Τόσος ντόρος αυτές τις μέρες για νύχια, βλεφαρίδες, μούσια, σκουλαρίκια και λοιπά και ούτε ένα τόσο δα ενδιαφέρον για τις τοποθετήσεις των δασκάλων και των καθηγητών στα σχολεία. Ούτε μία νύξη για την επιστημονική-παιδαγωγική κατάρτιση χιλιάδων εκπαιδευτικών των τελευταίων δεκαετιών. To μόνο που μας νοιάζει είναι αν το αγόρι θα έχει μακριά μαλλιά και θα τα πιάνει σε αλογοουρά ή αν το κορίτσι θα φοράει μάσκαρα.

Γιατί αυτή η κοινωνία δίνει περισσότερη σημασία στο “Φαίνεσθαι” και όχι στο “Είναι”;

Δεν μας απασχολεί αν δουλεύει καλά το σύστημα. Δεν μας αφορά ουδόλως αν στα σχολεία υπάρχουν σπασμένα τζάμια, αν τα παιδιά κρυώνουν μέσα στις αίθουσες, γιατί ο προϋπολογισμός – μα τι κρίμα – δεν αρκεί για να βάλουμε πετρέλαιο για ολόκληρο τον χειμώνα. Όχι, δεν πειράζει! Ας κρυώνουμε βρε αδερφέ, ας βάλουμε άλλη μια ζακέτα για να νιώθουμε καλά. Δεν μας απασχολεί αν στην πλειονότητα τους τα σχολεία είναι άκρως ακατάλληλα για να γίνεται μάθημα. Τι κι αν κάνουν τα παιδιά μας μάθημα στα λυόμενα. Τι κι αν δεν υπάρχει στα περισσότερα σχολεία καμία υποδομή για τις λεγόμενες νέες τεχνολογίες (τις ποιες; και θα έχεις δίκιο αν δεν ξέρεις τι είναι ακριβώς. Αναλογίσου, γιατί δεν σου έμεινε χρόνος να ενημερωθείς;). Άκου που σου λέω, αλλού δίνουμε σημασία και συζητάμε και ξανασυζητάμε και το τραβάμε ως τα άκρα. Το πιο σημαντικό είναι ο μαθητής του σχολείου να μην έχει σκουλαρίκι στο αυτί του ή και όπου αλλού θέλει. Γιατί τον ΑΝΘΡΩΠΟ θα τον κρίνεις από ένα σκουλαρίκι, από ένα τατουάζ, από το αν θα φορέσει μάσκαρα ή θα βάλει κραγιόν.

Και έρχεσαι εσύ που το διαβάζεις και με ρωτάς: «Γιατί, κυρία μου, είναι πασαρέλα το σχολείο για να ντύνονται με τέτοιο τρόπο και να βάφονται;»

Και έχεις δίκιο που το ρωτάς. «Μα, το σχολείο δεν είναι και μια μικρογραφία της κοινωνίας μας;»

Ας αναλογιστούμε λοιπόν πόσο σωστός ή λάθος είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας.

Συμφωνώ! Να μην βάφονται τα κορίτσια στο σχολείο! Όχι, όμως, επειδή θίγονται τα ήθη της κοινωνίας μας.  Να μην βάφονται, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική ανάγκη σε αυτήν την ηλικία.

Συμφωνώ στο να ντύνονται πιο «σεμνά» και να μην φαίνεται το εσώρουχο ούτε των μεν αλλά ούτε και των δε. Δεν μπορώ όμως να παραγνωρίσω και το γεγονός ότι συναινούμε και εμείς οι γονείς όταν τα παιδιά μας αγοράζουν ρούχα. Και δεν συναινούμε μόνο όταν τα αγοράζουν. Συναινούμε και με όσα τους επιτρέπουμε να βλέπουν άκριτα. Θα μιμηθούν ότι δουν, αν εσύ ή εγώ δεν συζητήσουμε ουσιαστικά μαζί τους περί φιλαρέσκειας και μόδας.

Γιατί να μ’ενοχλεί όμως όταν ένα αγόρι έχει μακριά μαλλιά; Όταν φοράει σκουλαρίκι; Γιατί να μ’ ενοχλεί  όταν ένα κορίτσι φοράει πολλά σκουλαρίκια ή κολάν;

Προτιμώ να με απασχολεί το αν καπνίζει. Με νοιάζει, ακόμη περισσότερο, να μην καπνίζει και ο καθηγητής μαζί με τον μαθητή.

Με απασχολεί να μην έχουν τα κινητά στα σχολεία γιατί τα αποσπά από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Με απασχολεί να είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες στις θέσεις τους από την 1^η Σεπτέμβρη και όχι στα μέσα της χρονιάς. Με απασχολεί να έχουν τα παιδιά μας καλογραμμένα βιβλία, με στοχευμένη ύλη και όχι απαρχαιωμένο τρόπο διδασκαλίας. Με απασχολεί να έρχεται το παιδί μου ευτυχισμένο από το σχολείο, γιατί πέρασε καλά και έμαθε ουσιαστικά και χρήσιμα πράγματα. Με απασχολεί οι έφηβοι μαθητές να αρχίσουν να αποκτούν κριτική σκέψη με τη βοήθεια των καθηγητών και των γονέων τους, για να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την κοινωνία. Με απασχολούν και τόσα άλλα που δεν θα αναφέρω γιατί θα γίνω κουραστική και ίσως λίγο γραφική.

Δεν θα ασχοληθώ λοιπόν με τα μαλλιά, τα νύχια, τα μούσια και τα υπόλοιπα αν σκεφτώ λογικά και καθαρά πόσα είναι αυτά που λείπουν πραγματικά από την ελληνική εκπαίδευση. Κι ας μην γελιόμαστε, κατά βάθος όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως αντιλαμβανόμαστε ότι είναι τόσα άλλα αυτά τα οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Το αν οι έφηβοι επαναστατούν – γιατί επί της ουσίας περί αυτού πρόκειται – είναι κάτι το μηδαμινό μπροστά σε όλα τα υπόλοιπα που ταλανίζουν την κοινωνία μας.

Ειρήνη Κεμερλή,

Εκπαιδευτικός και μαμά (με 9 τρύπες στα αυτιά)

    Είναι  γεγονός, πως η Τρίτη λυκείου αποτελεί κομβικό σημείο στη διάρκεια των σχολικών χρόνων ενός μαθητή. Πανελλήνιες, ένταση, άγχος, συγκίνηση για την ολοκλήρωση μιας δωδεκάχρονης και γεμάτη εμπειρίες πορείας άλλα και συνάμα χαρά, αδημονία και ενθουσιασμός για τη νέα ζωή που σε λίγους μήνες ξεκινά, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτού του ιδιαίτερου και ξεχωριστού σχολικού έτους.

Έχοντας ολοκληρώσει αυτή την πορεία με βεβαιότητα σημειώνω πως πρόκειται για μία σχολική χρονιά στο τέλος της οποίας αντιλαμβάνεται κανείς πόσα αυτό το δύσκολο έτος του δίδαξε. Δεν πρόκειται φυσικά μόνο για γνώσεις ιστορίας, αρχαίων, χημείας και φυσικής. Πρόκειται για γνώσεις που θα αποτελέσουν σημαντικά εφόδια στη μετέπειτα ζωή του.

Αρχίζοντας από το κεφάλαιο των πανελλαδικών που χαρακτηρίζει την Τρίτη τάξη του λυκείου, μόνο και μόνο η προετοιμασία για αυτές αποτελεί πηγή γνώσεων και εμπειριών. Όταν αγωνίζεσαι για να πετύχεις τους στόχους σου, όταν εξαντλείς τις δυνάμεις σου λύνοντας ασκήσεις ή κλίνοντας ρήματα, όταν προγραμματίζεις το διάβασμά σου καλλιεργείται άμεσα η μαχητικότητα, η άμιλλα, η επιμονή , η οργανωτικότητα  καθώς επίσης και η πεποίθηση ότι  « τα καλά κόποις κτώνται» , ότι για να πετύχεις πρέπει να παλέψεις, ότι οι κόποι πάντα ανταμείβονται και ότι η προσπάθεια είναι αυτή που καθησυχάζει τη συνείδησή σου και τελικά αξίζει.

