεται στη φύση και να την αγαπά τότε είναι φυσικό ότι ο αποχωρισμός από αυτή προκαλεί διαταραχή σε όλα τα ανθρώπινα επίπεδα λειτουργίας.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια, κυρίως από εκπαιδευτές όχι όμως από γονείς ή άμεσα ενδιαφερόμενους, το φαινόμενο να αντιμετωπιστεί με εκπαιδευτικά, ενημερωτικά ή βιωματικά προγράμματα ή με τη συμπερίληψη περιβαλλοντικής εκπαίδευση στο σχολικό πρόγραμμα.
Κλείνοντας, επανερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα. Ας αναρωτηθούμε απλά τι ζητάμε από τα παιδιά, τι τους προσφέρουμε και με ποιο κριτήριο. Γιατί φτιάχνουμε τεχνητά περιβάλλοντα για να προστατεύσουμε τα παιδιά από το φυσικό περιβάλλον; Πως μπορούν τα παιδιά να προστατεύσουν ένα περιβάλλον όταν τους απαγορεύουμε οποιαδήποτε γνωριμία με αυτό;

Αφροδίτη Μηλοβιανού

Διαφήμιση

Ο μύθος της Άνοιξης

By
Πηγή Παιδείας
-
0

Η Άνοιξη είναι η παιδική ηλικία του έτους(Άλφρεντ Τέννυσον). Την Άνοιξη η φύση αναγεννάται  κ οι αρχαίοι Έλληνες τις αλλαγές των εποχών τις απέδιδαν σε θεϊκή παρέμβαση.

Ο μύθος της Περσεφόνης, κόρη της θεάς Δήμητρας κ του αδερφού της Δία, είναι από τους πιο όμορφους μύθους της ελληνικής μυθολογίας.
Την Περσεφόνη ερωτεύτηκε ο θεός Πλούτωνας κ την πήρε μαζί του στον Κάτω Κόσμο.
Η Δήμητρα όπως φανερώνει κ το όνομά της είναι η μάνα Γη. Είναι η θεά της γονιμότητας, η προστάτιδα της γεωργίας κ της καλλιέργειας, η θεά της βλάστησης. Απ’όπου πέρναγε οι πολιτείες πλούτιζαν κ η γη γέμιζε καρπούς.
Όμως μια μέρα που η Περσεφόνη μάζευε λουλούδια κ συγκεκριμένα νάρκισσο στο Νύσιον πεδίον με συντροφιά “παρθένων”, των Ωκεανίδων νυμφών , της Αθηνάς κ της Άρτεμης, άνοιξε η γη και ο Πλούτωνας  την απήγαγε γνωρίζοντας πως δε θα τον ακολουθούσε με τη θέλησή της στον Κάτω Κόσμο.
Θλίψη κατέλαβε τη θεά Δήμητρα που έχασε την κόρη της κ οι σοδειές δεν καρποφορούσαν κ τα λουλούδια δεν άνθιζαν. Ο Ήλιος  τότε τη λυπήθηκε  κ της είπε τι είχε συμβεί. Η Δήμητρα πήγε να τη ζητήσει πίσω όμως ούτε ο Πλούτωνας ήθελε να τη χάσει γι’ αυτό κατέληξαν σε μια συμφωνία. Η Περσεφόνη να είναι στη Γη έξι μήνες με τη μητέρα της κ έξι μήνες στον Κάτω κόσμο.
Το αποτέλεσμα, χωρίς να είναι το αναμενόμενο για μάνα κ κόρη, δεν τις αφήνει δυσαρεστημένες. Όταν η Περσεφόνη ήταν στον Κάτω κόσμο,  η Δήμητρα ήταν δυστυχισμένη και πάγωνε την πλάση. Τότε κυριαρχούσε ο Χειμώνας. Όταν η Περσεφόνη ήταν πάνω στη γη, η Θεά ήταν ευτυχισμένη που είχε κοντά την κόρη της κ επικρατούσε η ανθοφορία κ η καρποφορία.
Ο μύθος της αρπαγής της” Κόρης” προέρχεται από την ιδέα ότι ο Άδης αρπάζει τις ψυχές των νεκρών σαν τη λεία του και μετά τις μεταφέρει στο βασίλειό του. Η ανθρωπολογική διάσταση του μύθου επικεντρώνεται κυρίως στο γάμο και στο θάνατο που είναι κυρίαρχος μέσα στο μύθο, τον τραυματικό χωρισμό της μητέρας από τη νεαρή κόρη, τη λύπη ,το θυμό και τελικά  τη συμφιλίωση.
Μαρία Χριστοδούλου
Διαφήμιση

Αφήστε τις ταμπέλες!

