Ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά και πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της διδασκαλίας είναι οι εναλλαγές. Ακόμα και η ίδια ομάδα μαθητών μπορεί να έχει διαφορετική δυναμική μέρα με τη μέρα. Οπότε είναι αρκετά δύσκολο για τον οποιοδήποτε δάσκαλο, έμπειρο ή μη, να προβλέψει τη δυναμική μιας πολυπολιτισμικής τάξης.
Όταν μπήκα για πρώτη φορά σε μια τάξη στην Αγγλία όπου οι μαθητές ήταν στην κυριολεξία από όλο τον κόσμο, ήταν μια περίοδος της ζωής μου όπου αμφισβητούσα το κατά πόσο θα συνέχιζα τη διδασκαλία. Και εκεί ήταν που οι ελπίδες μου για το ρόλο ως δασκάλα αναπτερώθηκαν.
Σε μια τέτοια τάξη οι αντιθέσεις μπορεί να είναι τεράστιες, αλλά είναι και αυτές που αποτελούν το συνδετικό ιστό μιας τάξης. Οι ομιλητικοί ισπανόφωνοι, με τη σωστή καθοδήγηση πάντα, μπορούν να συνεργαστούν με τους περισσότερο εσωστρεφείς Ασιάτες, και ούτω καθ’ εξής. Ήταν εντυπωσιακό το ενδιαφέρον που έδειχναν οι περισσότεροι για το μάθημα, αλλά κυρίως ο ένας για τον άλλο, για την καθημερινή τους ζωή, για τα ήθη και τα έθιμα, για την κουλτούρα τους γενικά.
Πέρα από τη τάξη όμως, μπορούσαν να μάθουν ο ένας από τον άλλο μέσω της κοινωνικής συναναστροφής. Τους έβλεπες παντού μαζί, από το εστιατόριο μέχρι τα μαγαζιά της πόλης, και σε εκδρομές. Δεν είχαν κοινό γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας και, όταν η επικοινωνία δεν ήταν δυνατή, βοηθούσε ο ένας τον άλλο με τη γλώσσα. Και αυτό νομίζω ήταν που θα χαροποιούσε κάθε δάσκαλο, το να βοηθάνε οι μαθητές του ο ένας τον άλλο, και έτσι, σιγά σιγά, ο ρόλος του δασκάλου να μειώνεται σημαντικά.
Κάθε φορά που επιστρέφω σε αυτό το σχολείο αισθάνομαι ευλογημένη γιατί είναι σαν να μου ανοίχτηκε ένα παράθυρο σε όλο τον κόσμο. Οι μαθητές μου είναι σαν μικρογραφία όλου του κόσμου, τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί την ίδια στιγμή, χωρίς τις εχθρότητες που αποδίδουν στα έθνη το κέρδος και η πολιτική. Και αντίστοιχα, έτσι θέλω να συνεχίσω να βλέπω τον κόσμο, σαν μια ανομοιογενή τάξη όπου ο ένας έχει να μάθει τόσα από τον άλλο.
Ποια αισθητική ανάγκη υπαγορεύει την ενασχόλησή σου στα μονοπάτια της λογοτεχνικής πένας;
Η ενασχόληση με τη συγγραφή ήταν ένα προσωπικό στοίχημα με τον εαυτό μου ότι μπορώ να υπερβώ την παγιωμένη ψυχοσύνθεσή μου, μπορώ να εκφράσω και να αποτυπώσω σκέψεις και συναισθήματα κόντρα στην τετριμμένη καθημερινή μου πραγματικότητα. Χρόνια ένιωθα την εσωτερική ανάγκη συγγραφής, απλά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να πραγματοποιηθεί. Απώτερος στόχος μου ήταν να βρω ανταπόκριση και να καταφέρω να περάσω μηνύματα που θα αγγίξουν και άλλες ψυχές.
Κατά την πορεία της συγγραφής σου εσύ οδηγείς τους ήρωες ή αυτοί οδηγούν εσένα;
Η σχέση με τους ήρωες πάντα είναι αμφίδρομη. Στην αρχή τους οδηγείς εσύ, έχεις τον πλήρη έλεγχο, στην πορεία όμως όσο εξελίσσεται η πλοκή και ξεδιπλώνεται η προσωπικότητα τους αντιλαμβάνεσαι ότι λοξοδρομούν, παίρνουν τα ηνία, σε ωθούν και σε καθοδηγούν σε αχαρτογράφητα μονοπάτια. Τότε αντιλαμβάνεσαι τη μαγεία, αφήνεσαι και το απολαμβάνεις. Τελικά ποιος απολαμβάνει περισσότερο το ταξίδι; Ο οδηγός ή ο συνοδηγός; Το ιδανικό είναι να βρεθείς και στις δυο θέσεις.
Ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από το πόνημα σας;
Το μήνυμα είναι απλό και ξεκάθαρο. Πριν αφορίσεις οτιδήποτε διαφορετικό ή ξένο προς την ιδιοσυγκρασία σου, βγάλε τις παρωπίδες και δες. Διώξε το φόβο και τα “πρέπει” και νιώσε το νόημα της λέξης “θέλω”. Τότε μόνο είσαι σε θέση να κρίνεις ακόμα και να κατακρίνεις.
Ποια συναισθήματα, ποια χρώματα ντύνουν την ψυχή σας την ώρα που ξεδιπλώνετε τις σκέψεις σας;
Δύσκολο να περιγραφεί. Ανάμικτα συναισθήματα, εναλλαγή χαράς, λύπης, φόβου, νοσταλγίας, θυμού, και οίκτου. Ουράνιο τόξο, πανδαισία χρωμάτων ανάλογα με την περίσταση. Σύγκρουση λογικής και συναισθημάτων. Το μυαλό δημιουργεί και η ψυχή ζωγραφίζει και στολίζει. Τελικά συνυπάρχουν αρμονικά και ο στόχος επιτυγχάνεται.
Ποια στοιχεία προσελκύουν και καθιστούν ένα πόνημα λογοτεχνικά πετυχημένο;
Ο καθένας έχει μια ιστορία να διηγηθεί και ίσως θεωρεί ότι αξίζει να την διηγηθεί. Αξίζει όμως πραγματικά; Μπορεί να την παρουσιάσει; Να μη συγχέουμε την εμπορική με τη λογοτεχνική επιτυχία. Μπορεί ένα καλό βιβλίο να μη τύχει της ανάλογης προσοχής, προώθησης και δημοσιότητας. Αν όμως έχει αγγίξει κάποιες ψυχές -όχι πολλές απαραίτητα-, τότε σίγουρα είναι πετυχημένο. Ο απόλυτος κριτής κάθε λογοτεχνικού πονήματος είναι το αναγνωστικό κοινό. Αν η αφήγηση είναι ενδιαφέρουσα, αν έχει απήχηση σε κάποιους αναγνώστες, τότε σίγουρα είναι πετυχημένο.
“Η λογοτεχνία έχει πάντα ένα τόνο προφητείας, που στο τέλος καταλήγει να γίνεται επικαιρότητα” Καμύ. Είναι χρήσιμη η λογοτεχνία στην εποχή της κρίσης;
Πάντα ήταν και θα παραμείνει χρήσιμη. Οτιδήποτε αφυπνίζει συνειδήσεις και θωρακίζει το μυαλό είναι ανεκτίμητο. Στην εποχή της αποχαύνωσης και του στείρου μιμητισμού, η λογοτεχνία φέρνει την ελπίδα, βάζει τα γρανάζια του μυαλού και της φαντασίας σε κίνηση, φέρνει χαμόγελο στα χείλη και επιτρέπει στους ανθρώπους να ονειρευτούν -πολύ σημαντικό να ονειρεύεσαι, στις μέρες μας σπανίζει. Μεταμορφώνει ευτυχώς τα ανθρώπινα όντα σε ανθρώπινες υπάρξεις με αισθήματα και συναισθήματα που δραπετεύουν από την καθημερινή ρομποτοποιησή τους. Ας λάβουμε σοβαρά υπόψη τη ρήση του Ι. Μ Παναγιωτόπουλου «ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να γίνει «υπεράνθρωπος» ξέχασε να παραμείνει άνθρωπος».