Σε ο, τι αφορά τις διαπροσωπικές σχέσεις κατά το κρίσιμο αυτό έτος της ενηλικίωσης τα πράγματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αλλόκοτα και διαφορετικά σε σχέση με όσα έχει ζήσει ένας μαθητής τα προηγούμενα χρόνια της ζωής του. Οι υποχρεώσεις που κατακλύζουν το καθημερινό πρόγραμμα των μαθητών ελαττώνει τις ευκαιρίες για εξόδους και διασκεδάσεις, το άγχος φθείρει τις συμπεριφορές των νέων που αισθάνονται πιεσμένοι, εξαντλημένοι και “χαμένοι” στη διάρκεια μιας προσπάθειας με αβέβαιο αποτέλεσμα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον οξύ ανταγωνισμό, την εχθρότητα, το φθόνο και τη βαθμοθηρία που δυστυχώς αποτελούν τον “κανόνα” και όχι την “εξαίρεση” στη διάρκεια της τρίτης τάξης του λυκείου (και όχι μόνο).

Οι αλλαγές, λοιπόν, είναι εμφανείς. Οι έφηβοι συνειδητοποιούν ότι τα ανέμελα μαθητικά χρόνια τερματίστηκαν, οι άνθρωποι παύουν να σκέφτονται πάντα αθώα, η έξοδός τους στη σκληρή κοινωνία των ανθρώπων είναι ” προ των πυλών” και αισθήματα ανάμεικτα, ερωτήματα αναπάντητα και πολλαπλές σκέψεις για το μέλλον του ενηλίκου, το παρελθόν του παιδιού και το παρόν του υποψηφίου έρχονται και στοιχειώνουν το ταλαιπωρημένο μυαλό αυτού του παιδιού που δεν είναι πια παιδί, ούτε όμως μεγάλος. Και τελικά τι είναι;

Ωστόσο, δεν θα παραλείψω να αναφερθώ και στα θετικά της έσχατης αυτής σχολικής τάξης. Άνθρωποι που σε στηρίζουν, φίλοι που αξίζουν, γνώσεις και εφόδια που συλλέγονται καθώς επίσης και οι τελευταίες στιγμές σε ένα περιβάλλον όπου έζησες το μεγαλύτερο μέρος της μεχρι τώρα ζωής σου, το σχολείο, είναι πράγματα την τελευταία αυτή σχολική χρονιά εντυπώνονται στη μνήμη σου, τα κατανοείς σε βάθος και καταλήγεις να κάνεις έναν απολογισμό των όσων πέρασες στο χώρο που σε κοινωνικοποίησε, κατά σημαντικό ποσοστό σε διαμόρφωσε και σίγουρα από την πρώτη στιγμή που εισέβαλες σε αυτόν σε δίδαξε πολλά..

Η επιτυχία του σχολικού θεσμού κρίνεται τόσο από τη μετέπειτα πορεία του ατόμου ως μέλος της κοινωνίας όσο και από τις σκέψεις που για πάντα θα του έρχονται στο νου όταν ακούει τη λέξη ΣΧΟΛΕΙΟ. Σίγουρα οι αναμνήσεις διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Για μένα προσωπικά αν το σχολείο απουσίαζε από τη ζωή μου θα ήταν σαν να λείπει ένα μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μου. Ίσως ήμουν λιγότερο Άνθρωπος. Κρατάω λοιπόν όλα όσα το σχολείο με δίδαξε, όλους τους διαφορετικούς ανθρώπινους χαρακτήρες που γνώρισα, τα ανέμελα παιχνίδια, τα αθώα μυστικά, τις όμορφες εκδηλώσεις και τις περιπετειώδεις εκδρομές, τα συνθήματα στα θρανία, την αγωνία που συνόδευε τα διαγωνίσματα και το πολυσήμαντο κουδούνισμα που άλλοτε το περίμενες, άλλοτε σε εκνεύριζε ή δήθεν δεν το άκουγες και που στο τέλος αποτελεί έναν γλυκό ήχο νοσταλγίας..

Νίκη, 18 ετών

“Aν ισχύει η ρήση πως οι νεκροί βαραίνουν στα μυαλά των ζωντανών και η παράδοση αποτελεί και βαρίδι στην πρόοδο, τότε η περίπτωση του Γληνού θα πρέπει να αποτελεί εξαίρεση. Γιατί ο πνευματικός ηγέτης και αγωνιστής δάσκαλος, ο οποίος ξεκίνησε από τον αστικό ουμανισμό για να συναντηθεί με τον κομμουνισμό, ασυμβίβαστος, καινοτόμος, συγκροτημένος, δίκαια πρέπει να θεωρηθεί μεταξύ των πρώτων στο πνευματικό στερέωμα του 20ου αιώνα. Ίσως ο μέγιστος αριστερός διανοητής στον παιδαγωγικό χώρο”

“αντιτετράδια της εκπαίδευσης”, τεύχος 60-61,

αφιέρωμα στον Δημήτρη Γληνό

Ένας από τους πιο σημαντικούς παιδαγωγούς και πρωτεργάτες της γλωσσοεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης υπήρξε ο Δημήτρης Γληνός. Γεννήθηκε στη Σμύρνη, από οικογένεια με καταγωγή από την Άνδρο. Το 1899 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1904 προσχώρησε στο δημοτικισμό και μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο και τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη υπήρξαν οι κυριότεροι οπαδοί του, δημιουργώντας και αργότερα τον Εκπαιδευτικό όμιλο. Το 1905 πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα, με άριστα και ανέλαβε διευθυντής στην « Αναξαγόρειο Σχολή» και στο « Ελληνογερμανικό Σχολείο» της Σμύρνης. Οι διάφορες, όμως, δημοτικιστικές ομιλίες τους προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Σμύρνη το 1908 και να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ίενα και τη Λειψία της Γερμανίας, παρακολουθώντας μαθήματα φιλοσοφία, παιδαγωγικής και πειραματικής ψυχολογίας. Το 1911 εγκατέλειψε τις σπουδές του, λόγω βιοποριστικής ανάγκης και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου διορίστηκε στην αρχή διδάσκαλος στο γυμνάσιο της Πλάκας και αργότερα, ως καθηγητής στο Αρσάκειο Λύκειο Αθηνών.

Ιδιαίτερα ενεργός υπήρξε και ο ρόλος του στην πολιτική. Από το 1930 άρχισε να ασχολείται εντατικά και το 1934 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, με τον αγαπημένο του φίλο και γνωστό λογοτέχνη Κώστα Βάρναλη. Το 1935 εξορίστηκε στον Άγιο Ευστράτιο από τη δικτατορία του Γεωργίου Κονδύλη, όπως και αργότερα στη Σαντορίνη από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Το 1936 εξελέγη βουλευτής, συνεργαζόμενος με το Κ.Κ.Ε.

Στη διάρκεια της Κατοχής ο Γληνός πρωταγωνίστησε στην ίδρυση του ΕΑΜ ( Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και παράλληλα, εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε..

Ο θάνατος τον βρήκε τα Χριστούγεννα του 1943, έπειτα από μια εγχείρηση.

Μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου από το 1911 και μετά δημοσίευε στο Δελτίο του Ομίλου διάφορες φιλοσοφικές και παιδαγωγικές μελέτες. Η διάσπαση του Ε.Ο. το 1927 συνέβη εξαιτίας του διχασμού μεταξύ των μελών για τον προσανατολισμό και τη δράση του Ομίλου. Έγιναν αλλεπάλληλες συνελεύσεις και τελικά διαμορφώθηκαν δυο μερίδες: εκείνη του Γληνού και η μερίδα του Δελμούζου. Οι διαφωνίες συγκεντρώθηκαν σε τρία σημεία : το εθνικό, το θρησκευτικό και κοινωνικό. Οι απόψεις του Γληνού κέρδισαν την πλειοψηφία, ενώ ο Δελμούζος και άλλα 43 μέλη παραιτήθηκαν από την ιδιότητα τους μέλους με επιστολή, που έστειλαν στην εφημερίδα.