By
Πηγή Παιδείας
-
0

Συχνά ακούμε μαμάδες να χαρακτηρίζουν τα παιδιά τους ως «καλά», «κακά», ,«άτακτα», «ανυπάκουα», και με διάφορα άλλα κοσμητικά επίθετα και με αυτό τον τρόπο να τους φοράνε ταμπέλες.
Το περίεργο, δε, της υπόθεσης είναι πώς οι ταμπέλες αυτές έχουν την τιμητική τους μεταξύ μαμάδων στις επονομαζόμενες «μαμαδοπαρέες».Εκεί ανάμεσα σε όλα όσα θα ειπωθούν είναι και τα πρωτεία τα οποία κρατάει το κάθε παιδί. «Ο Γιαννάκης μου είναι μόλις 4 ετών και γράφει πολύ καλά», «η Μαρία μου ακόμα δε γράφει», «εμείς πάμε κολυμβητήριο και είμαστε δελφίνια». Αυτές και άλλες τέτοιες προτάσεις γεμίζουν τις ώρες των μαμαδοκαφέδων, με μαμάδες να φουσκώνουν σαν παγώνια από περηφάνια για τα κατορθώματα των μικρών τους και άλλες να στεναχωριούνται που δεν πέτυχαν το επιθυμητό σκορ στο γνωστό «μανουλόμετρο». Τι είναι αυτό;
Δείκτης που μετράει πόσο καλή μάνα είσαι και ξεκινάει από το εάν θήλασες και πόσο. Είναι ενας μαμαδίστικος τρόπος σύγκρισης λες και η γονεϊκότητα είναι ολυμπιακό άθλημα και εμείς αθλητές.
Και το χειρότερο είναι πώς κοιτάμε τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ανατροφής και όχι τα επιμέρους.
Πόσο απογοητεύουμε τα παιδιά μας όταν τα μαλώνουμε σε άλλους μπροστά; Όταν εκθειάζουμε τις σκανταλιές του στις φίλες μας. Εσένα αυτό σου άρεζε; Δεν ένοιωθες ντροπή;  Το παιδί σου γιατί να μην νοιώθει επειδή « δεν καταλαβαίνει»; Εσύ και εγώ δεν καταλαβαίνουμε.
Αναπαράγουμε τον τρόπο που μεγαλώσαμε με μεγάλη επιτυχία. Και όταν γυρνάμε σπίτι αρχίζει η σύγκριση «ο Κωστάκης μπορεί να κάνει αυτό εσύ γιατί φέρεσαι έτσι σαν μωρό». Αυτόματα του δημιουργείς αίσθημα κατωτερότητας, ζήλια για το φίλο του και το λες και μωρό. Αυτό δηλαδή που οπότε θέλουμε τα μεγαλώνουμε και όποτε θέλουμε τα μικραίνουμε πρέπει να σταματήσει.
Το παιδί, το κάθε παιδί είναι όσο λέει η ηλικία του. Δε θα το μεγαλώσουμε εμείς πριν την ώρα του επειδή έτσι βολεύει το μανουλόμετρο.
Τα αναγκάζουμε να κάνουν πράγματα και να πετύχουν από προσωπική ματαιοδοξία. Και ας μην το παραδεχόμαστε…Μέσα μας ξέρουμε!!!
Αν εσύ δεν αγαπάς το παιδί που έφερες στον κόσμο πώς θα αγαπήσει αυτό τον εαυτό του;
Και, επιπλέον, άσε κατά μέρους τα επιτεύγματα που θα πραγματοποιηθούν έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή και ασχολήσου με την ουσία. Την ανάπτυξη της συναισθηματικής του νοημοσύνης. Να αναγνωρίζει τι νιώθει. Να εκφράζεται και πάνω απ’όλα να έχει ενσυναίσθηση. Να γαλουχηθεί με αξίες σωστές. Να είναι και να νιώθει ο εαυτός του, χωρίς να ντρέπεται. Χωρίς να προσποιείται για να γίνει αρεστός.
Γιατί, δυστυχώς, έχουμε καταλήξει στα 30 μας να αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε άλλο από αυτό που δείχνουμε, με τη βοήθεια ψυχολόγων.
Η γονεϊκότητα είναι άθλημα που δίνει μετάλλια. Το μετάλλιο σου είναι το παιδί σου. Η ψυχική του και συναισθηματική του υγεία. Γεμίσαμε επιστήμονες και χάσαμε ανθρώπους.
Φυλακιστήκαμε και φυλακίζουμε τα παιδιά μας και τις ψυχές τους πίσω από ταμπέλες, συγκρίσεις και κόμπλεξ. Και αργότερα όταν θα πάνε σχολείο τα κόμπλεξ θα τα βγάλουν στους συμμαθητές τους με το γνωστό μπούλινγκ και θα αναρωτιόμαστε « τίς φταίει».
Αποδέξου το όπως είναι, φρόντισε για τη διάπλαση του χαρακτήρα του και άσε την ψυχή του να πετάξει ελεύθερη. Άλλωστε κανένα παιδί δε γεννήθηκε κακό.
Αφιερωμένο στην Πόλυ,
Ευαγγελία Τζιάκα

Διαφήμιση

El Greco: Ένας ζωγράφος που γκρέμισε τα στεγανά.

