Paulo Coelho: Ο φιλόσοφος του αιώνα μας

-

September 5, 2018

Συχνά πυκνά οι μαθητές και οι μαθήτριες μου μού υποβάλλουν το ανυποψίαστο και συνάμα αφοπλιστικό ερώτημα : Γιατί διδασκόμαστε Λατινικά;

Είναι εύλογο ότι η γενιά που μεγαλώνει με τα greeklish, τα sms και το facebook, δηλαδή η γενιά που
έχει σχεδόν παραδοθεί άνευ όρων στην τεχνολογία, αυτή η γενιά να θεωρεί ως περιττή και παρωχημένη τη διδασκαλία ακόμη μια «νεκρής» γλώσσας (μετά τα αρχαία ελληνικά-όπως κακώς πολλοί την θεωρούν). Βέβαια, αυτή η ερώτηση αποτελεί έναυσμα για μια ευρύτερη συζήτηση μέσα στην τάξη τόσο για το ότι η γλωσσική διδασκαλία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται χρησιμοθηρικά όσο και για τη σπουδαιότητα της λατινικής γλώσσας (και προφανώς και των Ρωμαίων) στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης μεταξύ άλλων τους μιλώ και για τη λατινική σοφία, για φράσεις, αποφθέγματα και γνωμικά (αποστάγματα σοφίας από την πείρα της ζωής πολλά εξ αυτών), τα οποία ως τις μέρες μας διατυπώνονται στη λατινική γλώσσα….και συνεχίζουν μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια να εμπνέουν τους λάτρεις της κλασικής γραμματείας και όχι μόνο..

alfavita.gr

Ας διαβάσουμε μερικά από τα πιο γνωστά:

–adversus solem ne loquitur ( = μην κακολογείς τον ήλιο. Χρησιμοποιούμε αυτή την έκφραση για να δηλώσουμε τη ματαιότητα κάποιας πράξης)

–amantes amentes ( = οι ερωτευμένοι είναι παράφρονες/χάνουν τα λογικά τους)

–ars longa, vita brevis ( =η τέχνη μακρά, ο βίος βραχύς)

–audentes fortuna juvat ( =η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς)

–bellum se ipsum alet ( = ο πόλεμος τρέφει τον ίδιο του τον εαυτό)

–carpe diem ( =άδραξε την ημέρα)

–contra spem spero ( =ενάντια στην ελπίδα…ελπίζω….)

–dum spiro spero ( =όσο αναπνέω/ζω ελπίζω)

–errare humanum est ( =το σφάλλειν είναι ανθρώπινο)

–Mens sana in corpore sanο ( =νοῦςὑγιήςἐνσώματιὑγιεῖ)

–meminerunt omnia amantes ( = αυτοί που αγαπούν/ερωτευμένοι θυμούνται τα πάντα)

–minitatur innocentibus qui parcit nocentibus ( = Απειλεί τους

αθώους, αυτός που προστατεύει τους ενόχους)

–mors ultima ratio ( = ο θάνατος έχει τον τελευταίο λόγο)

–mors vincit omnia ( = ο θάνατος νικά τα πάντα)

–natura nihil frustra facit ( = η φύση τίποτε δεν κάνει μάταια/ οὐδέν ἡ φύσις μάτην ποιεῖ)

–nemo est supra legis ( = κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου)

–nemo malus felix ( = Ουδείς κακός ευτυχής)

–nulla poena sine lege ( = καμιά ποινή (δεν επιβάλλεται) χωρίς νόμο)

–Ο tempora, o mores! ( = Ω καιροί!Ω ήθη!)

–Principia probant non probantur ( = οι βασικές αρχές αποδεικνύουν, δεν αποδεικνύονται)

–Facta,nonverba /Gesta,nonverba( = έργα/πράξεις, όχι λόγια)

–Felix qui potuit rerum cognoscere causas ( = Ευτυχής όποιος μπορεί να γνωρίζει τις αιτίες των πραγμάτων)

–Finis vitae sed non amoris ( = το τέλος της ζωής αλλά όχι της αγάπης)

–Fortis est veritas ( = τίποτα πιο δυνατό από την αλήθεια)

–Gaudium in veritate ( = η αλήθεια δίνει χαρά)

–Homo homini lupus ( = ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος)

–Si vis pacem, para bellum ( = Αν θες την ειρήνη, ετοιμάσου για
πόλεμο)

–Ignorantia juris non excusat ( = η άγνοια του νόμου δεν
συγχωρείται)

–Ira furor brevis est ( = Η οργή είναι βραχεία τρέλα/μανία)

–Labor omnia vincit ( = Ο μόχθος νικά τα πάντα)

–Amor omnia vincit ( = η αγάπη νικά τα πάντα)

–lupus non mordet lupum ( = ο λύκος δεν δαγκώνει λύκο)

–Malo periculosam libertatem quam quietum servitium ( = προτιμώ μια επικίνδυνη ελευθερία, παρά μια φιλήσυχη δουλεία)

–Mater semper certa est ( = η μητέρα του παιδιού είναι βέβαιη/εξακριβωμένη……για τον πατέρα γίνεται λόγος…)

–Si vis amari, ama(=αν θες να αγαπηθείς, αγάπα)

Είναι αυτονόητο ότι ο κατάλογος είναι πραγματικά ανεξάντλητος….

