Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περιμένουν την αλλαγή – τη δημιουργούν οι ίδιοι, με το χαμόγελο, την προσφορά και την πίστη τους στον άνθρωπο. Μια από αυτούς είναι η σημερινή μου καλεσμένη, η Αλεξάνδρα Κούζα – μια γυναίκα που εργάζεται στον Δήμο Θεσσαλονίκης, στη Διεύθυνση Προσχολικής Αγωγής και Οικογενειακής Μέριμνας και παράλληλα είναι ενεργό μέλος – εθελόντρια στην Πολιτική Προστασία. Στο γραφείο της, φροντίζει ώστε να λειτουργούν ομαλά οι υπηρεσίες που στηρίζουν τα παιδιά και τις οικογένειες της πόλης της Θεσσαλονίκης. Και όταν χρειάζεται αφήνει πίσω της τη ρουτίνα του γραφείου και σπεύδει εκεί όπου υπάρχει ανάγκη: στην πρώτη γραμμή, προσφέροντας βοήθεια σε περιστατικά πρώτων βοηθειών, μικρά ατυχήματα, πυρκαγιές, σεισμούς και άλλες καταστάσεις κρίσης. Μια γυναίκα της πόλης, μια γυναίκα της προσφοράς. Που αποδεικνύει πως η φροντίδα δεν περιορίζεται στα όρια ενός επαγγέλματος – αλλά είναι στάση ζωής.

Ως διοικητική υπάλληλος, φροντίζετε καθημερινά για την ομαλή λειτουργία μιας υπηρεσίας που αφορά παιδιά και οικογένειες. Παράλληλα είστε ενεργό μέλος – εθελόντρια στην Πολιτική Προστασία. Πιστεύετε ότι κατά κάποιο τρόπο ο ένας ρόλος επηρεάζει τον άλλο ή ακόμα και εάν ο ένας συμπληρώνει τον άλλο; Πιστεύετε πως αυτή η εργασιακή σας εμπειρία σας βοηθά να δείτε με διαφορετική ματιά την έννοια της προσφοράς και της προστασίας;

Οι δύο ρόλοι δεν επηρεάζουν ο ένας τον άλλο άμεσα, ωστόσο αλληλοσυμπληρώνονται. Η καθημερινή ενασχόληση με παιδιά και οικογένειες καλλιεργεί την υπευθυνότητα, την οργάνωση και την ευαισθησία απέναντι στις ανάγκες των ανθρώπων, στοιχεία που είναι εξίσου σημαντικά και στον εθελοντισμό και στην πολιτική προστασία. Παράλληλα, η εμπειρία του εθελοντή ενισχύει το αίσθημα προσφοράς και συνεργασίας, το οποίο μεταφέρεται θετικά και στον διοικητικό ρόλο. Η εργασιακή μου εμπειρία με βοηθά στο να βρίσκω την “βάση” που μπορείς εύκολα να μεταλαμπαδεύσεις την αγάπη για τον εθελοντισμό, τον άνθρωπο και γενικότερα την φύση.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γίνετε εθελόντρια και πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι προσφοράς;

Το να γίνεις εθελόντρια δεν είναι εύκολο γιατί όπως λέει και η λέξη χρειάζεται περισσότερο προσωπικό χρόνο, εκπαίδευση, σεμινάρια και φυσικά ασκήσεις και εμφάνιση στο πεδίο όταν αυτό χρειαστεί. Η απόφαση ήταν για καθαρά ψυχολογικούς λόγους, γιατί χρειάστηκε να κρατηθώ από κάπου όταν έβλεπα ότι αντιμετώπιζα κάποια προβλήματα στην προσωπική μου ζωή. Αποφάσισα να προσφέρω στον συνάνθρωπο, να λάβω την γνώση και να απορροφήσω τις σκέψεις μου και την ζωή μου στην βοήθεια προς τον συνάνθρωπο.

Η εθελοντική δράση στην Πολιτική Προστασία απαιτεί ψυχραιμία, δύναμη και μεγάλη υπευθυνότητα. Ποια στιγμή από την εθελοντική σας πορεία έχει χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη σας;

Είναι τρομακτικό να βρίσκεσαι με την ομάδα και μετά από τα θεωρητικά μαθήματα στην αίθουσα να βλέπεις μπροστά σου ένα αυτοκίνητο με δύο γονείς, την μητέρα τραυματισμένη και τον πατέρα σε κωματώδη κατάσταση και ένα παιδί στο πίσω κάθισμα να έχει αφήσει την τελευταία του πνοή. Η προσπάθεια μου να εξηγήσω την κατάσταση σε αυτή την μητέρα που με κοιτούσε στα μάτια και ρωτούσε για το παιδί της και η ψυχολογική μου βοήθεια μέχρι να φύγει με το ασθενοφόρο με εξασθένησε ψυχολογικά. Μέχρι εκείνη την ώρα ήμουν κοντά της υποστηρίζοντάς την και λέγοντας ότι όλα θα πάνε καλά. Όταν άδειασε το πεδίο από τους τραυματίες κατέρρευσα. Έκατσα σε μια πέτρα και έκλαψα. Ξέσπασα.

Εθελόντρια, εργαζόμενη, γυναίκα και μητέρα. Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε ανάμεσα στις ευθύνες της δουλειάς, του εθελοντισμού και της προσωπικής σας ζωής.

Όταν πραγματικά θέλεις ΜΠΟΡΕΙΣ. Υπάρχει χρόνος για όλα πιστέψτε με.

Η πολιτική προστασία αφορά όλους μας, όμως πολλοί δεν γνωρίζουν τις δράσεις της. Ποιο θεωρείτε πως είναι το πιο σημαντικό μήνυμα που χρειάζεται να φτάσει στους πολίτες σχετικά με την πρόληψη και την ετοιμότητα;

Οι εθελοντικές ομάδες της πολιτικής προστασίας είναι ανοιχτές σε όλο τον κόσμο που επιθυμεί να μάθει πως να προφυλάσσει τον εαυτό του, την οικογένειά του και τους γύρω του από ότι σοβαρό ή και πιο απλό μπορεί να τύχει στην ζωή του. Μπορεί να μάθει μέσα από σεμινάρια πως να προλαμβάνει ένα γεγονός και να είναι σε ετοιμότητα σε περίπτωση που χρειαστεί.

Μέσα από τη θέση σας βλέπετε πόσο σημαντική είναι η συνεργασία και η οργάνωση. Πόσο ρόλο παίζει η ομαδικότητα στον εθελοντισμό; Και πόσο εύκολο είναι να “δέσει”μια ομάδα που δρα σε δύσκολες συνθήκες;

Η ομαδικότητα παίζει έναν σημαντικότατο ρόλο στον εθελοντισμό. Όταν βρισκόμαστε στο πεδίο εκτός από τον ρόλο του διασώστη, έχουμε και τον ρόλο του προστάτη στα άλλα μέλη της ομάδας, γιατί όπως έλεγε και η εκπαιδεύτρια μου “σωστή διάσωση πρέπει να έχει ασφαλείς διασώστες”. Σκεφτείτε να πάμε σε ένα τροχαίο και να ασχολείται όλη η ομάδα με τους τραυματίες ή τους νεκρούς. Αν δεν ενδιαφερθούμε να κάνουμε ασφάλεια χώρου για να μπορέσει η ομάδα να ασχοληθεί στο πεδίο μπορεί να έχουμε και άλλους τραυματισμούς ή θανάτους. Αυτό το αποφεύγουμε γιατί όλοι είμαστε εκεί για όλους. Γνωστή ατάκα από τους αγαπημένους σωματοφύλακες. “ΈΝΑΣ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ”.

Έχετε εκπαιδευτεί σε τομείς όπως πρώτες βοήθειες, δασοπυρόσβεση, σεισμούς και τροχαία ατυχήματα. Πόσο προετοιμασμένοι θεωρείτε ότι είμαστε ως πολίτες για να δράσουμε σε μια κρίσιμη στιγμή;

Δυστυχώς δεν είμαστε έτοιμοι. Δεν υπάρχει στοχευμένη ενημέρωση σε κατηγορίες πολιτών. Για παράδειγμα θα αναφερθώ στα χωριά που είναι μέσα στα δάση και στα οποία πρέπει να γίνει ενημέρωση πώς και με ποιο τρόπο θα σβήσει μία φωτιά. Το να πάρεις ένα λάστιχο και να αρχίσεις να βρέχεις παντού είναι το λιγότερο. Το σημαντικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν από έξω και ανακατωτά την περιοχή τους. Ξέρουν από που μπορεί να διαφύγει ο κόσμος και φυσικά ξέρουν που υπάρχουν οι χώροι αποθήκευσης νερού. Είναι σημαντική βοήθεια και για τους εθελοντές αλλά και για τους πυροσβέστες. Ο καθένας λοιπόν στον τομέα του θα πρέπει να ενημερωθεί και να μπορεί να προσφέρει πρώτα στον εαυτό του και στα αγαπημένα του πρόσωπα και μετά στους πολίτες του χωριού ή της πόλης του.

Ποιο μήνυμα θα δίνατε σε μια γυναίκα που θα ήθελε να γίνει εθελόντρια αλλά διστάζει;

Μία γυναίκα γεννά και κάθε μήνα ματώνει. Είναι μητέρα, σύζυγος, ερωμένη, εργαζόμενη κλπ. Υπάρχουν πολλά επίθετα που θα μπορούσες να της δώσεις. Άρα την κάνει από την γέννησή της δυνατότερη βιολογικά από έναν άντρα. Μπορώ άνετα να της πω λοιπόν ότι αν γίνει διασώστρια θα προσθέσει απλά και άλλα μέλη στην οικογένειά της. Όλοι οι πολίτες για τους διασώστες είναι οικογένεια. Με λίγη παραπάνω ψυχραιμία και καθόλου φόβο μια γυναίκα μπορεί να κάνει τα πάντα. Ας μην διστάσει λοιπόν στιγμή.

