Τα «Παιδικά Όνειρα» είναι σύλλογος για παιδιά με αναπηρίες με έδρα τα Νέα Μάλγαρα. Ιδρύθηκε με πρωτοβουλία γονέων, στην προσπάθεια να παρέχουν στα παιδιά τους, αλλά και τα παιδιά των συντοπιτών τους, θεραπείες και δημιουργική απασχόληση.

Όνειρο του συλλόγου είναι να δημιουργηθεί μια στέγη, που θα αγκαλιάσει τα παιδιά τους όταν εκείνοι δεν θα είναι πια εδώ. Τα μέλη αλλά και οι εθελοντές προχώρησαν, μέχρι στιγμής, στην ανέγερση ενός κτιρίου, που θα αποτελέσει το δικό τους Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης.

Για να ολοκληρωθεί το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης των «Παιδικών Ονείρων» όμως, δεν αρκούν μόνον τα έσοδα από τα εορταστικά bazaar που οργανώνει. Η συνδρομή των τοπικών Συλλόγων, Αθλητικών Συλλόγων, Σχολείων και Φορέων είναι η μεγαλύτερη δυνατή, αλλά το έργο που επιχειρείται να υλοποιηθεί είναι τεράστιο και απαιτεί πολλά περισσότερα.

Τα μέλη του ΔΣ έχουν τονίσει και στο παρελθόν, πως η προσφορά υλικών αλλά και εθελοντικής εργασίας, θα ήτανε το ίδιο πολύτιμη.

Η Πηγή Παιδείας είχε την τιμή να συνομιλήσει με τα «Παιδικά Όνειρα» και την Πρόεδρο του Συλλόγου, κυρία Πόπη Σουμπάρα και να ενημερωθεί για το όραμα τους, τον στόχο τους, την λειτουργία και τις ανάγκες τους. Ευχαριστούμε θερμά την Πρόεδρο του Συλλόγου για τον χρόνο που μας αφιέρωσε!

Το 2006 ο Σύλλογος «Παιδικά Όνειρα» για παιδιά με αναπηρίες πήρε σάρκα και οστά. Πως σας αντιμετώπισε η τοπική κοινωνία στο ξεκίνημα σας;

To Φεβρουάριο του 2006 ξεκίνησε, με την υποστήριξη του τότε Δημοτικού Συμβουλίου, το θεραπευτήριο έργου-λόγου. Μετά από έναν χρόνο αποφασίσαμε ότι για να έχει κάποια προοπτική εξέλιξης η προσπάθεια μας, αλλά και το μέλλον των παιδιών μας γενικότερα, έπρεπε να εξελιχθεί το θεραπευτήριο στο κάτι παραπάνω. Έτσι σχεδόν μετά από έναν χρόνο, λειτουργίας του θεραπευτηρίου, δημιουργήθηκε ο Σύλλογος «Παιδικά Όνειρα».

Το θεραπευτήριο από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του εξυπηρέτησε μεταξύ άλλων και πάρα πολλά παιδιά, που δεν είχανε κάποια αναπηρία, αλλά μαθησιακές δυσκολίες. Με τον τρόπο αυτό η τοπική κοινωνία ήρθε πιο κοντά σε εμάς και τα παιδιά μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όταν ήρθε η στιγμή να δημιουργηθούν τα «Παιδικά Όνειρα», ο κόσμος να έχει “εξοικειωθεί” και να αγκαλιάσει το ξεκίνημα μας. Μας στήριξε έμπρακτα στα πρώτα βήματα. Υπήρξαν επιχειρηματίες που μας παραχώρησαν ουκ ολίγες φορές τον χώρο τους για μια μας εκδήλωση και εθελόντριες που στήριξαν τις εκδηλώσεις μας με προσωπικό κόπο. Είμαστε ευγνώμονες για την στήριξη.

Κάποια αρνητικά σχόλια απλά τα προσπεράσαμε.