By
Πηγή Παιδείας
-
0

Πριν από τον… Γιάννη Αντετοκούνμπο υπήρξαν αρκετοί Έλληνες οι οποίοι άφησαν το στίγμα τους σε παγκόσμια κλίμακα και το έργο τους μελετάται και κρίνεται ως ανάμεσα στα κορυφαία.

 «Γιατί αναφέρεις τον Αντέτο;» μπορεί να ρωτήσουν μερικοί.

Ο λόγος είναι απλός: Είναι από τους ελάχιστους, αν όχι ο μοναδικός Έλληνας που καυχιέται να θεωρεί τον εαυτό του ως ικανό, ως άξιο, ως δουλευταρά, και ως κάποιον που γεύεται τους καρπούς της προσπάθειάς του, ακόμα και αν δεν έχει φτάσει καν τα 25 του χρόνια.

Σε μερικές περιπτώσεις όμως η ηλικία παίζει μικρό ρόλο. Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος για παράδειγμα, ήταν ίσως ο πρώτος Έλληνας στην μετaβυζαντινή εποχή που ανάγκασε τον υπόλοιπο τότε γνωστό κόσμο να στρέψει τα φώτα του πάνω του, εξαιτίας του έργου του. Πρώτα στην Ιταλία και μετά στην Ισπανία, ο Θεοτοκόπουλος μαθήτευσε κοντά στους καλύτερους ( ίσως ο Τιτσιάνο να του άσκησε την μεγαλύτερη επιρροή στην διαμόρφωση της ζωγραφικής του προσωπικότητας) και στο Τολέδο βρήκε την δική του Ιθάκη.

Αυτός, ο μεγάλος εκπρόσωπος της Κρητικής σκέψης ευτύχησε να βρει αναγνώριση, πλούτο και δόξα, μακριά από το σπίτι του.

Σίγουρα τον βοήθησαν οι συνθήκες. Η Βενετοκρατούμενη τότε Κρήτη ήταν η αφορμή για να τραβήξει την προσοχή αυτών που τον ώθησαν να πάει στην Βενετία. Ούτως ή άλλως τότε η Κρήτη είχε αποδειχθεί πως ήταν ένα χωνευτήρι του Ελληνικού πολιτισμού και της Ιταλικής κουλτούρας.

 Η παρουσία του Θεοτοκόπουλου στην Ιταλία τον ανάγκασε να ασπαστεί τον Καθολικισμό, αφήνοντας πίσω του τυπικά την Ελληνορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Αυτό βέβαια δεν τον εμπόδισε να αποκτήσει φήμη με τον «Διαμοιρασμό των Ιματίων του Χριστού».  Ένα έργο του που έδωσε φήμη στον ζωγράφο του, κατά άλλους όμως και τον οδήγησε σε μια νοοτροπία «καβαλήματος του καλαμιού», που τον ανάγκασε τελικά να φύγει από την Ρώμη, στην οποία είχε μετοικίσει ύστερα από την παραμονή του στην Βενετία.

el_greco-495x330Άλλοι βέβαια υποστηρίζουν πως δεν υπήρξε τέτοια περίπτωση με τον Θεοτοκόπουλο, αλλά λόγω πανώλης αναγκάστηκε να φύγει για να γλιτώσει από την αρρώστια. Όπως και να έχει, η παρουσία του στην Ισπανία και η εγκατάστασή του στο Τολέδο του έδωσε την δυνατότητα να μεγαλουργήσει. Αν και στην αρχή η υποδοχή των έργων του αντιμετωπίστηκε με ανάμεικτα συναισθήματα, ο θαυμασμός και η αποδοχή διαδέχονταν τον σκεπτικισμό και την κριτική.

Θεωρήθηκε ως αντισυμβατικός καλλιτέχνης. Άλλοι πιστεύουν πως μπορεί να έκανε συμβιβασμούς ή να προσαρμόστηκε στις καινούργιες συνθήκες της ζωής που ανοίγονταν μπροστά του, αλλά στο έργο του ήταν απόλυτα αντισυμβατικός και επέβαλλε το δικό του ύφος. Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει κανείς και από το γεγονός πως μπορεί να έζησε, να απέκτησε παιδί ( τον Χόρχε Εμμάνουελ), αλλά την δόνα ντε λας Κουέρβας δεν την παντρεύτηκε ποτέ. Παρ’ όλο που και η εκκλησία της Ισπανίας τον πίεζε για το αντίθετο.

Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που το έργο του μετά τον θάνατό του, έμεινε πίσω ως προς την αναγνώριση, την αποδοχή και την μελέτη. Το γεγονός δηλαδή πως ο Θεοτοκόπουλος θεωρήθηκε «αιρετικός», «επαναστάτης», «αντισυμβατικός».

 Μέχρι που ήρθε ο εικοστός αιώνας.  Μέχρι που ο Πικάσο τον χαρακτήρισε «πατέρα» της Τέχνης. Μέχρι που η αποκατάσταση ήρθε να δικαιώσει και μετά θάνατον αυτόν τον μεγάλο Έλληνα, τον άνθρωπο που γκρέμισε όλα τα στεγανά και έμεινε στην αθανασία.

Δ. Παπαδόπουλος

Διαφήμιση

Η απώλεια κ το πένθος μέσα από τα μάτια του παιδιού, Αντιγόνη Συμεωνίδου

By
Πηγή Παιδείας
-
0

Σε συμβουλευτική γονέων για την απώλεια κ το πένθος μέσα στην οικογένεια πάντα η πρώτη απορία των γονιών είναι ” πως να χειριστώ την κατάσταση με το/τα παιδιά”. Ειδικά για παιδιά ηλικίας 5 με 10 ετών. Συνήθως αφορά παππού, γιαγιά, θείο, θεία που είναι πρόσωπα πολύ αγαπημένα κ μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο που ζει το παιδί. Κ στην πιο δύσκολη περίπτωση αφορά ένα γονιό. Αλλά η απώλεια κ το πένθος για την παιδική δεν είναι θέμα χειρισμού. Είναι θέμα “εισόδου” σε μια καινούργια πραγματικότητα, είναι θέμα εξερεύνησης της διαδρομής της καινούργιας πραγματικότητας.
Δεν λαμβάνουμε υπόψιν μας την φύση της έννοιας Απώλεια κ το πλαίσιο του Πένθους κ για να βοηθήσουμε το παιδί χρειάζεται να μπούμε στα παπουτσάκια του.
Η απώλεια είναι ένα χάσιμο σχέσης, μια ολοκληρωτική αφαίρεση ενός υπαρκτού ανθρώπου από τη ζωή του παιδιού. Μετά την κυριολεκτική αφαίρεση ακολουθεί κ η συμβολική ( αφαίρεση επαφής, αφαίρεση μέλλοντος, αφαίρεση εξέλιξης της ζωής του παιδιού με το αγαπημένο πρόσωπο που έφυγε). Η διαδικασία της αφαίρεσης βιώνεται μέσα στο παιδί κ ζυμώνεται με το παιδί. Κ το πένθος είναι μια έκφραση αγάπης απέναντι στον άνθρωπο που έφυγε κ μια έκφραση ζυμώματος της απώλειας μέσα στην παιδική ψυχή. Τι να χειριστείς σε κάτι τόσο ζωντανό, γεμάτο συναισθήματα, γεμάτο απορίες, γεμάτο συμβολισμούς κ καινούργια μηνύματα. Δεν χειρίζεσαι αλλά συνυπάρχεις με το παιδί σου μέσα στο καινούργιο μονοπάτι που έχει μπει. Όταν ένας αγαπημένος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή του παιδιού, το ίδιο παιδί δημιουργεί μια επιθυμία συναισθηματικής επιβίωσης. Επιθυμεί να ξαναφέρει το παρελθόν στο παρόν, επιθυμεί να υπάρχει ξανά ο αγαπημένος του άνθρωπος στην ζωή του στο Τώρα. Κ ματαιώνεται. Τι να χειριστείς σε κάτι τόσο ανθρώπινο αλλά μη αναστρέψιμο? Δεν χειρίζεσαι αλλά νιώθεις, συμπορεύεσαι, λες αλήθεια κ συνυπάρχεις στην εξέλιξη του μικρού ανθρώπου που αντιμετωπίζει μια τεράστια ματαίωση.