Κωνσταντίνος Μπατσιόλας

Ιστορικός MAs

Πηγη: polispost.com

Διαφήμιση

Διάβασμα

By

-

September 1, 2018

Το Διάβασμα στο Σπίτι

Το διάβασμα των μαθημάτων αποτελεί μια συνεχή τριβή στις σχέσεις γονέων και παιδιών (όλων των ηλικιών). Αποτελεί μια συνεχή αγωνία για τους γονείς και μια αφορμή για εντάσεις.
Καταλαβαίνοντας το ΠΑΙΔΙ το ΓΟΝΙΟ την ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Όσο περισσότερο κάνουν οι γονείς τις υποχρεώσεις του παιδιού δική τους υπόθεση, τόσο λιγότερο οι υποχρεώσεις του παιδιού όπως είναι το διάβασμα των μαθημάτων του, θα αποτελούν προτεραιότητα για το παιδί. Τα παιδιά που θεωρούν ότι η απόδοσή τους στο σχολείο είναι πιο σπουδαία για τους γονείς τους απ’ ότι είναι για τα ίδια, δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη τους ως προς το διάβασμα. Οι γονείς πάλι φοβούμενοι ότι τα παιδιά τους θα αποκτήσουν «κενά», παρόλο που βλέπουν πως η μέθοδος της υπενθύμισης, της πίεσης, της επιβολής, της τιμωρίας δεν βοηθά, συνεχίζουν να τα πιέζουν.
Πηγή: laoferta.com
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
1.Συνεργαστείτε για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες για διάβασμα. Ας σημειωθεί ότι κάθε άνθρωπος συγκεντρώνεται με διαφορετικό τρόπο. Αν για παράδειγμα το παιδί σας διαβάζει ενώ παράλληλα ακούει μουσική (όποια μουσική) μην επεμβαίνετε. Δεν σημαίνει ότι επειδή εσείς για να συγκεντρωθείτε θέλετε ησυχία το ίδιο ισχύει και για το παιδί σας. Πολύ συχνά συναντούμε πια πολυδιάστατες προσωπικότητες που προσπαθούμε να τις κάνουμε να λειτουργήσουν μονοδιάστατα. Αυτό προκαλεί ανταγωνισμό, θυμό και έλλειψη συνεργασίας.
2.Αν (ιδιαίτερα για μικρά παιδιά) το παιδί σας δεν κάθετε να διαβάσει αλλά κινείτε επιτρέψτε του να το κάνει. Ας φύγουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται από τις νουθεσίες του τύπου «Κάτσε φρόνιμα! Συγκεντρώσου! Μην μπαινοβγαίνεις! Μην κουνιέσαι! Μη σηκώνεσαι!»
3.Αν ο δάσκαλος σας στέλνει κάποιο σημείωμα ή σας τηλεφωνεί για να σας ενημερώσει ότι το παιδί σας πηγαίνει αδιάβαστο, ζητήστε του ένα ραντεβού στο οποίο θα παρευρεθεί και το παιδί σας. Μην κλείσετε τη συνάντηση αυτή με εκείνο το πολύ γνωστό «Σ’τα ‘λεγα εγώ!». Είναι προτιμότερο να πείτε μία ενθαρρυντική φράση όπως: «Πιστεύω σε σένα και είμαι σίγουρη ότι τώρα που ξέρεις θα κάνεις το καλύτερο που μπορείς».
4.Όταν το παιδί σας περιμένει την τελευταία στιγμή για να κάνει τα μαθήματά του, παραμείνετε αμέτοχοι.
5.Αν το παιδί σας παραπονιέται ότι δεν προλαβαίνει να κάνει τα μαθήματά του, ακούστε το με πολύ κατανόηση και προσθέσετε «Έχω την εντύπωση πως νοιώθεις πολύ ταραγμένος γι’ αυτό που σου συμβαίνει!» Αυτή η ταύτιση με το συναίσθημά του είναι πολύ σημαντική βοήθεια. Αποφύγετε τα κηρύγματα.
6.Μοιραστείτε τα συναισθήματά σας μαζί του λέγοντας «Η εκπαίδευση μοιάζει να είναι πολύ σημαντική για μένα και φοβάμαι πως δεν είναι το ίδιο σημαντική για σένα. Πραγματικά εύχομαι να ανακαλύψεις την αξία που έχει το να μαθαίνεις! Αν θέλεις τη βοήθειά μου είμαι στη διάθεσή σου», και παραμείνετε μόνο στο να λύσετε κάποια συγκεκριμένη απορία. Μην διαβάζετε μαζί.
Προγραμματίζοντας το μέλλον
1.Πριν καταλήξετε σε συμπεράσματα παρατηρήστε τι ακριβώς κάνει ως προς τις υποχρεώσεις του για τουλάχιστο μια εβδομάδα. Μετά καθίστε μαζί και συζητήσετε τι παρατηρήσατε, τι επιθυμείτε και τι μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε. Μπορείτε να πείτε πχ. «Όλη την περασμένη εβδομάδα παρατηρούσα ότι ξεκινούσες να κάνεις τις υποχρεώσεις σου πολύ αργά. Πραγματικά θα χαιρόμουν αν ξεκινούσες νωρίτερα και μπορώ να σε βοηθήσω αν θέλεις να προγραμματίσουμε μαζί το χρόνο σου».
2.Πείτε του πως δεν πρόκειται να ξαναγκρινιάξετε ή να ξαναθυμίσετε τις υποχρεώσεις του και ΣΩΠΑΣΤΕ!!!. Αφήστε το να υποστεί τις συνέπειες από το σχολείο. Συνεργαστείτε με το δάσκαλο εξηγώντας τι κάνετε και γιατί.
3.Μην το συγκρίνετε με αδέρφια ή φίλους. Η σύγκριση αποθαρρύνει.
4.Απομακρυνθείτε από το μύθο που λέει πως όσο πιο πολλά πτυχία έχεις τόσο πιο επιτυχημένος είσαι. Θέλετε μια καταρρακωμένη προσωπικότητα με καλούς βαθμούς ή μια υγιή προσωπικότητα με μέτριους ή ακόμη και κακούς βαθμούς; Ξεκαθαρίστε την πρόθεσή σας ως προς αυτό μετά από πολύ σκέψη. Υπάρχουν παιδιά που δεν είναι φτιαγμένα να είναι καλοί μαθητές δεν σημαίνει πως δεν θα γίνουν χρήσιμοι άνθρωποι.
5.Αν πράγματι καταλάβετε πως το παιδί σας χρειάζεται βοήθεια είναι προτιμότερο να τη δώσει κάποιος άλλος ΟΧΙ εσείς. Βάλτε στον προϋπολογισμό σας κάποιον δάσκαλο που θα το βοηθά. Αυτό θα έχει ένα αποτέλεσμα όχι επιθυμητό ως προς τα οικονομικά σας αλλά θα είναι εξαιρετικά βοηθητικό ως προς τη σχέση σας.
Είναι αλήθεια πως το εκπαιδευτικό σύστημα δεν βοηθά ιδιαίτερα και καθώς επικρατεί μία βαθμοθηρική τάση τα προβλήματα ως προς την απόδοση των παιδιών στα μαθήματα μεγαλώνουν συνεχώς. Ας χαλαρώσουν οι γονείς και ας επιτρέψουν στα παιδιά να είναι αυτό που είναι χωρίς να προσπαθούν να επιβάλουν τις δικές τους πεποιθήσεις.
ΕΡΑΤΩ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΛΑΚΗ www.allazo.gr www.elpidoxori.gr

Διαφήμιση

Μαθητές με καλές επιδόσεις και αδιαφορία για τη γνώση. Αυτό θέλουμε;

By

-

August 31, 2018

«Αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση» (Κορνήλιος Καστοριάδης)
Η Μάθηση επιτυγχάνεται με την αγάπη για τη γνώση και όχι με την καλή επίδοση
Προτείνω στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς να κάνουν την εξής έρευνα μέσα στην τάξη: να ζητήσουν από τους άριστους σε επίδοση μαθητές να καταγράψουν ανώνυμα το πως αισθάνονται για το μάθημα που τους διδάσκουν (π.χ τη φυσική ή τα αρχαία) και ποιο είναι το κίνητρό τους για να έχουν καλή επίδοση σε αυτό.
Είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγούν από τις απαντήσεις. Ελάχιστοι μαθητές θα δηλώσουν ότι ο λόγος που είναι καλοί σε ένα μάθημα είναι γιατί τους ενδιαφέρει πραγματικά αυτό το μάθημα.
Αυτό που ίσως δεν έχει ποτέ περάσει από το μυαλό μας, είναι ότι μπορεί ένας μαθητής να είναι αποδοτικός σε ένα μάθημα και ταυτόχρονα να μην βρίσκει κανένα ενδιαφέρον για αυτό ή ακόμα και να το απεχθάνεται. Ότι μπορεί να γράφει άριστα στις εξετάσεις ή να λύνει πολύ δύσκολες ασκήσεις αλλά να μην έχει κατανοήσει κατά βάθος το μάθημα αυτό. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η απόδοση ενός μαθητή σε ένα μάθημα αξιολογείται με βάση την επιτυχία του σε απόλυτα τυποποιημένες δοκιμασίες και τεστ που πιστοποιούν κατά πόσο ο μαθητής εφαρμόζει πιστά τα όσα του έδειξε ο εκπαιδευτικός. Δηλαδή κατά πόσο ο μαθητής έχει καταφέρει να γίνει αντίγραφο του καθηγητή του. Δεν πιστοποιούν όμως το μέγεθος της εμβάθυνσής του στο μάθημα αυτό. Και φυσικά δεν πιστοποιούν και τα αισθήματά του απέναντι σε αυτό.
Η καλλιέργεια της αγάπης για το μάθημα θέλει χρόνο και στην αρχή τουλάχιστον επειδή στηρίζεται στην ανακάλυψη της γνώσης από τους μαθητές και στο ρίσκο που αυτοί παίρνουν σημαίνει πολλά λάθη εκ μέρους τους. Όσον αφορά τα αποτελέσματα στην επίδοσή τους και αυτά χρειάζονται χρόνο και επιμονή αλλά πάντα μια τέτοια επένδυση αποζημιώνει στο τέλος.

