Η εφαρμογή Microsoft Word είναι ένας επεξεργαστής κειμένου. Σου δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσεις εντυπωσιακά έγγραφα, τα οποία εκτός από κείμενο, μπορούν να περιέχουν φωτογραφίες, πίνακες, και διάφορα αντικείμενα όπως ClipArt.
Η Test4U μας συστήνει το Word, μας προσφέρει οδηγίες και συμβουλές, ώστε να γίνει ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για τη δουλειά μας.
Ο Ελληνικός Κινηματογράφος έζησε χρυσές εποχές. Η αίγλη του γοήτευε και γοητεύει γενιές και γενιές Ελλήνων. Αποτελούταν από ένα πραγματικό “Star System”. Όμως τίποτα δε θα ήταν το ίδιο, αν πίσω από τις κάμερες δεν ήτανε οι ίδιοι άνθρωποι. Τα μεγαθήρια του Κινηματογράφου. Οι ευρηματικοί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι. Οι εμβληματικές αυτές φιγούρες, όπως ο Δαλιανίδης, ο Σακελλάριος, ο Κακογιάννης και τόσοι άλλοι.
Μια ολόκληρη εποχή, που άφησε το δικό της-ανεξίτηλο- στίγμα στην ελληνική κουλτούρα, δε θα ήταν η ίδια αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι αυτοί. Η δική τους καλλιτεχνική ματιά, η πένα και ορισμένες φορές ο συνδυασμός αυτών, “έχτισε” το ελληνικό “Star System” της εποχής. Έπλασε ηθοποιούς. Απογείωσε καριέρες. Μάγεψε, συγκίνησε, ταξίδεψε και διασκέδασε το κοινό. Το ταλέντο τους, ήτανε σίγουρα ένας από τους λόγους, που οι ελληνικές ταινίες του τότε, είναι “αθάνατες”.
Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Δαλιανίδης: «Ο ελληνικός Κινηματογράφος, θα επιβιώσει. Διότι, οι γενιές παρέρχονται και οι ελληνικές ταινίες, μένουν!»
Γιάννης Δαλιανίδης
lifo.gr
Ο «Γιάννης Νταλ» ξεκίνησε την καριέρα του, ως χορευτής και χορογράφος.
Η σκηνοθετική του πορεία παρ’ όλα αυτά, άρχισε το 1959 με την ταινία «Η Μουσίτσα», ενώ την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε επίσης το «Λαός και Κολωνάκι».
Πολύ σύντομα ο δρόμος του διαστραυρώθηκε με εκείνον του Φίνου. Δύο ονόματα με βίους παράλληλους στον κινηματογράφο. Από κοινού, πρωτοπόρησαν τρομερά για την εποχή τους. Ο Φίνος φρόντιζε να παρέχει την πάντα στον Δαλιανίδη και εκείνος «τολμούσε». Το 1963 σύστησαν στο Ελληνικό κοινό το μιούζικαλ με την ταινία «Μερικοί το προτιμούν κρύο». Από εκείνη τη στιγμή και μετά ακολούθησαν πολλά επιτυχημένα μιούζικαλ. Σε γενικές γραμμές, παρουσίασαν κοινωνικά δράματα, γυμνό, ρεαλισμό, περιεχόμενο πολύ πιο μπροστά από την εποχή τους.
Ταινίες του, όπως ο «Κατήφορος», που εμπεριείχε τολμηρό γυμνό για την εποχή, σπάσανε ταμπού της εποχής. Με τις «Θαλασσιές Χάντρες» ο Δαλιανίδης, έφτασε μέχρι τις Κάννες. Ο «Μετρ του Μιούζικαλ», όπως πολλοί τον αποκαλούσαν, έφερε τον χορό και το τραγούδι, στη μεγάλη οθόνη. Εκείνος τα αποκαλούσε «Μουσικές Κωμωδίες».
Μεγάλοι πρωταγωνιστές της εποχής, λόγου χάριν η Μάρθα Καραγιάννη, είχαν κάποτε δηλώσει: «Πίσω από τις ταινίες του Δαλιανίδη, κρύβονται δάκρυα και αίμα». Ο ίδιος, αποδεχόταν τις δηλώσεις αυτές και απαντούσε: «Ενδιαφερόμουν πολύ για τους συνεργάτες μου. Τους ένιωθα δικούς μου ανθρώπους. Αυτό μου έδινε το θάρρος, να γίνομαι καταπιεστικός»
enimerotiko.gr
Ήτανε ένας σκηνοθέτης, που δε στηρίχθηκε στους “σταρς”, τους δημιουργούσε! Υπήρξε μέντορας πολλών ηθοποιών. Απ’ αρχή, για μεγάλες καριέρες. Δεν παρασύρθηκε ποτέ από την επιτυχία, τα φώτα, τη λάμψη.
Στην ερώτηση, αν θα αντέξει ο ελληνικός κινηματογράφος, απαντούσε: «Οι γενιές παρέρχονται και ο ελληνικός ταινίες μένουν!»
«ΠΑντα ο κΟσμος θα θΕλει να δει την ιστορΙα ενΟς, που αγΑπησε μια», συνΗθιζε να λΕει.
Ελάχιστες μόνο από τις ταινίες που δημιούργησε (σ.σ. ήτανε περισσότερες από 70):
«Ζητείται Ψεύτης»
«Μερικοί το προτιμούν κρύο»
«Κάτι να καίει»
«Η χαρτοπαίχτρα»
«Κορίτσια για φίλημα»
«Μια κυρία στα μπουζούκια»
«Ένας ιππότης για τη Βασούλα»
«Ο γόης»
«Μια Ελληνίδα στο χαρέμι»
«Καμικάζι αγάπη μου» και πολλές πολλές άλλες.
Ένας πολυπράγμων άνθρωπος όμως, όπως ο Δαλιανίδης, δε θα μπορούσε να μείνει εκτός τηλεόρασης, όταν εκείνη άρχισε να κατακτά έδαφος. Μερικές από τις πολύ επιτυχημένες του δουλειές στη μικρή οθόνη ήταν:
«Οδός Ανθέων»
«Το ρετιρέ»
«Οι μικρομεσαίοι»
«Στραβά και ανάποδα»
«Αραχτοί και λάιτ»
Ο Γιάννης Δαλιανίδης, έφυγε από την ζωή στις 16 Οκτωβρίου του 2010.
Αλέκος Σακελλάριος
newsbeast.gr
Ο Αλέκος Σακελλάριος ήτανε και θα είναι για πάντα, μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες που πέρασαν από την ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα. Το καλόκαρδο βλέμμα του και το ζεστό του χαμόγελο κέρδιζε τους γύρω του. «Αγράμματος» κινηματογραφικά, όπως και ο ίδιος είχε δηλώσει, κέρδισε άξια με το έμφυτο ταλέντο του μια θέση στο Πάνθεον του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Ο Σακελλάριος σπούδασε Νομικά και εργάστηκε κατά καιρούς ως ρεπόρτερ για τον «Εθνικό Κήρυξ», την «Καθημερινή», την «Απογευματινή» και αρκετές άλλες εφημερίδες. Η πένα του Δημοσιογράφου δε σταμάτησε να τον συντροφεύει ποτέ, παρά το γεγονός πως η Τέχνη τον κέρδισε στην πορεία. Εξάλλου τα νούμερα δεν λένε ποτέ ψέμματα.Έγραψε 185 περίπου θεατρικά έργα και σχεδόν 1500 τραγούδια.
«Απο μικρος σχεδιαζα και παρουσιαζα τις δικες μου θεατρικες παραστασεις»
Ως αυτοδίδακτος, ξεκινά το ταξίδι του στην σκηνοθεσία με την ταινία «Παπούτσι από τον τόπο σου». Στα πρώτα του βήματα, μετέφερε τα θεατρικά του έργα στην μεγάλη οθόνη. Ελάχιστα μόνο από αυτά ήτανε: «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης», «Δεσποινίς ετών 39», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Ο Ηλίας του 16ου».
Οι ταινίες που γύρισε ήτανε συνολικά 70. Αυτό που τον καθοδηγούσε, ήτανε οι αισθήσεις του, το έμφυτο του ταλέντο. Η αντίληψη του. Έτσι κατάφερε να “κερδίσει” την Κινηματογραφική “αγραμματοσύνη” του. Γιατί όπως και ο ίδιος είχε παραδεχθεί, δεν είχε ιδέα από Κινηματογράφο. Δεν ήξερε καν τα μεγέθη των πλάνων.
Αισθηματικές κωμωδίες, κοινωνικές σάτιρες, κωμωδίες χαρακτήρων, ήταν μόνο μερικά από τα είδη που ασχολήθηκε. Εκεί όμως που έλαβε τον τίτλο του «Μετρ» ήτανε οι θεατρικές κωμωδίες. Ο συνδυασμός άλλωστε, της συγγραφής και της σκηνοθεσίας είναι ακαταμάχητος. Αυτό το ταλέντο, σου ανοίγει πλήρως τον δρόμο, ώστε να μεταφέρεις κυριολεκτικά αυτό ακριβώς που έχεις ονειρευτεί, στην οθόνη.
eirinika.gr
Άλλες ταινίες οι οποίες γυρίστηκαν από τον Αλέκο Σακελλάριο είναι: «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότημο», «Η καφετζού», «Η θεία από το Σικάγο», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Η κόμισσα της Κέρκυρας». Ταινίες που σε όποια γενιά και να ανήκεις, αποκλείεται να μην έχεις γελάσει μαζί τους. Οι κωμωδίες του χαρακτηρίζονταν από κέφι, ευφυΐα, εφευρετικότητα και σατιρική διάθεση. Αντανακλούσαν σαν καθρέφτης τα δρώμενα της εποχής, τα προβλήματα, τις συνθήκες.
