Ο Σύλλογος Εναλλακτικής Εκπαίδευσης “Πηγή Παιδείας”, ευαισθητοποιημένος σε θέματα που αφορούν την κοινωνία και το παιδί, συνδιοργανώνει μαζί με τον Φάρο του Κόσμου και τον ειδικό Καρδιολόγο και Διδάκτορα Ιατρικής Διαμαντή Γκολιδάκη εκδήλωση με θέμα “Εξαρτήσεις και Νέοι” στο 3ο ολοήμερο Διαπολιτισμικό Δημοτικό Σχολείο Δήμου Μενεμένης- Αμπελοκήπων, στο Δενδροποτάμο Θεσσαλονίκης, Τετάρτη 21/3/2018 στις 17:30.
Ολοένα και περισσότεροι νέοι εθίζονται στη χρήση ουσιών αγνοώντας τον κίνδυνο αλλά και τις καταστροφικής συνεπείες που αυτές έχουν στον οργανισμό και στη ψυχή. Παρόλη την τεράστια πληροφόρηση που υπάρχει στις μέρες τα ποσοστά των εξαρτημένων ατόμων αυξάνονται συνεχώς. Σκοπός αυτής της διοργάνωσης είναι η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση τοσο των γονέων όσο και των νέων σε αυτό το τοσο σημαντικό πρόβλημα για την σύγχρονη κοινωνία γενικά και για αυτήν την περιοχή ειδικά.
Την εκδήλωση θα τιμήσουν με την παρουσία τους ο ειδικός καρδιολόγος και Διδάκτορα Ιατρικής Διαμαντής Γκολιδάκης, ο οποίος έχει αναλάβει και την επιστημονική επιμέλειά της καθώς και η ψυχολόγος Αφροδίτη Μηλοβιανού.
Η είσοδος είναι ελεύθερη στο κοινό.
Με εκτίμηση,
Η πρόεδρος του Συλλόγου
Τζιάκα Ευαγγελία
Η Ιουλία Ιωάννου, συγγραφέας με ήδη τρία βιβλία της να κυκλοφορούν, μας μιλά για τη ζωή της, το πώς οδηγήθηκε στη συγγραφή, τα θέματα που κυριαρχούν στα βιβλία της και πολλά άλλα ενδιαφέροντα…
–Μιλήστε μας λίγο για σας. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στη συγγραφή;
Γεννήθηκα σε ένα μικρό χωριό λίγο έξω από το Αγρίνιο, το Ελαιόφυτο.
Σπούδασα Οπτικός στην Αθήνα και άσκησα το επάγγελμα σε τοπικό κατάστημα της πόλης για εννέα χρόνια. Από μικρή μου άρεσε πολύ να διαβάζω, πρώτα δηλώνω αναγνώστρια και μετά συγγραφέας, καθώς το ταξίδι που σου προσφέρει μια καλογραμμένη ιστορία και τα συναισθήματα που σου δημιουργεί, δεν συγκρίνονται με τίποτα. Αργότερα ασχολήθηκα για αρκετά χρόνια με τη διαφήμιση και άρχισα να γράφω μικρά διηγήματα, τα οποία δημοσίευα στην ιστοσελίδα μου, το vivlio-life. Η συγγραφή μπήκε στη ζωή μου το 2014, καθώς η έντονη επιθυμία μου να μοιραστώ όσα έγραφα με περισσότερους ανθρώπους, με οδήγησε στο να γράψω το πρώτο μου μυθιστόρημα, το «Έτσι ξαφνικά h όλα» που κυκλοφόρησε το 2015 από τις εκδόσεις Λιβάνη. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε το δεύτερο βιβλίο μου οι «Απώλειες», πάλι από τις ίδιες εκδόσεις και το 2017 κυκλοφόρησε το τρίτο μυθιστόρημά μου τα «Ασημένια μάτια» από τις εκδόσεις Πνοή. Πάντα μου άρεσε να δοκιμάζω τον εαυτό μου και τις δυνατότητές μου σε ό,τι εξιτάρει το νου, καθώς η φαντασία μου δημιουργούσε ιστορίες που αργότερα βρήκαν διέξοδο μέσα από τα μυθιστορήματά μου.
-Ποιους Έλληνες και ξένους συγγραφείς θαυμάζετε και γιατί;
Είναι τόσοι πολλοί οι συγγραφείς που θαυμάζω και διαβάζω που δεν θα ήθελα να αδικήσω κανέναν με το να μην τον αναφέρω. Αναζητώ βιβλία που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον από την υπόθεσή τους πρώτα και κατόπιν από την πλοκή που θα κρατήσει το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος. Δεν υπάρχει γιατί, υπάρχει μόνο η έλξη της γραφής, ο χειρισμός της γλώσσας, οι περιγραφές των τοπίων και τα συναισθήματα που όλα αυτά προσφέρουν στον αναγνώστη.
–Ποιες είναι οι δικές σας επιρροές όταν γράφετε;
Όταν ξεκινώ να γράφω δεν με επηρεάζει τίποτε, έχω μόνο μια γενική εικόνα στο μυαλό μου ως προς τον κεντρικό ήρωα, κάνω μετά την ανάλογη έρευνα που χρειάζεται και στη συνέχεια έρχεται μόνη της και η υπόλοιπη σύνθεση της ιστορίας. Είναι μια μαγική διαδικασία, καθώς τα υπόλοιπα πρόσωπα διεκδικούν τη θέση τους στην υπόθεση και με οδηγούν στο να περιγράψω το τι αισθάνονται, γιατί αντιδρούν με τον τρόπο που αντιδρούν, ερωτεύονται, γίνονται θύτες ή θύματα των καταστάσεων.
-Από πού προέρχονται οι χαρακτήρες σας; Αντλείτε έμπνευση από τους ανθρώπους του περιβάλλοντος σας;
Οι περισσότεροι χαρακτήρες μου είναι ένα μείγμα ανθρώπων που κάποια στιγμή στη ζωή μου έχω συναντήσει, έχω ακούσει κάτι για τη ζωή τους ή μου έχουν περιγράψει οι ίδιοι σε ανύποπτο χρόνο. Μου αρέσει να ακούω και να συνθέτω ιστορίες, να δημιουργώ εικόνες με τη φαντασία μου και τα ερεθίσματα είναι καθημερινά τόσα πολλά γύρω μας. Σε όλα μου τα βιβλία οι ήρωές μου -κατά κάποιον τρόπο- είναι αποτέλεσμα συναναστροφών από εντελώς διαφορετικές χρονικές περιόδους και καταστάσεις που έχω βιώσει και η ίδια και βρίσκουν το δρόμο τους ο καθένας μέσα στην ιστορία που περιγράφω. Πάντα υπάρχει ένα ή και περισσότερα αληθινά γεγονότα που με εμπνέουν ώστε να ξεκινήσω και μέσα από τη μυθοπλασία να βγει ένα αποτέλεσμα που θα ικανοποιεί πρώτα εμένα και μετά φυσικά και τους αναγνώστες μου.
-Στα βιβλία σας υπάρχουν πολλές αναφορές στη μοίρα και στο ρόλο που παίζει ο έρωτας στη ζωή των ανθρώπων. Πόσο αλληλένδετα θεωρείτε ότι είναι αυτά τα δυο; Είναι εύκολο να ξεφύγει ένας ερωτευμένος από τη μοίρα του;
Δεν ξέρω αν είναι μοίρα, πεπρωμένο ή όπως αλλιώς μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς. Είναι αυτό που μας καθοδηγεί ορισμένες φορές ώστε να πράξουμε αναλόγως σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, άγνωστο όμως τι είναι αυτό το κάτι. Η μοίρα και ο έρωτας είναι τα αγαπημένα θέματα πολλών συγγραφέων αλλά και των αναγνωστών πιστεύω και σίγουρα είναι άμεσα αλληλένδετα, φτάνει να ανατρέξουμε στο παρελθόν και να θυμηθούμε πάρα πολλές εξαιρετικές μυθιστορηματικές αφηγήσεις και όχι μόνο. Τα πάντα γύρω μας είναι έρωτας, αρκεί να έχουμε τη δυνατότητα να αφήσουμε ελεύθερη τη φαντασία μας να το αντιληφθεί. Δεν είναι μόνο ο σαρκικός έρωτας, είναι ο πνευματικός, η αλληλοσυμπλήρωση με ένα εντελώς διαφορετικό κατά τα φαινόμενα άτομο από εμάς. Είναι η ίδια η φύση, το βλέμμα λατρείας που θα σου δείξει ένα κατοικίδιο, η μουσική, η πανδαισία των χρωμάτων της άνοιξης, η αλμύρα του καλοκαιρινού απογεύματος, η φθινοπωρινή αύρα, ακόμη και ο μουντός χειμώνας που κρύβει τόσο επιδέξια την μοναδικότητά του. Μπορεί κάποιος να είναι ερωτευμένος με την ίδια τη ζωή, δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα με έναν άλλο άνθρωπο. Όσο για το αν κάποιος, ερωτευμένος ή μη, μπορεί να ξεφύγει από τη μοίρα του είναι δύσκολο να απαντηθεί, διότι οι συγκυρίες πολλές φορές οδηγούν τους ανθρώπους σε λάθος εκτίμηση μιας κατάστασης. Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να νομίζει ότι δεν μπορεί με τίποτα να ξεπεράσει έναν έρωτα και όλο αυτό που πιστεύει ότι αισθάνεται να είναι απλά δημιούργημα της φαντασίας του, να είναι το ανεκπλήρωτο, το ανολοκλήρωτο, το ανέφικτο που τον οδήγησε μακριά από το ιδανικό που θα ήθελε αν είχε τη δυνατότητα να το ζήσει όπως θα επιθυμούσε.