Στην εποχή της ταχύτητας και του ατομισμού, ο εθελοντισμός μοιάζει με πράξη ελπίδας και ανάσα ανθρωπιάς. Τι σημαίνει για εσάς “προσφορά”- και πώς αυτή σας κάνει να βλέπετε διαφορετικά τη ζωή στην πόλη;

Ο εθελοντισμός όντως είναι πράξη ελπίδας και ανάσα ανθρωπιάς. Για εμένα αλλά και όλους τους διασώστες δεν υπάρχει απλά η λέξη προσφορά. Είναι το δεδομένο. Είμαστε ολοκληρωτικά έτοιμοι να προσφέρουμε σε όλους και για όλα. Μέσα σε μια μικρή κοινωνία που είναι η κάθε πόλη ξεχωριστά μπορεί ο καθένας από εμάς, διασώστης και μη, να περπατά και να κοιτά γύρω του. Να αφουγκράζεται τους θορύβους της πόλης και να αντιλαμβάνεται που πρέπει να τρέξει να βοηθήσει. Να μην περνάει δίπλα από έναν πεσμένο άνθρωπο και να τον αφήνει εκεί γιατί φοβάται να μην βρει τον μπελά του. Το βλέπουμε αυτό στις μεγαλουπόλεις του κόσμου. Ευτυχώς στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα η λέξη ΦΙΛΟΤΙΜΟ που μας διακατέχει. Η βοήθεια ενός ανθρώπου σε έναν άλλο είναι πολύτιμο αγαθό σε όποια μορφή και να είναι αυτή.

Κλείνοντας, αν γράφατε εσείς μια μικρή ιστορία για όλα αυτά που έχετε ζήσει, ποιον τίτλο θα της δίνατε;

Εμπειρίες ζωής μέσα από τα μάτια ενός διασώστη.

Η συζήτηση με την Αλεξάνδρα Κούζα ήταν μια υπενθύμιση ότι ο εθελοντισμός, δεν είναι μόνο προσφορά – είναι και τρόπος ύπαρξης. Είναι η πίστη πως, όσα κι αν αλλάζουν γύρω μας, η ανθρωπιά μπορεί να παραμένει σταθερό φως. Μέσα από το έργο και το παράδειγμά της, βλέπουμε πως μια γυναίκα της πόλης μπορεί να είναι ταυτόχρονα στήριγμα, δύναμη και ελπίδα. Και πως όταν το καθήκον συναντά την αγάπη, τότε γεννιέται η πιο αληθινή μορφή μαγείας!

Η αρχή κάθε νέου χρόνου, κουβαλά μαζί της μία αόρατη υπόσχεση: «Ίσως αυτή τη χρονιά, τα πράγματα να αλλάξουν», σκεφτόμαστε. Όμως η πραγματική αλλαγή, αυτή που ποθούμε τόσο πολύ να ζήσουμε και να μας συγκλονίσει, δεν κρύβεται ούτε στο ημερολόγιο, ούτε στις λίστες επιθυμιών που στριμώχνουμε πρόχειρα σε ένα χαρτί. Η πραγματική αλλαγή κρύβεται μέσα μας και γίνεται τη στιγμή που αποφασίζουμε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε και πάλι από την αρχή.

Κάθε νέο ξεκίνημα απαιτεί τρυφερότητα και όχι αυστηρότητα. Μας καλεί να είμαστε παρόντες με όλο μας το είναι και όχι να αποζητούμε την τελειότητα σε ό,τι κάνουμε. Μπορεί να έχουμε κουραστεί, να έχουμε απογοητευτεί, να κουβαλάμε στις πλάτες μας μισοτελειωμένα όνειρα και υποσχέσεις που δεν κρατήσαμε. Μα κάθε μέρα που περνά και η ανάσα μέσα μας συνεχίζει να υπάρχει, είναι και μία νέα ευκαιρία για να αλλάξουμε πορεία. Να κάνουμε εκείνο το βήμα που αναβάλαμε, να ζητήσουμε τη συγνώμη που κάποτε ντραπήκαμε, να πούμε «ευχαριστώ» σε ό,τι μικρό ομορφαίνει τις στιγμές μας, να τολμήσουμε λίγο περισσότερο ακόμα κι αν κατά βάθος φοβόμαστε.

Ο Ιανουάριος είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός μήνας. Είναι μία πρόσκληση. Μία πρόσκληση για επανασύνδεση με τον εαυτό μας. Εκείνον που κάποτε ονειρευόταν χωρίς φόβο και πίστευε πως θαύματα γίνονται με επιμονή και ελπίδα. Είναι η στιγμή σβήσουμε τις φωνές που ψιθυρίζουν μέσα μας «Δεν μπορείς να τα καταφέρεις» και να κάνουμε χώρο στη φωνή που μας φωνάζει «Προσπάθησε ξανά».

Η νέα χρονιά που ανοίγεται μπροστά μας, δε απαιτεί να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο εαυτό. Μας ζητά μόνο να βγάλουμε στην επιφάνεια τον πραγματικό μας εαυτό, εκείνον που ξέρει να πέφτει, να σηκώνεται, να κάνει λάθη, να μαθαίνει από αυτά και να αγαπά βαθιά. Εκείνον που προσπαθεί απεγνωσμένα να μας κάνει να πιστέψουμε πως είμαστε αρκετοί ακριβώς όπως είμαστε και πως μπορούμε να γίνουμε κάτι ακόμα καλύτερο χωρίς να ακυρώνουμε όλα όσα ήδη έχουμε καταφέρει. Γιατί η ζωή ποτέ δεν μας ζητά να τα ξεκινήσουμε όλα από την
αρχή. Μας ζητά μόνο να συνεχίσουμε την πορεία που έχουμε χαράξει με περισσότερη συνείδηση, περισσότερη πίστη, περισσότερη αγάπη.

Τελικά ίσως αυτός να είναι και ο αληθινός στόχος της χρονιάς που ξεκινά: να καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας. Να θυμηθούμε πως κάθε μικρή πράξη καλοσύνης που κάνουμε, κάθε λέξη αγάπης που λέμε, κάθε επιλογή μας να σταθούμε λίγο πιο γενναίοι σε ό,τι κάνουμε, είναι μία υπόσχεση προς τη ζωή: ότι είμαστε ακόμα εδώ, παρόντες, δυνατοί και έτοιμοι να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή.

Καλή Χρονιά!

Η μητρότητα είναι ένα ταξίδι γεμάτο αντιθέσεις. Είναι οι ήσυχες στιγμές της αγκαλιάς, αλλά και τα μικρά ξεσπάσματα της καθημερινότητας. Είναι τα γέλια, τα δάκρυα, οι αγκαλιές και οι συμφιλιώσεις που γεμίζουν το σπίτι με ζωή. Όπως και στο παραμύθι μου « Το Γκρίζο Ουράνιο Τόξο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή Παιδείας, τα παιδιά μαθαίνουν σιγά σιγά πως, ακόμα κι όταν μαλώνουν η αγάπη είναι εκεί- παντοτινή, φωτεινή και μαγική. Σήμερα συνομιλούμε με την Μαρίνα – Ραφαηλία  Καμπουρίδου, μαμά δύο παιδιών για τη χαρά, τις δυσκολίες και τα μικρά θαύματα της οικογενειακής καθημερινότητας.

Θυμάσαι τη στιγμή που κράτησες το πρώτο σου παιδί στην αγκαλιά; Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη;

Εκείνη τη στιγμή…. Η στιγμή που άλλαξαν όλα! Πόσα συναισθήματα μαζί! Χαρά, αγάπη αλλά και ευγνωμοσύνη για όσα ζούμε. Μαζί με τον μικρό μας όμως, γεννήθηκε και ένα καινούριο, πρωτόγνωρο συναίσθημα. Ένα γλυκό άγχος και η επίγνωση της ευθύνης απέναντι σε αυτό το πλασματάκι.

Όταν ήρθε το δεύτερο παιδί στη ζωή σου, πώς άλλαξε η καθημερινότητα σας; Ήταν πιο εύκολο ή πιο απαιτητικό από όσο περίμενες;

Η αλήθεια είναι πως η δεύτερη εγκυμοσύνη ήταν δύσκολη και χρειάστηκε να μείνουμε στο νοσοκομείο για αρκετό καιρό. Αυτό έκανε την αρχή μας αρκετά περίπλοκη. Όμως, όταν επιτέλους γυρίσαμε στο σπίτι, όλα ήρθαν τόσο όμορφα και ομαλά. Η δυσκολία εντοπιζόταν μόνο στο πρακτικό κομμάτι, στις δουλειές του σπιτιού, γιατί ο χρόνος μειώθηκε δραματικά. Το γεγονός ότι γνώριζα πλέον τι με περίμενε, με έκανε να νιώθω ακόμα πιο ήρεμη. Το πιο συγκινητικό όμως, ήταν η στάση του μεγάλου μας και η συμπεριφορά του απέναντι στη μικρή. Τη δέχτηκε με τόση αγάπη και ζεστασιά, που δεν υπήρξε καμία δυσκολία προσαρμογής. Ήταν σαν να είχε έρθει το κομμάτι που έλειπε για να ολοκληρωθεί η οικογενειακή μας αγκαλιά.

Πως ένιωσες όταν είδες για πρώτη φορά τα παιδιά σου να κοιτάζονται στα μάτια ή να παίζουν μαζί ή να κοιμούνται αγκαλιά;

Είναι από αυτές τις στιγμές που δυσκολεύεσαι να περιγράψεις με λέξεις. Όταν βλέπω τα μικρά τους χεράκια να αγκαλιάζονται ή όταν ο μεγάλος γέρνει πάνω από τη μικρή για να της δώσει ένα φιλί, νιώθω τόσο γεμάτη! Είναι σαν να βλέπεις την αγάπη να παίρνει σάρκα και οστά. Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι όλα τα ξενύχτια, όλη η κούραση, όλα τα άγχη αξίζουν τον κόπο. Βλέπεις τη δική σου καρδιά να χτυπάει έξω από το σώμα σου, σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Αυτές οι εικόνες είναι το αντίδοτο σε κάθε δυσκολία της καθημερινότητας.