Πόσα παιδιά έχει υποδεχθεί μέχρι στιγμής ο Σύλλογος;

Από την μέρα που ξεκινήσαμε την δράση μας μέχρι και σήμερα έχουμε απασχολήσει περίπου 10 παιδιά. Ο κορμός των «Παιδικών Ονείρων» όμως, είναι 5 με 6 παιδιά. Ο Σύλλογος μας έχει υποδεχθεί οικογένειες από Ανατολικό, Χαλάστρα, Κύμινα και Μάλγαρα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι “κλειστός” προς τα υπόλοιπα χωριά του Δήμου Δέλτα ή των περιχώρων. Απλώς κάποιοι προτιμούν να απευθυνθούν σε Συλλόγους της Θεσσαλονίκης, διότι είναι πιο κοντά για εκείνους. Εμείς είμαστε εδώ για όποιον θελήσει να ακολουθήσει τις δραστηριότητες μας.

Ποιες είναι οι δραστηριότητες που ακολουθούν τα «Παιδικά Όνειρα»;

Οι εθελόντριες μας – οι οποίες είναι η κινητήριος δύναμη μας- προσαρμόζουν όλα αυτά τα χρόνια το πρόγραμμα πάνω στα παιδιά μας. Λειτουργούσαμε ένα τμήμα Δημιουργικού Παιχνιδιού, όπου τα παιδιά παίζαν, χόρευαν και μάθαιναν. Παράλληλα με το Δημιουργικό Παιχνίδι, για 3 χρόνια, είχαμε και Μουσικό Παιχνίδι. Όσα από τα παιδιά μας μπορούσαν έπαιζαν κάποιο όργανο, άλλα τραγουδούσαν και άλλα χόρευαν. Ήτανε μια τόσο ευχάριστη δραστηριότητα, που κανένα δεν ήθελε να την χάσει.

Το κατασκηνωτικό πρόγραμμα είναι και αυτό μια δραστηριότητα του Συλλόγου, όπου τα παιδιά με τις εθελόντριες, γνωρίζουν νέους ανθρώπους, παίρνουν νέα ερεθίσματα και όλο αυτό τα βοηθά να κοινωνικοποιηθούν ακόμη περισσότερο αλλά και να δεθούν μεταξύ τους.

Πριν ο κορονοϊός μας χτυπήσει την πόρτα, και εφόσον τα παιδιάς μας πλέον έχουν φτάσει στην εφηβεία, το πρόγραμμα των δράσεων μας περιελάμβανε και εξόδους στην Θεσσαλονίκη, βόλτες, καφέ, σινεμά, πάντα και το τονίζω αυτό, με την στήριξη των εθελοντριών μας.

Τώρα με την πανδημία του κορονοϊού, όλο αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Τα παιδιά μας βρίσκονται μόνον στο σχολείο, αλλά ευελπιστούμε οι συνθήκες να αλλάξουν σύντομα προς το καλύτερο!

Είπατε και σεις η ίδια πως οι εθελόντριες είναι η «κινητήριος δύναμη» σας. Με ποιους τρόπους μπορεί να βοηθήσει κάποιος εθελοντικά τον Σύλλογο;

Οι εθελόντριες που πλαισιώνουν τη δράση μας, χωρίζονται σε εκείνες που αναλαμβάνουν τις δραστηριότητες των παιδιών και σε εκείνες που που βοηθούν στην οργάνωση των εκδηλώσεων και την εύρεση οικονομικών πόρων.

Η ομάδα των εθελοντών, που ασχολείται με τα παιδιά μας, είναι κοπέλες κυρίως που έχουν σπουδάσει ειδική αγωγή, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και γενικότερα έχουν κάνει σπουδές γύρω από τα παιδιά. Αυτό δε σημαίνει όμως, πως κάποιος που δεν έχει γνώσεις πάνω στο αντικείμενο, δε μπορεί να προσφέρει. Υπάρχει στήριξη και διάθεση να ενσωματώσουμε όποιον θέλει να μας βοηθήσει.

Η ομάδα τώρα των εθελοντών, που ασχολείται με την οργάνωση των εκδηλώσεων και την εύρεση πόρων, αποτελείται από γυναίκες και άνδρες της τοπικής κοινωνίας, που έχουν την όρεξη και το μεράκι να σταθούν στο πλάι μας.