Οι πνευματικοί ταγοί μπορούν να σώσουν τα τιμαλφή ενός λαού;
Αλήθεια ποια είναι τα τιμαλφή ενός λαού; Έχει επίγνωση ο ίδιος ο λαός; Εκτιμά την αξία τους; Μάλλον όχι, διότι θα τα προστάτευε. Κανένας λαός που δε θέλει να σώσει τον πολιτισμό του και την ιστορία του, δεν μπορεί να σωθεί. Σίγουρα κάποιοι πνευματικοί άνθρωποι μπορούν να βάλουν τροχοπέδη στην αλλοτρίωση και στον εθνομηδενισμό, μπορούν αν θέλουν να ανακόψουν την κατρακύλα, δυστυχώς όμως μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να μεγαλουργήσει ή να αυτοκαταστραφεί.
Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση που έχετε υιοθετήσει στα λογοτεχνικά σας βήματα;
Πολλές οι αγαπημένες μου φράσεις, θα ξεχώριζα όμως δυο. Τη μια που βρίσκεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου μου «Δυο μήνες μόνο…».
«Έζησα όπως ήθελα, όχι όπως ήθελαν, όπως μου επέβαλαν, και δεν έχω απωθημένα»
Και η δεύτερη
«Ό,τι αγαπάς, δεν το σκοτώνεις ακόμα και αν δεν το αποκτήσεις ποτέ».
Το βιβλίο ‘Δυο μήνες μόνο…’ είναι η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα.
Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στη Μαρία Χριστοδούλου.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Είναι αισθηματικό μυθιστόρημα.
Τι γίνεται όταν ο κυνηγός δεν μπορεί να παγιδεύσει το θήραμά του, αλλά αυτοπαγιδεύεται; Όταν από θύτης γίνεται θύμα;
Ο Άκης, σαραντάρης και επιτυχημένος, σαλπάρει για να κυνηγήσει το απαγορευμένο απωθημένο του, την υπάλληλό του Άννα. Σύντομα βρίσκεται έρμαιο και παιχνιδάκι στα χέρια της Άννας, που αποδεικνύεται δύσκολος χαρακτήρας και έμπειρος παίκτης. Μπορεί να ξεφύγει; Θέλει να ξεφύγει; Μπορεί να αντισταθεί; Θέλει να αντισταθεί; Θα βιώσει τον έρωτα της φαντασίας του ή θα εγκλωβιστεί ανάμεσα στα «θέλω» και στα «πρέπει»; Και ποια είναι η στάση της γυναίκας του της Ευανθίας; Δήμιος ή σωτήρας;
Είναι ψέμα ότι ο έρωτας θέλει δύο. Στον έρωτα, είσαι μόνος σου. Μόνος σου αγωνίζεσαι, μόνος σου υποφέρεις, μόνος σου χάνεις τον ύπνο σου, μόνος σου παραδίνεσαι. Όταν υπάρχει το Μαζί, τότε είναι Αγάπη.
Μαύρος Παναγιώτης -Σύντομο βιογραφικό
Ο Μαύρος Παναγιώτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη λίγο πριν από τη μεταπολίτευση. Γιος μεσοαστικής οικογένειας δυτικών συνοικιών σπούδασε στο ΑΠΘ και στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Birmingham της Μ. Βρετανίας. Ασχολείται από το 1995 με τα γράμματα, με έμφαση στη διδακτική.
Κριτικές για το βιβλίο δημοσιευμένες στο site του εκδοτικού www.ocelotos.gr. Η κριτική του δημοσιογράφου Γρηγοριάδη βρίσκεται και στο οπισθόφυλλο της β’ έκδοσης.
Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών 5, Δεκέμβριος 12, 2017
Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε άλλους, αλλά μερικές φορές πέφτω πάνω σε βιβλία που, χωρίς κανένα προφανή λόγο, θέλω οπωσδήποτε να τα διαβάσω. Με αυτό εννοώ ότι δεν έχω διαβάσει κάποια κριτική που να με εξιτάρει, δεν είναι γραμμένα από συγγραφέα που ακολουθώ, στην περίληψή τους δεν γράφει κάτι που να μου δημιουργεί περιέργεια ή επιθυμία να το αποκτήσω για να μάθω κάτι (συνήθως συμβαίνει με ιστορικού περιεχομένου βιβλία αυτό το τελευταίο). Απλά θέλω οπωσδήποτε να τα διαβάσω και ο λόγος παραμένει ακαθόριστος. Ε, αυτό ακριβώς συνέβη με το βιβλίο «Δυο μήνες μόνο…». Διάβασα στην περίληψη για τον Άκη, άντρα σαραντάρη που «σαλπάρει για να κυνηγήσει το απαγορευμένο απωθημένο του, την υπάλληλό του Άννα…» και αυτόματα μου δημιουργήθηκαν συνειρμοί για βιβλία που συμβαίνει το αντίστροφο: γυναίκες που ερωτεύονται ακατάλληλους άντρες και «…βρίσκονται έρμαιο και παιχνιδάκι στα χέρια τους…». Σκέφτηκα αυτόματα δύο διαφορετικά πράγματα: …ότι επιτέλους κάποιος έγραψε ένα βιβλίο που να δίνει την αντρική άποψη επί του θέματος και ότι πολύ θα χαρώ να δω μια γυναίκα να τυραννάει έναν άντρα. Η υπόθεση του βιβλίου αφορούσε ακριβώς αυτό που φαίνεται από το οπισθόφυλλο σε γενικές γραμμές: ο Άκης, παντρεμένος με δύο παιδιά και πετυχημένος επαγγελματίας, ερωτεύεται την υπάλληλό του Άννα και προσπαθεί να την κατακτήσει και να συνάψει σχέση μαζί της. Ήταν όμως αυτό που περίμενα; Όχι. Καθόλου. Περίμενα να διαβάσω ένα βιβλίο όπου ο πρωταγωνιστής θα ήταν «κυνηγός», ότι όταν θα γινόταν «έρμαιο και παιχνιδάκι» στα χέρια της Άννας, η γυναικεία αλληλεγγύη θα ξυπνούσε μέσα μου και θα το χαιρόμουν, ότι αυτόματα θα έπαιρνα το μέρος της γυναίκας του και θα κατέληγα να σιχαίνομαι τον Άκη. Ναι, καλά. Δεν ήταν έτσι. Ήδη από τις πρώτες σελίδες, μου βγήκε ένα «Ωχ, αυτός ρε συ δεν μοιάζει και τόσο κακός όσο νόμιζα, σα να ‘χει κάποιο δίκιο μου φαίνεται». «Εγώ πάλι νιώθω ότι μέχρι τώρα ήμουν η εικόνα που ήθελε ο κοινωνικός ιστός μου, πνίγομαι, ασφυκτιώ, «βοήθεια» μου φωνάζω. Καιρός να κάνω αυτό που ονειρεύομαι.» …σκέφτεται ο Άκης, και κάπου εκεί αναγκαστικά εγώ παραμερίζω τις όποιες προκαταλήψεις μου εναντίον των αντρών που επιθυμούν να συνάψουν εξωσυζυγικές σχέσεις και στρώνομαι να διαβάσω για να δω τι θα γίνει μετά… Ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει έναν ήρωα αληθινό, σύγχρονο, που ενώ τα έχει όλα στη ζωή του και χωρίς να ζητάει κάτι παραπάνω… ερωτεύεται. Δεν το επιχείρησε, απλά έγινε. Και με λόγο απλό, σαν να διαβάζουμε ημερολόγιο, με γραφή σε πρώτο πρόσωπο, παρακολουθούμε τις σκέψεις, τις κινήσεις και τα συναισθήματά του. Δεν είναι βαρύ ή κουραστικό το βιβλίο, απεναντίας είναι γραμμένο με ανάλαφρο και ευχάριστο τρόπο. Η πλοκή είναι γρήγορη, εξηγούνται τα πάντα, δεν προσβάλλει κανέναν και δεν προωθεί τις εξωσυζυγικές σχέσεις. Γέλασα κιόλας πολλές φορές, ειδικά στα σημεία που έπρεπε να αντιμετωπίσει τη γυναίκα του, γελούσα δυνατά. Και όταν έκλεισα το βιβλίο, έμεινα με ένα χαμόγελο να σκέφτομαι τους προβληματισμούς που ο συγγραφέας βάζει στο στόμα του Άκη ιδιαίτερα στο τελευταίο κεφάλαιο. Πιστεύω έγινα λίγο πιο σοφή όσον αφορά την αντρική ιδιοσυγκρασία, ήταν λίγο σαν να κρυφακούω μια αντροπαρέα να συζητά με ειλικρίνεια για τους προβληματισμούς ενός μέλους της (υποθέτοντας βέβαια ότι σε μια αντροπαρέα καταφέρνουν όλα τα μέλη να μιλήσουν σοβαρά για τα συναισθηματικής φύσεως προβλήματα ενός άντρα, χωρίς να γελοιοποιήσουν την κατάσταση- χιούμορ κάνω, μην τσατίζεστε). Χαίρομαι πολύ που τελικά διάβασα το βιβλίο «Δυο μήνες μόνο…». Δεν διέκρινα σε κανένα σημείο αδυναμίες που συνήθως είναι εμφανείς σε νέους συγγραφείς και ειλικρινά θα ήθελα να δω και άλλα βιβλία από τον κ. Μαύρο στο μέλλον, τα συγχαρητήριά μου.