Υπάρχουν στιγμές που το σπίτι γεμίζει φωνές, γκρίνια και μικρούς καυγάδες; Πως αντιδράς σε αυτές τις στιγμές;

Εννοείται! Είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους, η βροχή πριν  από το ουράνιο τόξο. Άλλωστε, τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τη διαφωνία. Κάποιες φορές, όταν ο καυγάς είναι μικρός, κάνω πως δεν ακούω και τα αφήνω να το διαχειριστούν μόνα τους. Αφουγκράζομαι τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να βρουν τη λύση τους, είναι μαγικό! Τις φορές που επεμβαίνω, είναι όταν οι φωνές δυναμώνουν πολύ ή όταν έρχονται τα ίδια σε μένα παραπονούμενα, νιώθοντας ότι δυσκολεύονται να βρουν λύση. Τότε σκύβω στο ύψος τους, ακούω με προσοχή και τις δύο μεριές, και προσπαθούμε να βρούμε μια δίκαιη λύση όλοι μαζί. Βαθιές ανάσες και βρίσκουμε λύση για όλα.

Ποια είναι για εσένα η πιο αποτελεσματική «στρατηγική ειρήνης», όταν τα παιδιά μαλώνουν;

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις ή μια μοναδική στρατηγική. Το κάθε παιδί αντιδρά με τον δικό του τρόπο και χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση. Ωστόσο, η πιο αποτελεσματική μου στρατηγική είναι η πρόληψη: Τα όρια που έχουμε θέσει στο σπίτι μετά από συζήτηση, είναι η βάση μας. Όταν ξεσπά ο καυγάς, το πιο ισχυρό μας εργαλείο είναι η ανάκληση αυτών των ορίων. Τους υπενθυμίζουμε τι έχουμε συμφωνήσει και τι είναι σωστό, ώστε να μπορέσουν να βρουν τον δρόμο τους.

Πιστεύεις ότι οι καυγάδες μεταξύ αδερφών είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας τους , σε ποιες στιγμές τους εντοπίζεις κυρίως και αν πιστεύεις πως βοηθούν στη διαμόρφωση της σχέσης τους;

Πιστεύω ότι είναι απολύτως αναπόσπαστο κομμάτι και ναι, βοηθούν στη διαμόρφωση της σχέσης τους. Στην ουσία, μέσα από αυτές τις μικρές «καταιγίδες» μαθαίνουν τον κόσμο. Είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να γνωρίσει ο ένας τον άλλον καλύτερα: Πώς αντιδράει ο άλλος στα δύσκολα, ποια είναι τα όριά του σαν άνθρωπος, τι δέχεται και τι όχι. Μαθαίνουν να διεκδικούν, να υποχωρούν, να μοιράζονται και να συγχωρούν. Τους εντοπίζω κυρίως όταν είναι κουρασμένα ή όταν υπάρχει έλλειψη ορίων στον ελεύθερο χρόνο τους, συνήθως κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Τι σε συγκινεί περισσότερο όταν βλέπεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν μαζί;

Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι ο τρόπος που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Βλέπω την αρχή μιας σχέσης να χτίζεται μέρα με τη μέρα. Με γεμίζει χαρά ο τρόπος που μιλάει ο ένας στον άλλο, ιδιαίτερα μέσα στο παιχνίδι. Τα βλέμματά τους γεμάτα κατανόηση, και φυσικά, το πώς φροντίζει το ένα το άλλο—αυτή η αμοιβαία προστασία είναι το πιο δυνατό μάθημα αγάπης. Συνειδητοποιώ ότι τους έχω δώσει το πιο πολύτιμο δώρο: έναν αδερφό, μια αδερφή που θα είναι πάντα δίπλα τους. Αυτή η εικόνα της σύνδεσης είναι η μεγαλύτερη ευτυχία.

Πώς τους εξηγείς την αξία του να αγαπούν, να συγχωρούν και να μοιράζονται;

Το να εμφυσήσουμε στα παιδιά αυτές τις αξίες είναι συνδυασμός πολλών πραγμάτων, δεν είναι μια μεμονωμένη στιγμή. Ξεκινάει πιστεύω, από την ίδια τη στάση μας και την κουλτούρα της οικογένειάς μας. Προσπαθούμε να είμαστε το καλύτερο δυνατό πρότυπο, γιατί τα παιδιά παρατηρούν τα πάντα. Έπειτα, διαβάζουμε πολύ. Πιστεύω ότι τα βιβλία μάς ανοίγουν άλλους ορίζοντες, βάζοντας τα παιδιά στη θέση του άλλου και διδάσκοντάς τους με έναν μαγικό τρόπο την εν συναίσθηση. Και τέλος, μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις μας. Μετά από κάθε μικρό καβγά, μιλάμε για το πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να συγχωρούμε τις μικρές αταξίες και να μοιραζόμαστε τον χρόνο μας και τα πράγματά μας. Τους θυμίζουμε ότι η αγάπη είναι η βάση όλων.

Ποια είναι η πιο μαγική στιγμή της ημέρας για εσένα; Αυτή που νιώθεις  πως «όλα είναι στη θέση τους;» 

Η πιο μαγική στιγμή; Όταν κοιμούνται! (Γέλια). Είναι η ώρα που νιώθεις την απόλυτη ησυχία και την ικανοποίηση ότι τα κατάφερες για άλλη μία μέρα. Αλλά σοβαρά τώρα, υπάρχουν πολλές όμορφες στιγμές. Λατρεύω να τα παρατηρώ όταν παίζουν ελεύθερα στο δωμάτιό τους, χαμένα στον δικό τους κόσμο, αρμονικά μεταξύ τους. Ωστόσο, η στιγμή που νιώθω ότι όλα είναι στη θέση τους, είναι σίγουρα η ώρα του βιβλίου πριν τον ύπνο. Είναι η στιγμή που η κούραση της ημέρας φεύγει, οι φωνές σωπαίνουν και όλοι αγκαλιαζόμαστε κάτω από τα σκεπάσματα. Είναι η τελευταία μας αγκαλιά πριν κοιμηθούν, η στιγμή που η καρδιά μου είναι γεμάτη.

Πώς συμμετέχει ο μπαμπάς στις στιγμές των καυγάδων (των παιδιών) ή της συμφιλίωσης; Ποιος από τους δύο «κρατά» περισσότερο την ψυχραιμία του;

Είναι μεγάλη τύχη που με τον μπαμπά λειτουργούμε ως ομάδα και έχουμε την ίδια γραμμή αντιμετώπισης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, γιατί δίνει στα παιδιά μας μια αίσθηση ασφάλειας και σταθερότητας μέσα στην ένταση.

Ο μπαμπάς είναι πάντα εκεί, είτε για να βοηθήσει στη διαχείριση ενός καυγά, είτε για να φέρει την ειρήνη με μια αγκαλιά ή ένα αστείο. Όσο για το ποιος από τους δύο κρατά περισσότερο την ψυχραιμία του.. αυτό αλλάζει συνεχώς! Μια ο ένας, μια ο άλλος, ανάλογα με την κούραση και την ένταση της στιγμής, εναλλασσόμαστε στον ρόλο του “ήρεμου”. Το θέμα είναι ότι δεν αφήνουμε ποτέ την ένταση να μείνει, πάντα υπάρχει ο ένας να στηρίξει τον άλλον και να βρούμε μαζί τη λύση.

Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα σε όλες τις μαμάδες που προσπαθούν να διαχειριστούν καβγαδάκια στο σπίτι, τι θα τους έλεγες; 

Θα έλεγα αυτό που λέμε πάντα και μέσα στο σπίτι μας. Βαθιές ανάσες και όλα θα περάσουν!

Ως νηπιαγωγός αλλά και ως μαμά, γνωρίζω καλά ότι οι διαφωνίες είναι ένα φυσικό στάδιο. Βλέπω και στο σχολείο πως λειτουργούν τα παιδιά μέσα από τις διαφωνίες τους. Είναι κομμάτι της κοινωνικής τους ανάπτυξης. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς, είναι να τους δίνουμε αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη και ένα σταθερό πλαίσιο ορίων, που προσφέρει ασφάλεια στα παιδιά, είναι τα μόνα που λειτουργούν πάντα. Και τέλος, το πιο σημαντικό: Να φροντίζουν τον εαυτό τους. Όλα ξεκινούν από εμάς. Αν εμείς οι μαμάδες δεν είμαστε καλά, αν είμαστε εξουθενωμένες, αυτό αντανακλάται άμεσα σε όλη την οικογένεια. Να βρίσκουμε τον χρόνο να ξεκουραζόμαστε και να γεμίζουμε τις δικές μας μπαταρίες. Υπομονή, αγάπη και αυτοφροντίδα. Αυτά είναι τα τρία κλειδιά για να αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα με χαμόγελο!!

Και τέλος, ποιο «ουράνιο τόξο» εύχεσαι να βλέπουν τα παιδιά σου κάθε φορά που ο ουρανός τους γίνεται γκρίζος;

Εύχομαι το ουράνιο τόξο τους να μην είναι κάτι εξωτερικό, αλλά κάτι που κουβαλούν πάντα μέσα τους. Κάθε φορά που νιώθουν τον ουρανό τους γκρίζο, εύχομαι να βλέπουν και να νιώθουν την αγάπη της οικογένειάς τους. Να θυμούνται ότι έχουν ο ένας τον άλλον—ότι έχουν έναν παντοτινό σύμμαχο. Αλλά κυρίως, εύχομαι να βλέπουν το φως μέσα τους. Να θυμούνται πόσο αξίζουν και πόσο δυνατοί είναι, γιατί η εσωτερική δύναμη και η πίστη στην αγάπη είναι το πιο φωτεινό και σταθερό ουράνιο τόξο που υπάρχει, ακόμα και όταν η βροχή είναι δυνατή.

H μαμά αυτής της ιστορίας μας θυμίζει πώς κάθε καυγάς είναι μια σταγόνα βροχής – αλλά μετά τη βροχή, έρχεται πάντα το ουράνιο τόξο. Η αγάπη των παιδιών, όπως κι εκείνη των γονιών, είναι η δύναμη που δίνει χρώμα στη ζωή. Γιατί τελικά το πιο όμορφο ουράνιο τόξο δεν βρίσκεται στον ουρανό…αλλά στις αγκαλιές που ενώνονται ξανά, μετά από κάθε μικρή καταιγίδα.