Είμαστε ευγνώμονες προς όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Έχετε δει με τα χρόνια διαφορά/βελτίωση στην συμπεριφορά και την κοινωνικότητα των παιδιών, που ακολουθούν τις δραστηριότητες σας;

Η διαφορά στον χαρακτήρα τους, από την αρχή μέχρι και σήμερα είναι τεράστια. Μέσα από την συχνή τριβή μεταξύ τους, αλλά και την πολύτιμη στήριξη και βοήθεια των εθελοντριών μας, μάθανε να βοηθούν και να προστατεύουν το ένα παιδί το άλλο. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι δραστηριότητες που κάναμε, αλλά και τα κατασκηνωτικά προγράμματα, όπου μάθανε να είναι εξωστρεφείς και να φροντίζουν το ένα το άλλο.

Γνωρίζουμε ότι επιχειρείται η δημιουργία ενός δικούς σας Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες στα πρώτα βήματα; Σε ποιο σημείο βρίσκεται το έργο τώρα;

Από την στιγμή που μας παραχωρήθηκαν δύο οικόπεδα, από το κράτος, στον οικισμό των Μαλγάρων, ο στόχος ήτανε να δημιουργηθεί ένα Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης και ένα Φιλοξενείο, το οποίο θα αγκαλιάσει τα παιδιά των «Παιδικών Ονείρων», όταν εμείς δε θα μπορούμε να τα στηρίξουμε πια.

Το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης έχει ολοκληρωθεί, ως κατασκευή, και τώρα περιμένουμε να ξεκινήσουν οι ηλεκτρολογικές και οι υδραυλικές εργασίες, των οποίων τα έξοδα θα καλυφθούν από το Τ.Ο.Ε.Β των Κυμίνων-Μαγλάρων, το οποίο και ευχαριστούμε για ακόμη μια φορά.

Θέλω να είμαι συγκρατημένα αισιόδοξη και να πω πως το 2022, είναι πιθανό, να έχει ολοκληρωθεί αυτός ο μεγάλος μας στόχος. Να καταφέρει να πάρει σάρκα και οστά το ΚΔΑΠ μας, το οποίο θα μπορεί να απασχολεί 20 παιδιά το πρωί και 20 παιδιά το απόγευμα. Η ολοκλήρωση του, μεταξύ άλλων, θα δημιουργήσει και έναν αξιοσέβαστο αριθμό θέσεων εργασίας, πράγμα το οποίο μας κάνει διπλά χαρούμενους.

Όσον αφορά το Φιλοξενείο ευχόμαστε να καταφέρουμε την επίτευξη και αυτού του στόχου μελλοντικά. Διαφορετικά, θα προσπαθήσουμε να βρούμε εναλλακτικές λύσεις.

Λαμβάνετε την στήριξη που περιμένατε ή θα επιθυμούσατε από τοπικές αλλά και κρατικές αρχές;

Οι τοπικοί σύλλογοι μας έχουν βοηθήσει και με το παραπάνω και μας συγκινούν κάθε φορά, με την στήριξη και το ενδιαφέρουν τους. Στα πρώτα μας βήματα (σ.σ. 2006) οι τοπικές αρχές μας στήριξαν εξίσου. Πλέον θα μπορούσαμε να πούμε, πως ίσως δεν είμαστε στις προτεραιότητες τους. Ευχόμαστε βέβαια, στο μέλλον, αυτό να αλλάξει.

Σε σχέση με τις κρατικές αρχές, δε θα μπορούσαμε να έχουμε κάποια περαιτέρω στήριξη, διότι ο Σύλλογος είναι ιδιωτικού δικαίου. Αυτό που μπορούσε να κάνει το κράτος, για εμάς, ήτανε αυτό που έκανε. Να μας παραχωρήσει, δηλαδή, τα δύο οικόπεδα, με την συνυπογραφή του τότε δημοτικού συμβουλίου. Υπήρχαν διαθέσιμα και μας τα παραχώρησαν.

Πως θα μπορούσε ενδεχομένως να στηρίξει την προσπάθεια σας κάποιος, που δεν είναι κατοικεί κοντά στα Νέα Μάλγαρα και δεν έχει πρόσβαση στις εκδηλώσεις που διοργανώνετε;

Βοήθεια για εμάς θα ήτανε και η προσωπική δουλειά, στους χώρους που επιχειρούμε να δημιουργήσουμε. Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να μας προσφέρει λεφτά. Η προσωπική δουλειά, η προσφορά υλικών, ενδεχομένως, που απαιτούνται για τις εργασίες, θα ήτανε για μας εξίσου πολύ σημαντικά. Η προσφορά είναι προσφορά, οποιαδήποτε μορφή κι’ αν έχει και είμαστε πάντα ευγνώμονες όταν την λαμβάνουμε.