Για τα μάτια ενός παιδιού, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου βιώνεται κ ως μια μορφή εγκατάλειψης. Το μικρό παιδί “εγκαταλείπεται” από τον άνθρωπο που έφυγε κ δημιουργεί μέσα του θυμό κ μια αίσθηση αδικίας. Το παιδί θα προσπαθήσει να προστατευθεί από μέσα του αλλά τα συναισθήματα του αποχωρισμού είναι καταλυτικά για να τα καταφέρει. Κ εκεί ερχόμαστε εμείς οι ενήλικες που αγκαλιάζουμε το παιδί κ μαζί με την ζεστασιά που δημιουργούμε το βοηθάμε να υπάρχει στην απώλεια κ στο πένθος. Το παιδί θα στραφεί σε μας για να προσπαθήσει να καταλάβει κ να συνειδητοποιήσει την έννοια του θανάτου κ της απώλειας.
Κ όταν χάνουν τον γονιό τους? Παραθέτω ένα κείμενο δημιουργημένο από μια συμβουλευτική σε πατέρα που έχασε την σύζυγο του κ μητέρα των παιδιών του, ηλικίας 6 κ 8 χρονών.
” Τα παιδιά θα πληγωθούν, θα θυμώσουν, θα απογοητευθούν, θα κλάψουν. Θα τους λείψει η μορφή της, η μυρωδιά της, η ματιά της, η αγκαλιά της, το χάδι της, το νανούρισμα της. Θα θυμώσουν που δεν υπάρχει στην ζωή τους, θα φοβηθούν γιατί δεν θα υπάρχει στο μέλλον τους και θα κοιμούνται αγκαλιά με τις αναμνήσεις τους. Θα ονειρεύονται το παρελθόν τους γιατί θα την έχει μέσα, θα θέλουν να την φέρουν στο παρόν τους αλλά δεν θα μπορούν. Αυτή είναι η πραγματικότητα της απώλειας. Μην τα βάλετε σε γυάλα, μην τα αποτρέψετε από το να την βιώσουν. Μπροστά τους ανοίγεται ένας συναισθηματικός δρόμος που θα δημιουργηθεί από την ανάγκη τους να βιώσουν τα συναισθήματα τους και τον πόνο που γεννιέται από την απώλεια. Ο μόνος και βασικός άνθρωπος στην ζωή του που μπορεί να τα ανακουφίσει και να τα ενδυναμώσει, είστε εσείς. Το άλλο μισό της μαμάς τους, το άλλο μισό της οικογένειας τους, το άλλο μισό του κόσμου τους. Να τους μιλάτε από την ψυχή σας, να τους λέτε μόνο την αλήθεια, να απαντάτε σε όλες τις απορίες που θα γεννηθούν στα κεφαλάκια τους. Μην ξεχνάτε ότι αντιμετωπίζουν ότι πιο πυρηνικό υπάρχει στην ζωή μας, το αποχωρισμό. Και αποχωρίστηκαν την μητέρα τους, αλλά εσείς είστε ακόμα εκεί μαζί τους να αντιμετωπίσετε την απώλεια, σαν μια τριάδα όχι σαν τρεις ξεχωριστοί άνθρωποι. Από 4 άνθρωποι γίνατε τρεις και για τα παιδικά μάτια αυτή η αλλαγή φαντάζει τεράστια, απειλητική και τρομαχτική. Ενδυναμώστε την τριάδα για να μπορούν στην πορεία της ζωής τους να ζουν με την απώλεια και όχι μέσα από αυτήν.
O θάνατος της μητέρας τους θα τους διαλύσει τον εσωτερικό και εξωτερικό τους κόσμο. Μέσα τους θα δημιουργηθούν συγκρούσεις, εσωτερικές συγκρούσεις που θα τους τρομάξουν. Ο πόλεμος στην ψυχή τους ανάμεσα στην πραγματικότητα τους και στην προσδοκία ότι όλο αυτό που ζούνε θα αλλάξει, θα τα πονέσει. Η ελπίδα ότι θα την ξαναέχουν δίπλα τους θα τα τρέφει αλλά η πραγματικότητα θα τα αποδυναμώνει. Μικρές ψυχούλες που θα νιώθουν την ανάγκη να αφεθούν στην δική σας αγάπη και στήριξη αλλά ταυτόχρονα θα φοβούνται. Θα φοβούνται την αγάπη γιατί η αγάπη τα πόνεσε. Να είστε εκεί μαζί τους σε όλα όσα νιώθουν, σε όλα όσα φοβούνται και σε όλα όσα θα αποφεύγουν”