Ευχαριστώ πολύ την Μαρίνα-Ραφαηλία Καμπουρίδου για την συνέντευξη που μου παραχώρησε και μας εμπιστεύτηκε κομμάτια της ζωής της!

Μία από τις πιο συχνές ερωτήσεις που δέχομαι από συγγραφείς είναι: «Πώς μπορώ να κάνω την ιστορία μου καλύτερη;». Συνήθως εμφανίζεται όταν το πρώτο προσχέδιο πλησιάζει στο τέλος. Τότε, με μια δεύτερη ανάγνωση, η αρχική σιγουριά δίνει τη θέση της στην αμφιβολία: είναι τελικά τόσο καλό όσο το φανταζόμουν;

Η πρόθεση είναι ξεκάθαρη· θέλουμε κάτι πιο δυνατό, πιο συναρπαστικό, πιο ολοκληρωμένο. Ο στόχος όμως παραμένει θολός. Θέλουμε να βελτιώσουμε την ιστορία, αλλά δεν ξέρουμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη. Κι έτσι, το κείμενο συχνά καταλήγει σε ένα συρτάρι «μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο» — αν ποτέ ξεκαθαρίσει. Άλλες φορές επιστρέφουμε μήνες αργότερα. Άλλες, δεν επιστρέφουμε καθόλου.

Το πραγματικό ζήτημα, λοιπόν, είναι άλλο: ξέρουμε τι σημαίνει “καλύτερο”; Αν δεν γνωρίζουμε ποιο στοιχείο χρειάζεται δουλειά, πώς θα μπορέσουμε να το βελτιώσουμε;

Τι θα συνέβαινε αν, αντί για μια γενική επιθυμία, διατυπώναμε μια πιο ακριβή, στοχευμένη ερώτηση;

• Πώς γίνεται ο ρυθμός πιο σφιχτός;
• Πώς δυναμώνει η σύγκρουση;
• Πώς σταματά η πρώτη πράξη να είναι τόσο αργή;
• Πώς γίνεται το τέλος πιο αξέχαστο και πρωτότυπο;

Εδώ αρχίζει να καθαρίζει η εικόνα. Μια στοχευμένη ερώτηση μάς δίνει αμέσως σημείο εκκίνησης. Άλλο το «θέλω να το κάνω καλύτερο» και άλλο το «θέλω να διορθώσω αυτό το στοιχείο πρώτα». Το δεύτερο είναι δρόμος. Το πρώτο, ομίχλη.

Πώς εντοπίζετε το στοιχείο που χρειάζεται προσοχή;

• Ακούστε το ένστικτό σας. Συχνά είναι το πρώτο καμπανάκι. Αν νιώθετε ότι «κάτι δεν πάει καλά», προσπαθήστε να το ονομάσετε: είναι ο ρυθμός; η δομή; ένας χαρακτήρας που εξαφανίζεται, επανεμφανίζεται και συμπεριφέρεται σαν να μην έχει διαβάσει το υπόλοιπο βιβλίο;

• Εξετάστε τι έχει για εσάς μεγαλύτερη αξία. Αν αγαπάτε τους ζωντανούς, τρισδιάστατους χαρακτήρες, δείτε αν αναπνέουν στο κείμενο. Αν προτεραιότητα είναι η πλοκή, ελέγξτε τα θεμέλιά της: το έναυσμα, την κορύφωση, τη συνοχή. Αν γράφετε μυστήριο, παρατηρήστε αν δίνετε τις πληροφορίες με ρυθμό ή «με τη σέσουλα».

• Δοκιμάστε μια φρέσκια ματιά. Μπορεί να είναι η δική σας μετά από μικρή απόσταση από το κείμενο ή ενός άλλου ανθρώπου που θα σας πει εκείνο το πολύτιμο «κάτι μου λείπει εδώ».

Στην επιμέλεια δεν κερδίζει αυτός που ξέρει τις περισσότερες απαντήσεις. Κερδίζει εκείνος που κάνει τη σωστή ερώτηση. Όταν το ασαφές «κάτι δεν πάει καλά» αποκτήσει όνομα, η διαδικασία γίνεται πιο καθαρή, πιο δημιουργική και πολύ λιγότερο τρομακτική.

Γι’ αυτό, η ουσιαστική ερώτηση δεν είναι «Πώς θα κάνω την ιστορία μου καλύτερη;» αλλά «Τι θέλω να βελτιώσω πρώτο;»
Κι από εκεί, όλα αρχίζουν να παίρνουν μορφή.

Μαργαρίτα Αντιλόχου, Writing Coach Booklab.gr

Υπάρχουν εποχές που δεν μετρώνται με ημερολόγια αλλά με συναισθήματα. Μια τέτοια εποχή είναι τα Χριστούγεννα. Η εποχή που μοιάζει  σαν μια  νεράιδα που ψάχνει πού να αφήσει την λάμψη της. Είναι η εποχή όπου το κρύο γίνεται πρόσχημα για ζεστασιά, οι νύχτες πιο βαθιές αλλά και πιο γλυκές – γιατί ξέρουμε πως κάπου μέσα τους θα ανάψει ένα φως.

Σε αυτό το ταξίδι μέσα στον Χειμώνα και πιο συγκεκριμένα σε εκείνο το σημείο όπου η ανάσα του γίνεται βελούδινη, υπάρχει ένας ήρωας που εμφανίζεται πάντα διακριτικά, μα ποτέ ταπεινά. Ένας ήρωας που δεν μιλά αλλά αλλάζει την ατμόσφαιρα ..

Ποιός είναι αυτός;

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Και μόλις εμφανιστεί …το σπίτι δεν είναι πια ένα απλό σπίτι …είναι Fairystory. Γιατί “κάθε σπίτι κρύβει το δικό του παραμύθι – το δέντρο απλώς το κάνει να λάμπει”.

ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΑΡΧΗ

Πριν ακόμη στηθεί, κάτι ξυπνά μέσα στο σπίτι. Μια υπόσχεση.

Μια αναμονή που μυρίζει κανέλα και τζίντζερ σαν να φουσκώνει στον αέρα η αίσθηση ότι κάτι ξεχωριστό πλησιάζει. Πριν καν ανοίξεις το κουτί με τα στολίδια , νιώθεις σαν να  στέκεται γύρω σου μια αόρατη προσμονή – αυτή η προσμονή που κάνει την καρδιά να χτυπά γρηγορότερα.

Το δέντρο είτε αληθινό με άρωμα πεύκου είτε ψεύτικο και πιστός σύντροφος χρόνων, ανοίγει τα κλαδιά του σαν να τεντώνεται από ύπνο ενός ολόκληρου χρόνου. Και τότε ξεκινά το τελετουργικό. Αργά, προσεκτικά. Όπως όλα τα πολύτιμα πράγματα. Ανοίγεις τα κλαδιά του και ακούς εκείνο το απαλό θρόισμα που μοιάζει με μνήμη.

Ένα αόρατο θρόισμα που ακούγεται μόνο από όσους έχουν χρόνο να σταματήσουν και να ακούσουν. Το δέντρο στέκεται στη μέση του δωματίου, ακόμη άδειο αλλά…από μέσα του μοιάζει να ανασαίνει. Ένα απαλό πράσινο φως. Μια αύρα σαν να σηκώνεται από πάνω του λεπτή χρυσόσκονη.

Σαν να στέκεται δίπλα του μια νεράιδα του Χειμώνα, αόρατη αλλά παρούσα και να σου λέει: “Περίμενα αυτή τη στιγμή έναν χρόνο” .

Και τότε ανοίγεις το κουτί. Με το πρώτο στολίδι, ξεκινά η μεταμόρφωση. Και όταν σταθεί έτοιμο, περήφανα μπροστά σου, κρυφά θα σου υποσχεθεί: “Εδώ, πάλι από την αρχή… νέες ιστορίες θα γεννηθούν”. Γιατί – όπως λέμε στο Fairystories – “ η μαγεία δεν έρχεται έτοιμη, τη δημιουργείς με τα χέρια σου”.

ΣΤΟΛΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Αν σκύψεις κοντά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, θα διαπιστώσεις πως κάθε στολίδι ψιθυρίζει κάτι. Κάθε στολίδι είναι μια στιγμή που θέλησε να μείνει για πάντα. Μια μικρή πύλη που αν την ακουμπήσεις απαλά σε ταξιδεύει.

Είναι μνήμες ντυμένες με χρυσόσκονη. Κάθε ένα κουβαλά μια μικρή ιστορία, ένα μικρό κομμάτι ζωής που επέστρεψε για να φωτίσει μια καινούρια χρονιά.

Το κόκκινο γυάλινο στολίδι που ράγισε αλλά το κολλήσαμε γιατί θέλαμε να το κρατήσουμε. Το ξύλινο αλογάκι από εκείνο το χειμωνιάτικο ταξίδι. Η χρυσή μπάλα που πάντα στέκεται στο ίδιο κλαδί..

Κάθε φορά που κρεμάμε ένα στολίδι σαν να ξεδιπλώνεται μια σελίδα από το προσωπικό μας παραμύθι.

 ΤΟ ΦΩΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΟΥΜΕ 

Και ύστερα έρχεται το φως! Σε έναν κόσμο που τρέχει, το δέντρο μας μαθαίνει να σταματάμε. Να ανάβουμε τα λαμπάκια και να αφήνουμε τη λάμψη τους να απαλύνει τις σκέψεις.

Να χαζεύουμε τις σκιές στον τοίχο κι ας έχουμε χιλιάδες πράγματα να κάνουμε. Να ζούμε έστω και για λίγο, πιο αργά, πιο ανθρώπινα, πιο τρυφερά. Μόλις ανάψουν τα λαμπάκια, ο κόσμος αλλάζει συχνότητα. Οι σκιές μαλακώνουν, οι τοίχοι μοιάζουν πιο ζεστοί, τα βράδια πιο τρυφερά. Το δέντρο στέκει σαν μικρός φωτεινός φύλακας, σαν μια αθόρυβη υπενθύμιση ότι η ζωή παρά τις δυσκολίες, έχει πάντα μια γωνιά που λάμπει.