Κάτι που πολλοί ίσως δεν γνωρίζουν, είναι ότι έχει λάβει μέρος και σε αρκετά από τα έργα του. Ζώντας τα εκ των έσω. Σε ταινίες όπως: «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Η νύφη το’ σκασε», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Καλώς ήρθε το δολάριο», «Η θεία μου η χίπισσα» κ.α.
Σαν ο ορισμός του «Πολυτεχνίτη» ο Σακελλάριος διέπρεψε και στην συγγραφή τραγουδιών. Μερικά από τα οποία δε πάει ο νους κάποιου, εάν δε το γνωρίζει, ότι τα έχει γράψει εκείνος: «Άστα τα μαλλάκια σου», «Πες μου μια λέξη», «Νιαου-Νιαου βρε γατούλα».
Ο Αλέκος Σακελλάριος συνεργάστηκε με τους περισσότερους σπουδαίους Έλληνες Ηθοποιούς της εποχής. Εάν όχι όλους. Έλαμψε σε πολλά πεδία και αυτό τον κατέστησε Καλλιτέχνη και Πολυπράγμων. Όχι απλά έναν σπουδαίο σκηνοθέτη, συγγραφέα, στιχουργό ή ρεπόρτερ. Αλλά Καλλιτέχνη.
Έφυγε από την ζωή στις 28 Αυγούστου του 1991.
Μιχάλης Κακογιάννης
sansimera.gr
Ο Μιχάλης Κακογιάννης ήτανε με τη σειρά του και εκείνος ένας ογκόλιθος , ένα σημείο αναφοράς του Ελληνικού Κινηματογράφου. Ξεκίνησε την πορεία του ως ηθοποιός με το ψευδώνυμο «Michael Yannis», στην Αγγλία. Σε σύντομο χρονικό διάστημα πήρε σπουδαίους ρόλους, όπως εκείνος του «Καλιγούλα». Η σκηνοθεσία όμως, τον κατέκτησε. Το 1953 ήρθε στην Ελλάδα και το ’54 έκανε την παρθενική του σκηνοθετική εμφάνιση με την ταινία «Κυριακάτικο ξύπνημα».
Αν και σκηνοθέτησε μόνο 15 ταινίες, κατάφερε να ξεχωρίσει. Τόσο εγχώρια αλλά όσο και στο εξωτερικό. Το ταλέντο του κατάφερε να τον κάνει γνωστό παγκοσμίως, και μαζί με εκείνον και τη χώρα μας. Η ταινίες του «Στέλλα», «Κορίτσι με τα μαύρα», «Αλέξης Ζορμπάς», είναι μόνο κάποιες από τις ταινίες, που προβλήθηκαν και διαγωνίστηκαν στα μεγαλύτερα φεστιβάλ παγκοσμίως αποσπώντας πολλά βραβεία. Ο «Αλέξης Ζορμπάς» μάλιστα, διεκδίκησε 7 βραβεία Όσκαρ και κατέκτησε τα 3 από αυτά!
lifo.gr
Μέσα από τις ταινίες του αγάπησε την Ελλάδα, τους Έλληνες και την κουλτούρα της. Την “διαφήμισε” και έπλασε έναν “μύθο” γύρω από το όνομα της.
Συνεργάστηκε με μεγάλους ηθοποιούς και προσωπικότητας όπως η Έλλη Λαμπέτη και η Μελίνα Μερκούρη. Ο ίδιος δήλωνε πως αγαπά τος ηθοποιούς. Δουλεύει για εκείνους αλλά και δια αυτών. Το μεγάλο δώρο του Κινηματογράφου κατά την γνώμη του, είναι η γεωγραφία του ανθρώπινου προσώπου.
Γνώριζε ότι είχε πετύχει, αλλά ο φόβος και το άγχος για την αποτυχία δεν τον άφηνε ποτέ. Ήτανε άλλωστε, όπως είχε εξομολογηθεί, αγχώδης και απαισιόδοξος χαρακτήρας. Δεν έκλεινε ποτέ το τηλέφωνο, γιατί περίμενε πάντα μια κακή είδηση.
«Η επιτυχια και η αποτυχια εχουν να κανουν με τις αρχικες προθεσεις σου και οχι με κατι που θεωρειται κοινα αποδεκτο»
Τη ζωή του την έζησε καλά, άσχετα αν δεν έκανε οικογένεια. Αγάπησε πλάσματα, που με μεγαλύτερη παραφορά αγάπησαν εκείνον. Έσπασε αρκετές φορές τις ερωτικές συμβάσεις, που η τότε ηθική επέβαλε. Αγάπησε πολύ περισσότερο, ωστόσο, τη δουλειά του, είχε πει σε μια συνέντευξη.
«Καπως εγωιστικα και κοιτωντας πισω, μπορω να πω πως οι Ελληνες αγαπουν τις ταινιες μου, γατι μεσα απο αυτες πρωτος εγω αγαπησα την Ελλαδα, τους Ελληνες και την κουλτουρα»
Ο Μιχάλης Κακογιάννης έφυγε από την ζωή στις 25 Ιουλίου του 2011.
Θα χρειαζόμασταν μέρες ολόκληρες, ώστε να γράψουμε για όλους όσους άφησαν το σημάδι τους στην Κινηματογραφική ιστορία της χώρας μας. Επιλέξαμε μονάχα τρεις από αυτούς, όμως είναι τόσοι και τόσοι ακόμα. Οι οποίοι θα μείνουν για πάντα χαραγμένοι στις μνήμες όλων. Προσέφεραν τα μέγιστα στην Τέχνη τους. Ήταν αυτόφωτοι και ταλαντούχοι. Τους ευγνωμονούμε για την προσφορά τους στον Πολιτισμό μας. Τους κρατάμε ζωντανούς, μέσα από τις ταινίες τους.
Η Χριστίνα Αλεξανιάν είναι Ελληνίδα ηθοποιός, η οποία διαγράφει μια πολύ επιτυχημένη πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως ο Ζυλ Ντασσέν- στην πρώτη της θεατρική εμφάνιση στον «Γλάρο» του Τσέχοφ- και συμμετείχε στη διεθνή κινηματογραφική συμπαραγωγή «Lily’s Story», η οποία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Η κυρία Χριστίνα Αλεξανιάν μας έκανε την τιμή να παραχωρήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην Πηγή Παιδείας. Μας μιλά για την επαγγελματική της πορεία, την τελευταία της παράσταση η οποία ταξίδεψε στο εξωτερικό, και τις εκτιμήσεις για την μετά τον κορονοϊό εποχή στο χώρο των τεχνών και του θεάματος.
Κυρία Αλεξανιάν, σας ευχαριστούμε θερμά για την όμορφη συζήτηση!
Έχετε διαγράψει μια επιτυχημένη πορεία σε θέατρο και τηλεόραση. Τι είναι αυτό που κρατάτε από όλα αυτά τα χρόνια;
Όλα τα κρατάω, γιατί από όλα είχα να κερδίσω και κάτι. Από τις δυσκολίες έμαθα και από τις επιτυχίες πήρα δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσω. Το Θέατρο είναι ένας απαιτητικός χώρος, όπου καλείσαι να έχεις συνέπεια, επιμονή, υπομονή και πείσμα. Ταυτόχρονα, χρειάζεται πολλή μελέτη το κάθε έργο στο οποίο πρέπει να «βυθιστείς». Χωρίς ενδοσκόπηση και περισυλλογή δεν προχωρά ούτε η ζωή ούτε όμως και η Τέχνη σου.
Στον τελευταίο σας θεατρικό μονόλογο «Τα τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν» υπήρξατε συγχρόνως σκηνοθέτης και ερμηνεύτρια. Πόσο εύκολο είναι να συνδυαστούν αυτοί οι δυο ρόλοι;
Φωτογραφία: Δημήτρης Καλογέρης
Είναι η πρώτη φορά που βρέθηκα ταυτόχρονα στην θέση και του συγγραφέα, και του σκηνοθέτη και του ερμηνευτή. Για να είμαι ειλικρινής, το ομότιτλο βιβλίο που ήρθε στα χέρια μου χτύπησε στο κέντρο της καρδιάς μου, κι έτσι το χέρι μου και τα βήματά μου τα οδήγησε το συναίσθημά μου. Ό,τι εμπεριέχει συναίσθημα, ξεκλειδώνει τα εκφραστικά μου μέσα. Με αυτήν την έννοια, ήταν ένα αναπόφευκτο «ταξίδι» για εμένα που τις όποιες δυσκολίες θα τις μετονομάσω σε ευτυχείς συγκυρίες.
Την ίδια επιτυχημένη παράσταση την παρουσιάσατε σε Νέα Υόρκη και Βοστώνη. Πείτε μας για αυτή την εμπειρία και τις αντιδράσεις του κοινού εκεί.