Και αλήθεια πως μπορεί ένας μαθητής να αγαπήσει ένα μάθημα και την ίδια την γνώση; Μόνο αν ο εκπαιδευτικός φέρει τον μαθητή σε επαφή με τη γνώση χωρίς να παραγνωρίζει το γεγονός ότι πρόκειται για ένα παιδί με όλα όσα η παιδικότητά του υποδηλώνει. Δηλαδή ότι του αρέσει η περιπέτεια ,το μυστήριο ,το παιχνίδι , να ανακαλύπτει και το κυριότερο ότι δεν του αρέσει καθόλου να του υποδεικνύουν συνέχεια τι να κάνει. Είναι νομίζω φανερό ότι τα παιδιά που φτάνουν σε σημείο να αγαπήσουν την ίδια την γνώση μελλοντικά έχουν και τις μεγαλύτερες πιθανότητες να αξιοποιήσουν δημιουργικά αυτή τη γνώση και όχι μόνο να την χρησιμοποιούν για να περνάνε εξετάσεις. Δεν είναι παράλογο το γεγονός ότι πολλοί μαθητές επιτυγχάνουν υψηλές βαθμολογίες στην έκθεση έχοντας διαβάσει ελάχιστα ή και καθόλου λογοτεχνικά βιβλία;
Είναι τραγικό πάντως το ότι αντί να μαθαίνουμε τα παιδιά να σκέφτονται, να αναζητούν και να αγαπάνε τη γνώση, το μόνο που ζητάμε από αυτά είναι ακρίβεια και ταχύτητα απάντησης σε τυποποιημένες και αποσπασματικές ερωτήσεις και ασκήσεις. Και είναι ακόμα τραγικότερο το ότι οι μαθητές μας έχουν ταυτίσει τη γνώση μόνο με οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει θέμα στις εξετάσεις.
Η Μάθηση έρχεται μέσω «μετάνοιας» του ίδιου του μαθητή και όχι μέσω «τιμωρίας» του μαθητή από τον εκπαιδευτικό
Ο πιο ενδιαφέρων ορισμός για την έννοια της Μάθησης, κατά τη γνώμη μου, είναι εκείνος του Αμερικανού πανεπιστημιακού Peter Senge ο οποίος αναφέρει ότι η μάθηση είναι ένα είδος «μετάνοιας». Τι εννοεί ο Senge; Κατά τη γνώμη μου, εννοεί ότι ο άνθρωπος μαθαίνει όταν αναγνωρίσει ότι η προηγούμενη γνώση του για ένα θέμα ήτανε λάθος ή ελλιπής και αποφασίσει να την αντικαταστήσει ή πλαισιώσει με μια νέα γνώση για την οποία πείστηκε ότι είναι ορθότερη ή πληρέστερη. Με άλλα λόγια η μάθηση είναι ελεύθερη επιλογή του μαθητή μετά από «μετάνοια» και όχι κάτι που εξαναγκάστηκε να κάνει. Όμως για να φτάσει ένας μαθητής στο σημείο να «μετανοήσει» πρέπει πρωτίστως να έχει δικαίωμα στο λάθος. Συνήθως όμως κάθε λάθος του μαθητή «πληρώνεται» είτε με μείωση του βαθμού ή με την απόρριψη που νιώθει ο μαθητής που έκανε το λάθος αφού ο εκπαιδευτικός προστρέχει να τον διορθώσει, να του πει το σωστό ή να δώσει το λόγο σε ένα άλλο μαθητή. Αυτό πέρα από την απόρριψη που νιώθει ο μαθητής τον κάνει να αντιστέκεται στη νέα γνώση που προσπαθεί κάποιος να του επιβάλλει. Μόνο η παιδαγωγική αξιοποίηση του λάθους μπορεί να οδηγήσει στη «μετάνοια» και ως εκ τούτου σε εθελούσια μάθηση. Η Μάθηση λοιπόν έρχεται μέσω «μετάνοιας» του ίδιου του μαθητή και όχι μέσω «τιμωρίας» του μαθητή από τον εκπαιδευτικό.
Η Μάθηση είναι πράξη αμφισβήτησης κάθε αυθεντίας, ακόμα και του ίδιου του δασκάλου
Η πραγματική μάθηση είναι κείνη που βοηθά τους μαθητές να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του δικού τους εαυτού όμως και όχι κάποιου άλλου πρότυπου εαυτού που τους πλασάρεται. Που απελευθερώνει τους μαθητές από κάθε φόβο ,από κάθε δόγμα , και τους επιτρέπει την αμφισβήτηση κάθε αυθεντίας και κάθε εξουσίας. Ακόμα και του ίδιου του δασκάλου τους. Κυρίως του δασκάλου τους. Αντί να συμβαίνει αυτό όμως έχουμε την πλήρη εξάρτηση και την πλήρη υποταγή των μαθητών στην αυθεντία του δασκάλου.
Όπως κατά την εφηβεία τα παιδιά για να ωριμάσουν είναι απαραίτητο να απορρίψουν το μέχρι τότε ρόλο των γονέων τους, διεκδικώντας έναν πιο ισότιμο με αυτούς ρόλο, έτσι και οι μαθητές πρέπει να απορρίψουν την αυθεντία του δασκάλου τους για να διεκδικήσουν μόνοι τους τη γνώση, με το δάσκαλο σε ένα εντελώς διαφορετικό ρόλο: δίπλα τους και όχι από πάνω τους. Ας φανταστούμε δύο ανθρώπους να προχωράνε μαζί : ένα παιδί και τον εκπαιδευτικό. Στην αρχή, όσο το παιδί είναι μικρό ο εκπαιδευτικός ίσως χρειάζεται να κρατάει τον μαθητή από το χέρι και να τον καθοδηγεί. Όσο όμως το παιδί μεγαλώνει ο εκπαιδευτικός οφείλει να επιδιώκει κάτι που ενδεχομένως ακούγεται παράλογο: την αυτοκατάργησή του. Τελικά δηλαδή να φτάσει και στο σημείο να είναι τελείως αχρείαστος όσον αφορά την παροχή γνώσης στο μαθητή. Βέβαια μιλάμε για ιδανικές καταστάσεις τις οποίες όμως οφείλουμε να τις έχουμε κατά νου ώστε ,τουλάχιστον, να μην κινούμαστε προς την αντίθετη κατεύθυνση ,πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει στην εκπαίδευση στη χώρα μας, όπου ο εκπαιδευτικός έχει τον απόλυτο πρωταγωνιστικό ρόλο και οι μαθητές είναι απλοί θεατές στη διαδικασία της μάθησης.
Για τη Μάθηση απαιτείται πρωτίστως γενική παιδεία, αλλά όταν ανακαλύπτονται κλίσεις και ταλέντα πρέπει να ενισχύονται
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα πάσχει από γνωσιοκεντρισμό, δηλαδή είναι προσκολλημένο στη παροχή αποσπασματικών γνώσεων και πληροφοριών. Όμως άλλο πράγμα είναι η γνώσεις και άλλο η Γνώση. Το όλον της Γνώσης εξανεμίζεται όταν κονιορτοποιείται.