Και τότε βρίσκεσαι να κάθεσαι στον καναπέ, κουκουλωμένος σε μια χνουδωτή κουβέρτα, κοιτάζοντας τα φωτάκια να αναβοσβήνουν και η καρδιά σου ακολουθεί τον ρυθμό τους. Μοιάζει σχεδόν αστείο πόσο μπορεί να αλλάξει η διάθεση μας με μια απλή κίνηση – ένα πάτημα διακόπτη. Κι όμως..

Μια σκέψη γεννιέται στην ησυχία: “Ίσως αυτός είναι ο τρόπος της μαγείας να μας βρίσκει”.

Ο ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙ 

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι ο πιο φωτογενής ήρωας των γιορτών αλλά και ο πιο τρυφερός. Χαρίζει φως χωρίς να ζητά τίποτα. Δημιουργεί ατμόσφαιρα χωρίς να μιλά.

Μεταμορφώνει το σπίτι σου σε σκηνικό παραμυθιού, το σαλόνι σε δάσος με μαγικό ξάστερο ουρανό, το πάτωμα δίπλα του γίνεται χώρος για ζεστή σοκολάτα. Ο καναπές απέναντι γίνεται καταφύγιο για αγκαλιές. Το τραπέζι γίνεται καμβάς για μικρές γιορτινές απολαύσεις.

Και κάπως έτσι, χωρίς προσπάθεια, το σπίτι σου γίνεται το δικό σου παραμύθι.

by Frantzeska’s Fairystories

Οι αγκαλιές που μας έλειψαν και η νέα ιστορία αγάπης που χτίζουμε σήμερα!

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ!

Σε κάθε άνθρωπο κρύβεται μια ιστορία που μοιάζει λίγο με παραμύθι… Άλλοτε γλυκό και φωτεινό, άλλοτε σκοτεινό και άγριο, άλλοτε γεμάτο σιωπές που φωνάζουν πιο δυνατά από λόγια. Κάποιοι μεγαλώσαμε σε σπίτια όπου τα συναισθήματα δεν είχαν φωνή. Όπου τα «σ ’αγαπώ» ήταν σπάνια σαν χρυσόσκονη που κανείς δεν ήξερε πως να σκορπίσει. Όπου οι γονείς αγαπούσαν αλλά δεν το έλεγαν. Ή δεν ήξεραν πώς να το πουν. Ή δεν τους το έμαθε ποτέ κανείς. Κι έτσι μεγαλώσαμε με μια αίσθηση πως κάτι λείπει. Όχι, κάτι μεγάλο και εντυπωσιακό – αλλά κάτι μικρό και απαραίτητο, σαν το παραμικρό φως που χρειάζεσαι για να μην χαθείς στο σκοτάδι.

Αυτό το άρθρο είναι για εκείνο το φως.
Για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν.
Για τις αγκαλιές που δεν έγιναν.
Για το παιδί μέσα μας που ακόμα περιμένει.
Και για το πως σήμερα μπορούμε να γράψουμε ένα καινούριο, πιο τρυφερό παραμύθι.

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΈΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…..Υπήρχε ένα παιδί που δεν άκουσε ποτέ το «σ ’αγαπώ» . Δεν χρειάζεται κάστρο για να νιώσει κάποιος μόνος. Μερικές φορές, αρκεί ένα σπίτι γεμάτο ευθύνες, κούραση και ανείπωτες ιστορίες. Το παιδί που δεν άκουσε «σ ’αγαπώ», έμαθε να διαβάζει τα μάτια αντί για τις λέξεις. Έμαθε να καταλαβαίνει από τον τόνο της φωνής, από την κίνηση των χεριών, από τον αέρα του σπιτιού.
Αλλά στην καρδιά του υπήρχε πάντα κάτι ανεκπλήρωτο.
Οι αγκαλιές που δεν δόθηκαν έγιναν σκιές που ακολουθούν το παιδί καθώς μεγαλώνει. Σκιές που δεν σε τρομάζουν – σε σμιλεύουν.
Έτσι γεννιούνται οι ενήλικες που είναι δυνατοί προς τα έξω αλλά εύθραυστοι μέσα τους.
Σκληροί στις αποφάσεις αλλά μαλακοί σε όσα δεν παραδέχονται. Ευγενικοί αλλά πάντα προσεκτικοί. Και σε μια γωνιά της καρδιάς τους…. Πάντα λίγο μόνοι.

ΤΟ «Σ’ΑΓΑΠΩ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΩΘΗΚΕ ΠΟΤΕ – ΚΑΙ ΠΩΣ ΦΥΤΡΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΑΓΚΑΘΙ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΠΟΡΟΣ ΜΑΖΙ

Όταν δεν ακούς «σ ’αγαπώ» παιδί , μαθαίνεις να αμφιβάλλεις. Μαθαίνεις να κρατάς αποστάσεις. Να μην αφήνεις κανέναν να πλησιάσει πολύ. Να μην δείχνεις πόσο ανάγκη έχεις την αγάπη – γιατί νιώθεις ότι αυτό σε κάνει αδύναμο. Κι όμως…
Το πιο παράξενο μυστικό της ψυχής είναι πως όσα δεν πήραμε, τα κουβαλάμε σαν θησαυρό και σαν πληγή. Μας πονάνε , αλλά ταυτόχρονα μας μαθαίνουν πόσο σημαντικά είναι. Πόσοι από εμάς, αλήθεια, δεν νιώθουμε έναν κόμπο όταν πάμε να πούμε «σ ’αγαπώ»; Πόσοι δεν παγώνουμε, δεν ντρεπόμαστε, δεν σιωπούμε; Και πόσοι δεν λέμε «το ξέρει», ενώ μέσα μας ξέρουμε ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο;
Το «σ’αγαπώ» δεν είναι μια λέξη. Είναι μια γέφυρα. Και χωρίς γέφυρες κινδυνεύουμε όλοι να μείνουμε απομονωμένα νησιά.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΜΑΣ

Αν υπάρχει κάτι που σπάει την καρδιά και την θεραπεύει ταυτόχρονα είναι το βλέμμα ενός παιδιού. Τα παιδιά μας δεν κληρονομούν τα υλικά αγαθά μας. Κληρονομούν τις πληγές μας, τους φόβους μας, τις σιωπές μας, αλλά και τις προσπάθειες μας. Όταν δυσκολευόμαστε να δώσουμε αγάπη, το βλέπουν. Όταν μαθαίνουμε να δίνουμε αγάπη, το βλέπουν και αυτό. Οι ψυχές τους είναι καθρέφτες. Και κάθε μέρα μας επιστρέφουν ό,τι είμαστε και όχι ό,τι προσποιούμαστε. Μας ρωτούν με τα μάτια, «Μ ’αγαπάς;», ακόμη και όταν δεν το λένε.
Και τότε νιώθουμε πως το παιδί μέσα μας και το παιδί μπροστά μας ζητούν το ίδιο πράγμα. Κάπου εκεί αρχίζει η αλλαγή.

BREAK THE SPELL – ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΞΟΡΚΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Σε κάθε παραμύθι υπάρχει ένα ξόρκι. Το δικό μας ξόρκι είναι μια συνήθεια. Μια σιωπή που πέρασε από γενιά σε γενιά. Μια αδεξιότητα στην τρυφερότητα. Ένα « έτσι ήξερα…» που επαναλαμβάνεται. Αλλά κάθε ξόρκι μπορεί και να λυθεί.

Πώς;

Με μικρά και θαρραλέα βήματα:

• Μια αγκαλιά που κρατάει λίγο παραπάνω
• Ένα « σ’αγαπώ» που λέγεται ακόμα και ψιθυριστά
• Μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε ποτέ
• Μια συζήτηση που ανοίγει δρόμους
• Ένα παιδί που βλέπει πως οι μεγάλοι τελικά μαθαίνουν

Αυτές οι μικρές κινήσεις είναι τα πραγματικά μας θαύματα. Είναι τα fairy moments που αλλάζουν ολόκληρες ζωές.

Η ΝΕΑ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΗ, ΠΙΟ ΓΕΝΝΑΙΑ, ΠΙΟ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

Στο τέλος κάθε παραμυθιού , υπάρχει μια στιγμή που όλο το σκοτάδι υποχωρεί. Όχι, επειδή εξαφανίζεται, αλλά επειδή κάποιος ανάβει ένα φως. Αυτό κάνεις και εσύ τώρα. Ανάβεις φως. Ίσως δεν άκουσες ποτέ το «σ ’αγαπώ» που σου άξιζε. Ίσως δεν ένιωσες την αγκαλιά που χρειαζόσουν. Ίσως μεγάλωσες με σιωπές που έγιναν πέτρες μέσα σου. Αλλά τώρα έχεις τη δύναμη να γράψεις ένα άλλο τέλος.

Ένα τέλος όπου η αγάπη λέγεται, η αγκαλιά δίνεται, η τρυφερότητα δεν είναι αμηχανία. Τα παιδιά σου μεγαλώνουν με ό,τι εσύ στερήθηκες και το πιο σπουδαίο…. Εσύ επιτρέπεις επιτέλους στον εαυτό σου να νιώσει. Το παλιό σου παραμύθι δεν σε καθορίζει. Το νέο σου παραμύθι σε ελευθερώνει. Και ίσως, κάπου ανάμεσα στις λέξεις , το παιδί που υπήρξες να σου χαμογελάει για πρώτη φορά.

Μικρές Συνταγές Γραφής: Οι Εννιά Σταθμοί της Συγγραφής

Το συγγραφικό ταξίδι είναι μια περιπέτεια και για κάθε έναν από εμάς, περιπέτεια σημαίνει κάτι διαφορετικό

Ωστόσο, χωρίς εξαίρεση, κάθε μια περιπέτεια έχει τους δικούς της ενδιάμεσους σταθμούς που αποτελούν τα ορόσημα της διαδρομής.  Για λίγο, αντί να σκέφτεστε τον τελικό σας στόχο, το τέλος της διαδρομής και της περιπέτειας, εστιάστε και χαρείτε με τους ενδιάμεσους σταθμούς. Ένας  σταθμός τη φορά, διαλέξτε εσείς τη σειρά που θα τους κατακτήσετε και θα τους γιορτάσετε.