Προηγήθηκαν οι παραστάσεις μου στο Παρίσι με γαλλικούς υπέρτιτλους. Οι αντιδράσεις του γαλλικού κοινού όσο και του αμερικανικού (το έργο εκεί ταξίδεψε με αγγλικούς υπέρτιτλους) ήταν τόσο ενθουσιώδεις που με έκαναν να αντιληφθώ την δυναμική του έργου, και την δύναμη της πανανθρώπινης γλώσσας του Θεάτρου, που υπερβαίνει τα σύνορα μιας χώρας. Ήταν πολύ ιδιαίτερη η αίσθηση που ένιωσα παίζοντας στην μητρική μου γλώσσα σε ένα άλλο κράτος, που πολλοί από το κοινό δεν ήταν ελληνόφωνοι. Ασφαλώς όμως, και η αγκαλιά των Ελλήνων της ομογένειας που παρακολούθησε την παράσταση ήταν τόσο συγκινητική που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Το έργο έχει να κάνει με μια αληθινή ιστορία, μια καταγεγραμμένη μαρτυρία μιας μάνας επιζήσασας της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το ιστορικό περιεχόμενο του έργου αδιαμφισβήτητα το κάνει διαχρονικό και δυστυχώς επίκαιρο. Στο Ναγκόρνο Καραμπάχ κατά τα πρόσφατα γεγονότα οι Αρμένιοι βιώνουν εκ νέου μια Γενοκτονία που ξυπνά τις μνήμες του 1915 και εκτοπίζονται ξανά από τις πατρογονικές εστίες τους. Επομένως, η Τέχνη οφείλει να υπογραμμίζει τα εγκλήματα του παρελθόντος με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα πάψει η ιστορία να επαναλαμβάνεται. Και οφείλουμε να επιμένουμε στην στηλίτευση των αποτρόπαιων και ειδεχθών εγκλημάτων μέχρι η ανθρωπότητα να σταματήσει να στάζει αίμα.
Λόγω της πανδημίας του Covid-19, οι τομείς του θεάματος και των τεχνών έχουν δεχτεί μεγάλο πλήγμα. Πώς φαντάζεστε το μέλλον του χώρου από εδώ και πέρα;
Φωτογραφία: Δημήτρης Καλογέρης
Η αλήθεια είναι ότι υποχρεώθηκα να ακυρώσω νέο κύκλο παραστάσεων στην Αμερική τον προηγούμενο Απρίλιο, αλλά και πολλές παραστάσεις στην Ελλάδα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι όσο υπάρχει ο άνθρωπος, θα υπάρχει και το Θέατρο. Αυτό είναι κάτι που μας το υποδεικνύει η Ιστορία. Φαντάζομαι, πως όταν με το καλό ξεμπερδέψουμε με αυτήν την πανδημία, οι άνθρωποι θα αναζητήσουν εκ νέου αυτήν την μυσταγωγία που λέμε «Θέατρο». Αυτή η μοναδική σχέση μεταξύ κοινού και ηθοποιών είναι κάτι που θα συνεχίσει όσο η Γη γυρίζει.
Έχετε δηλώσει στο παρελθόν ότι για εσάς σε μια σχέση παίζει μεγάλο ρόλο η συντροφικότητα. Πώς τη βιώνετε εσείς τη συντροφικότητα;
Με το να μοιράζομαι τις χαρές, τις σκέψεις και τις αγωνίες μου με τον άνθρωπο που επιλέγω να είμαι. Σίγουρα ο κοινός κώδικας επικοινωνίας και το χιούμορ είναι απαραίτητα συστατικά μιας συμπόρευσης με προοπτική. Συντροφικότητα για μένα νοείται όταν και τα δύο μέλη της σχέσης ανοίγουν τους ορίζοντές τους, ξεπερνούν την ατομικότητα τους και οδηγούνται σε μια ισότιμη και κοινή πορεία.
Πως θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;
Φωτογραφία: Δημήτρης Καλογέρης
Ειλικρινή, σκληρό όταν πρέπει και ευαίσθητο πάντα. Σίγουρα δεν θα με χαρακτήριζα ευάλωτη, αλλά δυναμική, επίμονη και αισιόδοξη.
Τι σημαίνει για εσάς «Πηγή Παιδείας»;
«Πηγή Παιδείας» είναι κάθε τι που σε εμπνέει και σου ανοίγει φωτισμένα μονοπάτια για να επιτύχεις τον στόχο σου. Είναι οι φωτισμένοι άνθρωποι με ανοιχτούς ορίζοντες, οι δάσκαλοι που βρέθηκαν στη ζωή μας και μας καθοδήγησαν ή μας ενέπνευσαν, και σίγουρα η οικογένειά μας.
Κυρία Αλεξανιάν, σας ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά για τον χρόνο σας. Η ομάδα της Πηγής Παιδείας σας εύχεται κάθε επιτυχία με τα μελλοντικά σας σχέδια.
Το 1978 μια καινούρια ιδέα τέθηκε επί τάπητος και πρωτεργάτες ήταν οι άνθρωποι πίσω από την Κινηματογραφική Λέσχη της Δράμας. Είχαν ένα όραμα. Και κατάφεραν να το κάνουν πραγματικότητα. Κατάφεραν να ξεπεράσουν τις όποιες δυσκολίες και να δουν το εγχείρημά τους να παίρνει σάρκα και οστά.
Η δημιουργία ενός Φεστιβάλ για ταινίες μικρού μήκους ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Με αργά αλλά σταθερά βήματα το εν λόγω Φεστιβάλ απέκτησε πανελλήνια φήμη και μετέπειτα ενέταξε στο πρόγραμμά του και ταινίες από το εξωτερικό. Θα μπορούσε ξεκάθαρα να χαρακτηριστεί ως η μεγάλη γιορτή των μικρομικάδων σε όλο τον κόσμο.
Η ανταπόκριση του κόσμου αλλά και των κινηματογραφιστών που αγκάλιασαν από την αρχή ένθερμα το Φεστιβάλ, δείχνει την ανάγκη που υπήρχε – και υπάρχει ακόμη – στην ελληνική κοινωνία για την καλλιτεχνική έκφραση και την ενασχόληση με την τέχνη. Το γεγονός δε ότι μέσα σε λίγα μόλις χρόνια κατάφεραν οι άνθρωποι του να εντάξουν στο πρόγραμμά του και το διεθνές τμήμα δείχνει την πραγματική και ανιδιοτελή αγάπη και προσφορά τους στον πολιτιστικό τομέα της χώρας μας αλλά και διεθνώς.
Το 2020 συμπληρώθηκαν 43 χρόνια Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Σε αυτά τα 43 χρόνια άλλαξαν πολλά και το Φεστιβάλ διαρκώς ανανεώνεται. Στο πρόγραμμά του περιλαμβάνονται το Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, το Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, το Διεθνές Σπουδαστικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα και το Pitching Lab.
Παράλληλα τα τελευταία χρόνια οι δράσεις του έχουν αυξηθεί δίνοντας την ευκαιρία στο κινηματογραφόφιλο κοινό σε Ελλάδα και εξωτερικό να έρθει σε άμεση επαφή μαζί του. Μάλιστα στο 43ο Φεστιβάλ διεξήχθη το 1ο εργαστήρι Cinematherapy δίνοντας την ευκαιρία στον κόσμο να γνωρίσει τι είναι η θεραπεία μέσω του κινηματογράφου.
Ας ρίξουμε όμως μια ματιά σε ταινίες που άφησαν το δικό τους στίγμα και επηρέασαν το κοινό ποικιλοτρόπως. Η σειρά παρουσίασης είναι τυχαία και έγκειται στην ανάγκη να μην μας επηρεάσει η χρονική τους εμφάνιση στο Φεστιβάλ.
«Καουμπόης» του Γιάννη Χαριτίδη
flix.gr
Σε λίγες μέρες ο Μηνάς θα πάρει μέρος στο σόου το «Ταλέντο της Χρονιάς». Το τηλεοπτικό συνεργείο τον ακολουθεί στην καθημερινότητά του και παίρνει συνεντεύξεις από τον ίδιο και τους δικούς του ανθρώπους. Ο Μηνάς πρέπει να κερδίσει για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Ποιο είναι το ταλέντο του; Είναι καουμπόης. Στην Αθήνα.
«Red Hulk» της Ασημίνας Προέδρου
flix.gr
Η ταινία μεταφέρει την αγωνιώδη αναζήτηση ταυτότητας ενός νέου άνδρα, αρχικά μέσα από την ένταξή του σ’ ένα σύνδεσμο οργανωμένων οπαδών και στη συνέχεια σε μια ακραία εθνικιστική ομάδα.
«Antivirus» της Αναστασίας Σίμα
flix.gr
Οι μέρες της καραντίνας στην Αθήνα του 2020. Η Δάφνη, νεαρή τραγουδίστρια, προσπαθεί να συνεχίσει τη ρουτίνα της, πηγαίνει για τα ψώνια της, κάνει τις περιποιήσεις ομορφιάς της, τακτοποιεί τα βιβλία της, κάνει ασκήσεις στο τραγούδι. Ο επιθετικός γείτονάς της παραπονιέται για το «θόρυβο». Αυτή, όμως, είναι η εποχή που οι τοίχοι μεταξύ των σπιτιών πρέπει να πέσουν.