Επίσης , όσο περισσότερο προσπαθούμε να στοιβάξουμε το μυαλό των μαθητών με γνώσεις τόσο μένουν οι καρδιές τους άδειες. Αυτός ο υποβιβασμός της σημασίας των συναισθημάτων στη διαδικασία της μάθησης γεννά εύλογα ερωτηματικά. Και τι αλήθεια μπορεί να καλλιεργήσει τον συναισθηματικό κόσμο των μαθητών στο σχολείο; Χωρίς αμφιβολία, ένα βασικό στοιχείο είναι οι Τέχνες. Όση ανάγκη έχουν οι μαθητές τις γνώσεις άλλη τόση ανάγκη έχουν τις Τέχνες. Ο Νίτσε έλεγε ότι «για να μην καταστραφούμε από τη γνώση, έχουμε την τέχνη». Όμως παρόλα αυτά έχει επικρατήσει ένα είδος κοινωνικού στερεότυπου που θεωρεί ότι το σχολείο πρέπει να γνωρίζει στους μαθητές μόνο τις επιστήμες και ότι την τέχνη ,τη μουσική ,το θέατρο, τον χορό, τα εικαστικά, την άθληση μπορούν να την αναζητήσουν οι μαθητές στην κοινωνία, δηλαδή εξωσχολικά, αφού αυτά δεν είναι για όλους. Επίσης ένας άλλος στερεοτυπικός λόγος που προβάλλεται είναι ότι αυτά είναι περιττά αφού δεν οδηγούν σε επάγγελμα. Και όπως όλα τα στερεοτυπικά μοτίβα έτσι και τούτο είναι αυθαίρετο: γιατί αν το σκεπτικό λέει ότι στο σχολείο δεν κάνουν όλοι π.χ χορό γιατί ελάχιστοι θα γίνουν χορευτές, με το ίδιο σκεπτικό θα πρέπει να ερωτηθούμε «γιατί τότε κάνουν όλοι π.χ φυσική αφού ελάχιστοι επίσης θα γίνουν φυσικοί»;
Κατά τη γνώμη μου, όλοι οι μαθητές στο σχολείο, πρέπει να τα κάνουν όλα. Και να τα δοκιμάζουν όλα. Και αν κάποιος έχει μια ιδιαίτερη κλίση κάπου, αυτή πρέπει να επισημαίνεται και να καλλιεργείται ακόμα περισσότερο. Φανταστείτε π.χ μόνο σε πόσους «μουσικούς» δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ανακαλύψουν ποτέ τους το ταλέντο τους, πόσοι «ζωγράφοι» και «ηθοποιοί» δεν μάθανε ποτέ το χάρισμα που είχαν, και πόσα «μαθηματικά μυαλά» αναγκάστηκαν να θυσιάσουν την ικανότητά τους στο βωμό της επιτυχίας τους στις εξετάσεις, λύνοντας ξανά και ξανά τυποποιημένες ασκήσεις.
Η Μάθηση δεν επιτρέπεται να ωθεί μαθητές σε «μαθημένη ανημπόρια»
Ποια είναι η ιδιαιτερότητα που έχει ο άνθρωπος σε σχέση με υπόλοιπα έμβια όντα; Μπορεί να συνεργάζεται. Εκεί ακριβώς έχει στηρίξει όλη αυτή την ανάπτυξη του πολιτισμού του. Αντί το σχολείο να καλλιεργεί αυτή του την ιδιότητα κάνει το ακριβώς αντίθετο. Τον μαθαίνει πώς να ανταγωνίζεται τους άλλους. Τον μπολιάζει στον ατομικισμό και στον αριβισμό. Και όσο για εκείνους τους μαθητές που δυσκολεύονται να ακολουθήσουν το ρυθμό των άλλων τους τσακίζει την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση κολλώντας τους από μια ταμπέλα του αδύναμου ή κακού μαθητή που αναγόμενη στο μέλλον μπορεί να μετατραπεί σε «επαγγελματικά ανίκανος και αποτυχημένος». Λίγοι ξεφεύγουν από αυτή την αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Υπάρχει μια έννοια που παρόλο που είναι συγκεκριμένη μαθησιακή διαταραχή εγώ θα τολμήσω να την χρησιμοποιήσω συμβολικά. Λέγεται «μαθημένη ανημπόρια» (learned helplessness) και σχετίζεται με την άμεση πεποίθηση πολλών μαθητών ότι «δεν είμαι ικανός να κάνω κάτι γιατί δεν είμαι αρκετά καλός, έξυπνος, ταλαντούχος». Όπως είναι φυσικό τα παιδιά αυτά παραιτούνται από την προσπάθεια και έχουν χαμηλή επίδοση και αυτοπεποίθηση. Όσοι από εσάς είστε εκπαιδευτικοί σίγουρα θα έχετε συναντήσει πάρα πολλά τέτοια παιδιά που «τα έχει πάρει από κάτω» και αδυνατούν να ακολουθήσουν τα άλλα. Αν μιλήσετε με μερικά από αυτά θα σας πουν το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια: ότι δεν τα καταφέρνουν στα μαθήματα. Αμέσως θα νιώσετε την ματαίωσή τους και την χαμηλή τους αυτοεκτίμηση. Αυτά είναι τα «παιδιά καρυδότσουφλα» που το σχολείο σαν ποτάμι τα παρασέρνει από εδώ και από εκεί μέχρι να ξεβραστούν σε κάποια όχθη χωρίς ποτέ κανείς να νοιαστεί ή να ασχοληθεί. Είναι αυτονόητο ότι αυτά τα παιδιά χρειάζονται εξατομικευμένη ενίσχυση ,τουλάχιστον για κάποιο διάστημα. Ότι χρειάζονται βοήθεια και εκτός τάξης ,αλλά δυστυχώς στη χώρα μας έχουμε σχεδόν καταργήσει το θεσμό της ενισχυτικής διδασκαλίας. Όμως ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν φροντίζει ,πριν από όλα, τους αδύναμους δεν μπορεί να αναφέρεται σε ίσες ευκαιρίες μάθησης. Το σχολείο λοιπόν οφείλει ,όχι μόνο να δίνει σε όλους ίσες ευκαιρίες αλλά και πολλές δεύτερες ευκαιρίες.
Τελικά πρέπει να αναρωτηθούμε τι θέλουμε πρωτίστως για τους μαθητές μας; Καλές επιδόσεις ή αγάπη για τη γνώση; Στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχουμε ξεκάθαρη στάση υπέρ των επιδόσεων ως μοναδικό κίνητρο μάθησης. Δυστυχώς έτσι όπως είναι δομημένο το εκπαιδευτικό μας σύστημα η καλλιέργεια της αγάπης για τη γνώση είναι αντιστρόφως ανάλογη με την επίδοση. Το ιδανικό θα ήταν να είχαμε καλές επιδόσεις με πρωτεύον κίνητρο την αγάπη για τη γνώση. Τουλάχιστον ας κινηθούμε προς τα εκεί, έτσι για αρχή.