Σταθμός 1: Πρώτο ολοκληρωμένο έργο

Κάθε πρώτη ιδέα που σχηματίζεται στο μυαλό μας, κάθε πρώτες λίγες λέξεις ή προτάσεις που μπαίνουν στο χαρτί είναι ένα τεράστιο βήμα. Κάθε φορά, κάθε τι, έστω και  μικρό, που θα ολοκληρώσετε σας δίνει την ευκαιρία να ξανακάνετε ένα τεράστιο βήμα.

Δοκιμάστε να κάνετε κάτι νέο αυτές τις μέρες. Γράψτε ένα σύντομο διήγημα, ένα ποίημα, ή ακόμα και τις σκέψεις που σας δημιουργούνται καθώς με  διαβάζετε αυτήν τη στιγμή. Αν νομίζετε πως χρειάζεστε ένα ακόμη σπρώξιμο στείλτε μήνυμα για να σας στείλω κάποιες ιδέες να ξεκινήσετε!

Σταθμός 2: Πρώτος αναγνώστης

Αφού η  πρώτη επιθυμία για συγγραφή μετατραπεί από όνειρο σε λέξεις, υπάρχει η πιθανότητα να περάσει πολύς καιρός όπου θα γράφουμε μόνο για τα δικά μας μάτια. Μπορεί να είναι σκόρπιες σκέψεις σε ημερολόγιο, γράμματα στον εαυτό μας ή σε άλλο παραλήπτη που όμως δεν θα τα λάβει ποτέ, αλλά όπως και να έχει θα παραμείνουν καλά κρυμμένα.

Η συγγραφή όμως δεν θα αποκτήσει ποτέ υπόσταση αν δεν βρει ανταπόκριση.

Δοκιμάστε και τολμήστε επιτέλους  να  δώσετε κάτι που γράψατε σε κάποιον άλλον να το διαβάσει. Δεν χρειάζεται να ζητήσετε να σας κάνει σχόλια, ούτε και πρέπει εσείς να προσπαθήσετε να μαντέψετε από το πρόσωπο του αναγνώστη σας αν του άρεσε ή όχι. Αυτό που επιβάλλεται όμως είναι να απολαύσετε τη στιγμή!

Σταθμός 3: Πρώτη κριτική

Εάν χρειάστηκε να τολμήσετε  να μοιραστείτε  το έργο σας με έναν αναγνώστη, θα χρειαστεί η διπλή προσπάθεια να ζητήσετε από κάποιον να σας πει την ειλικρινή του γνώμη για αυτό. Για έναν ανεξήγητο λόγο αν και είμαστε πολύ ανθεκτικοί στα προβλήματα της καθημερινότητας, λυγίζουμε σαν κλαράκια σε κάθε κουβέντα που μπορεί να υποτιμήσει την αξία μας  και την συγγραφική μας δεινότητα. 

Ωστόσο, η κριτική, ακόμα και η αρνητική ή η κακοπροαίρετη είναι σημαντικό κομμάτι της εξέλιξης μας  ως συγγραφέα. Τα όποια σχόλια δεν αφορούν μόνο στο πού υπάρχει περιθώριο βελτίωσης αλλά και τονίζουν  το τι έχει πάει καλά. 

Δοκιμάστε να αναζητήστε αυτόν που θα αξιολογήσει το έργο σας (η μαμά σας δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο). Μπορείτε να βρείτε  μια τοπική ή διαδικτυακή ομάδα γραφής και μοιραστείτε τη δουλειά σας με άλλα άτομα μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού και ειλικρίνειας ή σε κάποιον ειδικό που θα μπορέσει να σας κάνει στοχευμένες παρατηρήσεις.

Σταθμός 4: Πρώτη διαδικτυακή δημοσίευση

Αν διαθέτετε μια ψηφιακή συσκευή και σύνδεση   στο διαδίκτυο, μπορείτε να δημοσιεύσετε το έργο σας. Η τεχνολογία είναι εκεί για να σας βοηθήσει και αυτό που χρειάζεστε είναι να κάνετε το σημαντικό αυτό βήμα σαν συγγραφέας ή δημιουργός και  να μοιραστείτε τα λόγια σας ώστε να τα δει ο κόσμος επειδή  τελικά, μερικές φορές θέλουμε να μην γράφουμε μόνο για εμάς.

Η έκθεση σε πιθανούς αναγνώστες θα σας εξοικειώσει με πρακτικά θέματα, όπως πχ την έκταση των κειμένων , τη θεματολογία και ίσως τις προθεσμίες που έχετε για να ετοιμάσετε ένα κείμενο, και θα  διαμορφώσει τη συγγραφική σας ταυτότητα και το τι θέλετε τελικά να γράφετε.

Δοκιμάστε να δημοσιεύσετε κάτι σε πλατφόρμες  όπως το Wattpad. Μετά δημοσιεύστε το URL  στο προσωπικό σας ιστολόγιο ή στα social media, αν έχετε, και πριν το καταλάβετε θα είστε κιόλας ένας συγγραφέας με αναγνώστες.

Σταθμός 5: Πρώτη έντυπη δημοσίευση

Θυμάστε τα -τουλάχιστον- 15 λεπτά δημοσιότητας που στο μέλλον θα ανήκουν στον καθέναν μας όπως έλεγε ο  Άντι Γουόρχολ; Αν και σήμερα ένας συντριπτικά μεγάλος αριθμός ανθρώπων διαβάζουν στο διαδίκτυο, η πρώτη  έντυπη δημοσίευση  θα είναι πάντα  ένα ξεχωριστό  ορόσημο για κάθε συγγραφέα.

Ένα άρθρο σε ένα περιοδικό ή εφημερίδα  ή ένα σύντομο διήγημα σε μια συλλογή έχει σημασία καθώς αυτό δείχνει ότι σε έναν συντάκτη άρεσε η δουλειά σας αρκετά ώστε να τη δημοσιεύσει ακόμα κι αν δεν πληρωθείτε για αυτό.

Προσωπικά, ακόμα θυμάμαι πρώτη συλλογή διηγημάτων που συμμετείχα το 2014, αλλά και την συνεργασία μου για 5 ολόκληρες εβδομάδες (τότε μου είχε φανεί εξαιρετικά σπουδαίο!) με μια εφημερίδα, ομολογουμένως μικρής εμβέλειας.

Δοκιμάστε να αναζητήστε ευκαιρίες να συμμετάσχετε σε συλλογικά έργα ή να απαντήσετε σε κάποιο άρθρο σε ανάλογη στήλη περιοδικού ή εφημερίδας. Υπάρχουν κάποια ξενόγλωσσα περιοδικά που μπορεί και να πληρώσουν για κάτι αυθεντικό, και έτσι θα έχετε καταφέρει να πετύχετε και τον επόμενο σταθμό!

Σταθμός 6: Πρώτη πληρωμή

Τα πρώτα χρήματα για κάποιο έργο είναι από τους πιο σημαντικούς συγγραφικούς σταθμούς.  Δεν είναι μόνο ότι αναγνωρίστηκε η αξία ενός έργου αλλά κάποιος την πήρε τόσο σοβαρά ώστε ήταν διατεθειμένος να πληρώσει για αυτό.

Ωστόσο αν δεν είστε ghostwriter ή δημιουργός συγκεκριμένου περιεχομένου που να είναι περιζήτητο στην αγορά, το να πληρωθείτε για κάποιο έργο σας είναι μάλλον δύσκολη υπόθεση.

Δοκιμάστε ακόμα και έτσι. Έχετε τα μάτια σας ανοιχτά για ευκαιρίες και δημιουργήστε ποιοτικές σχέσεις με συγγραφείς, εκδότες και bloggers. Φανταστείτε το μήνυμα που θα σας λέει ότι ο λογαριασμός σας πιστώθηκε με Χ ποσό χρήματων. Το συναίσθημα θα είναι εφάμιλλο με αυτό που θα νιώσετε στο σταθμό 9! 

Σταθμός 7: Πρώτη ολοκληρωμένη εκδοχή του πρώτου βιβλίου

Αν και το πιθανότερο είναι να ξεκινήσετε από μικρά κείμενα, όπως προσωπικές καταγραφές σε κάποιας μορφής ημερολόγιο, άρθρα, μικρές ιστορίες, αν στο μυαλό σας υπάρχει μια ιδέα που έχει τα φόντα να εξελιχθεί σε μια ιστορία, κάποια στιγμή θα την ολοκληρώσετε σε μια πρώτη εκδοχή. Συγχαρητήρια! Απολαύστε το, είναι ένα τεράστιο επίτευγμα.

Αυτή η πρώτη εκδοχή κατά πάσα πιθανότητα θα είναι λιγότερο καλή από ότι περιμένατε και αν θέλετε να προχωρήσετε και στο επόμενο βήμα θα πρέπει να την δείτε και να την ξαναδείτε και ίσως να επιστρατεύσετε και άλλους να σας βοηθήσουν να την πάτε εκεί που θέλετε.

Δοκιμάστε  να το κάνετε. Αν είναι κάτι που απλά θέλετε αφήστε το να έρχεται όποτε έχετε διάθεση και λίγο χρόνο στην καθημερινότητα σας.  Αν όμως η συγγραφή είναι «μέσα σας», αν είναι κάτι που πραγματικά θέλετε, τότε μην το αναβάλετε και μην το αφήσετε στην τύχη. Βάλτε τη συγγραφή στην καθημερινότητα σας, ακόμα και αν κάποιες μέρες κατορθώσετε να γράψετε μόνο μια πρόταση. Το μυστικό κάθε επιτυχίας βρίσκεται  σε αυτά που επαναλαμβανόμενα κάνουμε κάθε μέρα. Αλλάζοντας την καθημερινότητά σας αλλάζετε τη ζωή σας.

Σταθμός 8: Πρώτο ολοκληρωμένο βιβλίο

Η πρώτη ολοκληρωμένη εκδοχή ενός βιβλίου είναι κάτι σπουδαίο, κάτι για το οποίο μπορείτε να υπερηφανευτείτε. Όμως δεν είναι ακόμα ένα ολοκληρωμένο βιβλίο. Δεν είναι το βιβλίο που θα θεωρήσετε τόσο καλό ώστε να το αφήσετε να πάει στον επόμενο συγγραφικό σταθμό, την έκδοση.