-Είστε σύντροφος, μητέρα, επαγγελματίας, συγγραφέας. Πώς καταφέρνετε να ανταποκρίνεστε επιτυχώς σε όλους αυτούς τους ρόλους;
Ελπίζω να ανταποκρίνομαι. Προσπαθώ να ικανοποιώ και να φροντίζω πρώτα την οικογένειά μου, τον σύντροφό μου, τα παιδιά μου, τα κατοικίδιά μου και φυσικά και όλα τα υπόλοιπα με τα οποία ασχολούμαι. Είναι ο χρόνος που τρέχει άραγε ή εμείς που δεν τον προλαβαίνουμε; Πολλές στιγμές αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου να κάνω κατοστάρια και να τον έχω αντίπαλο. Έτσι λοιπόν όλη την ημέρα είμαι στο τρέξιμο, προσπαθώντας να μην χάνω ούτε στιγμή της και να ανταποκρίνομαι όσο πιο ικανοποιητικά μπορώ σε όλα.
–Τι θα συμβουλεύατε μια σύγχρονη γυναίκα που καλείται να ανταποκριθεί συγχρόνως σε τόσους ρόλους; Ποια η συμβουλή σας;
Όταν κάνεις με αγάπη και όχι ως αγγαρεία κάτι, βρίσκεις χρόνο για τα πάντα. Σίγουρα είναι έντονη η πίεση και η κούραση, όμως η ικανοποίηση ότι κατάφερες να φέρεις εις πέρας της στόχους της ημέρας, σου δίνει τη δύναμη και για την αυριανή και για το άμεσο μέλλον. Είναι τόσοι πολλοί οι ρόλοι που καλείται να παίξει η σημερινή γυναίκα, που δεν γίνεται διαφορετικά, γίνεσαι εσύ χίλια κομμάτια ώστε να μην μείνει κανένας δυσαρεστημένος. Δεν υπάρχει λοιπόν συγκεκριμένη συμβουλή παρά μόνο να κάνουμε με αγάπη και αφοσίωση ό,τι μας ευχαριστεί. Και φυσικά να μοιραζόμαστε τον χρόνο μας με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν, είναι άλλωστε πολύ σημαντικό να γνωρίζεις ότι υπάρχει αλληλοκατανόηση μέσα στην οικογένεια και πως όλοι συμβάλλουν, ο καθένας με τον τρόπο του, στο να κυλάνε τα πάντα όσο πιο αρμονικά γίνεται.
-Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας;
Όσον αφορά τα επαγγελματικά μου σχέδια πάντα βάζω νέους στόχους ώστε να καλυτερέψω αυτό που ήδη έχω δημιουργήσει. Το vivlio-life έχει καθημερινά μεγάλη απήχηση στους λάτρεις του βιβλίου και του πολιτισμού γενικότερα και η δική μου προσπάθεια είναι να ικανοποιεί τους αναγνώστες του σε όλα τα επίπεδα. Όσο για την διαδικτυακή μου εκπομπή «Ξεφυλλίζοντας στον αέρα» που διανύει ήδη την τρίτη σεζόν είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη, καθώς έχω τη χαρά να γνωρίζω συνεχώς νέους ανθρώπους των γραμμάτων που θαυμάζω και μοιράζομαι μαζί τους τις ανησυχίες τους για πολλά θέματα. Έχω ήδη ολοκληρώσει και το τέταρτο μυθιστόρημά μου, αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη για οποιαδήποτε σκέψη, καθώς δεν είναι στα άμεσα σχέδια μου να κυκλοφορήσει μέσα σε αυτή τη χρονιά. Με ενδιαφέρει να μάθει ο αναγνώστης τις ιστορίες μου μέσα από τα τρία βιβλία μου που ήδη κυκλοφορούν και αυτό είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που παίρνω, καθώς πολύ συχνά μου γράφουν πόσο τους άρεσε ό,τι διάβασαν.
Εύχομαι να είναι η οικογένειά μου καλά, να είναι όλοι οι συνάνθρωποί μου καλά, να έχουμε υγεία, δύναμη και αισιοδοξία ώστε να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στον καθημερινό αγώνα που δίνουμε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη εποχή.
Σας ευχαριστώ πολύ!
Να ευχαριστήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας την κυρία Ιωάννου και να της ευχηθούμε έμπνευση και πάντα επιτυχίες στο συγγραφικό της δρόμο!
Αναντίρρητα, η εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι ευρέως διαδεδομένη στη σύγχρονη κοινωνία. Οι νέοι ήδη από μικρή ηλικία καλούνται να επιλέξουν μία επιπρόσθετη γλώσσα, πέραν της αγγλικής, η εκμάθηση της οποίας ανήκει πλέον στα «καθήκοντα» του σύγχρονου πολίτη. Γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά….. θεωρούνται οι επόμενες επιλογές του νέου, του γονέα ή γενικότερα της κοινωνίας. Και κάπου εδώ αρχίζουν οι προκαταλήψεις να μας κυριεύουν και να στιγματίζουμε γλώσσες, πολιτισμούς, λαούς ολόκληρους με βάση απαρχαιωμένες απόψεις και ιστορικά γεγονότα.
Συγκεκριμένα, είναι βέβαιο πως συχνά ακούγονται φωνές που εκφέρουν άποψη δίχως να γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται. Ενώ δηλαδή γίνεται λόγος για τη γλώσσα του έρωτα και της καλλιτεχνικής δημιουργίας όταν αναφερόμαστε στα γαλλικά, ενώ τα ιταλικά και τα ισπανικά είναι συνδεδεμένα με τη μεσογειακή φιλοξενία και την οικογενειακή θαλπωρή, τα γερμανικά αφήνουν ένα παγωμένο αεράκι στο πέρασμά τους, μία αυστηρότητα καθώς τα ακούμε και έρχονται συνειρμικά στο μυαλό μας μαύρες σελίδες της ιστορίας.
Πρόκειται σαφέστατα για μία προκατάληψη. Για μία πλαστή εικόνα που παρουσιάζει τα γερμανικά ως κάτι το δύσκολο, το αυστηρό και το βαρετό. Όσοι ασχολούνται με τη συγκεκριμένη γλώσσα είμαι βέβαιη πως θα συμφωνήσουν μαζί μου σχετικά με το ότι όσα προανέφερα ανήκουν σε μύθους. Ας τους καταρρίψουμε λοιπόν!
Απαιτητικοί γραμματικοί και συντακτικοί κανόνες, ασυνήθιστη προφορά και ένα λεξικό να σε συνοδεύει κάθε στιγμή δεν αποτελούν μη πραγματικές καταστάσεις που θα τις αρνηθώ. Εκεί κρύβεται όμως και όλη η ομορφιά αυτού του ταξιδιού στην εκμάθηση μιας γλώσσας. Όταν ξεκινάς από το μηδέν και καταφέρνεις να αγγίξεις το στόχο σου, τότε είναι που θυμάσαι τον κόπο σου να αποστηθίσεις τις προθέσεις και το βάρος του τεράστιου λεξικού πάνω στο γραφείο σου, έχοντας τις πιο γλυκές αναμνήσεις. Αναμνήσεις που αποδεικνύουν πως τελικά άξιζαν όλα, όταν πλέον μπορείς να μιλάς μια σπάνια γλώσσα, που πίσω της κρύβει μία αξιοπερίεργη κουλτούρα.