Ανθή Τσουνάκη, αναγνώστρια
Ενδιαφέρον βιβλίο με πρωτότυπο εξώφυλλο και έξυπνο λεξιλόγιο. Άμεσο, χιουμοριστικό με γρήγορες εναλλαγές, καθόλου κουραστικό, καθόλου υπερβολικό, εξαιρετική η περιγραφή των συναισθημάτων των ηρώων. Με λίγα λόγια η καλύτερη συντροφιά του φετινού καλοκαιριού!
Γιώργος Γρηγοριάδης, δημοσιογράφος ΑΝΤ1
Βρέθηκε στα χέρια μου το βιβλίο, λόγω τίτλου και το διάβασα σε λιγότερο από δύο απογεύματα παρά την πίεση του χρόνου που έχω… δεν συνηθίζω να σχολιάζω αλλά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά… Γλαφυρός όπου χρειάζεται, μεστός στα περισσότερα σημεία του διηγήματός του. Ένα μυθιστόρημα με έντονη και γρήγορη εναλλαγή συναισθημάτων, με τον Άκη να κάνει την αυτοκριτική του, ταυτόχρονα όμως να ασκεί και έντονη κριτική στην Άννα που όπως ο ίδιος αφήνει να εννοηθεί, η… γυναίκα «σαύρα» από θύμα έγινε θύτης. Ένα βιβλίο βγαλμένο από την ζωή που αντικατοπτρίζει ίσως στο έπακρο αυτό που προκαλεί το «απαγορευμένο» σε έναν οικογενειάρχη. Δείχνει ξεκάθαρα πώς μπορεί να έρθουν τα πάνω κάτω από τη μια στιγμή στην άλλη. Ένα βιβλίο «ύμνος» στο άγνωστο, αυτό που θέλεις να εξερευνήσεις, να γευτείς, αυτό που δεν διστάζεις για χάρη του να τσαλακωθείς αφού σου έχει ξυπνήσει συναισθήματα που είχες καλά κρυμμένα μέσα σου. Ο Άκης άνοιξε τα φτερά του για να πετάξει στο όνειρο χωρίς να υπολογίζει τι θα γίνει αν σπάσουν στον αέρα. Αυτό έχει σημασία όμως. Όταν ακολουθείς τα θέλω σου, τα «μη» και τα «πρέπει» των άλλων τα κάνεις πέρα. Αυτό έκανε ο Άκης και τα έχει καλά με τον εαυτό του.
BELCHATOW POLAND - MAY 02 2013: Modern white keyboard with colored social network buttons.
Είναι παγκοσμίως παραδεχτό ότι ζούμε σε μια εποχή εξέχουσας και τάχιστης τεχνολογικής ανάπτυξης. Μέρα με τη μέρα καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε νέες εξελίξεις και δεδομένα. Προηγουμένως το γεγονός αυτό έμοιαζε ευρέως αδιανόητο ή και ουδαμώς ασύλληπτο. Η τεχνολογία έχει εισβάλει στην καθημερινότητά μας αφενός για να προάγει λύσεις απλοποιώντας τον τρόπο ζωής μας και αφετέρου να μας σαγηνεύσει σε προκλήσεις αφήνοντάς μας τα ηνία του άρματός της. Τον τελευταίο αιώνα πολλές τεχνολογικές ανακαλύψεις έκαναν αισθητή την παρουσία τους στον τομέα της υγείας, της εκπαίδευσης, της επικοινωνίας, της κοινωνικοπολιτικής μας οργάνωσης κλπ, εκπλήσσοντάς μας με την ταχύτητα της ακμής τους και την εύκολη προσαρμοστικότητα των αποτελεσμάτων τους στο ρυθμό του βίου μας.
Την τελευταία δεκαετία ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου μας καταλαμβάνεται και αφιερώνεται εύκολα στην τεχνολογική εφεύρεση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media). Αυτό συνεπάγεται άλλοτε θετικές και άλλοτε αρνητικές επιπτώσεις στις ανθρώπινες σχέσεις. Το ηλίου φαεινότερο πάντως είναι ότι αλλοιώνεται η ποιότητα των ανθρωπίνων δεσμών. Η σύσταση της μεταξύ μας επικοινωνίας γίνεται εμμεσότερη και τις πιο πολλές φορές εντελώς απρόσωπη. Τη σκυτάλη της κοινωνικοποίησής μας οικειοποιούνται πλέον τα social media μαλθακοποιώντας την εγρήγορση των κοινωνικών μας δεξιοτήτων. Τα συναισθήματά μας παύουν να εκδηλώνονται με προσωπικό – άμεσο τρόπο και καταλήγουν να διοχετεύονται στο δέκτη ως κάτι μηχανοποιήσιμο χάνοντας πλέον τον οικειότερο – αυθόρμητο χαρακτήρα τους. Διυλίζονται με λίγα λόγια στο φίλτρο των εντολών της τεχνολογικής ιδιοσυγκρασίας χάνοντας την υφή και τη σύσταση των ανθρωπιστικών χαρακτηριστικών. Έτσι καθίσταται έκδηλη η αποδυνάμωση της εγρήγορσης της αμεσότερης συναισθηματικής μας πραγμάτωσης ως αποτέλεσμα της μηχανοποιημένης εποχής που διανύουμε.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναμφισβήτητα έχουν αντικαταστήσει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικοποιητικής μας πρωτοβουλίας. Όλες οι εκδηλώσεις εξωτερίκευσης του εαυτού μας καλούνται να θυσιαστούν στο βωμό της τεχνολογικής πρωτοπορίας και της αναζήτησης τρόπων για απλοποίηση της καθημερινής μας ζωής. Ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι γίνονται ολοένα και περισσότερο εσωστρεφείς νίπτοντας τας χείρας τους για οποιαδήποτε ανάληψη αυτόβουλης κοινωνικής δικτύωσης. Ο αυθορμητισμός, η οικειότητα και η ενσυναίσθηση καλλιεργούνται και υιοθετούνται πλέον τηλε-διαδικτυακά. Μέσω των διαδικτυακών εντολών όλα πραγματοποιούνται πιο εύκολα χωρίς καμία αναστολή ή ενδοιασμό, απλώς με το πάτημα ενός κουμπιού. Επιπλέον χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι εξελίξεις της ζωής μας κυλούν με ταχύτερο ρυθμό από ότι προηγουμένως. Επομένως καλούμαστε να συγχρονίσουμε τα δεδομένα της ζωής μας στις απαιτήσεις των τεχνολογικών επιτευγμάτων.