Το ολοκληρωμένο σας βιβλίο όμως είναι κάτι άλλο. Σχεδόν έχει δική του μυρωδιά. Και είναι τόσο έτοιμο όσο έτοιμοι και αποφασισμένοι είστε και εσείς να μπείτε στην επίπονη διαδικασία της έκδοσης.

Δοκιμάστε να τελειώσετε κάτι που έχετε ξεχασμένο. Ανασύρετε, διαβάστε το και ελέγξτε αν λέει μια ιστορία  που αξίζει τον κόπο για μια προσπάθεια. Διορθώστε μόνοι σας ότι μπορείτε και μιλήστε με έναν επιμελητή που θα σας βοηθήσει να το κάνετε να αντιπροσωπεύει το είδος του και να  ανταγωνίζεται ότι βιβλίο υπάρχει εκεί. Και μην ξεχνάτε: υπομονή και επιμονή.

Σταθμός 9: Πρώτη έκδοση του βιβλίου

Όπως και να ονειρεύεστε την έκδοση του βιβλίου σας, η σημερινή εποχή σας δίνει την ευκαιρία να το πετύχετε πιο εύκολα από ποτέ! Είτε πρόκειται για έντυπη , είτε για ψηφιακή έκδοση, ο δρόμος αυτός είναι ανοιχτός σε νέους και πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς.

Τολμήστε λοιπόν! Ωστόσο πριν αρχίσετε να μοιράζετε το βιβλίο σας από δω και από κει, φροντίστε να το έχετε επιμεληθεί μόνοι ή με τη βοήθεια ενός επαγγελματία επιμελητή και αυτό είναι ένα βήμα που δεν θα πρέπει να παραλείψετε. Κάντε μια έρευνα για να βρείτε έναν εκπρόσωπο/ agent που θα σας εξασφαλίσει ένα όσο το δυνατόν καλύτερο  συμβόλαιο, και δείτε τι έχει να σας προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία  όσον αφορά τις εκδόσεις. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αναλάβετε δράση και  έτσι θα φέρετε το όνειρό σας λίγο πιο κοντά στην πραγματοποίησή του.

Στον κόσμο της Παραμυθένιας, εκεί όπου το φως μπλέκεται με τα χρώματα του ουρανού και τα παραμύθια ζωντανεύουν, ανθίζει ένα λουλούδι διαφορετικό από όλα τα άλλα: Το λουλούδι του Ουρανού. Ένα παραμύθι προς έκδοση για τη δύναμη της αγάπης, της πίστης και της ελπίδας. Μια ιστορία που μας θυμίζει πως κάθε μέρα είναι ένα μικρό θαύμα και πως η μαγεία δε χάνεται ποτέ. Αρκεί να πιστεύουμε σε αυτή. Μέσα από την πορεία της μικρής Εσχάλ, τα παιδιά μαθαίνουν να εμπιστεύονται το φως μέσα τους, να αγαπούν αυτό που οι άλλοι δεν αγάπησαν και να βρίσκουν το θάρρος ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Για τους γονείς, το βιβλίο αυτό θα είναι μια τρυφερή υπενθύμιση πως η μεγαλύτερη δύναμη βρίσκεται στην αγάπη. Στην αγάπη που γιατρεύει, ενώνει και δείχνει τον δρόμο ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.Με αφορμή αυτή την υπέροχη ιστορία, που είχα τη χαρά και την τιμή να διαβάσω πριν καν εκδοθεί, συνομιλώ σήμερα με τη συγγραφέα της σειράς του Πέρα-Πέρα Μακριά, κ. Ουρανία Παντελίδου, για τα μηνύματα, τις αξίες και τη μαγεία που κρύβεται πίσω από τις σελίδες του παραμυθιού. 

1. Πιστεύετε πως υπάρχει ακόμη μαγεία γύρω μας, όπως στα παραμύθια; Πώς μπορούμε να την αντιληφθούμε στην καθημερινότητά μας; 

Πιστεύω πως η μαγεία υπάρχει παντού ολόγυρά μας, όχι με τη μορφή που την παρουσιάζουμε στα παραμύθια, αλλά στο μυστήριο που μας περιβάλλει. Στο άγνωστο. Όταν δεχόμαστε μία κλήση από ένα αγαπημένο μας πρόσωπο τη στιγμή που μας λείπει και το σκεφτόμαστε. Όταν καθόμαστε σε ένα παγκάκι στο πάρκο, λυπημένοι και βυθισμένοι στην μοναξιά μας και μας πλησιάζει ένας σκύλος χαρίζοντάς μας την αγάπη και την συντροφικότητα που έχουμε τόση ανάγκη τη δεδομένη στιγμή, στη θέα της θάλασσας που γαληνεύει την φουρτούνα της ψυχής, στο χαρούμενο κελάηδημα των πουλιών που σου λένε καλημέρα, στην ευωδιά ενός ανθισμένου λουλουδιού. Σε οτιδήποτε μας ξαφνιάζει ευχάριστα και μας ενθουσιάζει στις πιο απλές, καθημερινές στιγμές μας. 

• Η μικρή Εσχάλ έμαθε να πιστεύει στα θαύματα. Ποιό είναι το πιο θαυμαστό γεγονός που έχετε ζήσει ή έχετε δει στη ζωή σας; 

Ξεχωρίζοντας ένα από τα πιο θαυμαστά γεγονότα που έχω ζήσει στη ζωή μου, θα επιλέξω αυτό κατά το οποίο εισακούστηκε η προσευχή μου για την θετική έκβαση ενός πολύ σοβαρού- ανίατου-  προβλήματος υγείας αγαπημένου μου ανθρώπου, κάτι που συχνά με κάνει να σκέφτομαι πως η μαγεία πηγάζει από μέσα μας, από  την δύναμη της πίστης μας και πως η ίδια η ζωή είναι από μόνη της ένα μεγάλο θαύμα.

• Στο βιβλίο, το φίδι και ο μάγος αντιπροσωπεύουν το κακό και τον φόβο. Με ποιον τρόπο μπορούμε, πιστεύετε, να μάθουμε στα παιδιά μας να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους με θάρρος; 

Τόσο ο φόβος όσο και το θάρρος υπάρχουν μέσα σε όλους μας από την ώρα της γέννησής μας. Είναι τα όπλα που μας χαρίστηκαν για την επιβίωσή μας. Ωστόσο ένα παιδί έχει σε μεγαλύτερο βαθμό ανεπτυγμένο το αίσθημα του θάρρους παρά του φόβου και αυτό δεν πρέπει να το καταπνίξουμε εξαιτίας των δικών μας φόβων, αλλά να το ενισχύσουμε. Πιστεύω πως μπορούμε να το επιτύχουμε μόνο όταν μάθουμε στο παιδί να αποδέχεται και να αναγνωρίζει την πηγή του φόβου του και να τον αντιμετωπίζει. Να ζυγίζει και να εκτιμά την επικινδυνότητά του και να πράττει με βάση τη λογική και τη γνώση και όχι μόνο του παρορμητισμού του. 

• Μια πρόταση που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι τα λόγια της μητέρας της Εσχάλ, η οποία της είπε: «Να αγαπήσεις αυτό που δεν αγαπήθηκε». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για εμάς σήμερα; 

Για αρχή, να αγαπήσουμε τα κομμάτια του εαυτού μας που δεν αγαπήθηκαν από τους άλλους και κατ’ επέκταση να αγαπήσουμε και στους άλλους τα στοιχεία που κάποτε βλέπαμε σε εμάς και τα κρίναμε πολύ αυστηρά. Το φίδι συμβολίζει την πονηριά και την κακία, αλλά ταυτόχρονα συμβολίζει και τη θεραπεία. Όλα εξαρτώνται από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας. Και φυσικά το προφανές, δεν πρέπει να κρίνουμε την εικόνα που έχουμε μπροστά μας αλλά πρωτίστως να βλέπουμε την ψυχή που κρύβεται από πίσω της.

• Στην ιστορία φαίνεται η αγάπη να είναι πιο δυνατή από τη μαγεία. Πόσο εύκολο πιστεύετε είναι στις μέρες μας τα μέλη μιας οικογένειας να καταφέρνουν να δείχνουν την αγάπη τους το ένα στο άλλο; Με ποιους τρόπους γίνεται εφικτό; 

Μυστική συνταγή δεν υπάρχει. Κάθε οικογένεια και κάθε άνθρωπος λειτουργεί με βάση τα δικά του πρότυπα και τις δικές του ανάγκες. Ωστόσο το να δείξεις την αγάπη σου είναι το πιο εύκολο πράγμα, αρκεί να μην κυριαρχεί ο εγωισμός αλλά ούτε και η αυτοθυσία ενός μόνο μέλους. Μία λέξη που αγαπώ πολύ είναι η «Ενσυναίσθηση». Αυτές οι μικρές κινήσεις μας, που δείχνουν ενδιαφέρον και σεβασμό. Η κάλυψη των ψυχικών και σωματικών αναγκών κάθε μέλους, από και προς όλους, και φυσικά η ουσιαστική επικοινωνία που είναι τα απαραίτητα στοιχεία μίας ενωμένης οικογένειας.

• Ποια στοιχεία του χαρακτήρα της Εσχάλ (π.χ. καλοσύνη, πίστη, επιμονή), θα θέλαμε να δούμε και στα παιδιά μας; 

Στα παιδιά των άλλων δεν μπορώ να σου πω. Για τα δικά μου όμως επιθυμώ το ελεύθερο πνεύμα της. Η Εσχάλ δεν κινείται με γνώμονα τις επιθυμίες των άλλων ή την απόκτηση υλικών αγαθών και τα στάνταρ που μας επιβάλλει η κοινωνία που ζούμε. Είναι ευτυχισμένη και ας μην έχει πλούτη. Δεν υποκύπτει στις επιθυμίες ή τις προσταγές των άλλων παρά μόνο ακούει την καρδιά της σεβόμενη πάντα και την ελευθερία των υπολοίπων.