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός
http://dimitristsirigotis.blogspot.gr/

Διαφήμιση

Παιδικών σταθμών το ανάγνωσμα

By

-

August 31, 2018

Και ξαφνικά έρχεται η στιγμή που ο μικρός ανθρωπάκος πρέπει να πάει στον παιδικό σταθμό. Είτε είναι δύο είτε τριών είτε τεσσάρων χρονών, πάντα είναι δύσκολο και πάντα χρειάζεται προσαρμογή.
Ναι αγαπητοί μου εκπαιδευτικοί, είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού παιδικού σταθμού, προσαρμογή!
Διότι σκεφτείτε το εαυτό σας και την καθημερινή σας ρουτίνα, ξαφνικά σε μία μέρα να αλλάζει λέγοντάς σας πως από σήμερα και στο εξής θα είσαι μαζί με άλλα είκοσι άγνωστα άτομα και δεν θα πρέπει να γκρινιάζεις. Αντιθέτως, θα πρέπει να περνάς ευχάριστα και θα υπακούς σε κανόνες και εντολές.
Παρ’ όλα αυτά κάποιοι έχουν την πεποίθηση πως η προσαρμογή δημιουργεί αναστάτωση στα υπόλοιπα παιδιά με εργαζόμενες μαμάδες, που βλέποντας την άλλη μαμά να είναι από έξω θυμήθηκαν πως η δική τους μαμά τα άφησε και έφυγε. Από μία άποψη έχει βάση και δημιουργεί στην πράξη όντως πρόβλημα. Απλώς δεν φταίνε ούτε οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ούτε οι μαμάδες που έχουν την δυνατότητα να εφαρμόσουν το σύστημα της ήπιας προσαρμογής.
Γιατί, πριν από αυτό το άρθρο, κάποιοι άλλοι έχουν δουλέψει πάνω στον ψυχισμό του ανθρωπάκου και ανακάλυψαν πως προσαρμόζοντας το κάθε παιδί σταδιακά και σεβόμενοι την κάθε διαφορετική προσωπικότητα τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ευχάριστα. Γιατί το μικρό παιδάκι, που στα μάτια του όλα φαντάζουν μεγάλα και επικίνδυνα δημιουργώντας του φόβο και ανασφάλεια, πρέπει να εμπιστευτεί αγόγγυστα έναν ξένο. Έναν άνθρωπο χωρίς την παρουσία προσώπου-αναφοράς του που είναι η μητέρα του. Σίγουρα το πρόσωπο της μαμάς είναι αναντικατάστατο και κανείς δεν ζητά ο παιδαγωγός να αντικαταστήσει την μαμά. Αλλά η ενσυναίσθηση που θα δείξει στο βρεφάκι ή το νήπιο θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του.
Το μοντελο του Βερολίνου, λοιπόν, εξηγεί πως η ήπια και σταδιακή προσαρμογή φέρει θετικά αποτελέσματα και το παιδί αποδέχεται τη νέα πραγματικότητα πιο εύκολα. Εμπιστοσύνη. Μία μικρή λέξη με μεγάλη σημασία που προσκρούει στον τοίχο του εγωιστικού σάβανου που σαν πέπλο τυλίγει τον ενήλικα-ειδήμονα. Όχι, δεν είναι ό,τι καλύτερο να έχεις είκοσι παιδιά να κλαίνε και να πρέπει εσύ και μόνο εσύ να τα παρηγορήσεις.
Το πρόβλημα,όμως, έγκειται στην έλλειψη Κράτους-Πρόνοιας. Μία ολιγόωρη άδεια στην εργαζόμενη μαμά κάθε μέρα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα θα έλυνε τα χέρια σε όλους τους εμπλεκόμενους .
Αλλά ξέρω αγαπητέ μου εργοδότη ότι και εσύ έχεις τα δίκια σου. Η κρίση σε έχει γονατίσει και είναι δύσκολο να ανεχτείς κάτι τέτοιο όταν έχεις να αντιμετωπίσεις και τον ανταγωνισμό. Αλλά για σκέψου εάν επρόκειτο για το δικό σου παιδί, θα ήθελες να υποφέρει; Και εδώ έρχεται να κολλήσει η λέξη αλληλεγγύη. Αν ως λαός είχαμε καλλιεργήσει καλύτερα το αίσθημα της αλληλεγγύης θα είχαμε ξεπεράσει πολλούς σκοπέλους στην κοινωνία μας.
Και αφού ολοκληρώθηκε η προσαρμογή, έρχεται η γνωριμία με τον χώρο και τους ανθρώπου που τον απαρτίζουν. Γιατί οι παιδικοί σταθμοί οφείλουν να πληρούν αυστηρούς κανόνες υγιεινής, διότι οι ηλικίες που κινούνται στους παιδικούς σταθμούς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και ευάλωτες. Φωτεινοί και χαρούμενοι χώροι προσεγμένοι και να μοσχοβολούν καθαριότητα. Καλά αεριζόμενες αίθουσες, καθαρές τουαλέτες στο ύψος των παιδιών για να μπορούν τα λίγο μεγαλύτερα παιδάκια να αυτοεξυπηρετούνται.
Γενικώς, επειδή αυτός θα είναι ο μικρόκοσμός τους θα πρέπει όλα να είναι στο ύψος τους, για να μπορούν να χειρίζονται πράγματα και καταστάσεις
Από τη λίστα δεν πρέπει να παραλείψουμε την αυλή. Ο ζωτικός χώρος των παιδιών. Το οξυγόνο τους. Ο καθαρός αέρας και ο ήλιος.Το παιχνίδι, που τόσο στερούνται τα μικρά ανθρωπάκια στα διαμερίσματα-κλουβιά, ενώ είναι υψίστης σημασίας για την ψυχοκινητική τους ανάπτυξη αλλά και προστασίας τους από τις ιώσεις. Αυλές με τηρούμενους κανόνες ασφαλείας, πόρτα που κλειδώνει και παιχνίδια για να εκτονώνεται η παιδική φαντασία.
Και ερχόμαστε στον σπουδαίο ρόλο που διαδραματίζει ο παιδαγωγός. Καταρχάς, όσα πτυχία και να έχει κάποιος όσα MBA, όσες ημερίδες και σεμινάρια να έχει παρακολουθήσει, εάν δεν έχει αγάπη για τα παιδιά, είναι μάταιος κόπος. Οι ταμπέλες και οι χαρακτηρισμοί δεν βοηθούν σίγουρα το παιδί ένα άγνωστο περιβάλλον. Επίσης, ο παιδαγωγός πρέπει να έχει άστρο. Άστρο δημιουργικότητας και φαντασίας. Γιατί, όσα παραμύθια και αν ακούσουν τίποτα δεν κερδίζει περισσότερο τα παιδιά όσο ένα διαδραστικό παιχνίδι που εξιτάρει την φαντασία τους.
Δημιουργικότητα,λοιπόν, και αγάπη. Δύο βασικοί άξονες που μπορούν να ανακουφίσουν την παιδική ψυχούλα από την απομάκρυνση που βιώνουν από το πρόσωπο αναφοράς τους. Τη μαμά τους.
Μέσα σε όλα τα άλλα ακούγονται ξαφνικά και οι λέξεις σκεφτούλης, καρεκλάκι σκέψης, όλα καλά κουκουλωμένα με καθωσπρεπισμό για την ίδια λέξη: Τιμωρία. Πώς μπορείς να βάλεις ένα δίχρονο να σκεφτεί τί έκανε, όταν αυτό δεν έχει αναπτύξει το τμήμα του εγκεφάλου και είναι ανώριμο ηλικιακά να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις.Και αν νομίζετε πως οι τιμωρίες πιάνουν τόπο τότε απατάστε οικτρά, αφού από φόβο και μόνο υπακούν. Έτσι, δημιουργούμε παιδιά χωρίς δική τους επιλογή πειθήνια όργανα στις δικές μας εγωιστικές απαιτήσεις.
Η μίμηση θα βοηθούσε περισσότερο κάνοντας την αρχή οι γονείς στο σπίτι αλλά και στη συνέχεια από τους ίδιους τους παιδαγωγούς σε κάθε παιδικό σταθμό.
Μην ξεχνάτε πώς οι μεγάλοι είμαστε υπεύθυνοι για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας που αιμορραγεί από ψυχικά μη ισορροπημένους ανθρώπους που δεν μπορούν να συνάψουν ανθρώπινες σκέψεις. Εσείς, αυτό το μέλλον θέλετε να πλάσετε στα παιδιά σας;

Μαρία Κουκουγιάννη

Διαφήμιση

Το Άγχος των Γονιών να γίνουν τα Παιδιά τους αυτό που Προσδοκούν

By

-

August 30, 2018

Συζητώντας με νέους γονείς και συγκεντρώνοντας τις εμπειρίες τους, διαπίστωσα ότι το μεγαλύτερο άγχος τους είναι πώς θα μεγαλώσουν ένα “καλό” παιδί. Βαρύς ρόλος αυτός για ένα παιδί ιδιαίτερα όταν είναι πολύ δύσκολο να
ξεχωρίσει με σαφήνεια ποια είναι τα όρια του καλού και του κακού. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι στο μυαλό των παιδιών που έχουν πολλές απορίες, τα πάντα μπορούν να πράξουν χωρίς περιορισμούς στην προσπάθειά τους να εξερευνήσουν τον κόσμο.

Συλλέγοντας λοιπόν σαν ντεντέκτιβ τις παρατηρήσεις των γονιών για τα παιδιά τους, διαπίστωσα ότι οι περισσότεροι, για να μην πω όλοι, επικεντρώνουν την προσοχή τους στις ζημιές, τις ζαβολιές, τις αταξίες των παιδιών τους και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά τους είναι ανυπάκουα, ατίθασα, ζωηρά, τεμπέλικα και γενικά ζουν “επικινδύνως”. Επειδή όμως το νόμισμα έχει δυο όψεις μ’ αρέσει να σκέφτομαι την πλευρά των παιδιών, γιατί, όπως έχω πει πολλές φορές, ως παιδαγωγός προσπαθώ να θυμηθώ τι ένιωθα σαν παιδί τι με πείραζε και με ενοχλούσε βαθιά στην ψυχή μου.