Ύστερα κατανοείς πως έμαθες τόσα πολλά μέχρι να την κατακτήσεις. Και δεν πρόκειται μονάχα για πτώσεις και ανώμαλα ρήματα αλλά για έναν ολόκληρο πολιτισμό. Παρατήρησες πως όλος ο κόσμος συνδέεται και πως η εκμάθηση μιας γλώσσας προσφέρει ψυχαγωγία και διασκέδαση ταυτόχρονα με τον πιο μοναδικό τρόπο. Όταν ταξίδευες νοερά με αφορμή το μάθημα της ημέρας στο παλάτι της πριγκίπισσας Σίσσυ στην Αυστρία, ακούγοντας τον «Μπλε Δούναβη» του Johann Strauss ή όταν μάθαινες τα πάντα για την Πτώση του γερμανικού τείχους δεν πλούτιζες γνωστικά; Όταν μεθούσες με τη μυρωδιά των Lebkuchen και της Sachertorte σαν έκλεινες τα μάτια σου, δε βίωνες κάτι μοναδικό; Για να μη μιλήσουμε για το απερίγραπτο συναίσθημα όταν διάβαζες μία είδηση, ένα άρθρο ή έβλεπες μία ταινία στα γερμανικά και τα κατανοούσες με ευκολία. Τι πιο όμορφο λοιπόν από αυτό; Όταν βυθιζόσουν στα τσιτάτα του Goethe ή μαγευόσουν σαν αντίκριζες το Neuschwanstein έστω και από φωτογραφία, δεν αισθανόσουν ασφάλεια, μιας και ήξερες πω κάποια μέρα θα φτάσεις εκεί και θα μπορείς να επικοινωνήσεις…;
Σίγουρα, όλα αυτά μπορεί κανείς να τα αποκομίσει μέσω της εκμάθησης μιας οποιασδήποτε γλώσσας. Εστιάζω όμως στα γερμανικά επειδή νιώθω την υποχρέωση να βγάλω το προσωπείο της σκληρότητας από πάνω τους. Να δείξω πως δεν είναι αληθής αυτή η παρεξηγημένη αντίληψη που έχει επικρατήσει. Αντίθετα, είναι ένα μονοπάτι που απαιτεί προφανώς κόπους και θυσίες για να φτάσεις στο τέλος του, έχοντας όμως κερδίσει πολλά. Γνώση, κριτική ικανότητα, διευρυμένους ορίζοντες και πολλά άλλα που αποκομίζει κανείς ανάλογα με την προσωπικότητά του. Το εισιτήριο για αυτή τη διαδρομή βρίσκεται στα χέρια του καθενός. Αρκεί να μην το πάρει ο άνεμος!!!
Το Πηγή Παιδειας σε συνεργασία με το Γραφείο Περιβαλλοντικής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί σε σεμινάριο με θέμα :
“Η περιβαλλοντική εκπαίδευση στο επίκεντρο του εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος”
Την εκδήλωση θα τιμήσουν με την παρουσία τους οι παρακάτω ομιλητές.
Γιώργος Μπλιώνης Δρ Βιολογίας-Οικολογίας, Βασιλική Ιππέκη Υπεύθυνη Π.Ε. Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης και η Αφροδίτη Μηλοβιανού Ψυχολόγος.
Ο παιδαγωγός Spencer είχε πει ότι παιδαγωγός γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Τι γίνεται όμως αν είσαι γονιός; Γεννιέσαι καλός ή γίνεσαι; Μέσα σ’ έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει με τη μάθηση και τη γνώση, είναι χρησιμότερο να συμπληρώσουμε ότι καλός παιδαγωγός και γονιός μπορεί κάποιος να γεννιέται, αλλά μπορεί και να γίνει μέσα από σοβαρή και συνεπή προσπάθεια ενδοσκόπησης, παρατήρησης και πειραματισμού. Στους περισσότερους παιδαγωγικούς μου προβληματισμούς, με βοηθάει η χρονική “βουτιά” στις δικές μου παιδικές μνήμες, στα κόλπα που χρησιμοποιούσα για να “χειριστώ” τους γονείς μου και στις μεθόδους που εκείνοι χρησιμοποιούσαν για να μεγαλώσουν ένα ήρεμο και ευτυχισμένο παιδί.
Πολλές φορές σύμφωνα με τις αφηγήσεις των γονιών μου, θέλοντας να τραβήξω την προσοχή τους, σκαρφιζόμουν διάφορους τρόπους, ώστε να είμαι το κέντρο του σύμπαντός τους. Έκλαιγα, τσίριζα, πετούσα με θυμό πράγματα, ξυπνούσα μες στη νύχτα και ζητούσα να τρυπώνω στο κρεβάτι τους, έτρωγα το φαγητό μου ύστερα από πολλά παιχνίδια και γενικά σε κάθε περίπτωση “αυτοσχεδίαζα” ώστε να τρέχουν από πίσω μου. Βέβαια όλη αυτή η προσπάθεια με κούραζε κι εμένα και με εξαντλούσε, αφού μπορεί να έκλαιγα για ώρες, χτυπιόμουν και ούρλιαζα και γενικά έκανα ό,τι μπορεί να σκεφτεί ένα παιδί που γυρεύει την κακή προσοχή των γονιών του.
Οι γονείς μου στην αρχή, ως νέοι γονείς, έπεσαν στην παγίδα μου και έτρεχαν πάνω – κάτω πολλές φορές νευριασμένοι μαζί μου. Σιγά – σιγά όμως άρχισαν να πειραματίζονται και να επινοούν τρόπους ώστε από τη μια να μου δείχνουν τη σταθερή αγάπη τους, την προσοχή και την φροντίδα τους και από την άλλη να δημιουργούν όρια στη δική μου κακότροπη συμπεριφορά. ‘Ετσι σταθερά ικανοποιούσαν όλες μου τις ανάγκες για φαγητό, καλό ύπνο, καθαριότητα, παιχνίδι, αλλά όταν εγώ συμπεριφερόμουν “άπληστα” ή ζητούσα κάτι με κλάματα, φωνές και τσιρίδες, απέρριπταν αυτήν τη συμπεριφορά μιλώντας μου πάντα ήρεμα, αλλά και δείχνοντας ότι ενοχλούνται, ή αγνοώντας με. Φυσικά ποτέ σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν ικανοποιούσαν τα αιτήματά μου και με άφηναν να εξαντληθώ από το φέρσιμό μου.
Από την άλλη, σταθερά μου έδειχναν εμπιστοσύνη αφήνοντάς με ακόμη και να προσέχω τη μικρή μου αδελφούλα όταν γεννήθηκε, γιατί πίστευαν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο με βοηθούσαν να γίνω πιο υπεύθυνη και να ωριμάσω. Ακριβώς επειδή προσδοκούσαν πολλά από εμένα, εγώ προσπαθούσα να φανώ αντάξια των προσδοκιών τους. Σήμερα έχω μάθει ότι αυτό στην ψυχολογία λέγεται “αυτοεκπληρούμενη προφητεία” και είναι ένα εργαλείο στα χέρια ενός καλού παιδαγωγού και γονέα.
Στα επόμενα άρθρα θα προσπαθήσω να αναλύσω με παραδείγματα συμπεριφορές των παιδιών και πως μπορούν να αντιμετωπιστούν με επιτυχή τρόπο ώστε τα παιδιά να μεγαλώνουν με ηρεμία και οι γονείς να απολαμβάνουν ευχάριστα το χρόνο που περνούν με τα παιδιά τους. Πολλοί θα πουν ότι τα δικά τους τα παιδιά είναι δύσκολα ή κακοί χαρακτήρες αλλά αυτό είναι μια αλήθεια που τους βολεύει. Για να αλλάξει ένα παιδί και να ηρεμήσει, πρέπει πρώτα να αλλάξουν οι γονείς. Να έρθουν αντιμέτωποι με τις δικές τους προβληματικές συμπεριφορές, γιατί στα παιδιά δεν πρέπει τόσο να λες πολλά, όσο να δείχνεις με το παράδειγμά σου.
Ελπίζω οι δικοί μου προβληματισμοί να είναι ένα έναυσμα για κάθε γονιό να κοιτάξει μέσα του και να εντοπίσει εσφαλμένες του αντιλήψεις και συμπεριφορές.