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια
πηγή: https://antigonisimeonidou.wordpress.com/2017/01/12/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%BA-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1/

Διαφήμιση

Το νου σου στο παιδί

By
Ειρήνη Κεμερλή
-
0

Συμβαίνουν πολλά γύρω μας τα οποία τα προσπερνάμε. Ίσως γιατί δεν έχουμε χρόνο, ίσως γιατί έχουμε τα δικά μας προβλήματα, ίσως τελικά γιατί δεν μας ενδιαφέρει και τόσο. Κι όμως το πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού είναι κάτι που μας αφορά όλους και πρέπει να ασχοληθούμε επιτέλους.

Ναι αγαπητέ γονέα, δάσκαλε, συνάνθρωπε, σε σένα απευθύνομαι και σε μένα και σε όλους.

Και θα σου εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Έχεις σκεφτεί ότι το πρόβλημα ξεκινάει από εσένα τον ίδιο;

Ναι, μην απορείς, νομίζω ότι καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω κι ας το σκέφτεσαι τώρα συνοφρυωμένος. Το πρόβλημα ξεκινάει από όλους εμάς τους «μεγάλους». Πιστεύω ότι κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε την πηγή του προβλήματος, απλά επιλέγουμε να μην το αντιμετωπίζουμε. Ίσως νομίζουμε ότι θα λυθεί από μόνο του το πρόβλημα ή ότι θα μεγαλώσει το παιδί και θα καταλάβει.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου εμείς οι ίδιοι κάνουμε λάθη χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Πόσες φορές δεν έχεις φωνάξει για κάποιον ασήμαντο ή και σημαντικό λόγο, πόσες φορές δεν έχεις αγνοήσει ένα παιδί όταν προσπαθεί να σου μιλήσει, πόσες φορές – δυστυχώς – έχεις σηκώσει το χέρι σου να το χτυπήσεις και τελικά το έκανες;

Τώρα λοιπόν που απάντησες στις ερωτήσεις, το αντιλαμβάνεσαι.

ΕΣΥ και ΌΛΟΙ μας ευθυνόμαστε για τη συμπεριφορά του κάθε παιδιού και για όλο αυτό που συμβαίνει στην μικρή κοινωνία του σχολείου. Φταίμε και για τον θύτη αλλά και για το θύμα!

Το παιδί που εισπράττει τη βία, αυτόν τον τρόπο θα βρει να λύσει τα θέματά του και να αποκτήσει αυτό που επιθυμεί. Το παιδί που δεν το ακούει και δεν του δίνει σημασία κανείς θα είναι το θύμα που δεν θα μιλήσει όταν θα το κοροϊδεύουν. Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας, μιμούνται τις συμπεριφορές μας και είναι στο χέρι μας να σταματήσει ο σχολικός εκφοβισμός. Γιατί αυτό που συμβαίνει στο σχολείο θα συμβεί στο μέλλον στην κοινωνία.

Ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις ανθρώπων, οι οποίοι έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα και κάνουν σημαντικές προσπάθειες για να το γνωστοποιήσουν. Το κλειδί λοιπόν για να λυθεί το πρόβλημα είναι η συνειδητοποίηση. Γιατί αν δεν το συνειδητοποιήσεις, δεν μπορείς φυσικά και να το λύσεις.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από σήμερα, από τώρα να αλλάζουμε και ίσως μια μέρα να είναι το σχολείο αυτό που πραγματικά πρέπει. Μία «όαση» για τα παιδιά μας!

Ειρήνη Κεμερλή

Διαφήμιση

Σχολειό της Φύσης

By
Πηγή Παιδείας
-
0

σχολειο φυσης 1.jpg

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:

Αναζητώντας έναν εναλλακτικό τρόπο εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης των νηπίων, ο γονιός και κάτοικος της Θεσσαλονίκης θα ανακαλύψει λίγο πιο έξω από την πόλη, στον Τρίλοφο, ένα σχολείο διαφορετικό. Ένα σχολείο να ξεπροβάλει μέσα από μία καταπράσινη έκταση 4 στρεμμάτων, περιτριγυρισμένο από φύση. Το Σχολείο της Φύσης, όπως ονομάστηκε, είναι το αποτέλεσμα μιας ιδέας και ένας οράματος για μια εκπαίδευση περισσότερο ελεύθερη και βιωματική.

Το Σχολείο της Φύσης δεν είναι απλός ένας ακόμη παιδικός σταθμός. Είναι ένας τρόπος να σπουδάσεις, να μάθεις και να διδαχθείς από την μητέρα όλων, τη φύση. Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να παίξουν με το χώμα και τη λάσπη, να φυτέψουν στον κήπο και να γευτούν τους καρπούς της γης, να ταΐσουν και να φροντίσουν τα ζώα της φάρμας, να κάνουν πικ-νικ κάτω από τα δέντρα. Το Σχολείο της Φύσης, με άλλα λόγια,  προσφέρει στους μικρούς του φίλους εμπειρίες μοναδικές. Αυτές οι εμπειρίες είναι ικανές να σταθούν εφαλτήριο για έναν τρόπο εκπαίδευσης που μπορεί να γίνει και τρόπος ζωής.

1014-activities-01-2

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ:

Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία λοιπόν του Σχολειού της Φύσης, το σχολείο κύριο στόχο έχει να εκπαιδεύσει τον άνθρωπο για τη ζωή. Κύριο μέλημα όσων ασχολούνται με την εκπαίδευση πρέπει να είναι η παροχή όλων εκείνων των εργαλείων που είναι απαραίτητα για να πετύχουν τα παιδιά στη μετέπειτα ζωή τους.

Και όταν λένε «να πετύχουν», σαφώς δεν πρέπει να συγχέεται το νόημα της φράσης με αυτές που πολλές φορές ακούμε σε σπίτια και συναντήσεις γονέων, «να πάρουν πολλά/ καλά πτυχία», «να είναι πρώτοι».