Σκεφτείτε να ήσασταν εσείς τα παιδιά που θέλουν να απλώσουν τα χέρια τους για να εξερευνήσουν το άγνωστο και να ακούν συνέχεια παρατηρήσεις όπως “μην τρέχεις, θα πέσεις”, “μην πιάνεις το βάζο, θα σπάσει”, “μην πιάνεις το ποτήρι, θα σου πέσει”, “μην πειράζεις τα άλλα παιδιά, θα σε χτυπήσουν”, “μην περπατάς στα νερά, θα γλιστρήσεις”… Σκεφτείτε ακόμα τη μαμά σας ή τον μπαμπά σας να λένε, να λένε, να λένε και να εξηγούν το ίδιο πράγμα σ’ ένα παιδί που από τις πρώτες λέξεις δεν ακούει τίποτα γιατί δεν το κατανοεί. Ακόμη χειρότερα σκεφτείτε να σας βάζουν σε τιμωρία να μη βγείτε από το δωμάτιο ή να μην πάτε στο πάρκο, κι εσείς απλά να μην έχετε καταλάβει για ποιο λόγο. Νομίζω ότι το μόνο σίγουρο είναι ότι απλώς θα επαναλαμβάνατε τα ίδια λάθη, τις ίδιες αταξίες, γιατί πολύ απλά, οι συνεχείς παρατηρήσεις και τιμωρίες κάνουν ένα παιδί να πιστέψει ότι είναι ένα “κακό” παιδί και τελικά να γίνει.

Πώς μπορούμε όμως πραγματικά να “χτίσουμε” τη συμπεριφορά του “καλού παιδιού”; Νομίζω πως μια καλή αρχή θα ήταν να παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις κινήσεις των παιδιών, χωρίς όμως συνεχείς παρατηρήσεις και παρεμβάσεις, αφήνοντας ελεύθερη την προσπάθειά τους. Αυτό οδηγεί τα παιδιά να πιστέψουν πρώτα στον εαυτό τους κι έπειτα να ενθαρρυνθούν στην προσπάθειά τους. Για παράδειγμα, όταν το παιδί σας προσπαθεί να φτιάξει μια κατασκευή με τα τουβλάκια του και δεν μπορεί, συνήθως τα πετάει κάτω θυμωμένα ή ζητάει από τους γονείς να το φτιάξουν. Η πιο συνηθισμένη αντίδραση είναι είτε να το μαλώσουν γιατί τα πετάει, είτε να φτιάξουν οι ίδιοι την κατασκευή γιατί το παιδί μπορεί να γκρινιάζει. Με υπομονή, καλή διάθεση και χιούμορ μπορείτε να εκτονώσετε αυτήν την “πίεση” του παιδιού. Αρχικά δοκιμάστε να το προτρέψτε να ξαναπροσπαθήσει, γιατί είστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρει. Αν βλέπετε ότι δεν μπορεί, ρωτήστε το αν θέλει να του δείξετε “κόλπα” για να το καταφέρει. Μέσα από “δοκιμές” και “λάθη”θα το οδηγήσετε στην επίτευξη του στόχου του και στην ικανοποίηση ότι μπορεί τελικά να καταφέρει κάποια πράγματα και να νιώθει ότι “μεγαλώνει”.

Θυμάμαι μια φορά η μικρή μου αδελφούλα όταν ήταν 3 ετών, την πήγαινε η μητέρα μου στο πάρκο. Εκείνη προσπαθούσε να ανέβει τα σκαλιά της τσουλήθρας αλλά γλιστρούσε, έκλαιγε και φώναζε συνέχεια τη μαμά. Εκείνη την ανέβασε αρκετές φορές, αλλά έπρεπε να της “μάθει” ότι μπορεί και μόνη της. Της έδειξε ότι θα πιάνει τα κάγκελα με τα δυο της χέρια, ότι θα ανεβάζει ένα-ένα τα πόδια της χωρίς να προσπερνάει κάποιο σκαλοπάτι. Έπεσε μια-δυο φορές, η μαμά φυσικά την πρόσεχε αλλά δεν τη μάλωνε, ούτε της έλεγε “στο είπα εγώ”, μόνο της έλεγε “έλα, προσπάθησε πάλι“, μιλώντας της με σιγουριά ότι θα τα καταφέρει. Στο τέλος το πίστεψε κι εκείνη και δε φοβόταν, επειδή είχε πέσει μια-δυο φορές προσπαθώντας.

Επίσης θυμάμαι μια άλλη φορά, όταν η αδελφούλα μου ήταν 2,5 χρονών, είχαμε πάει στη θάλασσα για μπάνιο. Η μικρή πήγαινε στην ακροθαλασσιά και όπως πατούσε με τα ποδαράκια της, την έπαιρνε το κυματάκι κι έπεφτε με τα μούτρα μέσα στο νερό. Οι υπόλοιποι γονείς που βρίσκονταν εκεί, σηκώνονταν συνεχώς φωνάζοντας στα παιδιά τους, τα σήκωναν και τα έπαιρναν κοντά τους για να μην πέσουν στο νερό. Ο πατέρας μου απλώς την παρακολουθούσε με προσοχή από πολύ κοντινή απόσταση. Όταν εκείνη γύριζε και τον κοιτούσε με δάκρυα στα μάτια γιατί έπεφτε στο νερό, την άφηνε να σηκωθεί μόνη της και να ξαναπροσπαθήσει. Μετά από πολλές προσπάθειες η μικρή κατάλαβε ότι έπρεπε να πατάει γερά και με τα δυο πόδια πριν προχωρήσει και να ελέγχει το βάρος του σώματός της για να ισορροπήσει. Όταν το κατάφερε χάρηκε πολύ γιατί αισθάνθηκε ικανοποίηση επειδή και οι δυο γονείς την άφησαν να προσπαθήσει και επειδή τελικά τα κατάφερε.

Στο τέλος κάθε μέρας κάθε γονιός μπορεί να αναρωτηθεί πόσες φορές έκανε παρατηρήσεις, μοίρασε τιμωρίες, ώστε να κάνει το παιδί του να πιστέψει για τον εαυτό του ότι είναι “κακό” παιδί., και πόσες φορές το ενθάρρυνε να κάνει νέες προσπάθειες για να βελτιώσει τις επιδόσεις του ώστε να πιστέψει ότι είναι “καλό” παιδί. Στη ζυγαριά στο τέλος της ημέρας, στόχος είναι οι ενθαρρύνσεις να είναι περισσότερες από τις αποθαρρύνσεις. Πειραματιστείτε, τα αποτελέσματα θα σας εντυπωσιάσουν.

Υπογραφή κειμένου: Ανθή Ψωμά

Πηγη: https://nipianthakia.blogspot.com/2018/02/blog-post_16.html

Διαφήμιση

Φέτος γίνε ο δάσκαλος που θα ήθελες να έχεις

By

-

August 30, 2018

Και αν δεν ξέρεις ποιος δάσκαλος να γίνεις, γίνε μαθητής. Γύρνα πίσω στα χρόνια τα μαθητικά σου. Θυμήσου ποιους καθηγητές αγάπησες και ποιους όχι και γιατί.

Αγάπησες εκείνους που σου μετέδωσαν την αγάπη τους για το μάθημα. Εκείνους που άνοιξαν δρόμους στη σκέψη τους. Θυμάσαι ακόμα και τώρα εκείνον τον καθηγητή που σε πήρε από το χέρι και συζήτησε μαζί σου για το θέμα που σε απασχολούσε. Τον άλλον το δάσκαλο που δεν έβαζε πολλές ασκήσεις για το σπίτι τον θυμάσαι; Αναμοχλεύοντας το παρελθόν σου θα ανακαλύψεις όλα εκείνα τα στοιχεία σε έκαναν να συμπαθήσεις το δάσκαλο σου.