«Play» του Βαγγέλη Λυμπερόπουλου
flix.gr
Οι περισσότεροι ενήλικες ονειρευόμαστε να μείνουμε για πάντα παιδιά, να ζούμε τη ζωή σαν παιχνίδι χωρίς κοινωνικούς κανόνες και περιορισμούς. Πέντε υπάλληλοι σε μια μικρομεσαία επιχείρηση θα προσπαθήσουν να κάνουν αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Αυτό που ανακαλύπτουν είναι ότι μπορείς να ξεφύγεις από τους κανόνες, αλλά όχι από τις συνέπειες των πράξεών σου και την προσωπική σου ευθύνη για αυτές.
«Βούτα» του Δημήτρη Ζάχου
flix.gr
Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Χρήστου, ενός παιδιού που προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από μια οικογένεια και ένα μέλλον που μοιάζει γραμμένο πριν από αυτόν γι’ αυτόν. Η αγάπη του για τα περιστέρια συμβολίζει την ελευθερία, αλλά πιο πολύ κι από αυτό την ανάγκη του να δοκιμαστεί ο ίδιος στις πτήσεις της ζωής του.
«Προφιτερόλ» της Χρυσάνθης Καρφή Κώη
flix.gr
Ένα καθιερωμένο Κυριακάτικο τραπέζι. Οι μικροτσακωμοί ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, οι πληγωμένοι οικογενειακοί δεσμοί που μοιάζουν να έχουν σπάσει οριστικά και ένα επιδόρπιο που θυμίζει την αγάπη που νιώθουμε και τελικά μας φέρνει πιο κοντά.
«Η Γυναίκα με τους Παπαγάλους» του Μιχάλη Καλοπαίδη
flix.gr
Μια ηλικιωμένη γυναίκα ζει στο δρόμο μαζί με τους παπαγάλους της. Το κάνει από επιλογή, επειδή φοβάται να πεθάνει μόνη της στο σπίτι της. Εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα.
Αυτή ήταν μόνο μια μικρή γεύση του σπουδαίου αυτού Φεστιβάλ που σαν ζωντανός οργανισμός μονίμως εξελίσσεται, ανανεώνεται και προάγει τον πολιτισμό σε Ελλάδα και εξωτερικό. Όποιος έχει βρεθεί ή έχει δουλέψει στο Φεστιβάλ μπορεί να καταλάβει τον παλμό του. Ας ευχηθούμε πολλά ακόμη Φεστιβάλ Δράμας!
Το ταξίδι της ψυχής ενός παιδιού συνοψίζεται στην λέξη «παραμύθι». Το παραμύθι δεν είναι ακόμα ένα βιβλίο. Είναι ο συνοδοιπόρος του μικρού ανθρώπου που γεννιέται και επιθυμεί να γεμίσει την φαντασία, τον νου και την καρδιά με εικόνες, ιστορίες και διδάγματα προκειμένου να ενωθεί ψυχικά και συναισθηματικά με τον κόσμο που το περιβάλλει.
Μεγάλη, λοιπόν, η ευθύνη που κουβαλάει αυτός που επιχειρεί να γράψει παραμύθι…
Δεν είναι πλέον ένας απλός συγγραφέας. Είναι αυτός που με την πένα του και τη φαντασία του πλάθει κόσμους μέσα στους οποίους θα φωλιάσει την παιδική ψυχή. Από συγγραφέας γίνεται «παραμυθάς», οι ιστορίες του γεμίζουν τα ράφια της βιβλιοθήκης μας και συντροφεύουν τις νύχτες των παιδιών μας.
Η επιτυχία ενός παραμυθιού είναι αποτέλεσμα τριών σημαντικών παραγόντων: Καλή ιστορία, καλή εικονογράφηση και καλή επικοινωνία.
Το νέο free online webinar που διοργανώνουν οι Εκδόσεις Ηλιαχτίδα και το Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας Bookguru.gr «Πες το με ένα παραμύθι!», στοχεύει στην βελτίωση των τεχνικών συγγραφής και επικοινωνίας του παραμυθιού, στην γενικότερη ενημέρωση του συγγραφέα γύρω από την εικονογράφηση και τα στάδια έκδοσης του βιβλίου.
Το Webinar «Πες το με ένα παραμύθι» θα διεξαχθεί την Τετάρτη, 27/1/2021 στις 18:30.
Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να συμπληρώσουν τα στοιχεία τους στην παρακάτω φόρμα εγγραφής μέχρι και τις 25/1.
Η τηλεόρασης εμφανίστηκε και επίσημα στο ελληνικό κοινό το 1966. Οι εγκαταστάσεις βρίσκονταν, στην γνωστή σε όλους «3ης Σεπτεμβρίου», στο υπεραστικό κτίριο του ΟΤΕ.
Η ΤΕΔ έκανε την παρθενική της εμφάνιση, στις 23 Φλεβάρη του 1966. Η πρώτη εκπομπή που μεταδόθηκε εκείνη την ημέρα ήταν το ντοκιμαντέρ «Κέρκυρα». Ενώ από τις πρώτες παρουσιάστριες ήτανε η Ελένη Κυπραίου.
Κομβικό σημείο, για την εξέλιξη της τηλεόρασης, θεωρείται η 20η Ιούνη. Τότε ήταν που πραγματοποιήθηκε η μεταφορά, του πομπού και του studio, σε παλιές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα Τουρκοβούνια. Έτσι η ΤΕΔ κάλυπτε πλέον όλο το λεκανοπέδιο και την Αίγινα.
Πηγή:ert.gr
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, τον Νοέμβρη του 1968, η ΤΕΔ μετονομάζεται σε ΥΕΝΕΔ. Αρχικά προβάλλονταν δοκιμαστικά εκπομπές . Με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος το 1967 όμως, η λογοκρισία «ανθίζει» και μπορεί να πει κανείς ότι ως σύγχρονο μέσο, η τηλεόραση «ενηλικιώνεται». Μπορεί μεν με τον ενισχυμένο κρατικό έλεγχο να υπήρχε ελευθερία στην ενημέρωση, ωστόσο δεν ήταν δεδομένη η αντικειμενικότητα, ως χαρακτηριστικό του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας, που όλοι γνωρίζουν.
Το 1970 η «ΥΕΝΕΔ» μετονομάστηκε σε «ΕΙΡΤ».
Η προβολή σειρών, δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση της. Το καλοκαίρι του 1972, προβλήθηκε η επιτυχημένη σειρά με τίτλο: «Εκείνος και Εκείνος». Μέσω των πρωταγωνιστών σατίριζε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας. Στόχευε στην ερμηνεία του παραλογισμού της τότε Ελλάδας.
Μόλις έναν χρόνο μετά προβάλλεται για πρώτη φορά, η μεταφορά ενός λογοτεχνικού έργου στην οθόνη. Το έργο αυτό ήτανε του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη με τίτλο: «Οι έμποροι των εθνών».
Ο «Μεθοριακός σταθμός», κλέβει την παράσταση το 1974 με στοιχεία σαπουνόπερας και επικεντρώνεται στην ζωή της υπαίθρου και την καθημερινότητά της. Έπειτα ακολουθεί, το αγαπημένο σε όλους: «Λούνα Παρκ» του Γιάννη Δαλιανίδη. Παρέχει ξέφρενο γέλιο και ευθυμία στο κοινό του. Η ατάκα «Πέντε κρίκοι, ένα τάλιρο, για περάστε παρακαλώ, πλούσια δώρα», δεν έσβησε ποτέ από την μνήμη της γιαγιάς μου. Είναι στιγμές που δεν είναι δυνατόν να λησμονηθούν, αφού συντρόφευαν τους μοναχικούς και αγαπήθηκαν από τον κόσμο.
Η ΕΙΡΤ μετατρέπεται σε ΕΡΤ το 1975.
Το σπουδαίο λογοτεχνικό έργο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», του Νίκου Καζαντζάκη κάνει δυναμική εμφάνιση στους τηλεοπτικούς δέκτες. Λίγο πριν τον θάνατο του ο Πρετεντέρης, αναλαμβάνει το σενάριο της πολυ επιτυχημένης σειράς με τίτλο «Ο δρόμος». Με τον αγαπημένο Νίκο Ρίζο και την μοναδική Μάρθα Καραγιάννη. Ο γνωστός σεναριογράφος δηλώνει τα εξής: «Είναι ένα σίριαλ ελληνικής ζωής. Οι άνθρωποι, η ατμόσφαιρά του, οι ιστορίες του, είναι πράγματα απολύτως υπαρκτά. Θίγει καταστάσεις και προβλήματα, που απασχολούν σήμερα τον απλό Έλληνα»
Πηγή:imdb.comΠηγή: i-diadromi.gr
Δεν πρόλαβαν, να περάσουν 5 χρόνια και σειρά έχει η «Λωξάντρα» με μουσική της Ελένης Καραΐνδρου. Με μεγάλη επιτυχία προβάλλει τα γεγονότα, μέσα από την καθημερινότητα της πρωταγωνίστριας, που σημάδεψαν την Πόλη. Λίγο άρωμα Ανατολής πριν το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 1979 η έγχρωμη τηλεόραση έρχεται, για να μείνει και να μαγέψει το τηλεοπτικό κοινό.