Παρ΄όλα αυτά, υπάρχει ένας διαθέσιμος τραπεζικός λογαριασμός*, μέσω του οποίου κάποιος μπορεί να μας προσφέρει την αρωγή του, ώστε να υλοποιήσουμε τους στόχους μας. Τους στόχους που έχουν, πάντα, να κάνουν με τα παιδιά του Συλλόγου μας και το μέλλον τους.

Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες μας;

Αυτό που ήθελα να πω, ως μητέρα παιδιού με αναπηρία, είναι πως όσο πιο γρήγορα αποδεχθεί ένας γονιός, πως το παιδί του έχει μια αναπηρία, τόσο πιο γρήγορα θα το δει να ανθίζει. Ξέρω ότι είναι δύσκολο και πως τα αποτελέσματα της προσπάθειας, ίσως αργήσουν να φανούν, αλλά θα φανούν! Να μη φοβούνται! Είμαστε πολλοί και ο Σύλλογος μας είναι εδώ, να στηρίξει όποιον το θελήσει και το έχει ανάγκη.

*Τραπεζικός λογαριασμός «Παιδικών Ονείρων»: GR 0301712190006219040031034 // Πειραιώς

Ευχαριστούμε θερμά, για ακόμη μια φορά, τον Σύλλογο «Παιδικά Όνειρα» για τον χρόνο που μας αφιέρωσε, και να τους ευχηθούμε την επίτευξη όλων τους των στόχων!

Συνέντευξη: Δήμου Έλλη

Οι περισσότεροι έχουμε αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία γεμάτες από αγαπημένες στιγμές με τους παππούδες μας. Γεμάτες, με ιστορίες από μίαν άλλη εποχή, με μιά γλυκιά και σοφή συντροφιά, που συνοδεύεται από ένα χάδι αλλιώτικό, που μοιάζει όμως τόσο οικείο, αυτοί είναι οι παππούδες μας, οι δεύτεροι γονείς μας, αν όχι οι πρώτοι για κάποιους. 

Όσο όμορφές, όμως, είναι αυτές οι παιδικές αναμνήσεις, τόσο διαφορετικές είναι αυτές που έχουμε από την ενήλικη ζωή μας μαζί τους. Όταν τα χρόνια περνούν και φεύγει η παιδική αίγλη που τα καλύπτει όλα, αρχίζει να φαίνεται και η πραγματική όψη των πραγμάτων. Παράλληλα, ο χρόνος δεν είναι καθόλου φιλικός με τους αγαπημένους παππούδες μας, γιατί τα δώρα που τους φέρνει κάθε άλλο παρά όμορφά θα τα έλεγε κανείς. 

Έτσι, έχουμε τον παππού που κάποτε θυμόταν να σου πει κάθε λεπτομέρεια από όλους τους πολέμους της ελληνικής ιστορίας να μην μπορεί να σου πει ένα «γεια» και μια γιαγιά που θα έμενε όρθια για ώρες στην κουζίνα να σου ετοιμάσει το αγαπημένο σου φαγητό, να είναι κουλουριασμένη στο κρεβάτι της. Εσύ, παράλληλα, προσπαθείς να χτίσεις το μέλλον σου και μαζί του τη ζωή σου, τρέχεις για δουλειές, για σπουδές και όλα εκείνα τα «τρεχάματα», που συνεχώς προκύπτουν. Βλέπεις τους γονείς σου με τα δικά τους προβλήματα και αναρωτιέσαι κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά: Ποιος μένει άρα να τους φροντίσει; 

Στην αρχή οι γονείς σου θα προσπαθήσουν να είναι εκείνοι που θα αναλάβουν αυτόν τον ρόλο, όμως σε αρκετές περιπτώσεις αυτό από μόνο του δεν αρκεί, είτε γιατί η κατάσταση της υγείας των παππούδων θα θέλει μεγαλύτερη βοήθεια, είτε γιατί κι οι γονείς σου δε θα έχουν όσο χρόνο χρειάζεται η φροντίδα αυτή. 