Η πρώιμη παιδική ψύχωση συνιστά μία αναπτυξιακή διαταραχή. Με άλλα λόγια, είναι μία διαβρωτική διαταραχή, που δημιουργεί εμπόδια στα στάδια της ανάπτυξης.
«Οι παιδικές ψυχώσεις αποτελούν ψυχικές διαταραχές που χαρακτηρίζονται από την έλλειψη οργάνωσης ή από τη δυσαρμονική οικοδόμηση της προσωπικότητας, και εξελίσσονται μέσα σε έναν ψυχικό κόσμο που τείνει μεν να ωριμάσει, αλλά συγχέει αυτά που έχουν κατακτηθεί και διαστρεβλώνει τις πνευματικές καταστάσεις που επιχειρούνται».(Αλεξανδρίδης, 1987)
Στις δεκαετίες ’40 – ’80 συγχέονταν οι όροι «αυτισμός» και «ψύχωση». Οι M. Mahler και F. Tustin προσπάθησαν να διαχωρίσουν τους όρους. Η πρώτη αναφέρει ότι τα ψυχωσικά παιδιά δεν έχουν ψυχική ανάπτυξη στην κοινωνική αλληλεπίδραση και αδιαφορούν για τη στενή σωματική επαφή με τη μητέρα. Επίσης, είναι στενή η πρώιμη συμβίωση μητέρας-παιδιού.
«(…) Κατά την ανάπτυξη η διαφοροποίηση του εγώ και η ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη απειλούν το παιδί με αποχωρισμό από τη μητέρα, εμφανίζονται κρίσεις πανικού και παθολογικές, παντοδύναμες και ψευδαισθητικές προσπάθειες επανένωσης με τη μητέρα ή με την εικόνα της. Το παιδί αγαπά και ταυτόχρονα μισεί αυτήν την παντοδύναμη εικόνα.»(Πανοπούλου – Μαράτου, 2011).
Συνεπώς, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον αποχωρισμό τους από τη φιγούρα της μητέρας και οδηγούνται σε «απόσυρση» και παλινδρόμηση.
Η F. Tustin ανέφερε τον όρο Συγχυτική Κατάσταση (confusional state) για την παιδική ψύχωση, στην οποία εμφανίζονται παλινδρομικές κινήσεις και εναλλαγή περιόδων στην ψυχική εξέλιξη (ώριμες λειτουργίες – τάση εκτόνωσης και απώλειας της συνέχειας της ψυχικής ύπαρξης). Επίσης, ανέφερε τον όρο «Μαύρη τρύπα» (black hole), περιγράφοντας το κενό που αφήνει στον ανώριμο ψυχισμό του μωρού ο βίαιος αποχωρισμός από το μαστό. Το αυτιστικό παιδί κλείνει έξω από τον ψυχισμό του αυτή τη μαύρη τρύπα, ενώ το ψυχωτικό πέφτει μέσα, κυρίως σεκαταστάσεις έντονου άγχους (Πανοπούλου – Μαράτου, 2007). Τα ψυχωτικά παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τη μητέρα και τους άλλους ανθρώπους ως ξεχωριστές οντότητες όσο προχωράει η ανάπτυξη. Έχουν μια αμυδρή αίσθηση ότι αποτελούν αυτόνομη οντότητα και υπάρχει ενός είδους ψυχική ανάπτυξη, αλλά από την άλλη εμπλέκονται σε μια συγχυτική διαδικασία. Συνεπώς, η προσωπική αίσθηση ταυτότητας, καθώς και η αντίληψη για την ταυτότητα των άλλων είναι συγκεχυμένη.
Τέλος, όσον αφορά την ανάγκη για επικοινωνία τα ψυχωτικά παιδιά για να προστατέψουν τον εαυτό τους γαντζώνονται στο σώμα του άλλου εκδηλώνοντας μια υπερβολική εξάρτηση από αυτόν (Tustin 1972, 1997).
Εν κατακλείδι, θα πρέπει κατά τη διάρκεια της διάγνωσης να υπάρχουν συνεδρίες με την οικογένεια, το παιδί, παρατήρηση της συμπεριφοράς του με άλλα παιδιά, κλινική παρατήρηση με ελεύθερο παιχνίδι κλπ. (Πλήρης διαγνωστική διαδικασία) με σκοπό την σύνταξη μιας άρτιας κλινικής εικόνας. Αυτό θα μας οδηγήσει στον προσδιορισμό της κατάλληλης θεραπευτικής και εκπαιδευτικής παρέμβασης. Η ψυχοθεραπεία για τη διαχείριση του άγχους, η ψυχοδυναμική προσέγγιση στη θεραπεία των ψυχωτικών παιδιών, οι ποικίλες διαφοροποιημένες θεραπευτικές παρεμβάσεις (παιδαγωγικές, ψυχολογικές και αυτές που σχετίζονται με την οικογένεια), αλλά και η κατανόηση του τρόπου που το παιδί συνδέεται και βιώνει το σώμα του, το σώμα του άλλου και το φυσικό περιβάλλον θα οδηγήσουν τελικά σε μία αποδοτικότερη θεραπευτική παρέμβαση.
Μενελία Τόλογλου
ΒιβλιογραφικέςΠαραπομπές
Schoenberger – Mahler M. (1952), «Οn child psychosis and schizophrenia – autistic and symbiotic infantile psychoses.» Psychoanalytic Study of the Child, Vol. 7, σελ. 286-305.
Tustin, F. (1972) Autism and Childhood Psychosis. Hogarth Press, London.
Tustin, F. (1997) «Τι είναι αυτισμός και τι δεν είναι» στο Ρ. Σουρ & Σ. Μίλερ (επιμ.), Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία παιδιών με σωματικές μειονεξίες και ψυχοδιανοητικές διαταραχές (μτφρ. Δ. Τσαρμακλή, Ι. Τέττερη), εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα, σελ.81-117.
Αλεξανδρίδης Α. (1987) στη διπλωματική εργασία της Χιώτη Φ. (2009), Παιχνίδι και Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές : μελέτη του παιχνιδιού με αντικείμενα στον αυτισμό και την παιδική ψύχωση, ΠΜΣ Εκπαίδευση και Ανθρώπινα Δικαιώματα, Αθήνα.
Πανοπούλου – Μαράτου Ό. (2007), «Αυτισμός και ψύχωση σε μικρή ηλικία. Τι είδους άγχος;», Εισήγηση στο 3ο Επιστημονικό Συμπόσιο της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Πατρών, με θέμα Αγχώδεις διαταραχές, Πάτρα, 3-4 Φεβρουαρίου 2007.
Πανοπούλου – Μαράτου Ό. (2011), «Διαφορική Διάγνωση μεταξύ αυτισμού και πρώιμης παιδικής ψύχωσης.», Παιδί και Έφηβος. Ψυχική Υγεία και Ψυχοπαθολογία, 13, 1, σελ. 11-24.
Το ILoveDyslexia (ILD) δεν είναι άλλο ένα κέντρο ξένων γλωσσών. Δεν είναι ένα ακόμα φροντιστήριο που υποστηρίζει πως αγκαλιάζει ΚΑΙ μαθητές με μαθησιακές ιδιαιτερότητες. Το ILD είναι ένα όραμα που φαντάζει ουτοπικό και όμως έγινε πραγματικότητα- όχι σε κάποια σκανδιναβική χώρα που όλοι εξαίρουν για το εκπαιδευτικό της σύστημα, αλλά στην Ελλάδα της κρίσης.
Μπαίνοντας στο κτίριο του ILD στο Χαλάνδρι, το μόνο που δε νιώθει κανείς είναι πως μπαίνει σε φροντιστήριο και γενικότερα σε «σχολικό» περιβάλλον. Ο χώρος της υποδοχής μεγάλος όσο πρέπει, άνετος και χαρούμενος, με χρωματιστά διακοσμητικά και αναπαυτικούς καναπέδες και καρέκλες. Εκεί βρίσκω ανθρώπους διαφόρων ηλικιών που είτε περιμένουν να αρχίσουν το μάθημά τους είτε απλά διαβάζουν, πίνουν τσάι και ακούν απαλή μουσική. Το προσωπικό που τυχαία συναντώ, ευγενικό και χαμογελαστό. Όλοι νέοι άνθρωποι, με εμφανώς πολύ καλές σχέσεις με τους μαθητές και μεταξύ τους. Αυτό που διαχέεται στην ατμόσφαιρα είναι θετική ενέργεια και μόνο.