Άραγε πόσο αλλιώτικη θα ήταν η ζωή μας χωρίς τις επεμβάσεις της τεχνολογίας; Ποιες επιπτώσεις έχει η ραγδαία εισβολή της τεχνολογίας στη σύναψη των ανθρωπίνων σχέσεων; Καθίσταται αναγκαίος ένας προβληματισμός και μια ταυτόχρονη ευαισθητοποίηση για το κατά πόσο μας καλύπτει ο σύγχρονος τρόπος της καθημερινότητάς μας και αν τελικά επιθυμούμε να τον αλλάξουμε. Τέλος, θεωρώ ότι η ζωή θα ήταν ευτυχέστερη αν δεν αφήναμε κάποιες ψευδαισθήσεις να μας οδηγούν στην εύρεση διόδων που θα μπορούσαν να την απλοποιήσουν.
Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πολύ ξεχωριστοί, που αξίζει να ζεις, μόνο και μόνο για να τους συναντήσεις, κάποτε…
Αυτές οι δυο γραμμές, απλές, λιτές και χωρίς φιοριτούρες, θα μπορούσαν να εκφράσουν ίσως το νόημα της ζωής καθώς σχεδόν όλοι μας έχουμε συναντήσει ή θα συναντήσουμε έναν τέτοιο άνθρωπο. Και αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποιητές του 20ού αιώνα.
Ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε στην Αθήνα, σε μια πολύτεκνη οικογένεια, το βράδυ της Ανάστασης. Εγγράφεται στη Νομική σχολή Αθηνών την οποία δεν θα τελειώσει ποτέ γιατί θα οργανωθεί στην ΕΠΟΝ. Κατά τη διάρκεια της κατοχής χάνει τον πατέρα του και αργότερα, ενώ βρισκόταν σε εξορία στη Μακρόνησο λόγω της έντονης πολιτικής του δραστηριότητας στην αριστερά, και τη μητέρα του. Σύζυγός του και συμπαραστάτης στα σκληρά χρόνια της εξορίας και στη μετέπειτα δίκη του η Μαρία Στούπα.
Χαρακτηρίστηκε ο ποιητής του έρωτα και, ευτυχώς ή δυστυχώς, είναι γνωστός στη νέα γενιά από τα αποφθέγματα του κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ακόμη και αυτά όμως είναι αρκετά να σε κάνουν να ανατριχιάσεις. Ο λόγος του είναι άμεσος και αληθινός και είναι πολύ δύσκολο να αφήσει κάποιον αδιάφορο καθώς είναι αυτός που μας έμαθε πως «όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί» και πως δεν είναι κακό να νοσταλγούμε όσα δεν έχουμε ζήσει ή δεν θα ζήσουμε ποτέ.
Ο λόγος του, σήμερα, που τα πάντα είναι γρήγορα και αυτοματοποιημένα, ακόμα και οι ανθρώπινες σχέσεις, ίσως ξενίζει κάποιους. Δεν πειράζει. Αυτοί που έχουν γνωρίσει αποσπασματικά τον ποιητή μέσα από τα αποφθέγματα του έχουν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν μέσω από τα μελοποιημένα του ποιήματα και να αισθανθούν τη ζέση του.
Τα περισσότερα από αυτά μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη και βρίσκονται στους δίσκους «της Εξορίας» (1976). «Οκτώβρης ‘78» (1978), «Τα Λυρικά» (1977), και «Λειτουργία Νο 2: Για τα Παιδιά που Σκοτώνονται στον Πόλεμο» αλλά και από το Μάνο Λοΐζο και το Γιώργο Τσαγκάρη. Τα δικά μου αγαπημένα είναι το «Για να σε συναντήσω» του Μανώλη Λιδάκη και το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» σε πρώτη εκτέλεση των Όναρ.
Για όλα αυτά που μας έμαθε αξίζει να τον γνωρίσει και η νέα γενιά που γεννήθηκε μετά το θάνατο του.
Πόσο συχνά λέμε τη φράση: «Έριξα τα μούτρα μου και ζήτησα βοήθεια»; Πόσες φορές κάνουμε στην άκρη φίλους και γνωστούς που προσφέρονται να μας βοηθήσουν, με τη βεβαιότητα πως είμαστε αρκετά καλοί και μόνοι μας ή αρκετά δυνατοί ή αρκετά έξυπνοι; Και άλλες πόσες φορές λέμε: «Ε ναι μπορώ και μόνη μου, χαζή είμαι;»…
Αν δεν ταυτιστήκατε με κανένα από τα παραπάνω, συγχαρητήρια, είστε η εξαίρεση στον κανόνα του αυτάρκη μέσου ενήλικα που έχει διαπαιδαγωγηθεί για να ξέρει και να μπορεί τα πάντα μόνος, χωρίς να χρειάζεται τη βοήθεια κανενός, καθώς το να ζητήσει βοήθεια αποτελεί ένδειξη ανικανότητας και ανεπάρκειας. Αν ταυτιστήκατε… τα νέα δεν είναι καλά. Και δε φταίτε εσείς, αλλά ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεκαετίες, για να μην πω αιώνες τώρα διαπλάθει τέτοιες προσωπικότητες και χαρακτήρες που θεωρούν το «μαζί» ταμπού και το «μόνος» παράσημο.
Αυτό λοιπόν που δε μάθαμε εμείς στο σχολείο, τουλάχιστον οι τριαντάρηδες και άνω, ήταν το πώς να δρούμε και να εργαζόμαστε ως ομάδα. Η παλαιότερη παιδαγωγική έθετε ως παντογνώστη, όπως έχουμε αναλύσει πολλάκις, το δάσκαλο, ενώ ο μαθητής παρακολουθούσε παθητικά και αναπαρήγαγε την ήδη έτοιμη γνώση που του παρεχόταν. Στη συνέχεια ο μαθητής εξασκούσε όσα μάθαινε και τέλος εξεταζόταν πάνω σε εκείνες τις γνώσεις μέσω διαγωνισμάτων στα οποία, για να κριθεί αν θα πετύχαινε στη ζωή του, έπρεπε τουλάχιστον να διαπρέψει.
Η πραγματική ζωή όμως είναι πολύ διαφορετική και τότε κανείς δεν μας προετοίμασε για το πόσα προβλήματα θα βρούμε μπροστά μας στην ενήλικη ζωή τα οποία για να λυθούν δεν αρκούν οι γνώσεις του σχολείου, αλλά απαιτείται η συνδρομή άλλων ατόμων. Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο όρος «ομαδοσυνεργατική μέθοδος/παιδαγωγική». Η χρησιμότητά της έχει ήδη γίνει κατανοητή από τα παραπάνω, καθώς είναι η λύση στο πρόβλημα που παρουσίασα. Ας δούμε όμως και τη θεωρητική της προσέγγιση με μια ματιά.
Η ομαδοσυνεργατική παιδαγωγική, δηλαδή «η κατά ομάδες προετοιμασία και επεξεργασία του διδακτικού αντικειμένου», υποστηρίζεται από τρεις επιστημονικούς κλάδους. Παρακάτω θα αναφερθούμε σύντομα στο ποιοι είναι αυτοί και για ποιους λόγους θεωρούν την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία ως το κλειδί μιας επιτυχημένης εκπαίδευσης.