Από αυτό το σημείο αρχίζει μια νέα περίοδος στη ζωή του Γληνού, ο οποίος υιοθετεί μια στάση με τα εξής δυο χαρακτηριστικά: από τη μια ενστερνίζεται τις μαρξιστικές απόψεις και με βάση αυτές προσπαθεί να ερμηνεύσει τη γενικότερη κατάσταση και από την άλλη, οριοθετείται καθαρά απέναντι στο Κ.Κ.Ε. ΄Εχει δηλώσει: « Είμαι σοσιαλιστής με την πλατιά σημασία της λέξης. Στοχάζομαι όχι μαρξιστικά ή μη μαρξιστικά, αλλά επιστημονικά, γιατί η επιστήμη δεν έχει παράτιτλους, είναι απλά επιστήμη, ζήτηση της αλήθειας».

Το 1921 ο Γληνός ίδρυσε την “Ανωτάτη Γυναικεία Σχολή”. Σκοπός του Πανεπιστημίου αυτού ήταν να δώσει στις γυναίκες τη δυνατότητα να σπουδάσουν και να μορφωθούν.

Εντύπωση προκαλούν οι τόσο προοδευτικές απόψεις του Γληνού για τη θέση του δασκάλου. «Ο δάσκαλος όχι μόνο πρέπει να έχη γνώμη και πίστη για το έργο του, αλλά και υποχρέωση ιερή να τρέφει τη μέριμνα του μέλλοντος και να βοηθάει με όλη του τη δύναμη την καλυτέρευση του παρόντος» , έγραψε στο περιοδικό Αγνή.

Αμέσως, μετά τη διάσπαση είναι εκτεθειμένος σε κριτική και πιέσεις από τη δεξιά και συγκεκριμένα από το περιοδικό Εστία για τη γραμμή, την οποία ακολουθούσε. Ωστόσο και από την πλευρά του Κ.Κ.Ε. η κριτική δεν είναι λιγότερο έντονη. Δίνεται, λοιπόν, η αφορμή μέσα από την εφημερίδα να δείξει και τι ακριβώς σήμαινε για τον ίδιο η ρήξη του με τη φιλελεύθερη παράταξη και τον Δελμούζο. Έχασε ουσιαστικά τη δυνατότητα πολιτικής ανόδου και την ευχέρεια να καταλάβει υψηλότατες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό ή πανεπιστημιακές θέσεις. Όλα αυτά θυσίασε συνειδητά και ψύχραιμα για να ακολουθήσει τον καλό ή κακό δρόμο των ιδεών του. Η ρήξη όμως αυτή του στοίχισε και πολύτιμες φιλίες και συνεργασίες, τις οποίες εγκατέλειψε με ψυχικό σπαραγμό.

Και όλα αυτά « για να μπορεί να λέει ελέφτερα ότι στοχάζεται για την ηθική λεφτεριά, που είναι το πολυτιμότατο αγαθό για τον άνθρωπο».

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΡΑΠΑ

Πηγές: http://www.antitetradia.gr/portal/

http://tvxs.gr/news/paideia/apopseis-toy-dimitri-glinoy-gia-ton-daskalo

Η Μαρία Κορινθίου γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1979 στην Αθήνα. Εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε αρχικά TV Broadcasting στο College of Communication στη Μασαχουσέτη και έπειτα υποκριτική και φωνητική στο The Acting Studio της Νέας Υόρκης.  Μια γυναίκα δυναμική,  δημιουργική, με ανήσυχο πνεύμα, θετική αύρα, δραστηριοποιημένη ασχολήθηκε στην επαγγελματική της πορεία με την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το κινηματογράφο, τη δημιουργία γυναικείων ρούχων  και το θέατρο μέχρι και σήμερα. Αγαπάει τα ταξίδια και «ταξίδι στην τέχνη είναι όλη της η ζωή». Η πρώτη της συγγραφική απόπειρα ξεκίνησε το 2018 όπου μαζί με την ξαδέρφη της Αναστασία Κορινθίου συνέγραψαν το σενάριο για την ταινία ΜΑΡΙΑ. Πριν από λίγο καιρό εκδόθηκε το πρώτο της παιδικό βιβλίο Η «Παραμυθοποιός» όπως τιτλοφορείται που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, το οποίο είναι αφιερωμένο στην κόρη της Ισμήνη που μαζί με τη Λιάνα Δενεζάκη επιμελήθηκαν την εικονογράφησή του.

Τι  συμβαίνει λοιπόν κυρία Koρινθίου με τη «Παραμυθοποιό» σας;

H «Παραμυθοποιός» ξεκίνησε από ένα τηλέφωνο της ξαδέρφης μου της Αναστασίας Κορινθίου που είναι συγγραφέας «Ξεκίνα γράψε κάτι» είχα γυρίσει και της είχα πει «Άσε μας μωρέ Αναστασία ηθοποιός είμαι, δεν έχω χρόνο να γράφω» και εκείνη μου λέει επειδή με την Αναστασία έχουμε γράψει ένα σενάριο μιας ταινίας μαζί «Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο το έχεις στο να γράφεις», με ξαναπήρε δυο, τρία τηλεφωνά και σε κάποια φάση της λέω «Εντάξει θα γράψω». Και πια όταν ήρθε το ερώτημα τι να γράψω γύρισα και είπα στον εαυτό μου «ένα παιδικό παραμύθι».

Ποια ήταν όμως η βαθύτερη ανάγκη σας για τη συγγραφή αυτού του παιδικού παραμυθιού;

Αμέσως, μόλις είπα  θα γράψω ένα παιδικό παραμύθι  ήθελα να είναι κάτι που να έχει σχέση με το παιδί μου αλλά ταυτόχρονα έλεγα «Τι μπορεί να είναι αυτό  που να έχει σχέση με το παιδί μου αλλά να το διαβάσουν και παιδάκια άλλα;» ‘Έτσι,  γρήγορα το συνδύασα και ήρθε στο μυαλό μου το θέατρο καθώς δεν υπάρχει κανένα παιδικό βιβλίο που να μιλάει για το θέατρο, τι σημαντικότητα του θεάτρου, τις  διάφορες ορολογίες του θεάτρου, το να δίνεις στα παιδιά να μάθουν κάποια πράγματα για το θέατρο, το να το εκτιμήσουν το θέατρο μέσα από ένα βιβλίο.  Αμέσως αμέσως, λοιπόν, μου ήρθε όλη η ιστορία μπροστά μου και ουσιαστικά  έβαλα την ιστορία της Ισμήνης με εμένα. Πρόκειται για  μια υπαρκτή ιστορία με υπαρκτούς διαλόγους μέσα, δηλαδή, το πώς η Ισμήνη σε μικρή ηλικία  προσπαθούσε να καταλάβει τι είναι ηθοποιός και εγώ με απλά παιδικά λόγια προσπαθούσα να της εξηγήσω τι είναι θέατρο, πώς να το αγαπήσει και να το εκτιμήσει, να ξέρει τι δουλειά κάνει η μαμά και ο μπαμπάς.

Η ηρωίδα του παραμυθιού ταυτίζεται  λοιπόν με την κόρη σας σύμφωνα με τα λεγόμενα σας ενώ  όταν το γράφατε είχατε στη σκέψη σας την πρώτη φορά που ήρθε η Ισμήνη και σας είδε. Πώς ήταν  αυτή η πρώτη φορά που είχε έρθει η Ισμήνη να σας δει στο θέατρο, πως αισθανθήκατε; Θυμάστε τι σας είχε πει η κόρη σας μετά την παράσταση;

Ήτανε ανιχνευτική από την Ισμήνη, δεν είχε καταλάβει στην αρχή του τι ακριβώς κάνω. Εγώ μπορεί να της έλεγα ότι η δουλειά του ηθοποιού είναι να λέει ιστορίες από εκεί βγήκε και ο τίτλος του παραμυθιού η «Παραμυθοποιός» της έλεγα δηλαδή, ότι ο ηθοποιός είναι αυτός  που λέει παραμύθια. Όταν λοιπόν ήρθε εγώ έπαιζα την Παναγία των Παρισίων, στην εικονογράφηση υπάρχει ένα κόκκινο φόρεμα αυτό ήταν που της έκανε και εντύπωση και υπήρχε μια ατάκα μέσα στο έργο όπου ρώταγε ο Φοίβος την Εσμεράλντα πώς την λένε και η Ισμήνη απάντησε από κάτω «Μαρία». Ήτανε 3,5 χρονών δεν αντιλαμβανότανε και μετά υπήρχε μια σκηνή που παίρνανε την Εσμεράλντα για να την δικάσουν ας πούμε και εκεί η Ισμήνη φώναζε «Που την πάνε την μαμά μου;». Δεν είχε αντιληφθεί πλήρως αλλά σιγά σιγά άρχισε να αντιλαμβάνεται. Στο παραμύθι δεν το αναφέρω αυτό το συνδύασα με την συνέχεια.