Ποιός λοιπόν κρύβεται πίσω από αυτή την ιδέα και από αυτό το δημιούργημα; Ποιός ήταν ο αρκετά «τρελός» και πεισματάρης που σε μια Ελλάδα με τόσα προβλήματα οικονομικής και κοινωνικής φύσης άνοιξε ένα τέτοιο παράθυρο και έκανε ένα τολμηρό βήμα που τελικά απέδωσε καρπούς; Εμπνεύστρια και ιδρύτρια του ILD είναι η κυρία Αγγελική Παππά, καθηγήτρια αγγλικών με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Παιδαγωγική, εκπαιδευτικός με πολλαπλές διακρίσεις παγκοσμίως και με δυο υποψηφιότητες για το GlobalTeachers’ Prize, δύο φορές στους 50 κορυφαίους εκπαιδευτικούς παγκοσμίως, γνωστό και ως Νόμπελ Παιδείας, με την οποία είχα την τιμή και τη χαρά να κάνω μια κουβέντα εφ’ όλης της ύλης.
Το πρώτο πράγμα που θέλω να τη ρωτήσω, γνωρίζοντας πως το κέντρο που δημιούργησε είναι το μοναδικό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, είναι πώς είναι δυνατόν. Πώς γίνεται σε μια εποχή που οι μαθησιακές δυσκολίες αποτελούν παραδοχή της ακαδημαϊκής κοινότητας, να μην έχουν αναπτυχθεί αντίστοιχες ιδέες και σε άλλα μέρη του κόσμου.
«Μου πήρε οχτώ χρόνια να αναπτύξω τη μέθοδό μου, η οποία δεν ολοκληρώνεται ποτέ, είναι ζωντανός οργανισμός και μονίμως εμπλουτίζεται. Για να μπορέσει κάποιος άλλος άνθρωπος να κάνει κάτι αντίστοιχο, επειδή δεν υπάρχει κάποιο πανεπιστήμιο που σπουδάζεις ξένες γλώσσες για μαθητές με δυσλεξία, και ούτε υπάρχουν ολοκληρωμένα εργαλεία και μέθοδοι στο εμπόριο, θα πρέπει να τα φτιάξει μόνος του. Η αφοσίωση λοιπόν αυτή είναι ένα ρίσκο και, αν θέλετε, μια τρέλα. Ο λόγος που εγώ το έκανα είναι γιατί ένιωθα απόλυτη ευθύνη απέναντι στα παιδιά αυτά που πραγματικά δε με ενδιέφερε το πόσο μακριά θα φτάσει αυτή η διαδικασία. Εργάζομαι λοιπόν τα τελευταία δώδεκα χρόνια στο κομμάτι αυτό με πάθος, αγάπη και, αν θέλετε, τελειομανία, σε ό,τι κάνω και χτίστηκε όλο αυτό στο όνομα της αγάπης, εξ’ου και το όνομα ILoveDyslexia. Δεν έγινε για προσωπικούς, οφελιμιστικούς ή καθαρά εμπορικούς λόγους. Έγινε πρωτίστως στο όνομα της αγάπης. Βρέθηκαν άνθρωποι τους οποίους με υπομονή εκπαίδευσα για πολλούς μήνες πριν ξεκινήσουν να διδάσκουν με το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Ήταν φωτισμένοι, χαρισματικοί άνθρωποι που ήρθαν κοντά μου και ήθελαν να υπηρετήσουν το άγνωστο που δημιουργήθηκε. Σύντομα, μέσα από τα αποτελέσματά μας, νιώσαμε ότι αυτό που κάνουμε έχει δύναμη, είναι αποτελεσματικό και αλλάζει τον κόσμο. Άρα λοιπόν, ο λόγος που δεν έχει γίνει αλλού κάτι παρόμοιο είναι γιατί πρέπει κανείς να έχει μεγάλο πάθος και όραμα για προσφορά στο συγκεκριμένο τομέα. Είναι ένας τεράστιος αγώνας- η «τρέλα», οι απολύσεις που έζησα, οι παραιτήσεις μου από φορείς που απλά ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το όνομά μου για εμπορικούς λόγους- όλα αυτά θέλουν τρομερές αντοχές και είναι δύσκολο να βρεις το κουράγιο και τη θέληση να αντεπεξέλθει σε κάτι τέτοιο»
Συνεχίζοντας την κουβέντα μας, της εκφράζω μια εύλογη απορία που πιθανότατα εκφράζει μέρος του κοινού που μαθαίνει την ύπαρξη ενός τέτοιου κέντρου. Αναρωτιέμαι αν οι μαθητές νιώθουν ιδιαίτεροι με μια αρνητική έννοια, γνωρίζοντας πως παρακολουθώντας μαθήματα στο ILDαυτομάτως παραδέχονται τη διαφορετικότητά τους και άρα, πιθανώς, περιθωριοποιούνται με έναν τρόπο. Η απάντησή της εδώ είναι ξεκάθαρη.
«Στην πρώτη γνωριμία νιώθουν παράξενα, γιατί όλα είναι διαφορετικά. Μετά από τρεις συναντήσεις το πολύ μαζί μας, όμως, πλέον λατρεύουν αυτό που γράφει η ταμπέλα μας. Γιατί εμείς όχι μόνο τολμάμε να πούμε τη λέξη Δυσλεξία, λέμε πως την αγαπάμε. Οι μαθητές αυτοί λοιπόν, ύστερα φέρνουν και συμμαθητές τους που δεν έχουν δυσλεξία, τους ανακοινώνουν την υπεροχή που έχουν ως άνθρωποι λόγω της διαφοροποίησης στον τρόπο σκέψης τους και των διαφορετικών τους ικανοτήτων και είναι πολύ περήφανοι γι’αυτό. Προσωπικά ευγνωμονώ τους μαθητές μου για τη δύναμη που μου έχουν δώσει, για τη δυνατότητα να επικοινωνήσω μαζί με αυτά τα χαρισματικά άτομα που βιώνουν υψηλά επίπεδα δόνησης πνεύματος και ψυχής. Με το να με βάζουν να προσπαθώ καθημερινά να γίνω καλύτερος και σπουδαιότερος άνθρωπος για να τα φτάσω, έτσι βελτιώνομαι και έχω φτάσει όπου έφτασα. Όπως χάρισαν σε εμένα τα μεγαλύτερα δώρα, θα μπορούσαν να χαρίσουν σε ολόκληρη την κοινωνία τα μεγαλύτερα δώρα, αν εκείνη αποφάσιζε να δεχτεί την υψηλή δόνηση που αυτά τα παιδιά εκπέμπουν πνευματικά και ψυχικά. Η δυσλεξία ακόμα και σήμερα παραμένει ως ένα μεγάλο βαθμό ανερμήνευτη, γιατί δεν μπορείς να ερμηνεύσεις έναν εγκέφαλο που αγγίζει το σύμπαν με τόσο πολύ μονοδιάστατους τρόπους, όπως γίνεται σήμερα»
Παρ’όλη την παραδοχή όμως ότι η ελληνική ιδιαίτερα κοινωνία βρίσκεται ακόμα μακριά από την πλήρη παραδοχή και με αγάπη ενασχόληση με το θέμα, είναι αισιόδοξη για το μέλλον.