Δεν μπορώ όμως κλείνοντας, να μην αναφερθώ στο remake του αναδυόμενου Άγνωστου Πόλεμου το 1987 και της προβολής του το 1990 στον ΑΝΤ1. Η αργή κίνηση στο μοντάζ, τα πάθη του Β’ Παγκοσμίου, καθώς και οι ιστορίες αντικατασκοπείας, του έδωσαν την πρωτοκαθεδρία στους τηλεοπτικούς δέκτες.
Η τηλεόραση λοιπόν, της δεκαετίας του ’70 έως και του ’90, όχι μόνο έκανε συντροφιά στους μοναχικούς, αλλά είχε και έχει πολλά να διδάξει.
Ο Αχέροντας, μήκους 50 περίπου χιλιομέτρων,είναι ποταμός της περιφέρειας Ηπείρου και διασχίζει τους νομούς Ιωαννίνων, Θεσπρωτίας και Πρεβέζης.
Οι πρώτες πηγές του προέρχονται από τα χιόνια του όρους Τόμαρος στο Νομό Ιωαννίνων (μέγιστο υψόμετρο 1.986 μέτρα), ενώ άλλες πηγές του βρίσκονται στα όρη Σουλίου και τα όρη Παραμυθιάς Θεσπρωτίας. Σημαντικές πηγές είναι επίσης αυτές του χωριού Βουβοπόταμος Πρέβεζας, κοντά στη Γλυκή.
Ο Αχέροντας εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος στο χωριό Αμμουδιάτης Πρέβεζας, όπου σχηματίζει δέλτα. Η ονομασία του ποταμού, προέρχεται από τη λέξη «ἄχος», που περιγράφει τη βαθιά θλίψη, τη λύπη και τον θρήνο.
Στην αρχαιότητα, το όνομα του και μόνο αρκούσε να εκφράσει την ιδέα του Άδη και του τρόμου, καθώς περιγραφόταν ως ο δρόμος για τον κάτω κόσμο.
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία ο «ψυχοπομπός» Ερμής, παρέδιδε τις ψυχές των νεκρών στον Χάροντα για να καταλήξουν στο βασίλειο του Άδη. Η κάθε ψυχή, περνώντας από το πορθμείο του Χάροντα, έπρεπε να δώσει από έναν οβολό για τη μεταφορά.
Στον δρόμο του ο ποταμός Αχέρων διασταυρωνόταν με τους ποταμούς Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, όπου βρίσκεται το Στον δρόμο του ο ποταμός Αχέρων διασταυρωνόταν με τους ποταμούς Πυριφλεγέθοντα και Κωκυτό, στο σημερινό χωριό Μεσοπόταμος, όπου βρίσκεται το αρχαίο Νεκρομαντείο του Αχέροντα.
Κατά τον Όμηρο, σε εκείνο το σημείο, «έσμιγε ο ποταμός Αχέρων με τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα, στις βορειοδυτικές όχθες της Αχερουσίας Λίμνης, η οποία αποτελούσε την είσοδο του κόσμου των ψυχών».
Βάσει της μυθολογίας, ο Αχέρων κατά την σύγκρουση των υιών του Κρόνου και των Τιτάνων, έδωσε νερό στους Διψασμένους Τιτάνες, κάτι που προκάλεσε την οργή του Δία. Για τιμωρία, έστειλε τον Αχέροντα σε βάθος τόσο όσο το ύψος του ουρανού από την γη, πικραίνοντας τα νερά του.
Στη δυτική όχθη του Αχέροντα είναι χτισμένη η Γλυκή, ιστορικό χωριό της περιοχής του Σουλίου, κοντά στα όρια των νομών Θεσπρωτίας και Πρέβεζας.Η περιοχή, ειδικότερα το καλοκαίρι, αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις δραστηριοτήτων όπως rafting στον ποταμό Αχέροντα.
Πρόκειται για ένα πεδινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και περισσότερο με τη γεωργία και ειδικότερα με τη ριζοκαλλιέργεια, το 1928 αριθμούσε 238 κατοίκους, έχοντας δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Το 1971 είχε 481 κατοίκους, το 1981 ήταν 469, ενώ το 2001 αριθμούσε 434 κατοίκους.
Στο σημερινό χωριό έχουν διασωθεί λείψανα αξιόλογου οικισμού που παρουσιάζει συνεχή ζωή από την ελληνιστική ως τη βυζαντινή εποχή. Από τα σωζόμενα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής εικάζεται ότι στο σημείο βρισκόταν η αρχαία Εύροια, έδρα επισκόπου, που μνημονεύεται σε βυζαντινές πηγές του 4ου μ.Χ. αιώνα.
Άλλοι πάλι ερευνητές ταυτίζουν τα ερείπια με το αρχαίο Ομφάλιο ή την Κίχυρο. Η νεότερη πάντως ονομασία του χωριού εκτιμάται ότι σχετίζεται με τον κοντινό «Γλυκύ λιμένα».
Ο οικισμός όφειλε τη μεγάλη διάρκεια της ζωής του στη στρατηγική του θέση, καθώς έλεγχε την εδώ διάβαση του Αχέροντα ποταμού, από την οποία περνούσε το ανατολικό σκέλος του διεθνούς ρωμαϊκού δρόμου Απολλωνίας – Βουθρωτού – Νικόπολης.
Στους βυζαντινούς χρόνους αποτελούσε ιδιαίτερη επισκοπή, η οποία στη συνέχεια ενώθηκε με την επισκοπή Βουθρωτού και αποτέλεσε την «Επισκοπή Βουθρωτού και Γλυκέος».
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στο χωριό συνομολογήθηκε η Συνθήκη της Γλυκής μεταξύ των Σουλιωτών και των Τουρκαλβανών Μπέηδων το 1821.
Με πληροφορίες από epirustravel.eu , wikipedia, naftemporiki.gr
Πριν λίγες ημέρες έβλεπα στην τηλεόραση μια αγαπημένη μου ελληνική ταινία, που άφησε το στίγμα της στον ελληνικό κινηματογράφο. Όσες φορές κι αν τη δω γελάω, αλλά έχω και μια έντονη χορευτική διάθεση! Ήταν η ταινία «Η θεία από το Σικάγο» του 1957, με σκηνοθέτη τον Αλέκο Σακελλάριο και πρωταγωνιστές τους Ορέστη Μακρή και Γεωργία Βασιλειάδου.
Σε μια σκηνή της ταινίας, ο χορός μεταξύ του υποψήφιου γαμπρού (Θεόδωρου Δημήτριεφ) και της κόρης (Γκέλυ Μαυροπούλου) του Στρατηγού (Ορέστη Μακρή) να παροτρύνονται από τη Θεία από το Σικάγο (Γεωργία Βασιλειάδου) να χορέψουν το διάσημο «Ροκ εντ Ρολ» άφησε εποχή!
Το 1957 είναι η εποχή που το Αμερικανόφερτο Ροκ εντ Ρολ άρχίζει να “εισβάλει” και να ξεσηκώνει την ελληνική νεολαία. Έτσι ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν “υποχρεωμένος”, να στηρίξει αυτήν την “εισβολή”. Ήταν από τις ελληνικές ταινίες (σ.σ. Η Θεία από το Σικάγο), που το κοινό είδε για πρώτη φορά να χορεύουν, με ένα ανεπανάληπτο Ροκ εντ Ρολ το ρυθμό της εποχής.
lifo.gr
Ωστόσο, το 1956 είναι η χρονιά. Και το Ζάππειο είναι ο τόπος, όπου η νεολαία γνώρισε και χόρεψε για πρώτη φορά το χορό Ροκ εντ Ρολ στην Ελλάδα. Η αφορμή δόθηκε από την ορχήστρα του Αμερικάνικου Στόλου, που έδινε εκεί δωρεάν συναυλίες. Στην αρχή τα κυριακάτικα πρωινά και αργότερα και τις καθημερινές τα απoγεύματα.
Ένα χρόνο πριν στις ΗΠΑ είχε ξεκινήσει αυτός ο πυρετός της νεολαίας, με την ταινία «Η ζούγκλα του μαυροπίνακα», σε σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Μπρουκς με τους: Γκλεν Φορντ , Σίντνεϊ Πουατιέ και Βικ Μόρροου . Ήταν η ταινία, που στους τίτλους αρχής της είχε ξεκινήσει την “επανάσταση” του Ροκ εντ Ρολ, τόσο μουσικά αλλά και χορευτικά. Aκούστηκε η μεγάλη επιτυχία της εποχής «Rock around the clock» του Bill Halley & the Comets. Ένα τραγούδι που είχε ηχογραφηθεί τον Απρίλιο του 1954. Έτσι αυτό το ολιγόλεπτο τραγούδι εκεί στους τίτλους της ταινίας, ήταν αρκετό να “ξεσηκώσει” τη νεολαία της Αμερικής μέσα από τη μουσική αλλά και το χορό, στη μεγαλύτερη επανάσταση της δεκαετίας του ’50,το Ροκ εντ Ρολ.