Mέρος των εικονογραφήσεων του  παιδικού βιβλίου το έχει επιμεληθεί η ίδια η Ισμήνη, πώς ήταν αυτή η εμπειρία για την ίδια, τι σας είπε και πώς το αντιληφθήκατε εσείς;

Το ζήτησα από την Ισμήνη, της είχα πει ότι είναι πολύ σημαντικό το βιβλίο. Ότι αυτό το βιβλίο είναι για εμάς είναι κάτι μεταξύ μας, θέλω πάρα πολύ και είναι πολύ σημαντικό για μένα να ζωγραφίσεις για αυτό το βιβλίο οπότε έτσι ξεκίνησε και η Ισμήνη.  Κάποια στιγμή την είχε πιάσει μια αγωνία ότι δεν είναι τόσο καλή στη ζωγραφιά και ότι η εικονογράφος είναι καλή και προσπαθούσα να της δώσω να καταλάβει ότι δεν θα της το ζητούσα αν δεν πίστευα σε εκείνη και αν δεν ήταν να κάνει εκείνη την εικονογράφηση. Την είχε πιάσει λίγο η αγωνία του αν θα είναι αρκετά καλές οι ζωγραφιές της ώστε να μπούνε στο παραμύθι αλλά στο τέλος όλα πήγανε καλά.

Οι παρουσιάσεις του βιβλίου σας έχουν πάει και αυτές πολύ καλά. Που νομίζεται ότι οφείλεται συνολικότερα αυτό;

Δεν μπορώ να απαντήσω απόλυτα σε αυτό αλλά νομίζω ότι επειδή έχω βάλει αλήθεια σε όλο το παραμύθι, έχω βάλει την αλήθεια μου, την ψυχή μου δεν το έκανα απλά για να το κάνω. Μπορεί να με έσπρωξε η Αναστασία αλλά καταπιάνομαι με ότι κάνω και το κάνω με όλο μου το είναι. Πάντα όρος μου απαράβατος σε οτιδήποτε και να κάνω είναι να βάζω τη ψυχή μου οπότε επειδή έχω βάλει την ψυχή μου και την αγάπη μου σε αυτό το παιδικό βιβλίο νομίζω ότι αυτό είναι.

 «Θέατρο, τηλεόραση, παιδί, βιβλίο, οικογένεια,  παιδεία,  εκπαίδευση» με ποια σειρά θα τα τοποθετούσατε και γιατί αναφέρατε το πρώτο ως ύψιστης σημασίας;

Παιδί, οικογένεια, παιδεία, θέατρο, εκπαίδευση, βιβλίο, τηλεόραση και φυσικά το πρώτο γιατί πρόκειται για το παιδί μου.

Αν μπορούσατε να ρωτήσετε οτιδήποτε ή να δώσετε μια συμβουλή στους μικρούς αναγνώστες του βιβλίου σας τι θα ήταν αυτό ή  ποια θα ήταν αυτή;

Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τη σημαντικότητα του θεάτρου. Είναι λοιπόν, σημαντικό από μικρή ηλικία τα παιδιά να γνωρίσουν για το θέατρο, πόσο υπέροχο επάγγελμα είναι ο ηθοποιός, ότι αυτό το επάγγελμα είναι η παιδεία μας, είναι ο πολιτισμός μας και όταν πραγματικά το ασκεί κάποιος κατά αυτό τον τρόπο είναι ένα επάγγελμα που ποιεί ήθος που πρέπει και πρέπει να σε αναγκάζει να δίνεις τροφή στη ψυχή σου. Γι αυτό και είναι ένα επάγγελμα που ψυχαγωγεί το λέει και η ίδια η λέξη, αυτό είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό επάγγελμα που λίγο καμιά φορά το ξεχνάμε αλλά ο στόχος μου εμένα αυτό ήταν έστω και  μέσα από αυτό το βιβλίο  τα παιδιά να το διαβάσουν και να αγαπήσουν το θέατρο, να μάθουν γι αυτό γιατί δεν γνωρίζουν.

Πως θα θέλατε να δείτε την εξέλιξη του παραμυθιού σας, τι σας έχει προσφέρει σε προσωπικό επίπεδο;

Να το αγαπήσουν, αν το αγαπήσουν θα το αγοράσουν, αν το αγοράσουν θα το διαβάσουν και έτσι, θα μάθουν για το θέατρο. Δημιουργικότητα, έκατσα και ασχολήθηκα με κάτι πάρα πολύ δημιουργικό που αφορά τη ψυχή αλλά ακόμη και τη προσέγγιση του θεάτρου μέσα από τα μάτια ενός παιδιού.

Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια, θα συνεχίσετε τη συγγραφή παιδικών παραμυθιών ή θα επικεντρωθείτε στο θέατρο;

Επικεντρώνομαι ούτως η άλλως στο θέατρο. Η προτεραιότητα μου είναι το θέατρο οπότε από το χειμώνα θα κάνω το «Τζόρνταν» των Ρέινολντς-Μπουφίνι, είναι ένας μονόλογος, μια αληθινή ιστορία μιας γυναίκας που σκότωσε το ανήλικο παιδί της. Όσον αφορά τις εκδόσεις ετοιμάζουμε ένα λεύκωμα που αφορά τα ήθη και τα έθιμα της Μεσογείου μέσα από φωτογραφίες, ένα μυθιστόρημα ετοιμάζουμε, διάφορα που δεν μπορώ να τα πω βέβαια όλα.

Η κόρη σας πρόσφατα ήταν πρωταγωνίστρια στο έργο «Το θαύμα της Άννυ Σάλλιβαν». Συμβάλλατε και εσείς στη ενθάρρυνση της σχετικά με το χώρο;

Όχι καθόλου, τίποτα. Μια φορά που είχε φέρει τα λόγια της στο σπίτι και τα είδα εγώ φαντάσου δεν μου είχε πει τίποτα και την ρώτησα  «Τι είναι αυτό;» μου είχε απαντήσει «είναι από το θεατρικό από το σχολείο που θα κάνουμε στο τέλος της χρονιάς». Ααα εγώ να φανταστείς ενθουσιάστηκα, της είπα «Θες βοήθεια;, Θες να κάτσω να σου μάθω τα λόγια;» και γυρνάει και μου λέει «Όχι μαμά τα ξέρω ήδη» και όντως τα ήξερε όχι το έκανε όλο τελείως μόνη της και δεν ήθελε και καμία βοήθεια.

«Ότι σε κάνει διαφορετικό ή περίεργο αυτή είναι η δύναμη σου».  Ποια είναι η δική σας δύναμη πέρα από την οικογένεια σας σε όλη αυτή την πορεία σας κ. Κορινθίου;

Καταρχάς το λέει και η ίδια η λέξη ότι διαφορετικό ότι περίεργο όντως αυτή είναι η δύναμη του κάθε ανθρώπου, είναι αυτό που τον διαφοροποιεί και μας κάνει μοναδικούς σε οποιαδήποτε κατάσταση. Από εκεί και πέρα το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να είσαι ο εαυτός σου και δεν το λέω έτσι, απλά κοινότυπα, υπάρχει μεγάλη ουσία κάτω από αυτή την ατάκα που θέλει χρόνια για να το δουλέψεις, να το “ψήσεις” άμα θέλεις για να είσαι ο εαυτός σου. Το να είσαι ο εαυτός σου σημαίνει να κουβαλάς την αλήθεια σου, όταν είσαι ο εαυτός σου στηρίζεσαι στα πόδια σου, ξέρεις ποιος είσαι, αγαπάς τον εαυτό σου, ταυτόχρονα όταν είσαι ο εαυτός σου δεν διαπραγματεύεσαι τα πάθη σου τα όνειρα σου, εννοώ το ουσιαστικό πάθος που μπορεί να έχεις για κάτι, τα όνειρα σου, τα φτερά σου, κουβαλάς πάντα την αλήθεια σου, την ψυχή σου και για μένα όλα αυτά είναι πάρα πολύ σημαντικά δεν είναι μια ατάκα αλλά αλήθεια σημαίνουν πολλά.