«Πιστεύω, ως ένας άνθρωπος που πιστεύει στη δύναμη και την καλοσύνη του ανθρώπου, πως μια μέρα ακόμα και η ελληνική δημόσια παιδεία θα σκύψει και θα αγκαλιάσει και αυτό τον τομέα. Θα σας το πω και διαφορετικά. Δε θα πίστευα ποτέ μικρότερη πως μια μέρα θα βρισκόμουν δυο φορές υποψήφια για το Νόμπελ Παιδείας, η μοναδική στην Ελλάδα και η μόνη στον κόσμο που το κατάφερε διπλά φέτος. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Άρα γιατί να μην πιστέψω και αυτό. Και βέβαια μπορεί να συμβεί αν βρεθούν άνθρωποι ανθεκτικοί ψυχικά και με όραμα για αυτό το μεγάλο ιδεώδες»\
Η αγάπη και η βαθιά μελέτη που έχει κάνει η Αγγελική στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και ιδιαίτερα στον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα είναι παραπάνω από εμφανής, αφού πολύ συχνά τους αναφέρει στην κουβέντα μας. Αναφέρεται στις αλήθειες που έχουμε μέσα μας, στο φως και τις σκιές του Πλάτωνα και στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλη. Είναι ένας πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος με βαθιά πίστη στη δύναμη της αγάπης και των ανθρώπων. Εκεί λοιπόν, καθώς εκθειάζει τη δύναμη της ψυχής και το πώς μπορεί η Ελλάδα να ακολουθήσει δρόμους λαμπρούς ξανά, βρίσκω ευκαιρία να τη ρωτήσω γιατί τόση επιμονή και εμμονή να κάνει όλα αυτά τα καινοτόμα βήματα στην Ελλάδα του σήμερα. Γιατί δεν επιλέγει να σταδιοδρομήσει στο εξωτερικό;
«Ο Αριστοτέλης» μου λέει «όριζε το νόημα της ζωής ως το να υπηρετούμε τους άλλους και να κάνουμε το καλό. Αν λοιπόν το νόημα της ζωής είναι αυτό, βρίσκεις το νόημα να σεβαστείς τη χώρα σου και τους άλλους γύρω σου. Όπως λοιπόν τα παιδιά με δυσλεξία ήταν οι διαφορετικοί μου μαθητές που είχαν μεγαλύτερες ανάγκες από τους τυπικούς, έτσι και η Ελλάδα είναι ένα παιδί που έχει μεγαλύτερη ανάγκη από κάποια άλλα παιδιά που μπορεί να λέγονται Σουηδία ή Αγγλία. Είναι ένα παιδί που αν το φροντίσεις και αν το αγαπήσεις, μπορεί να βοηθήσει όλο τον κόσμο. Αν θες να ζήσεις το νόημα της ζωής, αξίζει να προσπαθήσεις και να παλέψεις για κάτι μεγαλύτερο από εσένα. Εγώ είμαι ένα τίποτα, αλλά το ιδανικό που υπηρετώ είναι τεράστιο και αμέσως μου δίνει αξία. Μπορεί να πονάω, να στερούμαι, να αδικούμαι, να θυμώνω, αλλά δε σας κρύβω ότι η ευγνωμοσύνη και η αγάπη είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που με κατακλύζει καθημερινά και από αυτό ορίζω τελικά τις πράξεις, τις σκέψεις και τα λόγια μου. Όπως έλεγε και ο Πλάτωνας, το σκοτάδι που φοβάται ένα παιδί δεν πρέπει να μας κάνει να ντρεπόμαστε, είναι λογικό, αυτό που θα έπρεπε να μας προβληματίζει είναι η αδυναμία μας να τραβήξουμε προς το φως. Χωρίς να κρίνω λοιπόν κανένα και τις επιλογές του, θα έλεγα απλά στους νέους ανθρώπους πως κάποτε μπορεί να μετανιώσουν που το δεκανίκι του ΕΓΩ τους ήταν τελικά πιο βολικό από το να παλέψουν για κάτι ανώτερο από τους εαυτούς τους. Παρ’όλα αυτά έχω απόλυτη κατανόηση στις επιλογές όλων, όλα για κάποιο λόγο γίνονται και αυτός είναι πάντα η αγάπη»
Τελικά, ποια είναι η μέθοδος που έχει αναπτύξει και εφαρμόζει εκείνη και οι συνεργάτες της στο ILoveDyslexia; Και πρώτα απ’όλα, είναι δεκτικοί οι γονείς ως προς την παραδοχή αρχικά της διαφορετικότητας και κατά πόσο είναι συνεργάσιμοι;
«Εδώ οι μαθητές μας (παιδιά, έφηβοι, ενήλικες), έχουν ήδη κάποια διάγνωση στα χέρια τους και είναι συνειδητοποιημένοι ως προς αυτό. Σε εμάς απευθύνονται για την ξένη γλώσσα, καθώς δε μπορούν να τη μάθουν με τους παραδοσιακούς τρόπους. Παρ’όλα αυτά έχουν δυσκολία στο να αποδεχτούν τη διαφορετικότητά τους. Αυτό συμβαίνει καθώς η ελληνική κοινωνία διακατέχεται από ταμπού, οι πεποιθήσεις της είναι το τί λέει ο κόσμος και όχι η πραγματικότητα, και δυστυχώς αυτό οδηγεί σε φόβο και άγνοια, δεδομένης και της ασάφειας στο χώρο της δυσλεξίας. Τους γονείς τους κατανοώ και νιώθω ευθύνη ώστε να τους βοηθήσω να μετατρέψουν την άγνοια και το φόβο σε γνώση και δύναμη για να απελευθερωθούν από αρνητικά συναισθήματα που κρατούν και τα παιδιά πίσω.
Σχετικά με τη μέθοδο ILD, επειδή αυτή είναι ολιστική και καλλιεργεί ψυχή και σώμα, μετασχηματίζει στην πραγματικότητα τον άνθρωπο. Νιώθουμε ανθρωποπλάστες, γλύπτες των ψυχών και τους πνεύματος των μαθητών με στόχο να γίνουμε καθρέπτες του τέλειου που έχουμε απέναντί μας, δηλαδή τα ίδια τα παιδιά. Αυτό γίνεται μόνο όταν καλλιεργήσεις το πνεύμα, ενδυναμώσεις την ψυχή, αλλά εμπλέξεις δημιουργικά και το σώμα. Εμείς ξεκινάμε με τη διαλεκτική μέθοδο των αρχαίων φιλοσόφων, και ανακαλύπτουμε τη μάθηση, τοποθετούμε τη γνώση σε ένα συνθετικό καμβά που δεν διδάσκει αποσπασματικά το καινούριο πεδίο. Βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα και εκεί επάνω πάμε και εστιάζουμε σε λεπτομέρειες σιγά σιγά. Χρησιμοποιούμε εργαλεία επαυξημένης πραγματικότητας, highedgetechnology, σε συνδυασμό και αρμονία με τη φύση, όπως το φύτεμα ενός δέντρου. Θεωρούμε πολύ σημαντική την αρμονία φύσης και τεχνολογίας, αλλά και την έμφαση στον ανθρωπισμό, στην αλληλεγγύη, στον εθελοντισμό. Ακόμα κάνουμε θεατρική αγωγή, γράφουμε τα δικά μας θεατρικά με την αιγίδα της UNESCO, με σημαντικές διακρίσεις και εκεί. Ακόμα παρέχουμε εργαλεία εσωτερικής ενδυνάμωσης, όπως οι σωστές αναπνοές για να αποφύγουμε το άγχος και να νιώσουμε το βαθύτερο νόημα της αγάπης και αυτογνωσίας. Χτίζουμε γνωστικές και μεταγνωστικές δεξιότητες, χρησιμοποιούμε γνωστικούς χάρτες που ενεργοποιούν και τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου και ουσιαστικά χτίζουμε κοινωνικοσυναισθηματικές ικανότητες και όχι μόνο ικανότητες μελέτης, οι αποίες θα θέσουν τους μαθητές μας ικανούς ώστε να υπάρχει βιωσιμότητα, αλλά και οι ίδιοι να βιώσουν την ευδαιμονία του Αριστοτέλη. Η μέθοδος 3Dlexia σημαίνει τρεις πύλες, όπως ο Αριστοτέλης έλεγε «Το παν και τα πάντα εν τρισί όρισται», ψυχή λοιπόν, πνεύμα, σώμα, που όταν καλλιεργηθούν θα ανοίξουν το δρόμο στον άνθρωπο να φτάσει στην αλήθεια- το φως και την αγάπη. Και ο τρόπος να το θυμηθούμε είναι η αγάπη, η αυτογνωσία και η διδαχή της»
Η Αγγελική ακόμα, τονίζει πως χρωστάει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ali Rashidi, διευθυντή του τμήματος διεθνούς συνεργασίας του Folkuniversitetet της Σουηδίας, καθώς εκείνος, αναγνωρίζοντας τις ικανότητες και το όραμά της, την έθεσε δις υποψήφια για το Νόμπελ Παιδείας, αλλά και στην ομάδα της, και τους ανθρώπους που τη στηρίζουν.
Στα μελλοντικά της σχέδια βρίσκονται ένα διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Birmingham, πάνω στη δική της μέθοδο και τα δικά της εργαλεία, καθώς και η σύμπραξη μαζί τους για το νέο μεταπτυχιακό που θα προσφέρεται στο εν λόγω Πανεπιστήμιο με τίτλο Language, Literacies and Dyslexia και ένα μάθημα θα αφιερωθεί αποκλειστικά στις ξένες γλώσσες και δυσλεξία και θα το διδάσκει η ίδια ως visiting lecturer.Κατά τα άλλα, θα συνεχίζει να προσφέρει το έργο της μέσα από το ILD, αλλά και από την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία που έχει ιδρύσει, 3DlexiaCosmos, όπου ανοίγει τις πόρτες για όσους θέλουν εθελοντικά να πολλαπλασιάσουν τη γνώση.