Αρχικά, το κίνημα της προοδευτικής εκπαίδευσης, με θεμελιωτή τον John Dewey, υιοθέτησε αυτόν τον τρόπο διδασκαλίας καθώς προωθούσε την κοινωνικοποίηση του ατόμου, πράγμα που αποτελούσε ζητούμενο στην παιδαγωγική θεωρία και πράξη του Dewey.
Έπειτα, η κοινωνική ψυχολογία κρίνει απαραίτητη την ομαδοσυνεργατική παιδαγωγική ώστε να αμβλυνθούν οι αντιθέσεις και να αποτραπούν οι κοινωνικές προκαταλήψεις και η αμυντική-επιθετική συμπεριφορά απέναντι στο «Άλλο», το «Ξένο» και το «Διαφορετικό».
Τέλος, η γνωστική ψυχολογία είναι ένας ακόμα κλάδος που υποστηρίζει τη συγκεκριμένη μέθοδο, καθώς σύμφωνα και με τον Vygotsky, «η μάθηση επιτυγχάνεται ,έσα από την επικοινωνία του ατόμου με το κοινωνικό του περιβάλλον».
Εν κατακλείδι, θα λέγαμε πως η ομαδοσυνεργατική μέθοδος μπορεί να φαίνεται κάτι ασυνήθιστο ή πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα, όμως μπορεί να αποφέρει πολλά οφέλη στο μαθητή, τα οποία δεν περιορίζονται στο γνωστικό κομμάτι αλλά επεκτείνονται και στο κοινωνικό. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως μια παιδαγωγική προσανατολισμένη περισσότερο στο «εμείς» και όχι στο «εγώ», πλάθει προσωπικότητες κοινωνικές, δυναμικές και ευπροσάρμοστες στο καινούριο.
«Ο κάθε άνθρωπος που γνωρίζεις, ξέρει κάτι που εσύ αγνοείς». Ας κρατήσουμε αυτή τη φράση και ας θυμόμαστε λοιπόν πως ο καθένας μας, όσες γνώσεις κι αν έχει, πάντα μπορεί να επωφεληθεί από τη συνεργασία με άλλους για να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα σε κάθε του εγχείρημα. Κι αυτό είναι κάτι που όσο πιο νωρίς το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα.
Οι μαθητοκεντρικές και ομαδοσυνεργατικές διαδικασίες της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης συνδέονται με δημοκρατικές και συμμετοχικές εκπαιδευτικές διαδικασίες. Αυτές δεν θα πρέπει απλά και μόνο να προσεγγίζονται και να εξετάζονται θεωρητικά. Αντίθετα, πρέπει να δοκιμάζονται με την πρακτική και την εμπειρία εντός της σχολικής αίθουσας και να εφαρμόζονται στη λήψη αποφάσεων σχετικά με το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της μάθησης. Παραδείγματα από πρώτες εφαρμογές δημοκρατικών διαδικασιών στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα μπορούμε να πάρουμε από το προοδευτικό κίνημα των αρχών του 20ου αιώνα. Στο έργο του Δελμούζου μάλιστα, και στην παρεξηγημένη «Πατριδογνωσία» του, μπορούμε να βρούμε και κάποιες πρώτες νύξεις για το πώς στοιχεία Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης μπορούν να τεθούν στον πυρήνα του σχολικού προγράμματος και να το οργανώσουν ξεκινώντας από απλές έννοιες και τοπικά ζητήματα και διευρύνοντας σταδιακά σε πιο πολύπλοκες έννοιες και πιο οικουμενικά ζητήματα. Ωστόσο, η εκπαίδευση στη δημοκρατία χρειάζεται και ενασχόληση με ψυχολογικά ζητήματα, όπως η δυναμική ομάδων, η ατομική και συλλογική ενδυνάμωση και η προσωπική ενδοσκόπηση. Εφόσον δεχτούμε ότι η υιοθέτηση περισσότερων δημοκρατικών εφαρμογών και καινοτομιών στις σχολικές διαδικασίες αποτελεί ένα αποδοτικότερο πλαίσιο για την εφαρμογή της Π.Ε., σε σύγκριση με το σημερινό δασκαλοκεντρικό πλαίσιο του ελληνικού σχολείου, τότε θα πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά τη σχέση μεταξύ Π.Ε. και «ελεύθερων δημοκρατικών σχολείων». Τα Αειφόρα Σχολεία ή θα είναι και Δημοκρατικά ή δεν θα είναι Αειφόρα!
Βιογραφικό:
Γιώργος Μπλιώνης: είναι Βιολόγος, με ειδίκευση στην Οικολογία. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικολογία στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen της Σκωτίας, ενώ το 2002 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Τμ. Βιολογίας του ΑΠΘ, υπό την επίβλεψη της Καθηγήτριας Δέσποινας Βώκου. Έχει διδάξει Περιβαλλοντική Εκπαίδευση στο Τμ. Βιολογίας του ΑΠΘ από το 2004 έως το 2012 ως έκτακτος διδάσκων. Έχει εκδόσει το βιβλίο “Στα μονοπάτια της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης” (2009, Εκδ. Κέδρος) και πιο πρόσφατα, μαζί με τον Μιχάλη Τρεμόπουλο, το βιβλίο “Η Θεσσαλονίκη των νερών” (2017, Εκδ. Αντιγόνη). Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης και έχει 40χρονη εμπειρία διδασκαλίας παιδιών και ενηλίκων.
Δίδαξε Αγγλικά στη Θεσσαλονίκη σε φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία και σε ιδιαίτερα μαθήματα. Στη Σαουδική Αραβία ήταν νηπιαγωγός αγγλόφωνων παιδιών σε δημόσιο νηπιαγωγείο, στην Αυστραλία δίδαξε Ελληνικά σε παιδιά ομογενών και στην Αγγλία εργάστηκε με παιδιά μεταναστών σε δημόσια σχολεία του Λονδίνου. Επίσης εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών και ως «γονέας» (houseparent) στο παγκοσμίου φήμης σχολείο-οικοτροφείο Σάμερχιλ.
Εκπροσωπεί επίσημα το Σάμερχιλ στην Ελλάδα δίνοντας διαλέξεις για το σχολείο με σκοπό την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση φοιτητών, εκπαιδευτικών, γονέων, επαγγελματιών άλλων ειδικοτήτων που σχετίζονται με βρέφη, παιδιά και νέους και γενικά όσων ενδιαφέρονται για τη βελτίωση της ζωής των παιδιών, των εφήβων και των νέων. Είναι εγγεγραμμένη στον κατάλογο εκπαιδευτικών του Υπουργείου Παιδείας της Αγγλίας.
Από το 1993 είναι μέλος του Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας (orgonomy.org.gr). Ο σύλλογος διοργανώνει διαλέξεις και σεμινάρια που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων στα οποία συγκαταλέγονται η προγεννητική αγωγή, η προώθηση του φυσικού τοκετού και του θηλασμού, η πρόληψη τραυμάτων στα νεογέννητα μωρά, βρέφη και μικρά παιδιά, η εφηβεία και γενικά η ανατροφή υγιών παιδιών.
Η κ.Χατζή θα αναφερθεί στα εξής:
1)Περιληπτική παρουσίαση του σχολείου-οικοτροφείου Σάμερχιλ και του μηνύματός του στον κόσμο. Μετά από 97 χρόνια λειτουργίας δεν είναι πια ένα πειραματικό σχολείο. Η μακρόχρονη και επιτυχημένη πορεία του το καθιστά πολύτιμη πηγή πληροφοριών για γονείς, εκπαιδευτικούς, αλλά και επαγγελματίες άλλων ειδικοτήτων, όπως κοινωνιολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχιάτρους, παιδοψυχολόγους, εγκληματολόγους και γενικά για οποιονδήποτε ασχολείται με παιδιά και νέους ή ενδιαφέρεται για τα παιδιά και τους νέους. Αποτελεί ένα μοντέλο για το πώς η ελευθερία και η δημοκρατία μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τους νέους να εξελιχθούν σε πιο υπεύθυνους πολίτες και πιο αποτελεσματικούς, πιο ισορροπημένους και πιο ευτυχισμένους ενήλικες.