Τι σημαίνει για εσάς ‘Πηγή Παιδείας΄;

Πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό. Παιδεία ενός ανθρώπου δεν είναι απαραίτητο το να είναι εκπαιδευμένος δηλαδή, να υπάρχει εκπαίδευση, είναι πάλι  η ψυχή του ανθρώπου, η καλλιέργεια του, η ευγένεια του. Πολύ μα πολύ σημαντικό ένας άνθρωπος να έχει παιδεία. Το βλέπεις από τις πράξεις του, τον τρόπο που μιλάει, που εκφράζεται, που διαπραγματεύεται πέντε πράγματα, το βλέπεις από τα πάντα. Φαίνεται ο άνθρωπος που έχει παιδεία και συνήθως αυτός που έχει παιδεία έχει αλήθεια.

 Θα θέλατε να κλείσουμε με μια φράση από το παραμύθι σας;

Με μια φράση από το παραμύθι μου; Να κλείσω με δυο; «Δικό σου είναι το παραμύθι και το φτιάχνεις εσύ όπως θέλεις. Η φαντασία και τα όνειρα μας είναι πραγματικά όπως και εμείς και τα χτίζουμε και τα δημιουργούμε ακριβώς όπως εμείς θέλουμε. Τα όνειρα Ισμήνη μου είναι για αυτούς που τα πιστεύουν.» και η δεύτερη για το θέατρο «Το θέατρο είναι ένα μαγικό μέρος όπου με ένα υπέροχο και μοναδικό τρόπο όλα τα όνειρα μας ζωντανεύουν» και πράγματι έτσι είναι.

Θα θέλαμε να  σας ευχαριστήσουμε κ. Κορινθίου για αυτή την τόσο αληθινή συνέντευξη που μας παραχωρήσατε στο «Πηγή Παιδείας» για το χρόνο σας και την προθυμία σας. Σας ευχόμαστε κάθε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία, να συνεχίζετε να βάζετε το δικό σας “λιθαράκι” στο λογοτεχνικό περιβόλι. Εγώ ιδιαίτερα θα ήθελα να σας ευχαριστήσω και προσωπικά καθώς αισθάνομαι όχι μόνο χαρούμενη που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία  αλλά και συγκινημένη από τα λεγόμενα σας κατά τη διάρκεια της.  Εύχομαι ολόψυχα να συνεχίσετε να είστε ο εαυτός σας κουβαλώντας πάντοτε την αλήθεια σας, να στηρίζεστε στα πόδια σας,  να ξέρετε και να μην ξεχνάτε για το  ποια  είστε, να  αγαπάτε τον εαυτό σας  και να μην διαπραγματευθείτε ποτέ τα πάθη και τα  όνειρα σας αλλά με τα φτερά σας, τη φαντασία και τα όνειρα που διαθέτετε να δημιουργείται συνεχώς το δικό σας ευτυχισμένο παραμύθι.

Για άλλη μια χρονιά πολλά  παιδιά έδωσαν πανελλήνιες για να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους. Κάποιοι κατάφεραν να κόψουν το πολυπόθητο εισιτήριο για την φοιτητική ζωή και κάποιοι άλλοι όχι… οι πανελλήνιες είναι ένας πολύ σημαντικός σταθμός στη ζωή ενός εφήβου, ωστόσο οι πιθανότητες αποτυχίας είναι πολλές. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου!

Όσοι νέοι κατάφεραν να πετύχουν, κατάλαβαν πως με πείσμα, υπομονή και σκληρή δουλειά – δώδεκα ολόκληρων χρόνων- μπορούν να τα καταφέρουν. Αυτό που μετράει άλλωστε δεν είναι η επιθυμία για να νικήσει κανείς και να πετύχει. Όλοι έχουν τέτοιες επιθυμίες άλλωστε. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι η αποφασιστικότητα για δουλειά, ώστε να εκπληρώσει τελικά την επιθυμία αυτή.

Ένας μαθητής που κατορθώνει να πετύχει τα παιδικά του όνειρα, έχοντας στερηθεί αρκετά πράγματα, την τελευταία κυρίως χρονιά, νιώθει αναμφίβολα απερίγραπτο ενθουσιασμό που δημιουργεί αφενός κάτι μόνος του και αυτό είναι όλο δικό του! Αφετέρου όμως, αισθάνεται πικραμένος…

Το σχολείο αποτελεί πια παρελθόν. Ο μαθητής, δεν θα ξανά τρέξει στους διαδρόμους και στο προαύλιο… δεν θα κάνει την πρωινή προσευχή με τους υπόλοιπους συμμαθητές του… σίγουρα ένα μεγάλο κεφάλαιο κλείνει κι ανοίγει ένα μεγαλύτερο! Ωστόσο, πέρα από αυτή την γλυκιά πίκρα και τις χιλιάδες αναμνήσεις από τον παιδικό σταθμό κιόλας κάποιοι ένιωσαν πως επιτέλους λυτρώθηκαν…

Ορισμένοι από τις ασκήσεις, τα άγχη και το πιεστικό πρόγραμμα… δυστυχώς αυτή είναι η εξέλιξη της παιδείας μας. Όχι ουσιαστική μόρφωση, παρά μόνο ένα εξετασιοκεντρικό και κομφορμιστικό σύστημα που ευνοεί την καλλιέργεια της βαθμοθηρίας.

Πολλά παιδιά επηρεασμένα πιθανότατα από το οικογενειακό τους περιβάλλον, βγάζουν μια απερίγραπτη ζήλια και κακία σε συμμαθητές τους που βλέπουν να προχωράνε… ελάχιστοι είναι όσοι θα συγχαρούν τους μαθητές που αρίστευσαν και των οποίων οι κόποι ανταμείφθηκαν… η Τρίτη λυκείου είναι ίσως η χρονιά που ξεκαθαρίζει το τοπίο και βλέπει κανείς ποιοι πραγματικά τον αγαπούν και χαίρονται με τη χαρά του… στα εύκολα όλοι καλοί φαίνονται… στα δύσκολα όμως;

Παράλληλα, πολλοί λυτρώθηκαν και από τους εκπαιδευτικούς- <<μπαμπούλες>>… εννοώ όλους όσους βρίσκονται απέναντι από τους μαθητές τους, κι όχι δίπλα τους για να τους στηρίξουν…

Εκβιασμοί για ιδιαίτερα, πικρόχολα και ειρωνικά σχόλια, καμία ουσιαστική βοήθεια… όλα αυτά φαίνονται πως ανήκουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, δυστυχώς όμως αποτελούν τη θλιβερή πραγματικότητα σε πολλά σχολεία της χώρας… πολλοί μαθητές, γνωρίζουν την ασχήμια του κόσμου στην πιο τρυφερή τους ηλικία – στο πιο κρίσιμο σημείο της ζωής τους-  από τους ανθρώπους που περιμένουν την βοήθεια τους,- που θεωρούνται << επιστήμονες >> με ευαισθησίες και έχουν χρέος να καλλιεργήσουν ιδανικά και στόχους σε αυτούς…

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις… άνθρωποι που πίστεψαν σε σένα περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό και σε βοήθησαν να φτάσεις σταδιακά πιο κοντά στην δική σου ουτοπία! Φίλοι πραγματικοί και καθηγητές που πρωτίστως ήταν άνθρωποι και ύστερα εργαζόμενοι… αυτούς θα τους έχουμε για πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας, γιατί αυτοί συνέβαλαν στη μετέπειτα πορεία μας…

Αναμφίβολα η τελευταία χρονιά είναι η πιο δύσκολη από κάθε άποψη… η συμβουλή μου; Ο άνθρωπος με πείσμα και θέληση, μπορεί να νικήσει κάθε εμπόδιο που σπέρνεται στο δρόμο του… άλλωστε << τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου >>.

Αναστασία, 18 ετών

 хочу много лайковплов узбекский с мясомнаносить тениpersonal budget trackingbest time of year to visit st petersburg russiast petersburg new years eve 2017

Τι  συμβαίνει λοιπόν κυρία Βαφειάδη με… Ένα Στραγάλι που Πήρε τον κατήφορο και θέλησε να σώσει το περιβάλλον;

Χαχα, όντως ένα στραγάλι μικροσκοπικό και ασήμαντο αποφάσισε να σώσει το περιβάλλον μέσα από μια ιστορία περιπέτειας και να διδάξει στους αναγνώστες τους τρόπους προστασίας και αγάπης του πλανήτη μας.