Κάπως έτσι έρχεται το μεγάλο ερώτημα, «να πάρουμε γυναίκα ή μήπως είναι καλύτερα σε έναν οικο ευγηρίας;» και μαζί έρχονται οι ενοχές και όλα όσα συνοδεύουν την ιδέα μίας μονάδας φροντίδας, με αρκετές φωνές να λένε «πως θα παρατήσω έτσι τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν;»

Στην εποχή που ζούμε, γύρω από αυτό το ερώτημα γυρίζουν και άλλοι παράγοντες, με πρώτο και κύριο για τους περισσότερους τον COVID-19. Ως προς τον οικονομικό παράγοντα, οι επιλογές έχουν κάπως έτσι. Ανάλογα με το εάν ο άνθρωπός μας είναι αυτοεξυπηρετούμενος ή όχι και με το πόσες ώρες χρειάζεται ένα άτομο κοντά του, ποικίλλουν και οι τιμές για τις γυναίκες και τις μονάδες φροντίδας, ξεκινώντας από 500€ το μήνα και φτάνοντας να ξεπεράσουν τα 1000€. 

Φυσικά, και στις δύο περιπτώσεις η κάλυψη των εξόδων είναι ιδιωτική, καθώς στην Ελλάδα, ο ΕΟΠΥΥ δεν καλύπτει δομές με άδεια Μονάδας Φροντίδας Ηλικιωμένων και δεν υπάρχουν συμβεβλημένα γηροκομεία σε αυτόν, παρά μόνο Ψυχιατρεία. Εδώ κάπου, αρχίζουν τα προβλήματα για την καλύτερη επιλογή, γιατί εκτός από τη διαμονή πολλές μονάδες δεν καλύπτουν τα επιπλέον έξοδα, πέραν της διαμονής, όπως σωληνάκια, ενέσεις, inhaler κ.α., έτσι το βάρος πέφτει όλο πάνω στα παιδιά. 

Παράλληλα, σαν μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και τον COVID-19, που οδήγησε πολλές μονάδες φροντίδας να μην επιτρέπουν στους συγγενείς να επισκέπτονται τα αγαπημένα τους πρόσωπα, με  τον ανάλογο αντίκτυπο στους ηλικιωμένους και την ψυχική τους υγεία, να αισθάνονται μόνοι, ενώ ακόμα και οι γυναίκες που έρχονται στο σπίτι και πηγαίνουν και σε άλλα σπίτια, μπορούν να αποτελέσουν μια πηγή μετάδοσης του ιού. 

Συνεπώς, ανάλογα με την περίπτωση, παίρνονται και οι ανάλογες αποφάσεις, όσο σκληρές κι αν φαίνονται πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε και να μπαίνουμε στη θέση τους, πριν πάρουμε μια απόφαση γι’ αυτούς. 

Με πληροφορίες: frontizw.gr

Γράφει ο Ηλίας Καλπάκας,

Ήταν αρκετά χρόνια πριν, μια νύχτα του χειμώνα σαν κι αυτόν που διανύουμε τώρα, καθώς συμμάζευα τη βιβλιοθήκη μου. Ήταν τότε που ξεκινούσα το υπέροχο ταξίδι στη ρετρό κουλτούρα. Λίγο πριν το τέλος αυτής της νυχτερινής εργασίας μου, έπεσε στα χέρια μου ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ με ασπρόμαυρα ξεθωριασμένα από το πέρασμα του χρόνου, οικογενειακά ενθυμήματα, μιας άλλης ζωής πολύ διαφορετικής από τη σημερινή. Ξεφυλλίζοντας το, περνούσαν από μπροστά μου οι δεκαετίες του 1950 και του 1960 με
εικόνες ενός όμορφου, παλαιού, κόσμου.

Στο βάθος ακουγόταν η βαθιά φωνή του Βασιλιά. Μουσική μελωδική υπόκρουση, από το παλιό πικάπ μου των δίσκων βινυλίου 45 στροφών που είχα αγοράσει λίγες ημέρες νωρίτερα.