thecinemaarchives.com
Ήταν αυτή η μουσική αλλά και ο χορός που προκάλεσαν φρενίτιδα υστερίας όχι μόνο στην Αμερική αλλά και σε όλον τον κόσμο από τα μέσα της δεκαετίας του ’50. Χαρακτηρίστηκαν επικίνδυνα για τη δημόσια τάξη, όλου του κόσμου, αφού οι νεαροί χορευτές μέσα στο ξέφρενο ρυθμό της μουσικής και τα βήματα του χορού εκτρέπονται στην αταξία και την ανηθικότητα. Το Ροκ εντ Ρολ στην ολότητά του (μουσική και χορός) συνταράσσει την παγκόσμια κοινότητα καθώς οι έφηβοι επαναστατούν στα χρηστά ήθη και κατεστημένα έθιμα της εποχής των γονιών τους και ότι αυτά πρεσβεύουν. Σοκαρισμένη από τον ήχο και το στυλ του χορού, η εκκλησία δαιμονοποιεί τη νέα μόδα. Και ακολουθεί η πολιτεία, που καταφέρνει κι απαγορεύει τη μετάδοση της μουσικής στα αμερικάνικα ραδιόφωνα.
britannica.com
Πίσω στην Ελλάδα, η ορχήστρα έπαιζε αριστοτεχνικά τζαζ και rock’n’roll στον ανοικτό χώρο του Ζαππείου. Πολύ γρήγορα, το νέο διαδόθηκε από στόμα σε στόμα, και το Ζάππειο μετατράπηκε στο μεγαλύτερο υπαίθριο χορευτικό κέντρο της Αθήνας! Αμερικανοί ναύτες χόρευαν το Ροκ εντ Ρολ στο Ζάππειο. O χώρος μπροστά στο μέγαρο γέμιζε από ανθρώπους κάθε ηλικίας. Οι Έλληνες νεαροί, δίσταζαν να χορέψουν και οι πρωταγωνιστές ήτανε οι Αμερικανοί ναύτες. Οι οποίοι σαν δάσκαλοι χορού, έπιαναν τις Ελληνίδες από το χέρι για να τους δείξουν τις χορευτικές φιγούρες.
Ένας από τους τακτικούς θαμώνες του Ζαππείου, εκείνης της εποχής, κατέθεσε την εξής μαρτυρία… «Το καλοκαίρι του 1955 είχαμε πάει μια παρέα, κορίτσια και αγόρια, όταν μάθαμε από άλλους ότι οι Αμερικάνοι έπαιζαν μουσική στο Ζάππειο». Είχαν συνειδητοποιήσει ότι έπαιζε η ορχήστρα Ροκ εντ Ρολ; «Όχι φυσικά αφού δεν είχαμε ακούσει ποτέ Ροκ εντ Ρολ!» όπως ανέφερε ο ίδιος. Και εκείνες τις βραδιές χορεύανε πάρα πολύ. Αυτό που άκουγαν, το χορεύανε στην αρχή σαν σουίνγκ. Ξέραν σουίνγκ και μπούγκι και ο ρυθμός αυτός ταίριαζε. Πότε ‘αρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτή η μουσική δεν είναι σουίνγκ αλλά rock’n’roll; «Αργότερα, όταν ήρθαν και οι δίσκοι και μάθαμε από τον αμερικάνικο Σταθμό τα πάντα. Σίγουρα, μετά το 1956 ξέραμε πια καλά ότι ήμασταν ροκενρολίστες» αναφέρει ένας άλλος Έλληνας νέος της εποχής, σε σχόλιο του σε περιοδικό ποικίλης ύλης.
Οι ίδιοι οι Αμερικάνοι, συνειδητοποιούν το rock’n’roll μετά το 1956. Έτσι το 1955 (ένα χρόνο πριν δηλαδή), ακόμη και το «Rock around the Clock», που ίσως έπαιξαν οι ναύτες στο Ζάππειο, θα θεωρήθηκε σουίνγκ ή μπούγκι, που ήδη χόρευε η νεολαία και δεν θα δημιούργησε την έκπληξη του καινούργιου.
Όλη η δισκογραφία της εποχής εκείνης, χρωματίζει την νεανική κουλτούρα. Elvis Presley, Fats Domino, Little Ritchard, Chuck Berry, Jerry Lee Lewis, Eddie Cochran, Carl Perkins, Buddy Holly, Ritchie Valens… Και η έκρηξη του Ροκ εντ Ρολ μεταμορφώνει όλο τον κόσμο. Ο χορός του Ροκ εντ Ρολ είναι ένα δυνατό beat 6 χρόνων (6 count beat) και ξεσηκωτικές μουσικές με προέλευση το Rhythm ‘n’ Blues, Country, Rockabilly. Τα βήματά του μας οδηγούν σε ένα ξέφρενο χορό και τρελές φιγούρες, γεμάτο ενέργεια, ταχύτητα και upbeat διάθεση! Είναι ένας αυτοσχεδιαστικός χορός με βασικό βήμα, που ανήκει στην εξέλιξη της οικογένειας του Swing. Όπως το Lindy Hop, είναι social χορός, αλλά και διαγωνιστικός. Βασίζεται σ’ αυτο που λέμε leading και following των δύο παρτενέρ αντίστοιχα, αλλά και τη μουσικότητα.
pinterest.com
Φεύγοντας από την εποχή του Σουίνγκ τα βασικά βήματα αντικαθιστούνται από τα tap-steps, ταιριάζοντας τα απόλυτα με το ρυθμό της μουσικής του Ροκ εντ Ρολ. Eξελικτικά τα Side-close-side triple steps αντικαταστάθηκαν από τα λεγόμενα hook-replace-side triples, με το δυνατό side step να δίνει έμφαση στο χτύπημα (backbeat). Τέλος, η εκτέλεση των κινήσεων του Σουίνγκ τη μια μετά την άλλη, όπως χορευόταν μέχρι τότε, αντικαταστάθηκε κυρίως από σχεδόν επιτόπιο χορό, ενώ οι παρτενέρ κρατιούνται με το ένα ή και τα δύο χέρια, με πολύ λίγες Σουίνγκ κινήσεις.
pinterest.com
Στην Ελλάδα, η rock’n’roll κουλτούρα,όπως μας ήρθε από την Αμερική, θα διαρκέσει τρία περίπου χρόνια, και μετά θ’ αλλάξει και πάλι από τον ισχυρότερο επηρεασμό της βρετανικής εισβολής και των γαλλοϊταλικών προτύπων. Το 1958, είναι η χρονιά που θα κορυφωθεί η νέα διάθεση και το rock’ n’ roll θα κερδίσει και το φτωχότερο σπίτι, που θα βρει τον τρόπο να κάνει πάρτι, έστω και με δανεικό ραδιόφωνο.
Στα night clubs της εποχής κυριαρχεί το Juke box. Δίσκοι 45 στροφών δίνουν το ρυθμό της νέας εποχής. Tα καταστήματα δίσκων διέθεταν τους πρώτους δίσκους εισαγωγής και μάλιστα, τοιχοκολλούσαν ανακοινώσεις περί του «πότε θα έρθει ο καινούργιος του Presley» ώστε οι νεαροί πελάτες να ενημερώνονται και να σπεύδουν.
Αυτά τα 45αρια ήταν σαν αυτούς τους δίσκους που έβαζε η Γκέλυ Μαυροπούλου και ο Θεόδωρος Δημήτριεφ στη «Θεία από το Σικάγο», σε ένα μικρό πικάπ και ξεκινούσαν ένα τρελό χορό. Παρόλο που πέρασε λίγος καιρός από τότε που είδα τη συγκεκριμένη ταινία, ακόμα ηχεί τόσο εκστατικά στα αυτιά μου η μουσική του Μωράκη από την ταινία. Και έρχονται αυτόματα στο μυαλό μου και οι φιγούρες των δύο ηθοποιών να λικνίζονται ξέφρενα στους ήχους και στα βήματα του περίφημου Ροκ εντ Ρολ.
….Και στο βάθος η Γεωργία Βασιλειάδου να χτυπά ρυθμικά τα χέρια της στη μουσική, αναφωνώντας «Ναι!! Ροκ, Ροκ, Ροκ!!»
Με πληροφορίες από: epirus.gr, ithaque.gr, mixanitouxronou.gr, socialdance.stanford.edu, «Η Ελλάδα χορεύει Ροκ εντ ρολ»//youtube.
Η Στέλλα Αρβανίτη κατάγεται από τη Β. Εύβοια (Λιχάδα). Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Ιταλική Γλώσσα και Φιλολογία και ολοκλήρωσε την πανεπιστημιακή της κατάρτιση στον Καναδά και στην Μπολόνια της Ιταλίας (υποτροφία Erasmus). Παράλληλα αποφοίτησε και από τη Σχολή Διπλωματούχων Ξεναγών του ΕΟΤ. Από το 1996 εργάζεται ως διπλωματούχος ξεναγός σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία και κατά καιρούς ως εκπαιδεύτρια στα ΚΕΚ.
Η συγγραφική της δραστηριότητα άρχισε από τα πολύ πρώιμα χρόνια του δημοτικού και η συγγραφή είναι η μεγάλη της αγάπη. Της αρέσει επίσης να διαβάζει, λατρεύει τα ταξίδια που τη βοηθούν να συλλέγει εμπειρίες, να γνωρίζει διαφορετικές κουλτούρες και φυσικά να εμπνέεται.
Το παραμύθι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη δουλειά της καθώς το έχει εντάξει στις ξεναγήσεις των ελληνικών αλλά και ξένων σχολείων (ελληνικοί μύθοι, συμβολισμοί, θρύλοι και παραδόσεις). Διαθέτει κανάλι στο youtube (Stella Arvaniti) με παραμύθια και μυστικά συγγραφής. Είναι τακτικό μέλος του κύκλου Ελληνικού παιδικού βιβλίου και πραγματοποιεί σεμινάρια δημιουργικής γραφής σε βιβλιοθήκες και σχολεία.