Έχετε αναφέρει ότι πρώτα ξεκινήσατε με τον τίτλο και μετά με την ιστορία,  θεωρώντας αστεία και σημαντική τη λέξη «στραγάλι». Από που προέκυψε η έμπνευση του τίτλου και του βιβλίου γενικότερα;

Η έμπνευση προήλθε από τη νονά μου. Αυτή μου είπε πως ήρθε η ώρα να γράψω ένα παραμύθι, μιας και ασχολούμαι με τις εκδόσεις Διάπλους εδώ και 6 χρόνια. Το θέμα της ιστορίας ήρθε μετά τον τίτλο όντως, αλλά η λέξη στραγάλι είναι αστεία και σπάνια μιας και τα περισσότερα παιδιά δεν ξέρουν καν τι είναι το στραγάλι! Παρόλα αυτά την λένε συνεχώς και μπαίνουν στη διαδικασία να το γνωρίσουν καλύτερα.

Γνωρίζοντας ότι έχετε επηρεαστεί από την νονά σας στο συγγραφικό σας έργο  τόσο στον τρόπο γραφής όσο και συνολικά, τι είναι αυτό που σας έκανε και γιατί αποφασίσατε να αφιερώσετε το βιβλίο σας σε εκείνη;

Αυτή είναι η αιτία που αγαπώ τόσο πολύ τα βιβλία. Εξαιτίας της νονάς μου διαβάζω, αφηγούμαι και γράφω ιστοριες. Μου έδωσε το κίνητρο να μάθω καλά την ελληνική γλώσσα αλλά και να σκέφτομαι.

Γνωρίζατε από την αρχή, το τέλος του βιβλίου σας ή σας οδήγησαν οι ήρωες σας;

Το γνώριζα από την αρχή. Είχα κάνει στο μυαλό μου το πλάνο και τη δομή της ιστορίας και στη συνέχεια το εμπλούτισα με τραγούδια.

Για την διεξαγωγή του βιβλίου σας συνεργαστήκατε με πληθώρα ατόμων όπως ο Δήμος Βουγιούκας, o Απoστόλης Μόσιος, ο  Νίκος  Θεοδώρου, ο Στράτος Προύσαλης αλλά ακόμη και του καλλιτεχνικού χώρου άτομα όπως ο Γρηγόρης Βαλτινός, η Νάντια Κοντογεώργη και ο Μέμος Μπεγνής. Πώς προέκυψε η συνεργασία σας, πως έγινε η επιλογή των συγκεκριμένων ατόμων και πως εξελίχθηκε αυτή η συνεργασία;

Είπα θα διαλέξω τους καλύτερους και το έκανα! Χαχα, το λέω αυτό γιατί οι περισσότεροι συντελεστές είναι φίλοι μου. Η συνεργασία μας κύλισε άψογα. Νιώθω τυχερή και ευλογημένη που είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με τέτοιους ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και πάνω από όλα την αγαπούν… Ενώσαμε λοιπόν όλοι την αγάπη μας και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα που για μένα είναι και το επιθυμητό.

Ο τρόπος παρουσίασης του βιβλίου σας μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά πρωτότυπος και με παιγνιώδη και βιωματικό χαρακτήρα όπως  είναι αυτοί με το Αρσάκειο  νηπιαγωγείο, το  ΠΑΛΛΑΔΙΟ νηπιαγωγείο  ή  με τη συνοδεία του θεατρικού εμψυχωτή. Ποια θα είναι η επόμενη παρουσίαση σας, θα υπάρξει κάποιο  «νέο» πρωτότυπο  στοιχείο με το οποίο θα εμπλουτιστεί;

Μιας και είναι καλοκαίρι είπαμε να ηρεμήσουμε λίγο από τις παρουσιάσεις. Όμως αυτός είναι ο τρόπος που το παραμύθι παρουσιάζεται. Κάνουμε μια συνεργασία με τα σχολεία συνήθως, και το παρουσιάζουμε όλοι μαζί για να έχει ενδιαφέρον για όλους, για τα παιδιά, για τους γονείς αλλά και για εμάς και τους εκπαιδευτικούς.

Οι παρουσιάσεις  αυτές του βιβλίου σας έχουν πάει πολύ καλά σε όλες τις πόλεις που επισκεφτήκατε και προφανώς ένας από τους λόγους είναι ο παραπάνω. Που νομίζεται  όμως ότι οφείλεται συνολικότερο αυτό;

Πιστεύω πως αυτό είναι ένα εκπαιδευτικό πάρτι. Είναι μια αφορμή τα παιδιά να αφήσουν το τάμπλετ, να γνωρίσουν το βιβλίο εκτός του σχολείου και να παίξουν με μια ιστορία. Αυτό λειτουργεί σαν ανάγκη και από τους εκπαιδευτικούς αλλά και από τους δασκάλους.

Το Yπουργείο Παιδείας ενέκρινε το παραμύθι σας για προτεινόμενο εκπαιδευτικό υλικό. Πώς αισθανθήκατε σχετικά με αυτό;

Παρά πολύ μεγάλη χαρά. Να προσθέσουμε όμως ότι η έγκριση αυτή είναι  από το υπουργείο Παιδείας της Κύπρου!

Αν μπορούσατε να βάλετε στο επόμενο σας συγγραφικό έργο  έναν  ήρωα από οποιοδήποτε άλλο μυθιστόρημα υπαρκτό ή μη πρόσωπο ποιο θα επιλέγατε και γιατί; Έχετε ταυτιστεί ποτέ πλήρως με κάποιον από τους δικούς σας ήρωες;

Όχι, δεν έχω ταυτιστεί απόλυτα με κάποιον ήρωα αλλά είχα παντοτε μια αδυναμία στις ιστορίες της Disney. Ξέρετε μεγάλωσα βλέποντας τις ταινίες τους ή διαβάζοντας τα παραμύθια τους οπότε έχω και μια αδυναμία σ’ αυτά. Μου θυμίζουν τα παιδιά μου χρόνια.

Τι σημαίνει για εσάς ‘Πηγή Παιδείας΄;

Καλή ερώτηση! Για μένα, πηγή παιδείας σημαίνει οτιδήποτε μπορεί να σε μορφώσει και να σε πλάσει. Αυτό μπορεί να ονομάζεται σπίτι, σχολείο, βιβλίο, ίντερνετ, κοινωνία και πολλά άλλα.

 «Περιβάλλον, παιδί, βιβλίο, οικογένεια,  παιδεία,  εκπαίδευση» με ποια σειρά θα τα τοποθετούσατε και γιατί αναφέρατε το πρώτο ως ύψιστης σημασίας;

Περιβάλλον- παιδί- οικογένεια- παιδεία- βιβλίο- εκπαίδευση. Αν και είναι πάρα πολύ δύσκολο να βάλω τις λέξεις αυτές σε μια σειρά, το περιβάλλον το έγραψα πρώτο χωρίς σκέψη. Το περιβάλλον είναι το Α και το Ω , είναι το σπίτι όλων των ανθρώπων. Χωρίς αυτό δε θα μπορούσε να υπάρξει ζωή στον πλανήτη.

Υπάρχει κάποιο παιδικό βιβλίο που θα θέλατε να έχετε γράψει εσείς κι αν ναι γιατί;

Όχι δεν υπάρχει, έπρεπε να διαβάσω όλα αυτά τα παραμύθια για να φτάσω στο σημείο να γράψω ένα δικό μου. Άρα, πρέπει να τα ευχαριστώ που μου μάθανε να σκέφτομαι.

Αν μπορούσατε να επιλέξετε ένα μόνο συγγραφέα Έλληνα ή ξένο προκειμένου να συνεργαστείτε για κάποιο νέο συγγραφικό έργο ποιος θα ήταν αυτός και τι είδους έργο θα επιλέγατε;

Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση έως τώρα. Πώς να επιλέξεις έναν ανάμεσα στους καλύτερους; Παρόλα αυτά θα ήθελα να συνεργαστώ με τον Άντερσεν. Τον θεωρώ πατέρα των παιδικών βιβλίων και δάσκαλο της παιδικής λογοτεχνίας.

Αν μπορούσατε να ρωτήσετε οτιδήποτε ή να δώσετε μια συμβουλή  στους μικρούς αναγνώστες του βιβλίου σας τι θα ήταν αυτό ή  ποια θα ήταν αυτή;

Θα τους έλεγα να “εκμεταλλευτούν” τα παραμύθια. Θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά σαν πολίτες στο μέλλον.