Εντύπωση μου έκανε ωστόσο, μια παλιά μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία, εκεί κάπου στις αρχές του ’60 όπως διάβασα στο πίσω μέρος της. «Με την αγαπητή εξαδέρφη! 05/07/1962» έγραφε η χειρόγραφη φράση στην πίσω όψη. Μπροστά, δέσποζαν δύο φιγούρες στο κέντρο της φωτογραφίας. Ανάμεσα σε ένα νεανικό πλήθος αγοριών και κοριτσιών που διασκέδαζαν, ένα νεαρό ζευγάρι πιασμένοι με το χαρακτηριστικό τρόπο δύο χορευτικών παρτενέρ της εποχής. Ήταν ένα όμορφο ενσταντανέ. Ίσως στο τελείωμα μιας χορευτικής τους φιγούρας. Όμορφα ρούχα εποχής, περίτεχνα γυναικεία χτενίσματα, χαμογελαστά πρόσωπα και μια ευγενική επαφή τόσο από το νεαρό αγόρι όσο και από το νεαρό κορίτσι. Η αύρα τους φωτεινή, ενώ διάχυτη στην ατμόσφαιρα κυριαρχούσε μια διακριτή ευγένεια και σεμνότητα που διαγράφονταν καθαρά στα πρόσωπα των δύο χορευτών.

«Τι όμορφη φωτογραφία!» σκέφτηκα σχεδόν μεγαλόφωνα. Πάντα μου έκαναν εντύπωση οι όμορφες, στιλάτες – αλλά όχι επιτηδευμένες φωτογραφίες – χορευτών με την ανάλογη ρετρό αισθητική. Και ήταν αυτές που με οδήγησαν σ’ αυτόν τον υπέροχο κόσμο της ρετρό κουλτούρας.

«Μα αυτός είναι ο πατέρας μου!!!» αναφώνησα με έκπληξη, καθώς άρχισα να διακρίνω μια γνωστή φιγούρα, εκεί ανάμεσα από τα χαρούμενα εφηβικά πρόσωπα που διασκέδαζαν. Το παλιό πικάπ με τους δίσκους 45 στροφών που διακρινόταν στη δεξιά πλευρά της φωτογραφίας ήταν αυτό που σίγουρα έδινε αυτόν το ρυθμό, σκέφτηκα καθώς ανέλυα και τους τελευταίους εμφανείς κόκκους της φωτογραφίας.

Τι όμορφα που ήταν τα χορευτικά ζευγάρια τότε το ’50. Τότε που ο χορός στο σπίτι ή στο «κοσμικόν κέντρον διασκεδάσεως», ήταν ένα statement για τους χορευτικούς παρτενέρ, μια στάση ζωής.

Ως χορευτής και μάλιστα ρετρό χορών, εδώ και αρκετά χρόνια αλλά και ένας εραστής των ρετρό δεκαετιών, πάντα με γοήτευε αυτό το στέιτμεντ και η μελέτη του. Να, που μου δινόταν η ευκαιρία να εμβαθύνω τις γνώσεις μου πάνω σ’ αυτό, μέσα από μια παλιά ασπρόμαυρη οικογενειακή φωτογραφία. Την όλη αυτή γνώση από την παλιά φωτογραφία συμπλήρωνε μια σελίδα φθαρμένη κιτρινωπή σκισμένη σχεδόν βίαια από κάποια παλιό περιοδικό της τότε εποχής με θέμα το χορό και τη συμπεριφορά των νεαρών κυριών, δεσποινίδων και κυρίων. Μου είχε σχεδόν «αποκαλυφθεί» από μόνο του, καθώς ξεφύλλιζα τις σελίδες του παλιού οικογενειακού φωτογραφικού άλμπουμ. Σα να ήθελε να διαβάσω τις λέξεις που αποκαλύπτονταν μπροστά μου, να μελετήσω τις αράδες του, να ρουφήξω τα νοήματά του. Κι αυτό έκανα.

Από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα έχουν φυσικά αλλάξει πολλά στο life style, την κοινωνία, τις αντιλήψεις ακόμα και στο σαβουάρ βιβρ του χορού.