Η Πηγή Παιδείας, είχε την χαρά να επικοινωνήσει με την κ. Αρβανίτη, η οποία μας παραχώρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Κυρία Αρβανίτη, το πρώτο σας βιβλίο είχε τίτλο «Το κυπαρίσσι που έγερνε». Τον ίδιο τίτλο φέρει και το πιο πρόσφατο έργο σας, το οποίο μάλιστα έγινε και θεατρική διασκευή. Θα μπορούσε να σηματοδοτεί έναν κύκλο που κλείνει; Ή αποτελεί κάποιο άλλο μήνυμα;
«Το κυπαρίσσι που έγερνε» ήταν το πρώτο παιδικό βιβλίο μου που εκδόθηκε το 2012. Είναι μια πολύ τρυφερή ιστορία, Χριστουγεννιάτικη ,με άρωμα άλλης εποχής που εστιάζει στη διαφορετικότητα και στις αξίες της ζωής που αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους. Επειδή δυστυχώς ο εκδοτικός που πρωτοβγήκε δεν υπάρχει πια ήθελα πολύ να εκδοθεί ξανά κι έτσι πρόσθεσα και στιχάκια, έγινε καινούρια εικονογράφηση από την Αθανασία Καρατζά και το έβγαλα και σε θεατρική μορφή για τα σχολεία ,από τις εκδόσεις Οσελότος. Προς το παρόν δεν κλείνει κανένας κύκλος ως προς τη συγγραφή, απλά καταπιάνομαι με διαφορετικά είδη ανάλογα με τη συναισθηματική μου διάθεση και το ηλικιακό κοινό που θέλω να επικοινωνήσω.
Στα πρώτα σας βήματα στο χώρο της συγγραφής, βρήκατε την στήριξη ή και την υποδοχή- που ενδεχομένως- περιμένατε;
Μπήκα σ’ αυτό το χώρο με πολλά όνειρα ομολογώ. Νομίζω πως είναι ένας πολύ δημιουργικός χώρος με μεγάλη αγάπη αλλά και αρκετά…τερατάκια όπως στα παραμύθια. Σίγουρα δεν σε περιμένει κανείς με ανοικτές αγκάλες αν δεν ανήκεις σε συγκεκριμένες ομάδες, φιλίες, φρατρίες ή όπως αλλιώς ονομάζονται. Αυτό δεν ισχύει μόνο στο χώρο της συγγραφής αλλά γενικότερα στο χώρο του πολιτισμού. Όμως η αγάπη νικάει τα πάντα και πιστεύω πως αν κάποιος αξίζει θα μείνει. Άλλωστε το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάς για πολύ. Για μένα τα θετικά μηνύματα που παίρνω από μικρούς, αλλά και από μεγάλους είναι η πραγματική στήριξη και υποδοχή. Θεωρώ πολύ σημαντικό το γεγονός πως μπορούν τα κείμενά μου να διαβάζονται και να αγαπιούνται και από τις δύο αυτές κατηγορίες.
Οι εκδόσεις των βιβλίων σας ακολουθεί μια αριθμητική γεωμετρία, θα λέγαμε. Με μοναδική εξαίρεση τη χρονική διαφορά του 1ου από το 2ο βιβλίο σας, όλα τα υπόλοιπα εκδόθηκαν με διαφορά ενός χρόνου. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι αυτό; Να γράφεται και να εκδίδεται κάθε χρόνο;
Για μένα η συγγραφή είναι κάτι απλό ,χαλαρωτικό και λυτρωτικό. Μπορεί ως τώρα να εκδίδεται ένα βιβλίο μου σχεδόν κάθε χρόνο αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι το μοναδικό που γράφεται. Γράφω πολλά και διαφορετικά είδη ταυτόχρονα ,απλά επιλέγω ποιο είναι η ώρα του να το μοιραστώ με τον κόσμο. Όχι η έκδοση ενός βιβλίου δεν είναι μια εύκολη υπόθεση γιατί θέλω να έχω άποψη και να συνεργαστώ με τον εικονογράφο, τον εκδότη κλπ για όλες τις λεπτομέρειες. Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία, όπως η γέννα . Είναι ένα δημιούργημα ,ένα «παιδί» και θέλεις να κάνεις για το παιδί σου το καλύτερο που μπορείς.
Δημιουργήματα σας έχουν βραβευθεί ουκ ολίγες φορές. Τι σημαίνει για εσάς η βράβευση ενός βιβλίου σας; Τι συναισθήματα σας δημιουργεί; Αυξάνει τις απαιτήσεις;
Μια βράβευση σε γεμίζει πάντα με ικανοποίηση και χαρά. Ιδίως αν προέρχεται από διαγωνισμούς στους οποίους έχεις συμμετάσχει με ψευδώνυμο, όπως εγώ. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω για τα υπόλοιπα βραβεία γιατί βλέπω πως επαναλαμβάνονται τα ίδια ονόματα και στο βιβλίο και στην εικονογράφηση και στη μουσική. Ζούμε σε μια εποχή που υπάρχουν άνθρωποι που πληρώνουν «θεάσεις» και κλικ στο youtube ή γενικώς πληρώνουν ομάδες για να τους υποστηρίζουν ,να γράφουν και να προωθούν τα έργα τους . Προσωπικά είμαι απαιτητική από τον εαυτό μου ,αλλά όχι λόγω ενός βραβείου. Σαν συγγραφέας θα γράψω ή θα εκδώσω μόνο αν έχω κάτι που θέλω πολύ να επικοινωνήσω και όχι λόγω ενός συμβολαίου ή επειδή θέλω να κερδίσω χρήματα. Άλλωστε η συγγραφή δεν είναι το επάγγελμά μου.
Μοιραστείτε με εμάς και τους αναγνώστες μας την πιο δύσκολη, αλλά και την πιο χαρούμενη στιγμή σας, στην μέχρι τώρα συγγραφική πορεία σας.
Η πιο δύσκολη στιγμή για μένα ως συγγραφέας ,ήταν όταν στην έκδοση του πρώτου βιβλίου μου είδα πως το τελικό αποτέλεσμα ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που είχα δει πριν εκδοθεί και στην πρωτελευταία σελίδα είχαν βάλει.. διαφήμιση άλλου συγγραφέα. Θυμάμαι έκλαψα πολύ και θύμωσα με τον εαυτό μου γιατί εμπιστεύτηκα λάθος ανθρώπους. Οι χαρούμενες στιγμές είναι πολλές αλλά θα ξεχωρίσω το Α’ βραβείο παιδικής Λογοτεχνίας από το Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου το 2016 για την Ιστορία ενός μικρού Ονείρου Καρίμ και το ταξίδι μου εκεί.
Ως δημιουργός παιδικών βιβλίων, εκ των πραγμάτων απευθύνεστε σε τρυφερές και αθώες ηλικίες, που τώρα διαμορφώνουν χαρακτήρα και δημιουργούν όνειρα. Μια ηλικία που κάποτε περάσατε και σεις. Θα τολμήσω να ρωτήσω, το 10χρονο παιδί που ήσασταν κάποτε θα ήτανε χαρούμενο με την έως τώρα πορεία σας; Έχετε εκπληρώσει κάποια από τα όνειρα εκείνου του παιδιού;
Θυμάμαι πως όταν ήμουν παιδί (δεν νομίζω πως έχω μεγαλώσει πολύ άλλωστε) κάπου σε κάποιες μύχιες σκέψεις φανταζόμουν πως σαν μεγάλωνα θα γινόμουν συγγραφέας. Επειδή όμως ακουγόταν …κάπως στους άλλους τους έλεγα πως θα γίνω φιλόλογος ή δημοσιογράφος ή θα μιλάω στους ξένους για τη χώρα μου. Τότε δεν γνώριζα ως παιδί επαρχίας πως υπήρχε το επάγγελμα του ξεναγού. Τελικά η ζωή σε πάει εκεί που θέλει αυτή. Έγινα κατά …κάποιο τρόπο φιλόλογος,συγγραφέας και ξεναγός. Η αλήθεια είναι πως είχα κι ένα άλλο όνειρο μικρή να κάνω ταινίες. Έγραφα από τότε σενάρια και ήθελα να σκηνοθετήσω. Ομολογώ πως αυτό το ..όνειρο δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί αν και στο youtube μου κάνω κάποιου είδους ταινιάκια.
Κατά τη δική σας γνώμη ή από την δική σας σκοπιά αν θέλετε, είναι οι μικροί μας φίλοι, κοντά στα βιβλία όσο θα έπρεπε;
Υπάρχουν παιδιά που διαβάζουν και παιδιά που δεν τους αρέσει το διάβασμα ή οι μεγάλοι τους επιλέγουν βιβλία που δεν τους αρέσουν. Όπως και να’χει αν τα παιδιά δεν διαβάζουν ,φταίμε εμείς οι μεγάλοι γι’αυτό. Είτε γιατί δεν τους δίνουμε το καλό παράδειγμα, είτε γιατί δεν τα φέρνουμε σε επαφή με συγγραφείς ή γενικότερα γιατί δεν συναισθανόμαστε τις ανάγκες τους και λειτουργούμε με κριτήρια ενηλίκων. Από τις επισκέψεις στα σχολεία αλλά και από σεμινάρια δημιουργικής γραφής για παιδιά μπορώ να πω πως υπάρχουν παιδιά που διψούν πραγματικά να ανακαλύψουν το μαγικό κόσμο των βιβλίων.