2) 15λεπτη προβολή αυθεντικών αποσπασμάτων από συνελεύσεις στο Σάμερχιλ με σχόλια ενηλίκων πρώην μαθητών του σχολείου.
Η Σοφία Φώτεινα-Χατζηκοκόλη σαν νηπιαγωγός ίδρυσε και διηύθυνε τον Παιδικό Σταθμό-Νηπιαγωγείο “Το Σχολειό μας”, στην Γλυφάδα, Αττικής. Ήταν υπεύθυνη της Σχολής Γονιών στο Καφέ Σχολειό-Κώστας Φωτεινός. Συντονίζει έως σήμερα τις δραστηριότητες του Καφέ Σχολειού, εστιάζοντας στην Ολιστική Ανάπτυξη του παιδιού και των γονιών σε όλα τα επίπεδα: Σώμα, ψυχοδιανοητικό, Πνεύμα., μέσα από Σεμινάρια και Εργαστήρια Αυτογνωσίας, Αυτοπραγμάτωσης, και Παιδείας του Βάθους του Κώστα Φωτεινού. Είναι υπεύθυνη των Εκδόσεων Καφέ Σχολειό. . Από το 2010 εκπαιδεύτηκε στην φιλοσοφία της Himalayan Yoga Meditation και σήμερα είναι Yoga Instructor RYT 500 με την αποδοχή της Yoga Alliance .Εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Συμβούλιο των Ευρωπαίων Γιαγιάδων.
Τα θέματα στα οποία θα αναφερθεί είναι τα εξής:
1.Παιδεία του Βάθους σημαίνει, έμφυτη Σοφία που όλοι έχουμε μέσα μας, ανήκει σε όλους και εξαρτάται μόνο από μας σε ποιόν βαθμό θα την συνειδητοποιήσουμε και θα την βάλουμε σε εφαρμογή στην καθημερινή μας ζωή.
2.Η Παιδεία δεν έχει να κάνει με απομνημόνευση (που μας είναι άχρηστη γιατί η επιστήμη εξελίσσεται)
# Παιδεία σημαίνει Αυτογνωσία, και όταν γνωρίζω τον Εαυτό μπορώ με φυσικό τρόπο να γνωρίσω, να καταλάβω και να αγαπήσω τη φύση, τα ζώα, τα φυτά και τους άλλους γιατί με όλα αυτά είμαι συνδεδεμένος.
3.Η Παιδεία αποκτιέται μόνο με ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ από περιέργεια και ενδιαφέρον.
4.Το αποτέλεσμα της εμπειρίας είναι νέες ιδέες, ανάπτυξη ευφυίας, φαντασίας,ψυχαγωγίας (αγωγής της ψυχής), αυτοαξιολόγηση, σεβασμόςστον εαυτό και τους άλλους, ανάληψη ευθυνώντου εαυτού και για το κοινό καλό.
5. Κατανόηση της αλλαγής της κοσμοθεωρίας μας από το εγώ στο εμείς, από το Είμαι στο Όλο.
Την Παιδεία του Βάθους την έχουμε ζήσει-ασκήσει
Α.-) στο Καφέ Σχολειό Αθήνας από το 1979 έως σήμερα με ενήλικες και παιδιά, ιδιαίτερα με γονείς,
Β.-) στον Παιδικό Σταθμό «Το Σχολειό μας» από το 1981-1989, στην Γλυφάδα, Αθήνα και
Γ.-) από το 2015 έως σήμερα, στον Παιδικό Σταθμό-Νηπιαγωγείο «Το Σχολείο της Φύσης» στον Τρίλοφο Θεσσαλονίκης, όπου εκπαιδεύονται σε αυτήν γονείς και δάσκαλοι, και οι ίδιοι στα παιδιά τους/μας.
Στη διάθεσή σας για ότι άλλο χρειαστεί, τηλ. 6937122768, 210 8670424
Είναι δάσκαλος και εργάζεται από το 1985 σε δημόσια σχολεία. Τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας εργάστηκε σε ολιγοθέσια σχολεία του Ν. Θεσσαλονίκης και του Ν. Ηλείας, ενώ στη συνέχεια σε πολυθέσια σχολεία της Πολίχνης Θεσσαλονίκης. Την τρέχουσα σχολική χρονιά είναι Δ/ντής στο Δημ. Σχολείο Νέας Φιλαδέλφειας του Ν. Θεσσαλονίκης, ενώ για τα προηγούμενα 15 συναπτά έτη διηύθυνε το Δημ. Σχολείο Νεοχωρούδας, όπου σύστησε και λειτούργησε, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Διδασκόντων, τον Σχολικό Συνεταιρισμό “Αλέκτωρ”. Έχει επιδείξει σημαντική κοινωνική και συνδικαλιστική δράση.
Περίληψη εισήγησης:
“Αγωγή ενεργού πολίτη: Λειτουργία σχολικού συνεταιρισμού”
Ο ρόλος του σημερινού σχολείου είναι πολυδιάστατος, αφού, εκτός από τους αμμιγώς γνωστικούς στόχους, στοχεύει στην ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών, στην ανάπτυξη της δημιουργικής και κριτικής τους σκέψης και στην προετοιμασία τους ως των αυριανών υπεύθυνων, δημοκρατικών και ενεργών πολιτών.
Ο θεσμός του σχολικού συνεταιρισμού, ένας θεσμός κοινωνικής ζωής του σχολείου, προβλέπεται στον νόμο-πλαίσιο 1566/1985, με τον οποίο επιχειρείται ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης, και στην Υ.Α. Φ.3/1085/Γ1/1456/2-12-1997 με θέμα “Σύσταση σχολικού συνεταιρισμού”.
Οι μαθητές/τριες του σχολείου, μέλη του συνεταιρισμού, συμμετέχουν στα όργανα διοίκησης, αποφασίζουν, επιλέγουν, διαχειρίζονται τα οικονομικά του, συνεργάζονται, διαπαιδαγωγούνται σχετικά με τις αρχές της αλληλοβοήθειας και της κοινωνικής ευθύνης και αναλαμβάνουν ποικίλες δραστηριότητες.
Αναλαμβάνουν τη λειτουργία του κυλικείου του σχολείου και του σχολικού παντοπωλείου, διαχειρίζονται τη δανειστική βιβλιοθήκη, οργανώνουν το θερμοκήπιο, καλλιεργούν τον λαχανόκηπο, συγκεντρώνουν ανακυκλώσιμα υλικά, λειτουργούν την κινηματογραφική λέσχη, γίνονται παραγωγοί εκπομπών στο ενδοσχολικό ραδιόφωνο, φροντίζουν και εξωραϊζουν το σχολείο, ανοίγουν το σχολείο στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία, στηρίζουν τους συμμαθητές τους με το κοινωνικό παντοπωλείο…
Γίνονται οι αυριανοί υπεύθυνοι, δημοκρατικοί και ενεργοί πολίτες
1η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ο Σύλλογος Εναλλακτικής Εκπαίδευσης ‘Πηγή Παιδείας σε συνεργασία με την Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, την Ευρωπαϊκή Οργάνωση για τα Δημοκρατικά Σχολεία Eudec, και το Γραφείο Περιβαλλοντικής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης, διοργανώνουν την πρώτη Συνδιάσκεψη Εναλλακτικής Εκπαίδευσης, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 13 Μαΐου 2018 και ώρες 10:30- 7:00 μμ. στον 10ο όροφο του κεντρικού κτιρίου της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ.