Έχετε σκεφτεί να γράψετε νέο βιβλίο  σύντομα για παιδιά προσχολικής ηλικίας και όχι μόνο; Αν ναι ποιο θα ήταν το περιεχόμενο του;

Δε θα ήθελα ακόμα να αποκαλύψω την ιστορία όμως υπάρχει κάτι, το οποίο είναι και πιο ρομαντικό. Είναι μια ιστορία που αφορά πάλι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Πως θα θέλατε να δείτε την εξέλιξη του βιβλίου σας, τι σας έχει προσφέρει σε προσωπικό επίπεδο;

Η προσδοκίες μου για το βιβλίο αυτό ξεπεράστηκαν όταν στους 10 μήνες κυκλοφορίας κάναμε τη δεύτερη έκδοση. Έμαθα παρά πολλά μέσα από αυτό το βιβλίο είτε από επαγγελματικής άποψης είτε από καλλιτεχνικής. Εκτέθηκα μπροστά στα παιδιά που είναι οι πιο αυστηροί κριτές. Έμαθα να αφηγούμαι και να διαδραματίζω μια ιστορία. Έμαθα να πουλάω ένα βιβλίο. Όλα αυτά είναι προίκα που μαζεύω για τη ζωή μου.

Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια, κατά πόσο θεωρείται ότι έχετε επιτύχει τους προσωπικούς αρχικούς σας στόχους;

Συνεχίζω να εργάζομαι στον οίκο και να ασχολούμαι με το κομμάτι του μάρκετινγκ. Αυτό είναι και το κύριο επάγγελμα που κάνω και θα ήθελα να κάνω. Ελπίζω να κρατήσει για πολύ ακόμα.

Σας ευχαριστούμε πολύ κ. Βαφειάδη για την συνέντευξη σας στο Πηγή Παιδείας και ιδιαίτερα εγώ προσωπικά για το χρόνο σας και την προθυμία σας. Σας ευχόμαστε κάθε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία, να συνεχίζετε να βάζετε το δικό σας “λιθαράκι” στο λογοτεχνικό περιβόλι.

Μια έννοια που μοιάζει ξεχασμένη, παρεξηγημένη, σε πολλούς άγνωστη, και σε άλλους αδιάφορη. Τι έγινε με τον μέσο Έλληνα και έχασε την σχέση του με την έννοια αυτή;  Τι τον οδήγησε στο να  το απαλείψει από το λεξιλόγιό του και μαζί μ’ αυτό και από τη συνείδησή του;  Μιλώ συχνά σε ακροατήριο νέων, γονέων κατά το πλείστον, και όταν αναφέρομαι στην έννοια αυτή αντιλαμβάνομαι από τα μάτια τους  πως δεν καταλαβαίνουν τι εννοώ.  Κάποιοι με ρωτούν κιόλας.  «Τι εννοείτε με το Κοινωνικό Ενδιαφέρον;» Εκπλήσσομαι!  Απογοητεύομαι και δυσκολεύομαι να το πιστέψω πως εν έτη 2019 υπάρχουν ενήλικες και δη γονείς που δεν γνωρίζουν τι εννοεί κάποιος όταν λέει «Κοινωνικό Ενδιαφέρον». Όταν ο Alfred Adler πριν από κοντά 100 χρόνια μιλούσε για αυτό, οι λέξεις ήταν άγνωστες και ίσως για κάποιους επικίνδυνες. Δήλωναν μια μορφή αφύπνισης και αναζήτησης πιο συλλογικών κινήσεων για το καλό, όχι πια της  αυταρχικής δομής που επικρατούσε αλλά μιας πιο συλλογικής κοινωνικής δομής.  Είναι άραγε επιτρεπτό ακόμη και σήμερα να μην γνωρίζουμε ξεκάθαρα τι εννοούμε με την έκφραση αυτή;  Και είναι ακόμη χειρότερα αναμενόμενο να γνωρίζουμε τι είναι και να συμπεριφερόμαστε σαν να μην μας αφορά;

Είναι αλήθεια δύσκολο να αποδοθεί η έννοια με έναν απλό και περιεκτικό ορισμό.  Δεν θα ήταν δείγμα πολιτισμού όμως το να υπάρχει στην καθημερινότητά μας κι ας μην είχαμε ξεκάθαρο ορισμό γι αυτήν; Δεν θα έπρεπε άραγε ένας μέσος άνθρωπος που ζει και λειτουργεί σε μια χώρα του δυτικού κόσμου να τη θεωρεί αυτονόητη;  Δεν νομίζω πως χρειάζεται να ασχοληθούμε στο που οφείλεται αυτή η πραγματικότητα.  Οι αιτίες της απαλοιφής των αξιών μας είναι πολλές και χρήζουν κοινωνιολογικής έρευνας. Ας μείνουμε στα χωράφια της προσωπικής παρατήρησης και σε ότι πηγάζει από αυτήν μιας και είναι βέβαιο πως αντιπροσωπεύει μια μερίδα σημερινών αναζητητών της αλήθειας.

Αναζητώντας λοιπόν να αντιληφθούμε την έννοια του «Κοινωνικού Ενδιαφέροντος» είναι αρκετό να παρατηρήσουμε για να δούμε, πως λείπει εξαιρετικά πολύ από τον μέσο Έλληνα η ικανότητα να βλέπει με τα μάτια του άλλου, να ακούει με τα αυτιά του άλλου,  να αισθάνεσαι με την καρδιά του. Να τρέφει ενδιαφέρον για το καλώς έχειν του άλλου, να έχει μια αίσθηση κοινωνικής ισοτιμίας που έχει ως αποτέλεσμα την βεβαιότητα ότι είμαστε όλοι  «εξ ίσου σημαντικοί». Λείπει αισθητά το να διευκολύνει τον άλλο να είναι ο εαυτός του, χωρίς να υποβιβάζει τον δικό του εαυτό. Να διευκολύνει το σύνολο να εξελίσσεται με γνώμονα το κοινό και όχι μόνο το προσωπικό καλό.  Η δυνατότητα να αντιλαμβάνεται ότι είναι μέρος του συνόλου όλων των βασιλείων της Γης.  Η βεβαιότητα ότι κάποιος είναι μέρος της Ύπαρξης. Το νοιάξιμο και  η φροντίδα της κοινωνίας.  Λείπει θλιβερά αυτό  που ο Καζαντζάκης είπε στις λίγες λέξεις: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω» και για να το κάνουμε λίγο πιο πρακτικό. Λείπε το να φροντίζει κανείς τον πλανήτη δημιουργώντας όσο πιο λίγα σκουπίδια μπορεί. Να φροντίζει την τροφή σαν να εξαρτάται από εκείνον η μάστιγα της πείνας. Να νοιάζεται για το νερό σαν η δική του περίσσια σταγόνα να πηγαίνει κατευθείαν στο στόμα του διψασμένου παιδιού στην Αφρική. Να παρκάρει το αυτοκίνητό του υπολογίζοντας πως υπάρχουν κι άλλοι σαν και εκείνον που ψάχνουν.  Ο σεβασμός στην ανάγκη του άλλου σαν να είναι δική του.   Η ένταξη του ανθρώπου στο κοινωνικό σύνολο με ισότιμες και λειτουργικές διαδικασίες.  Λείπει το αίσθημα του «ανήκειν» μαζί με την βεβαιότητα ότι η δική του μικρή ύπαρξη είναι εξ’ ίσου καταλυτική με την ύπαρξη της κάθε άλλης απειροελάχιστης μικρής ύπαρξης.  Αν δεν έλειπαν όλα αυτά και ακόμη περισσότερα θα λέγαμε πως ναι ξέρουμε τι είναι Κοινωνικό Ενδιαφέρον και μάλιστα το εφαρμόζουμε κιόλας.

Όπως για όλα τα πράγματα στις μέρες μας, έτσι και για το «Κοινωνικό Ενδιαφέρον» η ψαλίδα της στατιστικής παρατήρησης ανοίγει πολύ και κανείς συναντά στα δύο άκρα κυρίως τις εκφράσεις του συνόλου της κοινωνίας.  Λείπει η ισορροπία από όλα τα θέματα, λείπει και από το Κοινωνικό Ενδιαφέρον.  Βρίσκεις λοιπόν ανθρώπους που το εκφράζουν πολύ ή εκείνους που όχι μόνο δεν το εκφράζουν αλλά ακόμη περισσότερο δεν αντιλαμβάνονται καθόλου την έννοια πολύ περισσότερο τη σκοπιμότητά του.