Φεύγοντας από το ILDνιώθω πολύ χαρούμενη και γεμάτη. Αυτός ο άνθρωπος είναι γεμάτος θετική ενέργεια και πάθος για το όραμά του και έχει μια μαγική ικανότητα να σου το μεταδίδει με ένα βλέμμα και ένα χαμόγελο. Τελικά οι δάσκαλοι μετρούν, #teachersmatter όπως λέει και το Global Teacher Prize. Eίναι το κλειδί για έναν άλλο κόσμο, το «εν μέγα» αγαθό όπως ορίστηκε από τον Πλάτωνα. Είναι αυτοί που θα μπορούν να μας ελευθερώσουν με το «ευ ζην» της Παιδείας. Αγγελική, χάρηκα που σε γνώρισα.
«Σας ζητώ συγνώμη αλλά θα ήθελα να μάθω πως γίνεται να πάρω proficiency σε ενάμιση μήνα! Ξέρετε πρόκειται να φύγω από την χώρα και μου το ζήτησαν από την καινούργια δουλειά, εκεί στην ξένη γη που πάω… Μπορώ να το πάρω; Ας είναι ό,τι να ναι δεν με απασχολεί…»
«Εγώ και η κοπέλα μου θέλουμε lower και το θέλουμε σε 20 μέρες…»
Υπερβολές, θα πει κανείς. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, σύμφωνα με έναν τρίτο. Μωρέ γίνονται και παραγίνονται. Στην Ελλάδα του 2017 που πέφτουν λίγα εκατοστά χιόνι και παγώνουν οι αλατιέρες κατά τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως δεν είναι αληθινές οι παραπάνω κουβέντες;
Μέσα στην υπερβολή της ζωής μας υπάρχουν και εκείνοι, μεγαλύτερης ή μικρότερης ηλικίας που τα θεωρούν όλα εύκολα και δεδομένα. Μαζί με όλα τα υπόλοιπα, δεδομένα θεωρούνται και τα πιστοποιητικά απόδειξης γνώσης ξένων γλωσσών. Αυτά που τα λέμε «πτυχία», δηλαδή…
Έχουμε φτάσει λοιπόν σε ένα σημείο όπου χαρτί θέλουμε, και τώρα το θέλουμε! Δεν μας νοιάζει πως, δεν μας νοιάζει γιατί, αν θα ήταν εφικτό, θα μπορούσε να έρθει μάλιστα όπως έχουν έρθει σε διάφορες περιόδους τα διπλώματα οδήγησης, αλλά τι να κάνουμε που η άτιμη η μοίρα μας έφερε σε μια κατάσταση όπου θέλουμε ένα χαρτί και το θέλουμε τώρα.
Και άντε και το πήραμε απόφαση. Και βρίσκουμε τον καθηγητή, και βρίσκουμε τα βιβλία και ξεκινάμε μαθήματα. Και επειδή τυχαίνει είτε να δουλεύουμε, είτε να κάνουμε διάφορες άλλες δουλειές, είμαστε πάντα κουρασμένοι για μάθημα. Ή τυχαίνει να πάμε εκδρομή και ακυρώνουμε τα μαθήματα. Και ενώ θέλουμε ρε παιδί μου να μάθουμε, μας φαίνεται βουνό.
Δεν σας έχει τύχει; Αν δεν σας έχει τύχει, θα σας συμβεί σίγουρα. Και δεν θα σας συμβεί μόνο με τους ενήλικες όπως περιγράφεται η κατάσταση παραπάνω. Θα συμβεί και με μαθητές μικρότερης ηλικίας.
Εκεί όπου ο μικρός Γιωργάκης θέλει μεν να μάθει μια ξένη γλώσσα αλλά η μαμά του έχει ακούσει πως μπορεί να περάσει μπροστά μερικά επίπεδα, γιατί δεν είναι αναγκαίο να κάνει όλες τις τάξεις, οπότε σε μία δύο χρονιές, ξαφνικά προκύπτει ένα βιβλίο τάξης Β2 και εκεί προφανώς ο μικρός Γιωργάκης κολλάει, γιατί δεν έχει ούτε το μυαλό, ούτε και τις γνώσεις να απορροφήσει γνώσεις που καλά καλά στην μητρική του γλώσσα δυσκολεύεται να τις αφομοιώσει. Για παράδειγμα, εδώ υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα παιδιά δεν γράφουν εκθέσεις στα ελληνικά, και οι γονείς ζητάνε να πάρει το παιδί ένα πιστοποιητικό C2, αφού ξέρουν και βλέπουν πως «είναι έξυπνο το παιδί »…
Για να μαζέψουμε όλο αυτό το κατεβατό: Η διαδικασία της μάθησης δεν είναι μενού φαγητού, από το οποίο διαλέγουμε ό,τι θέλουμε, ό,τι ώρα το θέλουμε, σε όποια ποσότητα, και περιμένουμε να μας ικανοποιήσει το αποτέλεσμα. Πολύ περισσότερο στα σημερινά χρόνια όπου η διαδικασία μάθησης στην μητρική γλώσσα γίνεται με πολλές δυσκολίες και σκαμπανεβάσματα, πως θα είναι δυνατό, η απόδειξη γνώσης σε μία ξένη γλώσσα να γίνεται εύκολα, γρήγορα και άκοπα; Και ακόμα αν πιστέψουμε στο αθάνατο εκείνο ρητό – κλισέ περί πλανητών, συνωμοσίας και επίτευξης στόχου, πως θα είναι δυνατόν αυτές οι γνώσεις να μείνουν; Στην σημερινή εποχή δυστυχώς έχουμε μάθει να ζητάμε αυθαίρετα κατασκευάσματα, έωλες διαμορφώσεις γνώσεων, που απλά και μόνο αποτυπωμένες σε ένα χαρτί πιστεύουμε πως θα μας δώσουν το εισιτήριο για κάτι καλύτερο στη ζωή. Δυστυχώς η πραγματικότητα έρχεται και τα διαψεύδει όλα αυτά, αλλά μέχρι τότε έχει ξοδευτεί χρόνος και χρήμα, χωρίς να υπάρχει εποικοδομητική εργασία. Έτσι λοιπόν φτάνουμε στις ατάκες που διαβάσατε στις αρχές του παρόντος άρθρου. Α, και φεύγοντας σας παρακαλώ, να βρείτε έναν καθηγητή για να κάνει toeic σε μισό μήνα, σε μαθητή 18 ετών, που έχει 10 χρόνια να ασχοληθεί με τα αγγλικά γιατί «δεν τα παιρνε το παιδί», αλλά έχει βρει μια διέξοδο μετά τις πανελλαδικές να γίνει μοντέλο στην Μπρατισλάβα και χρειάζεται lower. Ε, δεν μπορεί μια λύση θα υπάρχει. Δεν θα υπάρχει;
Ε, όχι δεν θα υπάρχει. Όσο θα ψάχνουμε το χαρτί, αντί για την γνώση, θα είμαστε πάντα λειψοί.
Σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου του 1980 μας αποχαιρετά για πάντα η σάρκα του Νίκου Ξυλούρη. Ταλαιπωρημένος από καρκίνο στον πνεύμονα και τον εγκέφαλο, έχοντας εγχειριστεί πολλές φορές και έχοντας μεταβεί άλλες τόσες στο εξωτερικό για να βρει θεραπεία, σβήνει τελικά “πάνω σε κάτι εξετάσεις που έκανε”, όπως λέει η σύζυγός του, Ουρανία. Όμως όπως είπα, τότε ήταν που μας άφησε μια για πάντα η σάρκα του. Γιατί το πνεύμα, η ψυχή και η φωνή του θα μας συντροφεύουν για πολλές πολλές γενιές ακόμα.
Γι’αυτό ακριβώς το ελεύθερο πνεύμα, για τη μεγάλη ψυχή και τη συνταρακτική φωνή θέλω να γράψω σήμερα. Βιογραφικά στοιχεία και αναλυτική δισκογραφία μπορεί κανείς να διαβάσει σε πολλές ιστοσελίδες και άλλη μια αναφορά σε αυτά είναι περιττή. Εγώ σήμερα ανοίγω το συρτάρι με τις αναμνήσεις… και σας παραδίδω έναν Ξυλούρη μέσα από τα δικά μου μάτια.