Οι πιο πολλοί καθηγητές γίναμε καθηγητές γιατί αποφοιτήσαμε από μια παιδαγωγική ή φιλολογική σχολή. Εξεταστήκαμε σε πολλά παιδαγωγικά μαθήματα. Σε όλα διαπρέψαμε. Μα όταν έφτασε η ώρα να διδάξουμε το μόνο που γνωρίζαμε ήταν το αντικείμενο μας. Ούτε το πως μα ούτε και το γιατί γνωρίζαμε.

Από την μία η απαξίωση του εκπαιδευτικού, από την άλλη ο χαμηλός μισθός και η τυποποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αποτέλεσαν τις αιτίες που γίναμε οι γραφικοί καθηγητές. Τοποθετήσαμε εμάς, το μάθημα και τους μαθητές μέσα σε ένα πλαίσιο τόσο συμβατικό που θα έλεγε κανείς πως δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά μονάχα μια αναπαραγωγή των δασκάλων του μεσαίωνα. Βέβαια διαφέρουμε. Δε βάζουμε τιμωρίες ούτε βέργα έχουμε. Ναι, ευτυχώς. Αυτές οι απαρχαιωμένες μέθοδοι έχουν εκλείψει από την σχολική ζωή. Όμως ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ, δάσκαλε, αντικατέστησες την τιμωρία με τις αμέτρητες ασκήσεις και την αποστήθιση. Αντί για βέργα, έχεις βαθμούς. Αλίμονο σε όποιον τολμήσει “να μην πει μάθημα“. Οι βαθμοί σου είναι εκεί για να του θυμίσουν πώς αν δε διαβάσει θα στερηθεί προνόμια.

Και φυσικά το αντεπιχείρημα σου θα είναι μια φράση μόνο : “Έτσι είναι το σύστημα. Έτσι έμαθα. Έτσι θα μάθουν”. Βέβαια πολλές φορές ακούς και το “Έλα μωρέ τι θα πάθουν με μερικές ασκήσεις; Αυτή είναι η δουλειά τους”. Μα αυτός ο καθηγητής δεν υπήρξε ποτέ παιδί; Δεν ήθελε να παίξει;

Και έπειτα είναι και εκείνο το μάθημα. Μέσα στα στεγανά ενός σχολείου, μιας μουντής αίθουσας προσδοκά ο καθηγητής να αγαπήσει το παιδί το σχολείο. Προσδοκά πώς οι σελίδες ενός βιβλίου θα σταθούν ικανές για να γεμίσει ο μαθητής με γνώσεις. Λες και το μυαλό του μαθητή είναι υπολογιστής ή εγκυκλοπαίδεια. Λες και άμα χαθεί ένα δράμι γνώσης θα χάσει η χώρα ένα μυαλό. Λες και αν δεν πάρει καλούς βαθμούς, δε θα προκόψει.

Αν αντί για στείρα γνώση πρόσφερες διάδραση, αν αντί για βαθμούς διέγειρες τη φαντασία των παιδιών θα ήσουν ο δάσκαλος που θα ήθελες να γίνεις. Ο δάσκαλος που θα ήθελες να αγαπήσουν οι μαθητές σου. Ξέρω, δάσκαλε, δεν θα αναγνωρίσει κανένας το έργο σου. Όμως θα έχεις βοηθήσει μια χούφτα παιδιώ να αγαπήσουν το σχολείο. Θα έχεις βάλει το λιθαράκι σου να χτιστεί μια εικόνα για το δάσκαλο αντάξια του έργου του. Λειτούργημα κάνουμε και είμαστε υπεύθυνοι για όσα θα καλλιεργηθούν στην ψυχή, στην καρδιά και στο μυαλό των παιδιών.

Φέτος, απέδειξε πως δεν είσαι συνώνυμο των βαθμών και των εργασιών. Φέτος, προσπάθησε να μην γίνεις ο καθηγητής εκείνος που προωθεί τον ικανότερο και τον καλύτερο, μα εκείνος που θα εμφυσήσει στη ψυχή του πιο αδύναμου, του πιο αδιάφορου την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για ένα μέλλον που η σκέψη του δεν θα είναι μια τυφλή αναπαραγωγή των βιβλίων που παπαγάλισε.

Φέτος γίνε εσύ ο μαθητής, δάσκαλε, και άσε τα παιδιά να σε διδάξουν. Να χαράξουν αυτά το δρόμο και το μονοπάτι πάνω στο οποίο θα καλλιεργήσεις, όχι τη γνώση, μα την αγάπη για μάθηση.

Άσε τα παιδιά να φτάσουν μόνα τους στη γνώση. Να την ανακαλύψουν μαθαίνοντας…Εσύ, μόνο, δώσε τα εργαλεία για να την ανακαλύψουν. Αυτή τη σχολική χρονιά ας γίνει το σχολείο η αγαπημένη καθημερινή συνήθεια των παιδιών.

Γίνε φέτος ο δάσκαλος που θα ήθελες να έχεις…

Από φέτος και για πάντα!!!

Ευαγγελία Τζιάκα

Διαφήμιση

Ευάγγελος Παπανούτσος

By

-

August 29, 2018

http://tvxs.gr/news/paideia/eyag-papanoytsos-o-daskalos-synthlibei-xrono-mesa-toy-kai-paramenei-paidi

Ο Ευάγγελος Παπανούτσος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους παιδαγωγούς, φιλοσόφους και δοκιμιογράφους του 20^ου αι. Κατάγοταν από το Σοπωτό της Αχαίας. Η συμβολή του στην λειτουργία και στην ανακαίνιση της ελληνικής παιδείας είναι ευρέως γνωστή. Από τις κυριότερες μεταρρυθμίσεις του είναι η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας στην Εκπαίδευση και ο διαχωρισμός της σε Γυμνάσιο και Λύκειο. Το εκπαιδευτικό του έργο υπέστη έντονη κριτική από την δικτατορία των Συνταγματαρχών και αναιρέθηκε όλη την περίοδο του 1967-1974. Αργότερα, όμως, με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Ράλλη βασίστηκε στις δικές του ιδέες.

Από το 1915-1919 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Παν/μίου Αθηνών. Κατά την τριετία 1924-1927, με υποτροφία του πλούσιου Αλεξανδρινού Χ.Νομικού έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία και τη Γαλλία και το 1927 ονομάστηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Παν/μίου της Τυβίγγης. Η διατριβή του είχε τίτλο “Το θρησκευτικό βίωμα στον Πλάτωνα”. Υπηρέτησε την Εκπαίδευση από το 1920 και πέρασε από όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας. Μετά από την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς διορίστηκε Γενικός Διευθυντής και αργότερα από το 1950 Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας από τον τότε πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου. Δίδαξε επί 20 χρόνια Φιλοσοφία, Ψυχολογία και Παιδαγωγικά στο μορφωτικό Ίδρυμα( Λαικό Παν.) <<Αθήναιον>>, όπου ίδρυσε ο ίδιος. Στη μεταπολίτευση εκλέχτηκε βουλευτής Επικρατείας κατά την περίοδο 1974-1977, με την ένωση Κέντρου. Το 1977 εκλέχτηκε Επίτιμος Πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Απεβίωσε στις 2 Μαίου του 1982.

Ο Παπανούτσος έγινε περισσότερο γνωστός με το παιδαγωγικό του έργο και ειδικότερα, με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964, της κυβέρνησης του Γ.Παπανδρέου:

α) στην ανάπτυξη της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης,

β) στην αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων σπουδών,

γ) στην καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας ως ισότιμης με την καθαρεύουσα,

δ) στην 9χρονη δωρεάν και υποχρεωτική εκπαίδευση,

ε) στην ίδρυση νέων Παν/μίων,

στ) στη σίτιση και δωρεάν μεταφορά των μαθητών κ.ά.