• Ο Βασιλιάς Χανζαφάρ, ένας ήρωας του βιβλίου που εμφανίζεται δίκαιος – ένας Βασιλιάς που νοιάζεται για τον λαό του. Θα ήθελα να μας πείτε με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας για τις δύσκολες έννοιες της δικαιοσύνης και της ενσυναίσθησης στην εποχή του 2025. 

Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε, ως παράδειγμα προς αποφυγή,  τους πολιτικούς αυτού του κόσμου που νοιάζονται μόνο για την δόξα και τα δικά τους λανθασμένα ιδανικά. Τα παιδιά βλέπουν και βιώνουν κάθε μέρα τα αποτελέσματα της έλλειψης της εν συναίσθησης και της επικράτησης του εγωισμού μας. Ωστόσο, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως όλα εξαρτώνται από την ηλικία των παιδιών. Είναι εντελώς άτοπο το να μιλήσουμε για τα παραπάνω σε ένα παιδί πέντε χρονών και να τα κατανοήσει πλήρως, καθώς διανύει μία περίοδο της ζωής του κατά την οποία είναι απαραίτητο να χτίσει το εγώ του, κι όταν αυτό καταπιέζεται, τότε το εγώ του καταλήγει να γίνεται τοξικό κατά την ενηλικίωση. Θα επαναλάβω πως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, οπότε δεν υπάρχει μυστική συνταγή για το πώς θα μιλήσουμε στα παιδιά για τις παραπάνω έννοιες. Ωστόσο, εμείς είμαστε οι δάσκαλοί τους και τους μαθαίνουμε περισσότερα μέσα από τις πράξεις μας παρά μέσα από τα λόγια μας. 

• Κάθε μέρα είναι διαφορετική και μοναδική στον κόσμο του «Πέρα-Πέρα Μακριά»! Τα παιδιά του 2025, σε μια εποχή που όλα γύρω τους τρέχουν με αστραπιαίους ρυθμούς, πιστεύετε πως θα έχουν ποτέ τη δυνατότητα να δουν και να απολαύσουν την ομορφιά που κρύβεται στην κάθε μέρα; 

Στο χέρι μας είναι. Τα παιδιά είναι φτιαγμένα να βλέπουν με τα μάτια της ψυχής την ομορφιά και τη μαγεία που μας κατακλύζει. Εμείς, κυρίως οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων, έχουμε ξεχάσει να κοιτάμε και να εκτιμούμε τις απλές χαρές της ζωής (έτσι μας δίδαξαν) και δυστυχώς τα τυφλώνουμε με τη σειρά μας. Τα καταπιέζουμε και τα έχουμε βάλει στον αυτόματο, σε γρήγορο ρυθμό και τα έχουμε γεμίσει με δραστηριότητες δημιουργώντας τους τόσες πολλές υλικές ανάγκες που στο τέλος ξεχνάνε και αυτά πόση μαγεία κρύβεται σε ένα δειλινό. Ας σταθούμε λοιπόν και ας τους δείξουμε πως να ανασαίνουν. Πως να καθαρίζουν το μυαλό για να μπορέσουν να δουν … Μακριά ως το Πέρα-Πέρα… την μαγεία του κόσμου μας. 

• Τα μηνύματα που προσπαθείτε να περάσετε μέσα από το βιβλίο σας είναι πολλά. Ένα ακόμη που εντόπισα εγώ διαβάζοντας το, είναι ότι όλοι οι ήρωές του αγαπούν άνευ όρων και συγχωρούν παρά τα λάθη. Πόσο σημαντικό πιστεύετε ότι είναι, εμείς πρώτα από όλα ως ενήλικες, να κατακτήσουμε την αξία και τη δύναμη της συγχώρεσης και στη συνέχεια τα παιδιά μας; 

Η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με τη συγχώρεση. Μπορούμε να αγαπάμε ακόμα κι όταν δεν έχουμε συγχωρέσει αυτόν που μας πλήγωσε. Και μπορούμε να συγχωρήσουμε χωρίς να τον αγαπάμε. Αν και είναι πολύ σημαντική, κυρίως για τη δική μας ψυχική ελευθερία, είναι σχεδόν ακατόρθωτο να συγχωρήσουμε την στιγμή που ακόμη πονάμε. Χρειάζεται χρόνος και δουλειά. Και αυτή η δουλειά συνήθως ξεκινάει από τη θεραπεία των τραυμάτων που μας έχει δημιουργήσει το άτομο που μας πλήγωσε. Όταν κατανοήσουμε τον ψυχισμό του και προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του, τότε μόνο θα έχουμε την δύναμη να συγχωρήσουμε. Βέβαια συγχώρεση δεν σημαίνει ξεχνάω. Σημαίνει προχωράω. Οι ήρωες του βιβλίου μου συγχωρούν γιατί έχουν κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους οι θύτες της ιστορίας έκαναν ό,τι έκαναν. Για να ευτυχήσουν έπρεπε να προχωρήσουν και αυτό μόνο με την συγχώρεση θα το κατάφερναν. 

• Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε με τα παιδιά σας στη χώρα του Πέρα-Πέρα Μακριά, τι θα θέλατε να μάθουν από αυτό το ταξίδι για τον εαυτό τους και για τον κόσμο;

Ότι ο κόσμος είναι ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο, που βγαίνει μετά το πέρας των άσχημων καιρικών συνθηκών. Γι’ αυτό άλλωστε η Παραμυθένια Παραμυθού ζει στη Χώρα του Ουράνιου Τόξου αντί των υπολοίπων χωρών του Πέρα-Πέρα Μακριά.

• Γνωρίζω ότι, εκτός από τη συγγραφή παιδικών βιβλίων, έχετε εκδώσει και βιβλία ενηλίκων. Μιλήστε μας λίγο εάν θέλετε για το έργο σας ως συγγραφέας και για τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε μέσα από αυτό. 

Γράφω αυθόρμητα, μέσα από την καρδιά μου, τη φαντασία μου και μέσα από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Εγώ δεν γράφω με απώτερο σκοπό το πέρασμα κάποιου μηνύματος. Συνήθως προκύπτουν από μόνα τους μέσα από την εξέλιξη της ζωής των ηρώων μου. Δεν είμαι ούτε δασκάλα ούτε φιλόσοφος. Ως συγγραφέας, μοιράζομαι τις ιστορίες μου και ο κάθε αναγνώστης εισπράττει τα μηνύματα που ο ίδιος αναγνωρίζει, ανάλογα με τη μοναδικότητά του. Είτε είναι παραμύθια για μικρούς είτε για μεγάλους.  

• Αν και σας γνωρίσαμε ως συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Άνιμα, μέσα από το μυθιστόρημα «13 ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΔΑΚΡΥΑ», και την κυκλοφορία μιας συλλογής κοινωνικών διηγημάτων και διηγημάτων φαντασίας, με τίτλο «Επτά» ενώ πέρυσι σας είδαμε να γράφετε και να μοιράζεστε με τους αναγνώστες το πρώτο έντυπο παραμύθι σας, του οποίου η έκδοση έγινε επίσης από τις εκδόσεις Άνιμα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το παραμύθι αυτό έχει τον τίτλο: «Ένα δώρο για την Κατσάνω». Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας λίγα λόγια για αυτό; Ποιο είναι το κεντρικό του θέμα και τι σας ενέπνευσε να γράψετε αυτήν την παιδική ιστορία; 

Με χαρά έδωσα αυτό μου το παραμύθι στον εκδοτικό μου οίκο για φιλανθρωπικούς σκοπούς, γιατί λατρεύω τα παιδιά και μου αρέσει να ομορφαίνω με όποιον τρόπο μπορώ τις ζωές τους. Η ιστορία της μικρής, ορφανής αλεπουδίτσας , της Καστάνω, λαμβάνει μέρος κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και το κεντρικό της νόημα είναι η αποδοχή, η αγάπη, η αυτοεκτίμηση, η ενσυναίσθηση, η προσφορά και φυσικά η συγχώρεση. Η έμπνευσή του μου ήρθε όταν παρατηρούσα τα παιδιά στον παιδότοπο που διατηρούσα. Αυτό που κυριαρχούσε στις συμπεριφορές τους ήταν ότι έδιναν προσοχή στην εικόνα κοροϊδεύοντας με μεγάλη ευκολία οποιονδήποτε έμοιαζε διαφορετικός. Έτσι έγραψα το παραμύθι αυτό και τους το παρουσίασα με την μορφή κουκλοθέατρου για να δείξω στα παιδιά ότι η ομορφιά κρύβεται μέσα μας, πως το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα κακό. Πως αυτή η διαφοροποίηση των πάντων κάνει την ζωή μας ενδιαφέρουσα και όμορφη. 

• Ποιο πιστεύετε ότι είναι το νόημα των Χριστουγέννων; 

Πιστεύω πως το νόημα των Χριστουγέννων είναι η γέννηση, και η αναγέννηση, της αγάπης μες στις καρδιές μας και πως αυτήν την περίοδο μας δίνετε μια ακόμα ευκαιρία να μοιραστούμε τα θετικά μας συναισθήματα. 

• Ετοιμάζετε κάποιο νέο βιβλίο; Και αν ναι, είναι κάποιο βιβλίο που θα αφορά τους  μικρούς ή τους μεγάλους αναγνώστες; 

Αυτή τη στιγμή έχω προς έκδοση την σειρά παραμυθιών του: Πέρα-Πέρα Μακριά, και τα: Παραμύθια της Παραμυθένιας. Σε δεύτερο χρόνο, θα ακολουθήσουν οι αστυνομικές ιστορίες ενηλίκων.

Καθώς ολοκληρώσαμε τη συζήτησή μας με τη συγγραφέα κ. Ουρανία Παντελίδου, μένει στην καρδιά μας η αίσθηση ότι η μαγεία δεν κατοικεί μονάχα στις σελίδες των παραμυθιών αλλά και στις ψυχές όσων συνεχίζουν να πιστεύουν στο φως. Μέσα από τα λόγια της, θυμηθήκαμε πως κάθε ιστορία έχει τη δύναμη να θεραπεύει, να διδάσκει και να ξυπνά το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. 

Ευχαριστώ πολύ, κ. Ουρανία, για την όμορφη συζήτηση!