Φαντάζομαι πως κανένας συγγραφέας, είτε βιοπορίζεται από αυτό είτε όχι, δε διατίθεται να σταματήσει να δημιουργεί. Υπάρχει κάτι, κάποιος λόγος, κάποιο γεγονός που θα σας οδηγούσε στο να σταματήσετε αυτό, που τόσο αγαπάτε;
Κανένας απολύτως!
Είναι ανάμεσα στους μελλοντικούς σας στόχους, να βιοπορίζεστε αποκλειστικά από την συγγραφή;
Επειδή έχω ένα επάγγελμα που λατρεύω και είναι πολύ δημιουργικό δεν θα μπορούσα να το εγκαταλείψω. Αν η συγγραφή γίνει το κύριο και μοναδικό μου επάγγελμα φοβάμαι πως θα αναγκαστώ να κάνω επιλογές που δεν θα μου άρεσαν. Οπότε όχι δεν θα ήθελα να βιοπορίζομαι αποκλειστικά από τη συγγραφή γιατί αυτό σημαίνει πως θα γίνω…υπάλληλός της.
Διακρίσεις: 2016, «Η ιστορία ενός μικρού ονείρου, Καρίμ» (εκδ. Οσελότος), Α΄ Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας, Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου.
2015, «Τα δάκρυα της ζωής» (εκδ. Οσελότος), Γ΄ Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας, Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.
2014, «Το μυστικό της Μπρασκόγουρνας» (εκδ. Οσελότος), Α΄ Βραβείο Παιδικής Νουβέλας, 30ό Πανελλήνιο Συμπόσιο Ποίησης και Πεζογραφίας.
2014, «Η ιστορία ενός μικρού ονείρου, Καρίμ», Γ΄ Βραβείο Παραμυθιού, Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.
2012, «Το κυπαρίσσι που έγερνε» (εκδ. Χρυσαλλίδα), Έπαινος, Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το βιβλίο επανεκδόθηκε το 2018 από τις εκδ. Οσελότος με επιπλέον κείμενο και καινούργια εικονογράφηση
Τους πρώτους της επαίνους έλαβε στην Γ΄ Γυμνασίου, σε πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης και πεζογραφίας («Ο ΦΙΛΩΝ»)
Ευχαριστούμε θερμά την κυρία Στέλλα Αρβανίτη, για την συνέντευξη που μας παραχώρησε!
Από το αφιέρωμά της Πηγής Παιδείας στον Ελληνικό Κινηματογράφο δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στην εμβληματική φιγούρα του Έλληνα σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή. Ο ίδιος έχει ξεχωρίσει για το ταλέντο του και για την επικέντρωση του στην ανάδειξη του ελληνικού στοιχείου. Μέχρι σήμερα έχει σημειώσει πλήθος επιτυχιών και συνεχίζει! Είναι γνωστός τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
Ο Βίος..
Ο Γιάννης Σμαραγδής, ο γνωστός Έλληνας σκηνοθέτης, κατάγεται από τις Γωνιές Μαλεβιζίου του Ηρακλείου Κρήτης, όπου γεννήθηκε το 1946. Σπούδασε σκηνοθεσία σε Ελλάδα και Γαλλία. Πρωτοεμφανίστηκε στα σκηνοθετικά δρώμενα με την ταινία μικρού μήκους «Δύο τρία πράγματα» για την οποία βραβεύτηκε σε Ελλάδα και Καναδά. Παράλληλα, έχει διδάξει σεναριογραφία και σκηνοθεσία σε σχολές κινηματογράφου. Ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα της, η Αθανασία Σμαραγδή, σήμερα είναι κι αυτή σκηνογράφος.
Έργα του και δημιουργίες
Εκτός από το σενάριο και τη σκηνοθεσία, ο Γ. Σμαραγδής έχει προσφέρει και στο πεδίο της συγγραφής. Ως συγγραφέας λοιπόν έχει εκδώσει τα εξής βιβλία: «Γεωγραφία του μη ορατού» το 1995, «Καβάφης – λογοτεχνική μορφή του σεναρίου Καβάφης» το 1996 και το διήγημα «Η ελαφίνα της πλατείας Χαλανδρίου» το 2006.
Στον κινηματογράφο ο Γ. Σμαραγδής έχει παρουσιάζει αρκετές και αξιόλογες δημιουργίες. Μέχρι σήμερα έχουμε παρακολουθήσει τα εξής του έργα: «Καζαντζάκης» (2017), «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» (2012), «El Greco» (2007), «Καβάφης» (1996) , «Το Τραγούδι της Επιστροφής» (1983) και το «Κελί Μηδέν» (1975).
karfitsa.gr
Πέρα από τη συγγραφή και τον κινηματογράφο, ο Γ. Σμαραγδής έχει συνεισφέρει στην τέχνη και στην ψυχαγωγία μέσα από τα έργα του που παρουσιάστηκαν στην ελληνική τηλεόραση. Πρόκειται για ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες μικρού μήκους: “Αναζητώντας τον Ιωάννη Βαρβάκη” (2009), Σπύρος Λούης (2004), Χριστιανικά Μνημεία (2004), Τα Χαϊδεμένα παιδιά (2001), Η Δε Πόλις Ελάλησεν (1993), Μειδιώμεν καθ’οδόν (1989), Χαίρε Τάσο Καρατάσο (1987), Χατζημαννουήλ (1985), Καλή σου Νύχτα κυρ’ Αλέξανδρε…(1981), Δύο τρία πράγματα (1972).
depob.gr Στιγμιότυπο από την ταινία “El Greco”.
Η «μαγική» τριάδα..
Οι «μαγική» τριάδα «El Greco», «Καβάφης» και «Καζαντζάκης» είναι οι ταινίες που προβάλουν ένα κλίμα ελληνισμού στο εξωτερικό. Μάλιστα, το τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ διοργάνωσε αφιέρωμα στον Έλληνα σκηνοθέτη κατά το οποίο παρουσιάστηκαν οι ταινίες αυτές.
Η σαγήνη των ταινιών..
«Τι είναι αυτό που έκανε και κάνει τον κόσμο να επικεντρώνεται στις ταινίες του Γ.Σμαραγδή;»
Μα φυσικά η θεματική τους! Προτού κανείς παρακολουθήσει τις ταινίες, έχει σαγηνευτεί ήδη από τους τίτλους. Ο Γ. Σμαραγδής έχει επιλέξει εξέχουσες και ιδιαίτερες προσωπικότητες της ελληνικής ιστορίας και τέχνης, για τις οποίες δημιουργεί κάθε φορά μια παρουσίαση που ξετυλίγεται μπροστά μας με χαρακτηριστικά που πηγάζουν μέσα από την μελέτη του εκάστοτε προσώπου. Θα λέγαμε επίσης ότι η μελέτη των προσώπων αυτών έχει επηρεάσει σίγουρα τον Γ. Σμαραγδή ως προς την επιλογή θεματολογίας των ταινιών του, ενώ ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο ίδιος τα βιώματα και τις ιδιαιτερότητες του κάθε προσώπου περνά στο κοινό μέσα από τις δικές του ταινίες.
Η κριτική..
«Έχω πεινάσει πολύ στη ζωή μου. Γλίτωσα τη φυλακή από τη καλοσύνη ενός ανθρώπου. Τον έχω βάλει στους τίτλους της ταινίας “Καζαντζάκη”» είπε ο Γ. Σμαραγδής σε συνέντευξή του στο κανάλι OPEN. Η αιτία για την παραπάνω ρήση: η αρνητική κριτική που δέχθηκε για την ταινία «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι». Υπάρχουν λοιπόν και σκιερά σημεία στη λαμπρή πορεία του σκηνοθέτη. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του κρίνεται πάντοτε από την αποδοχή και την εκτίμηση του έργου του τόσο από το κοινό όσο και από τους αρμόδιους κριτικούς.
Μάλιστα, μετά από μια σειρά αρνητικών κριτικών για την ταινία «Καζαντζάκης», που προβλήθηκε πρόσφατα και στη τηλεόραση, ο ίδιος αποφάνθηκε ότι θα απευθυνθεί στη Δικαιοσύνη. Μέρος της απάντησης της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου αναφέρει ότι: «Μην προεξοφλώντας τις αληθινές του επιδιώξεις, αναμένουμε να κάνει πράξη τις απειλές και να προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Ίσως έτσι μεταπηδήσει η υπόθεση από την οθόνη της φαιδρότητας σ’ εκείνη της υπευθυνότητας. Τότε ίσως επανέλθουμε στην περίπτωσή του.»
Η νέα ταινία..
Ο Γ. Σμαραγδής ετοιμάζει τη νέα του ταινία «Καποδίστριας» η οποία θα είναι αφιερωμένη στο γνωστό ιστορικό πρόσωπο, τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας. Τα γυρίσματα της ταινίας θα πραγματοποιηθούν σε περιοχές του εσωτερικού όπως το Ναύπλιο, η Ύδρα, η Μάνη αλλά και στο εξωτερικό.
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