Το σαβουάρ βιβρ (savoir vivre) είναι ένα εγχειρίδιο σύμφωνα με το οποίο ο αναγνώστης του μαθαίνει να εφαρμόζει στο σύνολο της ζωής του, κάποιους κανόνες καλής συμπεριφοράς . Άλλωστε αυτή είναι και η ετυμολογία του από τη γαλλική γλώσσα, «να ξέρεις να ζεις». Είναι η γνώση του τι ακριβώς η κοινωνία θεωρεί αποδεκτό , του τι ζητά από εμάς και του τι πρέπει να πράττουμε σε κάθε στιγμή και περίσταση της ζωής μας. Οι καλοί τρόποι δείχνουν τη διαγωγή μας και είναι κάτι που μπορεί να κερδίσει αυτόματα τον σεβασμό και την εκτίμηση του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.

Από τις παλιές ρετρό δεκαετίες ακόμα, ο κοινωνικός χορός είναι μια άκρως διασκεδαστική δραστηριότητα, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κανόνες, οι οποίοι καλό είναι να τηρούνται από όλους ώστε να γίνει  μια ακόμα πιο ευχάριστη εμπειρία. Αυτό είναι και το σαβουάρ βίβρ του χορού, όπως το διέκρινα τόσο στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του χορευτικού ζευγαριού, αλλά και όπως το περιέγραφε και η
σκισμένη φθαρμένη υπόλευκη σελίδα του παλιού περιοδικού. Το χορευτικό σαβουάρ βίβρ όπως το είχα πρωτογνωρίσει τότε είναι διαχρονικό και φτάνει, με ότι το διέπει, ως τις μέρες μας τελικά με την υιοθέτησή του στη χορευτική μου καθημερινότητα μέχρι και σήμερα.

Οι λέξεις, οι προτάσεις και οι έννοιες από την κιτρινισμένη παλιά σελίδα τώρα βγάζουν όλες νόημα, στο σήμερα. Μπαίνοντας η μια δίπλα στην άλλη, αποκτούν μια νέα δυναμική και αξία, διαβάζοντας τες από την πρώτη ως την τελευταία παράγραφο.

Ήταν οι κανόνες, που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι χορευτικοί παρτενέρ για να δείξουν τους καλούς τους τρόπους στο χορό. Ήταν ο σωστός τρόπος συμπεριφοράς και επικοινωνίας μεταξύ τους. Τότε όταν ένας καβαλιέρος ζητούσε από την ντάμα του να χορέψουν και εκείνη δεν επιθυμούσε να χορέψει μαζί του, του αρνιόταν ευγενικά. Ήταν κάτι που συνηθίζονταν στις παλιές πίστες αλλά και στα σαλόνια των σπιτικών συγκεντρώσεων. Ένα χαμόγελο από την ντάμα ήταν αρκετό, ώστε εκείνος να μην έρθει σε δύσκολη και αμήχανη θέση.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του σαβουάρ βίβρ από τα παλιά, όπως το διαπίστωσα τότε, ήταν η ευγένεια. Ήταν τότε που οι καβαλιέροι χόρευαν την ντάμα με τρόπο που απέπνεε αυτό το συναίσθημα. Έτσι οι ντάμες χόρευαν με τους καβαλιέρους τους με μια χαλαρή διάθεση και αφήνονταν σε αυτούς καθ’ όλη τη διάρκεια του χορού.

Τότε, στα χρόνια εκείνα τα παλιά, οι καβαλιέροι δεν κούραζαν τις ντάμες τους. Ήταν κάτιnπου συνήθιζαν να το μαθαίνουν από τους δασκάλους χορού της εποχής. Η ντάμα θα κουραστεί και το πιο πιθανό είναι να μην ξαναχορέψει μαζί τους.

Η στάση του σώματος των δύο παρτενέρ ήταν κάτι στο οποίο επίσης δίνονταν η πρέπουσα σημασία καθ’ όλη τη διάρκεια του χορού. Οι ντάμες δεν επιβάρυναν τον καβαλιέρο με το σώμα τους – θεωρούνταν αγένεια – ενώ ακουμπούσαν τα χέρια τους απαλά και με χάρη επάνω στους ώμους του παρτενέρ τους και έτσι δεν έριχναν όλο το βάρος τους πάνω του.