Tο Σχολείο της Φύσης επιζητά να προάγει μια εκπαίδευση που θα βοηθά τον άνθρωπο να ανακαλύψει τις ανάγκες του και θα του δώσει τα απαιτούμενα προσόντα για να τις καλύψει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Μια εκπαίδευση που θα βοηθήσει τον άνθρωπο να γνωρίσει και να έρθει σε επαφή με τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Μια εκπαίδευση που δε θα στοχεύει στην πρωτιά, η επιδίωξη της οποίας συνήθως οδηγεί σε απομόνωση του ατόμου, εμμονή με την αριστεία, τελειομανία, άγχος, κατάθλιψη.

1012-ekdromes-01-2.jpg

Η ΓΝΏΣΗ ΕΊΝΑΙ ΜΈΣΑ ΜΑΣ

Η δημιουργός του Σχολειού της Φύσης υποστηρίζει πως η γνώση είναι μέσα μας. Η ίδια η Ελισάβετ Γεωργιάδου μάλιστα στις ομιλίες της αναφέρεται συχνά στον Κώστα Φωτεινό, ιδρυτή του Καφέ Σχολειού, και ενστερνίζεται την Παιδεία του Βάθους.

Δυο σημαντικές πλευρές των θεωριών που μοιράζονται Καφέ Σχολειό και Σχολειό της Φύσης είναι πως ο άνθρωπος «κουβαλά τη γνώση και τη σοφία στην κυτταρική του μνήμη», πως γεννήθηκες για να είναι ο ίδιος δημιουργός, και ακόμα πως «όλοι είμαστε ένα, ενωμένοι και συνδεδεμένοι».

Αναλυτικότερα, εξαίρεται η ανάγκη να τονίζεται στο παιδί πως «μπορεί» και να μην του προκαλείται φόβος αποτυχίας και ανικανότητας όπως πολύ συχνά γίνεται από τους γονείς.

Τονίζεται η ανάγκη για δράση, για ανακάλυψη του εαυτού τους και του περιβάλλοντος, πράγμα που τα γεμίζει αυτοπεποίθηση και ικανοποίηση για όσα καταφέρνουν. Ακόμα, η ανάγκη για ομαδικότητα και συνεργασία, αντίθετα με το σύνηθες «μην το πεις στους άλλους, μη μοιραστείς, να είσαι εσύ ο πρώτος, ο μόνος που το ξέρει».

1007-general-01-2.jpg

ΔΡΑΣΕΙΣ:

Το Σχολειό της Φύσης λοιπόν, κάνοντας πράξη τις θεωρίες αυτές προσφέρει στα παιδιά τη χαρά της παρατήρησης, του μοιράσματος, της συνεργασίας και της αλληλοβοήθειας, μέσα από τις εκδρομές που διοργανώνει κάθε εβδομάδα, χωρίς γονείς, όπου τα παιδιά καλούνται να παρατηρήσουν το περιβάλλον τους, να σκεφτούν χίλιους δυο τρόπους για να επιλύσουν καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν εκεί, και να ζητήσουν βοήθεια αν χρειαστεί. Και οι δάσκαλοί τους είναι πολύ περήφανοι γι’αυτά!

1011-events-01-2.jpg

ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ:

Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε στις δεξιότητες που, σύμφωνα με τους εμπνευστές του Σχολειού της Φύσης, πρέπει να αναπτύξει ο μικρός άνθρωπος για να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες της καθημερινότητας και για να είναι ευτυχισμένος και στη μετέπειτα ζωή του.

Πρώτη και κύρια είναι η δεξιότητα της παρατήρησης, να μπορεί δηλαδή να αντιλαμβάνεται ό,τι γίνεται γύρω του και να το καταγράφει στο μυαλό του για μελλοντική χρήση.

Δεύτερη πολύ σημαντική δεξιότητα είναι η ερμηνεία της παρατήρησης. Ερμηνεύω την παρατήρηση σημαίνει παράγω καινούρια γνώση. Και αυτό είναι ένα κομβικό στοιχείο στην εξέλιξη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τέλος, μια ακόμα δεξιότητα που είναι απαραίτητο να αναπτυχθεί στον άνθρωπο είναι η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα. Τα παιδιά δεν πρέπει να φοβούνται και να αποφεύγουν τις αλλαγές, αντίθετα πρέπει να μάθουν να τις προκαλούν. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στην ομιλία της η κ. Γεωργιάδου, τα παιδιά δεν πρέπει να ζουν με δεκανίκια.