Αν θελήσουμε να δούμε το Κοινωνικό Ενδιαφέρον σαν ένα καθήκον του γονιού να το εμπνεύσει και να το μεταλαμπαδεύσει στο παιδί του όντας  ο μέντορας και ο προπονητής ζωής του νέου ανθρώπου, αναφύονται διάφορα ερωτήματα:
• Να μεγαλώσουμε ευγενικά παιδιά σε μια αγενή κοινωνία;
• Να μεγαλώσουμε παιδιά που νοιάζονται για τον άλλον μέσα σε μια κοινωνία που αδιαφορεί;
• Να εμπνεύσουμε αυτή την αξία όταν όλα γύρω καταλύονται;
• Να ενισχύσουμε αυτή την αξία και να συντελέσουμε στην εγγραφή αυτής της πεποίθησης όταν όλα συναινούν για το αντίθετο;
• Την διαθέτουμε εμείς οι γονείς, εμείς οι εκπαιδευτικοί, εμείς οι ενήλικες που επηρεάζουμε με τη ματιά μας την οπτική των παιδιών;

Νομίζω πως τα ερωτήματα αυτά θα θεωρηθούν ρητορικά από τον αναγνώστη. Γιατί το υποθέτω αυτό;  Γιατί πιστεύω πως αν ο τίτλος τράβηξε την προσοχή του αναγνώστη σημαίνει πως έχει ήδη στον πυρήνα του το σπόρο της ιδέας και γι αυτό θέλησε να δει λίγο πιο κάτω.  Αν λοιπόν ο σπόρος υπάρχει ήδη, οι απαντήσεις των πιο πάνω ερωτημάτων υπάρχουν επίσης.  Δεν είναι ρητορικά τα ερωτήματα όμως.  Είναι ερωτήματα για να απαντηθούν και ίσως και να προβληματίσουν.  Είναι ερωτήματα που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα γκάλοπ για την ένδειξη της κουλτούρας ενός λαού.  Είναι σκληρή η πραγματικότητα των απαντήσεων στο μεγάλο τους ποσοστό παρ’ όλα αυτά.

Το πρόβλημα αναφύεται όταν δεν έχουμε καν το ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο και αυτό που προκύπτει αμέσως μετά είναι αφού δεν το έχουμε πώς θα το δημιουργήσουμε;

Ε! εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.  Εδώ είναι που οι επικριτές μου για την καυστικότητα των σχολίων μου νομίζουν πως γράφοντας το χειρότερο που παρατηρώ θεωρώ πως δεν υπάρχει το καλύτερο. Υπάρχει βέβαια!  Η ψαλίδα έχει μεγάλο άνοιγμα όμως. Υπάρχουν εκείνοι που αντιλαμβάνονται και προχωρούν και εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται και στέκονται.  Με τους πρώτους δεν θα ασχοληθούμε μακάρι να γίνονται όλο και περισσότεροι και να παρασύρουν στο διάβα τους και τους υπόλοιπους.  Ασχολούμαστε εδώ με εκείνους που δεν αντιλαμβάνονται και στέκονται παρασύροντας οπωσδήποτε και εκείνους που επηρεάζουν και κυρίως τα παιδιά τους.  Κάτι πρέπει να γίνει με δαύτους.  Κάπως πρέπει να τους κουνήσουμε, να τους σπρώξουμε, να τους ξυπνήσουμε, να τους εκπαιδεύσουμε, να τους ενεργοποιήσουμε με κάθε τρόπο.

Κάθε άνθρωπος οφείλει να τηρεί και να εξελίσσει το είδος του.  Να το διατηρεί τουλάχιστον στο επίπεδο που το βρήκε και να το εξελίσσει σε μια επόμενη οκτάβα. Αυτό για να το κάνει χρειάζεται να φύγει από την εγωκεντρική διάσταση των πραγμάτων και να δει τα πράγματα λίγο πιο σφαιρικά.  Τούτο για να επιτευχθεί χρειάζεται πρωτίστως να ανταποκρίνεται επιτυχώς στα καθήκοντα της ζωής του.  Η λέξη «καθήκον» είναι η μετοχή του ρήματος «καθήκω» που σημαίνει φθάνω, απλώνω το χέρι, αντιλαμβάνομαι, κατανοώ, είμαι κατάλληλος, ταιριαστός.

Καθήκον του καθενός είναι λοιπόν να βρίσκει τρόπους να παράγει έργο, να διατηρεί υγιείς φιλικές και διαπροσωπικές σχέσεις,  να αναπτύσσει και να ενισχύει τη σχέση του με την Πνευματικότητα καθώς και να εξελίσσει συλλογικά το Κοινωνικό του ενδιαφέρον.  Πόσοι μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως τα πάμε μια χαρά σ’ αυτά τα καθήκοντα ζωής;  Σε όλα; Ναι σε όλα είναι το ζητούμενο.  Και αν τούτο είναι ανέφικτο ειδικά στις μέρες μας που οι δοκιμασίες είναι πολλές, ας φροντίσουμε να είναι στα περισσότερα. Κι αν δεν μπορώ να παράγω έστω αμειβόμενο έργο μιας και μου το στερούν οργανωμένα, κι αν δεν μπορώ να διατηρήσω πια τους φίλους μου γιατί άλλοι φεύγουν, άλλοι δυσκολεύονται, άλλοι δυστυχούν, κι αν οι προσωπικές μου σχέσεις διακατέχονται από δύσκολα συναισθήματα, μπορώ άραγε να εκφράσω το κοινωνικό μου ενδιαφέρον με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία; Δύσκολα ε;  Είναι θλιβερά τα αποτελέσματα της παρατήρησης αν θελήσει κανείς να είναι ειλικρινής.  Ενώ πολλοί γνωρίζουν τι χρειάζεται, αφήνονται παρασυρμένοι στο ότι κάνουν οι πολλοί. «Σιγά να μη με νοιάζει τι κάνει ο διπλανός μου; Εκείνος νοιάστηκε για μένα;»  Είναι μια επωδός ετούτες οι φράσεις.   Έτσι η κρίσιμη μάζα δεν μπορεί να σχηματιστεί και η αλλαγή γίνεται αργή και βασανιστική ιδιαίτερα για εκείνους που την ενισχύουν και την επιθυμούν.

Φίλε αναγνώστη θες να κάνεις τη διαφορά; Θες να προηγηθείς στη σκάλα της εξέλιξης; Κάνε αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν.  Μόνο αυτό αρκεί. Ας τολμήσουμε να κάνουμε τη διαφορά.  Ας τολμήσουμε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί.  Ας δώσουμε την ευκαιρία να το αντιληφθούν και τα παιδιά μας.  Όχι με συμβουλές και κηρύγματα.  Το παράδειγμα κάνει τη διαφορά.  Η πράξη είναι καταλυτική. Η θεωρία μπορεί να παραμείνει στο πλαίσιο της ιδέας, ενώ η  πράξη γειώνει την ιδέα και οι γειωμένες ιδέες είναι δραστικές  για την αλλαγή.  Εκείνες επηρεάζουν και διαμορφώνουν την κρίσιμη μάζα και όταν η κρίσιμη μάζα αλλάζει όλοι μαζί περνούμε σε ένα χώρο όπου η συνειδητότητά μας επηρεάζει ακόμη πιο πολύ τον περίγυρο.  Όσοι τολμούν ας προχωρούν και οι υπόλοιποι δεν θα αργήσουν.  Ηθελημένα ή όχι θα ανεβούν τη σκάλα και θα εδραιώσουμε όλοι μαζί το όμορφο, το αγνό και το ιδανικό.  Αρκεί να το πιστέψουμε.  Ίσως και να το οραματιστούμε. Από τα όνειρα πλάθεται η πραγματικότητα.  Ας την ονειρευτούμε για να την δημιουργήσουμε.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη – Οικογενειακή Σύμβουλος
www.allazo.gr  και  www.elpidohori.grrybalkaконтекстнаялобановский харьков классстрєлкироллеты днепропетровскplaces with mountains