Αναμφισβήτητα είχε πλατιά μόρφωση, φυσική ευφράδεια, δίδασκε συναρπαστικά, ήξερε να δένεται με το ακροατήριό του, έγραφε σωστά τη γλώσσα και την φρόντιζε. Ήξερε από ξένες γλώσσες και μετέφρασε πολλούς ξένους όρους στη γλώσσα μας. Μελετηρός και πάντα ενημερωμένος στους τομείς που τον ενδιέφεραν. Ήταν ο διαβασμένος. Ο φιλοσοφημένος δάσκαλος – παιδαγωγός που ήταν έτοιμος να εξηγήσει, ότι του ζητούσαν. Έγραψε δεκάδες βιβλία, καθώς και άρθρα στις εφημερίδες, όπως στην εβδομαδιαία εφημερίδα το Βήμα.

Είχε εκθέσει στο βιβλίο του ‘’Δρόμοι της Ζωής’’ την ουσία του δασκάλου: << Δάσκαλος δεν είναι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά μας τα σχολικά γράμματα, μουσική, καλούς τρόπους …Αυτά τα μαθήματα είναι εξωτερικά…. Μένουν στην επιφάνεια σαν τα ρούχα που φοράμε. Δεν εισχωρούν παραμέσα στην ψυχή μας, δεν μας πλάθουν, δεν μας διαμορφώνουν αυτό που λέμε προσωπικότητα: πνεύμα, ήθος, χαρακτήρα. Εκτός αν εκείνοι που τα προσφέρουν δεν περιορίζονται στην απλή μετάδοση γνώσεων, αλλά τα χρησιμοποιούν ως μέσα για να πετύχουν το στόχο της διαμόρφωσης της προσωπικότητας.>>

<< Δάσκαλος είναι αυτός που παραμένοντας ενήλικος μπορεί να γίνεται παιδί και κάθε χρόνο με τα νέα παιδιά που έρχονται στα χέρια του, να γίνεται παιδί. Τούτο μπορούμε να το διατυπώσουμε αλλιώς. Ο αληθινός δάσκαλος ενηλικιώνεται παραμένοντας παιδί στην ψυχή, άνθρωπος δηλαδή εύπλαστος, δροσερός, αγνός. Αδύνατο να φανταστεί κανείς πόσο δύσκολο, σχεδόν υπεράνθρωπο είναι αυτό που ζητούμε, να συνθλίψει μέσα του το χρόνο, να γερνάει φυσιολογικά και όμως να μένει νέος στην ψυχή για να μπορεί να έχει πρόσβαση στα αισθήματα, στις σκέψεις, στις επιθυμίες του νέου ανθρώπου που θα διαπαιδαγωγήσει, να τον καταλαβαίνει, να χαίρεται, να διασκεδάζει μαζί του, να σκέπτεται τις σκέψεις του, να επιθυμεί τις επιθυμίες του, να πονάει τον πόνο του…. Επίσης, πετυχημένος είναι ο δάσκαλος που έκανε τον μαθητή τόσο ώριμο, με το έργο του που εκείνος δεν τον χρειάζεται πια… Ο θρίαμβός του είναι να κάνει τον μαθητή, έναν νέο αυθύπαρκτο και ανεξάρτητο- στον τρόπο που μεθοδεύει τις παρατηρήσεις και τις σκέψεις του…..>>.

Για το τέλος αφήνει την κύρια αρετή του δασκάλου, η οποία θα πρέπει να είναι η αγάπη του για το παιδί. Στο παιδί που δεν είναι δικό του, αλλά γίνεται δικό του, όταν συνδεθεί μαζί του, μέσα από την παιδευτική διαδικασία. Είναι απίστευτο με πόση αγάπη ένας αληθινός δάσκαλος αφοσιώνεται στα παιδιά του. Το παιδί που του εμπιστεύτηκαν να διδάξει, γίνεται ο άξονας της ζωής του , αυτό της δίνει περιεχόμενο και γίνεται ο άξονας της ζωής του. Ο άξιος δάσκαλος είναι δημιουργός, αυτό πρέπει να σκέφτεται, όταν ξεκινά το μάθημα. Θα δημιουργήσει πάντοτε κάτι νέο και πρωτότυπο , κάτι που δεν είχε, που δεν θα μπορούσε να γίνει μέχρι τώρα.

Αυτή ήταν η τόσο υψηλή ιδεολογία του, η οποία ας αποτελέσει τουλάχιστον το κίνητρο προβληματισμού, σκέψης ή περισυλλογής για να αναλογιστούμε το πώς θα ξεχωρίσουμε ή θα υπάρξουμε ως πραγματικός και καλός δάσκαλος.

Άρτεμις Πράπα

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%85%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%C

Διαφήμιση

Είσαι όπως μπορείς να είσαι και όπως χρειάζεται να είσαι

By

-

August 29, 2018

Και ξανά πίσω στις θεραπείες. Ξανά πίσω στα προσωπικά ταξίδια ανθρώπων, ξανά πίσω στην μάχη πόνου κ δημιουργίας κ ξανά πίσω σε συναισθηματικές διαδρομές.

Και στην πρώτη συνάντηση με την Ε, έσκασε μπροστά μου ένα προσωπικό ταξίδι ενός ανθρώπου που βρισκόταν στο Όριο ανάμεσα στην πτώση και στην ελπίδα να μην πέσει. Μπήκε μέσα στο γραφείο επιφυλακτική, συγκρατημένη αλλά με μια μικρή ελπίδα ότι όλο αυτό θα βγει σε κάτι καλό. Τα σκυλιά μου την λάτρεψαν αλλά κ της Ε η καρδιά χαμογέλασε μόλις τα είδε.

Ένα παραμελημένο και κακοποιημένο παιδί με τρομερή ευαισθησία ξεδιπλώθηκε μπροστά μου και ένας ενήλικας που βασανιζόταν από το στράγγισμα των λέξεων ” Δεν πρέπει να Είμαι έτσι και δεν πρέπει να Νιώθω έτσι”

Της είπα ότι δεν υπάρχουν κανόνες για το πως νιώθουμε κ δεν υπάρχουν πρέπει ή δεν πρέπει στα συναισθήματα. Συνέχιζε να με κοιτάει με επιφύλαξη.

Αχ αυτή η ματιά των θεραπευτών, η ματιά που μπροστά σου ανοίγει όλο το κλειστό πλαίσιο της ύπαρξης του ανθρώπου. Αυτή η βιωματική ματιά που ξεδιπλώνει μπροστά σου όλο το πλαίσιο αναφοράς ενός ανθρώπου, βλέπει όλα τα μεταμορφωμένα συναισθήματα και προσπαθεί να βάλει σε λόγια και να επικοινωνήσει αυτό που ο ίδιος ο θεραπευόμενος προσδοκεί.

Να ακούς ένας άνθρωπο να σου λέει ότι ” Δεν πρέπει να είμαι έτσι” κ να συναισθάνεσαι ότι η εσωτερική μάχη μέσα του, αυτή η καταραμένη μάχη το μόνο που κάνει είναι τον διαμελίζει ακόμα πιο πολύ.

Αυτές είναι οι θεραπείες.

Αλλά η Ε χρειαζόταν λόγια και της τα έδωσα με την ελπίδα ότι για αρχή θα αποχρωματίσω κάτι μέσα της.

Της είπα

” Είσαι όπως μπορείς να είσαι και όπως χρειάζεται να είσαι. Είσαι αυτό που στο Τώρα μπορείς να είσαι για να επιβιώσεις και αυτό που είσαι είναι μια πορεία. Η πορεία είναι δική σου και μέσα στην πορεία άλλαξες και έγινες ο άνθρωπος που τώρα μέσα προσπαθεί να αφεθεί στην ανάδυση της εσωτερικής του πραγματικότητας που όμως χρειάζεται να την βιώσει. Και κάθε βιωματική αλλαγή είναι δύσκολη και πολλές φορές πονάει. Εμπιστεύσου εσένα μέσα από εμένα για να πραγματωθεί αυτό που αποφάσισες να ξεκινήσεις”

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Πηγη: https://antigonisimeonidou.wordpress.com/

Διαφήμιση

Η αποδοχή δεν είναι υποταγή

By

-

August 29, 2018