Γιατί να διστάζουν να αλλάξουν τάξη; Ή σχολείο; Πρέπει να έχουν την αυτοπεποίθηση πως θα τα καταφέρουν σε οποιοδήποτε περιβάλλον και οποιεσδήποτε συνθήκες με τους εκάστοτε ανθρώπους. Να εμπιστεύονται τη ζωή, τον εαυτό τους και τους άλλους. Να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, να τα παραδέχονται και να τα εκφράζουν ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται τις δυσκολίες και τα εμπόδια που παρουσιάζει η ζωή. Μόνο έτσι τελικά θα έχουμε παιδιά που ζουν όπως τους αξίζει… δυνατά κι ευτυχισμένα.

1013-ekdromes-02-2.jpg

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ:

Το Σχολείο της Φύσης ήταν μια ιδέα που μετουσιώθηκε σε πράξη. Μια πράξη που σκοπό έχει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας και να τους δώσουμε ερεθίσματα τέτοια, ώστε αργότερα, έχοντας συνειδητοποιήσει την αξία της επαφής με την μητέρα φύση και το ζωτικό ρόλο που αυτή παίζει στην εξέλιξη και την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, να καταστεί ο ίδιος δημιουργός. Δημιουργός της ζωής της δικής του και των υπολοίπων.

Ειρήνη Μαρκιανού

Ευαγγελία Τζιάκα

Διαφήμιση

Εκπαιδευόμαστε στο Excel με την TEST4U: Κεφαλίδες – Υποσέλιδα – Περιθώρια

By
admin
-
0

Καθώς εκπαιδευόμαστε στο Excel 2010, είναι πολύ πιθανό να χρειαστούμε βοήθεια για την δημιουργία κεφαλίδων, υποσέλιδων και περιθωρίων στο Excel μας. Η εταιρεία TEST4U έχει ετοιμάσει ένα ακόμα βίντεο ειδικά για αυτό!

Αν θέλετε να μάθετε και να αποκτήσετε βασικές δεξιότητες στους Υπολογιστές επισκεφτείτε το site της εταιρείας: www.test4u.eu ή κάντε subscribe στο κανάλι της στο ΥοuTube:

Διαφήμιση

Webinar – Δημήτρης Νάσκος: «Τεχνικές Αφήγησης»

By
admin
-
0

Ο Δημήτριος Π. Νάσκος, συγγραφέας και τραγουδοποιός, είναι δάσκαλος μουσικής στην εκπαίδευση και συνεργάτης – εισηγητής του μεταπτυχιακού προγράμματος Δημιουργικής Γραφής του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Σπούδασε μουσικολογία, πολιτισμικές θεωρίες, σημειολογία και δημιουργική γραφή. Έχει εκδώσει ένα παραμύθι για εφήβους, Rabbit Man (Θερμαϊκός), μια
ποιητική συλλογή με στίχους, Όσα φύλαξε ο καιρός (Ιωλκός), και μια λογοτεχνική πραγματεία για τον Bob Dylan (Δίαυλος).

ΤΙΤΛΟΣ Webinar: «Τεχνικές Αφήγησης»

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Παρασκευή 12/3/2021

ΩΡΑ: 18:00-20:00

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: 12 ΕΥΡΩ

Βεβαίωση συμμετοχής ηλεκτρονικά μέσω του www.e-maild.com (powered by TEST4U)

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: https://forms.gle/wGMpCyPuHzN93qUw5

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλέσετε στο κινητό τηλέφωνο: 6948037123 ή να αποστείλετε email στο: pigipaideias@gmail.com

ΧΟΡΗΓΟΙ: bookguru.gr, TEST4U και emaild.com

Βρείτε εδώ το ολοκληρωμένο πρόγραμμα του Α’ κύκλου σεμιναρίων της Πηγής Παιδείας και εκμεταλλευτείτε τις προσφορές!

ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ:

Κλείνοντας εγκαίρως μια θέση και στα 6 (έξι) σεμινάρια, κερδίζετε αυτομάτως έκπτωση -30%, επί του συνολικού κόστους.

Κλείνοντας εγκαίρως μια θέση στα 4 (τέσσερα) από τα 6 (έξι) σεμινάρια, κερδίζετε αυτομάτως έκπτωση -20%, επί του συνολικού κόστους.

Η εκπτωτική προσφορά ισχύει για κρατήσεις μέχρι και τις 2/3/2021. Διαφορετικά οι εγγραφές ισχύουν μέχρι και μια μέρα πριν την ημερομηνία του σεμιναρίου (webinar).

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

Με το πέρας των σεμιναρίων, αποστέλεται βεβαίωση συμμετοχής ηλεκτρονικά μέσω του www.e-maild.com (powered by TEST4U)

Με την επιβεβαίωση της έγκυρης εγγραφής, αποστέλεται στο προσωπικό σας email το link, μέσω του οποίου θα πραγματοποιηθεί το εκάστοτε σεμινάριο.

Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: https://forms.gle/wGMpCyPuHzN93qUw5

Διαφήμιση
1...171819...66Page 18 of 66