Όπως και στη ζωή, έτσι και στο χορό, ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του προσωπικό χώρο. Οι παλιοί χορευτές το σεβόντουσαν αυτό. Οι ηθικοί κανόνες της εποχής επέβαλαν να μην έρχονται σε πολύ κοντινή επαφή με τον παρτενέρ τους – εξαιρέσεις υπήρχαν κι αυτό ήταν, όπως μου είχε παλιότερα εκμυστηρευτεί ο πατέρας μου, η ίντριγκα του χορού, σε χορούς όπως τα «μπλουζ». Η αγωνιώδης προσπάθεια να ακουμπήσει ό ένας τον άλλο να νιώσει το σώμα του στο δικό του, να αγγίξει και να αγγιχθεί έτσι ώστε να επωφεληθεί αυτής της «άβολης» κατά τα’ άλλα σχέσης των δύο παρτενέρ που πλησιάζουν τόσο πολύ, υπό τους ήχους μιας όμορφης μελωδίας.

Η προσωπική υγιεινή τους ήταν ένα βασικό κομμάτι του σαβουάρ βίβρ των ρετρό εποχών και έτσι φρόντιζαν όλοι για αυτήν. Φρεσκοξυρισμένα αγόρια και καλοχτενισμένα κορίτσια χόρευαν κάτω από τους ήχους της μουσικής της εποχής. Οι κολόνιες και τα αρώματα, η μπριγιαντίνη και οι λακ, τα αντρικά μαντίλια αλλά και τα άλλα κοριτσίστικα αξεσουάρ προσωπικής υγιεινής έδιναν και έπαιρναν στα χορευτικά dance floors.

Η ενδυμασία τότε ήταν επίσης πολύ σημαντική. Ο κάθε χορός έχει τη δική του φιλοσοφία και ιστορία και οι χορευτές έπρεπε να δηλώνουν την παρουσία τους μέσα από την ενδυμασία τους, σαν ένα κοινωνικό statement. Οι ντάμες φορούσαν φούστες ή φορέματα αναδεικνύοντας τη γυναικεία τους φύση, ενώ οι καβαλιέροι υφασμάτινα παντελόνια, πουκάμισα αλλά και κουστούμια σε πιο μεγάλες ηλικίες.

Αυτοί ήταν μερικοί από τους βασικούς κανόνες που έπρεπε κάποιος να ακολουθήσει στο σαβουάρ βιβρ του χορού και να γίνει «αποδεκτός» στην «χορευτική» κοινωνία των παλιότερων ρετρό εποχών. Τους υπόλοιπους κανόνες του ρετρό σαβουάρ βιβρ δυστυχώς, η αλήθεια είναι, δεν μπόρεσα να τους ανακτήσω αφού υπήρξε μόνο αυτή η μια και μοναδική κακοσκισμένη κιτρινωπή σελίδα του παλιού περιοδικού. Ωστόσο, στη διάρκεια των χρόνων που πέρασαν αυτοί και κάποιοι άλλοι που γνώρισα στην πορεία από κάποια άλλα παλιά βιβλία, αποτέλεσαν τη «γνωστική» μου εμπειρία για το σαβουάρ βιβρ και τους κανόνες του. Κανόνες, που προσπαθώ να εφαρμόζω, ως ένας εν δυνάμει ρετρό χορευτής μέχρι και σήμερα.

Κι όλα ξεκίνησαν εκείνη την κρύα χειμωνιάτικη νύχτα. Ήταν τότε που καθάριζα τη βιβλιοθήκη μου κι ανακάλυπτα το παλιό οικογενειακό άλμπουμ με τη μικρή παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία και την κιτρινισμένη, φθαρμένη σελίδα. Ήταν τότε που ανακάλυπτα το ρετρό σαβουάρ βιβρ στο χορό, ήταν τότε που ανακάλυπτα τον κόσμο μου. Και η μελωδική φωνή του Βασιλιά συνεχίζει και ηχεί ακόμα στα αυτιά μου!

Dancing Dos & Don’ts 1950: https://www.youtube.com/watch?v=C2oBQVRXn6k

ΗΛΙΑΣ ΚΑΛΠΑΚΑΣ