Στη συνδιάσκεψη θα συμμετάσχουν ατομικά και συλλογικά δάσκαλοι που εφάρμοσαν στις τάξεις τους αρχές και πρακτικές όπως αυτές παρουσιάζονται στη θεωρία και τη μεθοδολογία που ανέπτυξαν πρωτοπόροι παιδαγωγοί (Φρενέ, Στάινερ, Νιλ). Στον πρώτο κύκλο θα παρουσιαστεί ιστορικά η διαδρομή που έχουν καταγράψει κινήματα εναλλακτικής εκπαίδευσης και θα παρουσιαστούν τα σχολεία Σάμερχιλ, η Παιδαγωγική Φρενέ και τα Εξοχικά Παιδαγωγεία της Γερμανίας, όσον αφορά στην Ευρώπη, ενώ από ελληνικής πλευράς θα παρουσιαστεί το έργο του Παρθεναγωγείου Βόλου, του Μαρασλείου, αλλά και του Δημοτικού Διδασκαλείου Θηλέων Θεσσαλονίκης. Ακόμα θα γίνει αναφορά στα Σχολεία του Δάσους.
Κατά το δεύτερο κύκλο, θα δοθεί έμφαση στη δημοκρατική εκπαίδευση (Σάμερχιλ, Ευρωπαϊκή Οργάνωση για τα Δημοκρατικά Σχολεία).
Ο τρίτος κύκλος θα αφορά στην περιβαλλοντική και βιωματική εκπαίδευση, και, τέλος, ο τέταρτος κύκλος θα είναι αφιερωμένος στο πώς έχει/μπορεί να εφαρμοστεί η εναλλακτική εκπαίδευση στη σχολική πράξη και ποια τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από αυτή την εφαρμογή.
Θεματικοί Κύκλοι που θα αναπτυχθούν: Ιστορία της Εναλλακτικής Εκπαίδευσης, Βιωματική Μάθηση, Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, Δημοκρατική Εκπαίδευση και Εφαρμογή στην Σχολική Πράξη.
Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι παρακάτω:
Δρ. Οικολογίας/Βιολογiας Γιώργος Μπλιωνης
Ελισάβετ Γεωργιάδου, Διευθύντρια Σχολείου Φύσης
Άγγελος Πατσiας, συνδημιουργός Big Bang School, συνδημιουργός Του Σχολείου της Φύσης και των Χρωμάτων.
Σοφία Φώτεινα-Χαρτζηκοκόλη, από το Καφέ Σχολείο του Κώστα Φωτεινού
Γιώργος Τσιάκαλος, επίτιμος Καθηγητής του Τμήματος Παιδαγωγικής ΑΠΘ
Αλέξανδρος Γεωργοπουλος Δρ. Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης
Νανά Χατζή, καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας. Η κ. Χατζή διετέλεσε καθηγήτρια στο σχολείο του Σαμερχιλκαι ειναι η επίσημη εκπρόσωπος του στην Ελλάδα.
Αργυρώ Μουμτζιδου, διδακτολόγος με ειδίκευση σε θεματα Πολυγλωσσίας και επαφής πολιτισμών
Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης για τα Δημοκρατικά Σχολεία, γνωστή και ως Eudec Greece.
Χρήστος Καγιάννης, διευθυντής του Δημοτικού σχολείου Φιλαδέλφειας και πρώην διευθυντής του Δημοτικού σχολείου της Νεοχωρούδας, Θεσσαλονίκης
Και μέλη του Συλλόγου Πηγή Παιδείας, ο οποίος έχει την ευθύνη της διοργάνωσης για Θέματα που αφορούν την ιστορία της εναλλακτικής εκπαίδευσης.
Από την εκδήλωση θα κρατηθούν πρακτικά καθώς είναι η πρώτη φορά που διεξάγεται μια τέτοια διοργάνωση στην Ελλάδα.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.
Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.
Με εκτίμηση,
Η Πρόεδρος του Συλλόγου,
Ευαγγελία Τζιάκα
Βιογραφικά Ομιλητών
Άγγελος Πατσιάς:Γεννήθηκα στην Αθήνα το καλοκαίρι του 1985 και μεγάλωσα στην πόλη της Δράμας, σε μια ήσυχη γειτονιά παρέα μ’ ένα ποδήλατο, λάσπες, μουσική και καλούς φίλους. Ο μπαμπάς μου ήταν ο μεγαλύτερος μου δάσκαλος. Ό,τι μου δίδαξε, μου το δίδαξε με σιωπή. Από μικρός έβλεπα ανθρώπους να τον συναντούν στο δρόμο και να τον κοιτούν με αγάπη. Όταν πλέον καταλάβαινα, έμαθα πως όλοι αυτοί, ήταν μαθητές του. Ίσως κάπου εκεί να γεννήθηκε η ορμή να ακολουθήσω τα βήματα αρκετών προγόνων μου και να γίνω και εγώ δάσκαλος.
Ακόμα το προσπαθώ…
Το έργο μου έγινε γνωστό χάρη στους ανθρώπους του Αμαρίου. Συναδέλφους, γονείς και χωριανούς και φυσικά τα παιδιά, όπου όλοι μαζί δημιουργήσαμε στο Δημοτικό Σχολείο Φουρφουρά, μια κοινότητα μάθησης ή οποία αναγνωρίστηκε στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.
Το 2015 έκανα αυτό που έλεγα στους μαθητές μου. Να ακολουθούν τα όνειρά τους. Έφυγα από τον Φουρφουρά και τη δημόσια εκπαίδευση, για να δημιουργήσουμε με τη Βέτα Γεωργιάδου και τον Γιάννη Σωτηράκο ένα νέο δημοτικό Σχολείο στη Θεσσαλονίκη που θα αλλάξει τον τρόπο που σκεφτόμαστε το σχολείο και την εκπαίδευση.
Το Big Bang School.
Σήμερα ζω στην Καστοριά με τη γυναίκα μου και τα δυο μου κορίτσια, ζώντας την πολύτιμη οικογένεια και δουλεύοντας παράλληλα το όνειρο που ετοιμάζεται στη Θεσσαλονίκη.
Ιδιότητα: Εκαπιδευτικός, συν-δημιουργός Big Bang School συνιδρυτής Big bang Education
Αργύρω Μουμτζίδου: Dr. Argyro Moumtzidou, Ph.D. at University of Maine (France) and at the Aristotle University of Thessaloniki, member of LIUM scientific laboratory of the University of Maine (France): Cognition-Education-Interactions. Specialization: Didactology-Sciences of language and communication. Didactics of plurilingualism and contact of cultures. Intercultural pedagogy. Specialist in the innovation of Languages awareness. Specific Trainer on the field of foreign languages didactics specialized in French as a Foreign Language and in the Pedagogy of Diversity. MASTER 2 at the University of ROUEN, Department of Language and Communication Sciences (DEPARTMENT OF LANGUAGE SCIENCES AND COMMUNICATION). Scientific Collaborator AUTH- Trainer at the National University Program for the Education of Roma Children and Roma Adult Literacy. Teacher-researcher at Aristotle University of Thessaloniki and the University of Maine in France from 2006-2013. Chief Editor of the inter-university journal Synergies Sud-Est Européen, GERFLINT (https://gerflint.fr/). Scientific Leader of the Project Multilingualism Festivals. Langtrips, Thessaloniki, multilingual city 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, in Kozani 2015 and 2016 and in Larissa 2016. Coordinator of Educational-Pedagogical programs NGO ARSIS (http://arsis.gr/). Scientific responsible for the multilingual workshops Coffee of Multilingualism and the Open Workshops of Multilingualism in the school of the Nature. Vice-President on the web radio StarClassic.gr (http://www.starclassic.gr/)
Σοφία Φώτεινα: Η Σοφία Φώτεινα-Χατζηκοκόλη σαν νηπιαγωγός ίδρυσε και διηύθυνε τον Παιδικό Σταθμό-Νηπιαγωγείο “Το Σχολειό μας”, στην Γλυφάδα, Αττικής. Ήταν υπεύθυνη της Σχολής Γονιών στο Καφέ Σχολειό-Κώστας Φωτεινός. Συντονίζει έως σήμερα τις δραστηριότητες του Καφέ Σχολειού, εστιάζοντας στην Ολιστική Ανάπτυξη του παιδιού και των γονιών σε όλα τα επίπεδα: Σώμα, ψυχοδιανοητικό, Πνεύμα., μέσα από Σεμινάρια και Εργαστήρια Αυτογνωσίας, Αυτοπραγμάτωσης, και Παιδείας του Βάθους του Κώστα Φωτεινού. Είναι υπεύθυνη των Εκδόσεων Καφέ Σχολειό. . Από το 2010 εκπαιδεύτηκε στην φιλοσοφία της Himalayan Yoga Meditation και σήμερα είναι Yoga Instructor RYT 500 με την αποδοχή της Yoga Alliance .Εκπροσωπεί την Ελλάδα στο Συμβούλιο των Ευρωπαίων Γιαγιάδων. Στη διάθεσή σας για ότι άλλο χρειαστεί, τηλ. 6937122768, 210 8670424
Ελισάβετ Γεωργιάδου : είναι παιδαγωγός. Εργάστηκε για 22χρ.σε διάφορα δημόσια νηπιαγωγεία στην Κοζάνη και Θεσ/νίκη και μετά δημιούργησε με την οικογένεια της το σχολειό που οραματίστηκε. Έτσι έγινε το Σχολειό της Φύσης, το οποίο λειτουργεί εδώ και 10 χρόνια στον Τρίλοφο Θεσ/νίκης.
Κεντρικός άξονας της φιλοσοφίας του σχολειού αυτού, είναι η εκπαίδευση στη φύση και σύμφωνα με τη φύση του παιδιού και η άποψη -στάση, ό,τι για να εκπαιδεύσεις παιδιά, εκπαιδεύεις γονείς και δασκάλους στο να κατανοήσουν ότι ο σκοπός της ύπαρξης του ανθρώπου στη ζωή, είναι η προσωπική του εξέλιξη και η πνευματική του ανάπτυξη.
Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κατάσταση αυτογνωσίας και ένα πλαίσιο μέσα στο σχολειό και έξω στη φύση, όπου το παιδί βιώνει τον εαυτό του με ασφάλεια και του επιτρέπεται να είναι αυτόνομο, να φαντάζεται νεράιδες και γοργόνες, να τρέχει στα χωράφια, να σκαρφαλώνει στα δέντρα, να φροντίζει ζώα και να βιώνει το μπορώ. Να είναι έξω με κάθε καιρό, να εξερευνά και να ανακαλύπτει τη γνώση και τις τέχνες μέσα από το παιχνίδι, να αλλάζει και να προσαρμόζεται.
Να μαθαίνει, να στοχάζεται πάνω σε αυτά που μαθαίνει και να τα συνδέει για να βγάζει συμπεράσματα, να λύνει προβλήματα, να παράγει γνώση και όχι να παπαγαλίζει.
Να βιώνει ηθικές αξίες, να μπορεί να κάνει ολιγοήμερα ταξίδια στη φύση χωρίς γονείς και να ξεπερνά κάθε μέρα τα όρια του. Να αντιληφθεί ότι η ζωή διαμορφώνεται σύμφωνα με τις επιλογές που κάνει ο κάθε άνθρωπος.
Μότο ” Πατρίδα είναι η παιδική σου ηλικία”
τίτλος:εκπαιδευτικός, νηπιαγωγός
Φορέας: Υπεύθυνη προγραμμάτων παιδιών, δασκάλων, γονέων στο Σχολειό της Φύσης.
Γιώργος Μπλιώνης: είναι Βιολόγος, με ειδίκευση στην Οικολογία. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Οικολογία στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen της Σκωτίας, ενώ το 2002 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Τμ. Βιολογίας του ΑΠΘ, υπό την επίβλεψη της Καθηγήτριας Δέσποινας Βώκου. Έχει διδάξει Περιβαλλοντική Εκπαίδευση στο Τμ. Βιολογίας του ΑΠΘ από το 2004 έως το 2012 ως έκτακτος διδάσκων. Έχει εκδόσει το βιβλίο “Στα μονοπάτια της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης” (2009, Εκδ. Κέδρος) και πιο πρόσφατα, μαζί με τον Μιχάλη Τρεμόπουλο, το βιβλίο “Η Θεσσαλονίκη των νερών” (2017, Εκδ. Αντιγόνη). Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση.
Bασιλική Ιππέκη: (vippeki71@gmail.com) είναι εκπαιδευτικός, Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Δ/νσης Α’/θμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης και υποψήφια διδάκτωρ του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στην Εκπαίδευση για το Περιβάλλον και την Αειφορία. Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Σχολής Α.Π.Θ. και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στην Π.Ε. του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (Τ.Ε.Π.Α.Ε.) Α.Π.Θ. Από το 1994 εργάστηκε στην Ιδιωτική Εκπαίδευση, από το 1999 στη Δημόσια Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ενώ έχει εργαστεί και ως αποσπασμένη στο Τ.Ε.Π.Α.Ε. του Α.Π.Θ στην πρακτική άσκηση φοιτητών υπεύθυνη για την εκπόνηση project. Έχει συγγράψει άρθρα, εργασίες και εκπαιδευτικό υλικό για την Π.Ε., που έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά, Συλλογικούς Τόμους και Συνέδρια. Από το 2013 δραστηριοποιείται στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στην Εκπαίδευση για το Περιβάλλον και την Αειφορία έχοντας οργανώσει και υλοποιήσει δεκάδες επιμορφωτικά σεμινάρια, στα περισσότερα από τα οποία συμμετέχει με εισηγήσεις.
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης και έχει 40χρονη εμπειρία διδασκαλίας παιδιών και ενηλίκων.
Δίδαξε Αγγλικά στη Θεσσαλονίκη σε φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία και σε ιδιαίτερα μαθήματα. Στη Σαουδική Αραβία ήταν νηπιαγωγός αγγλόφωνων παιδιών σε δημόσιο νηπιαγωγείο, στην Αυστραλία δίδαξε Ελληνικά σε παιδιά ομογενών και στην Αγγλία εργάστηκε με παιδιά μεταναστών σε δημόσια σχολεία του Λονδίνου. Επίσης εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών και ως «γονέας» (houseparent) στο παγκοσμίου φήμης σχολείο-οικοτροφείο Σάμερχιλ.
Εκπροσωπεί επίσημα το Σάμερχιλ στην Ελλάδα δίνοντας διαλέξεις για το σχολείο με σκοπό την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση φοιτητών, εκπαιδευτικών, γονέων, επαγγελματιών άλλων ειδικοτήτων που σχετίζονται με βρέφη, παιδιά και νέους και γενικά όσων ενδιαφέρονται για τη βελτίωση της ζωής των παιδιών, των εφήβων και των νέων. Είναι εγγεγραμμένη στον κατάλογο εκπαιδευτικών του Υπουργείου Παιδείας της Αγγλίας.
Από το 1993 είναι μέλος του Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας (orgonomy.org.gr). Ο σύλλογος διοργανώνει διαλέξεις και σεμινάρια που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων στα οποία συγκαταλέγονται η προγεννητική αγωγή, η προώθηση του φυσικού τοκετού και του θηλασμού, η πρόληψη τραυμάτων στα νεογέννητα μωρά, βρέφη και μικρά παιδιά, η εφηβεία και γενικά η ανατροφή υγιών παιδιών.
Αλέκος Γεωργόπουλος, Καθηγητής Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Εκπαίδευσης και Αγωγής.
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