Αρκεί να ξεκινήσω λέγοντας πως από μικρή κατά κάποιον τρόπο είχα τον Ψαρονίκο στην καθημερινότητά μου. Αντί για “μια ωραία πεταλούδα” και “αχ κουνελάκι”, ως πιτσιρίκια πρώτα μάθαμε να τραγουδάμε “Πότε θα κάμει ξαστεριά” και “Αγρίμια κι αγριμάκια μου”. Πόση ανατριχίλα να σου προκαλέσει ένα τραγούδι; Πόσο στην καρδιά σου να μιλήσει; Φταίνε οι στίχοι ή η μαγική του φωνή;
Αργότερα, στο δημοτικό, πέφτει στα χέρια μου ένας δίσκος με τις “μεγαλύτερες επιτυχίες του”. “Φιλεντέμ”, “Χίλια μύρια κύματα”, “Μεσοπέλαγα αρμενίζω”… υπνωτισμένη από τη φωνή του Αρχαγγέλου μαθαίνω τους στίχους σχεδόν από την πρώτη ακρόαση. Ο αντίκτυπος που έχει στην ψυχή και την καρδιά δεν περιγράφεται. Είναι σαν να τρυπώνει μέσα σου και να ξεκλειδώνει σκέψεις και συναισθήματα που δεν υποψιαζόσουν ότι είχες.
Στην εφηβεία, γύρω στο Λύκειο, βρίσκω την ταινία του Νίκου Κούνδουρου από την πρώτη συναυλία μετά την πτώση της Χούντας το 1974, “Τα τραγούδια της Φωτιάς”. Ο Ξυλούρης μοναδικός κι εκεί. Τι παλμός, τι ζωντάνια, τι αμεσότητα… Τα τραγούδια που ο κόσμος κάποτε φοβόταν να πει, εκείνη τη βραδιά ακούστηκαν όλα, με φωνή βροντερή, αληθινή, σθεναρή. “Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί”… πόσο νόημα συμπυκνωμένο σε λίγους στίχους. Περιττό να πω πως την ταινία αυτή τη βλέπω από τότε μια φορά το χρόνο για να μην παρασυρθώ ποτέ, να μην αφήσω να ξεχαστούν οι αγώνες λαού, καλλιτεχνών και πνευματικών ανθρώπων ενάντια σε καθεστώτα που καταστρατηγούν την ελευθερία σε οποιαδήποτε έκφρασή της. Παρενθετική η τελευταία αναφορά, αλλά είναι αδύνατο να γράφεις για τον Ξυλούρη και να μην κάνεις μνεία στη συμμετοχή του στον αγώνα κατά της δικτατορίας, όπου έδωσε φωνή στο λαϊκό αίσθημα και κατάφερε να υψώσει το ηθικό των αντιστεκόμενων Ελλήνων.
Μεγαλώνοντας, έχω πλέον διαβάσει και παρακολουθήσει οπτικοακουστικό υλικό, συνεντεύξεις του και συνεντεύξεις όσων τον γνώρισαν που αναφέρονται στο πρόσωπό του, και έχω σχηματίσει τη δική μου εικόνα για το σύμβολο Νίκο Ξυλούρη. Η καρδιά πάντα θα ραγίζει ακούγοντας το “Έβαλε ο Θεός σημάδι” και το “Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου”, πάντα θα ανατριχιάζει κανείς ακούγοντας ριζίτικαμε τη φωνή του, το “Ζαβαρακατρανέμια” πάντα θα φέρνει εσωτερική αναταραχή και διάθεση για αγώνα και για αλλαγή.
Πριν 38 χρόνια το σώμα του Αρχαγγέλου θάφτηκε στο χώμα του πρώτου νεκροταφείου Αθηνών. Ίσως έτσι το ήθελε η μοίρα. Να μείνει για πάντα νέος και δυνατός στα μάτια μας, να μην αλλοιωθεί από το χρόνο και ίσως να μη δει την κατάντια πολλών συντρόφων του κατά τη μεταπολιτευτική εποχή. Ίσως και να μην ήταν κανενός το σχέδιο. Ίσως απλά έτυχε να φύγει αυτός ο άνθρωπος νωρίς, ενώ είχε ακόμα τόσα πολλά να προσφέρει. Όπως και να’χει, ένα είναι σίγουρο, ο Νίκος Ξυλούρης είναι συνώνυμο της Κρήτης, της λεβεντιάς, του αγώνα και θα ζει για όσο ακούγονται τα τραγούδια του- για πάντα.
Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου κι αν έρθουν οι εδικοί μας. Να μη τους πεις κι απόθανα να τους βαροκαρδίσεις. Στρώσε τους τάβλα να γευτούν, κλίνη να κοιμηθούνε. Και σαν ξυπνήσουν το πρωί και σ’ αποχαιρετούνε, πες του τος πως επόθανα.
Η Ολυμπία Κυριοπούλου θα μπορούσε να είναι πρωταγωνίστρια στο βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη ” Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα ” μιας και όπως ο Μέλιος,ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, «είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να µετρήσει τ’ άστρα…Να τα µετρήσει όλα… σιγά σιγά… ένα ένα… Όλα… Και τα βρήκε σωστά.» Έτσι και η Ολυμπία όταν ήταν 8 χρονών, κοίταζε τα αστέρια και ένιωθε ότι εκεί ήθελε να πάει, εκεί ψηλά. Βεβαίως, όπως επισημαίνει δεν ήξερε ότι υπάρχει ένα επάγγελμα αστροναύτης σε εκείνη την ηλικία.
« Στο σχολείο μας, σε μια έκθεση έγραψα ότι μπορούσα ξαφνικά να πιλοτάρω και να πάω ψηλά, ψηλά με ένα αεροπλάνο. Είχα ενθουσιαστεί με την εικόνα να πετάω, να αιωρούμαι. Και μεγαλώνοντας, σπούδασα σχετικά με αυτό το αντικείμενο και βήμα-βήμα, πλησίαζα το στόχο μου, να δω τα αστέρια και τη γη από ψηλά.» Σήμερα έχοντας αποκτήσει ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό διεκδικεί, ανάμεσα σε 86 γυναίκες από τις οποίες θα επιλεγούν τελικά οι 2, μια θέση για διαστημική αποστολή. Και αν επιλεγεί; Θα είναι η πρώτη Ελληνίδα αστροναύτης στο Διάστημα… Πάμε να την γνωρίσουμε όπως μας συστήνετε.
«Είμαι Ελληνίδα από Έλληνα πατέρα και από Γερμανό-Πολωνέζα μητέρα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Darmstadt της Γερμανίας (κοντά στη Φρανκφούρτη), πάντα όμως από μικρή με όλες τις ρίζες μου, και με ελληνική κουλτούρα. Όσον αφορά στο επάγγελμα μου, είμαι μηχανολόγος μηχανικός στον κλάδο αεροδιαστημικής. Σπούδασα στο Darmstadt και ένα χρόνο στο Berkeley για το οποίο πήρα υποτροφία (University of California, Berkeley). Μετά τις σπουδές μου έκανα το διδακτορικό μου σε θέματα μηδενικής βαρύτητας, το οποίο ήθελα πάντα από παιδί να γνωρίσω.» Σήμερα εργάζεται σε μια εταιρεία στη Ζυρίχη, η οποία «χτίζει» την υποστηρικτική δομή των δορυφόρων. Ποιο είναι πρακτικά το αντικείμενο;
«Ακριβώς, φτιάχνουμε δομές για δορυφόρους είτε γεωσκόπησης, τηλεπικοινωνίας, εξερεύνησης, πλοήγησης, επικοινωνίας κ.α. Θα ήθελα να αναφέρω πολλά γι’αυτό το θέμα που έχει πολύ ενδιαφέρον όμως δε μου επιτρέπεται να σας πω πολλά για τα συγκεκριμένα project και σταματώ εδώ. Επιπλέον ετοιμάζω πειράματα από Πανεπιστήμια που θα μπουν σε πυραύλους/διαστημικά οχήματα (εταιρία στην Αμερική που ονομάζεται Blue Origin) για να κάνουν έρευνα σε μηδενική βαρύτητα. Στο παρελθόν/μετά το διδακτορικό μου, έχω συνεργαστεί με διάφορους πελάτες από Ευρώπη, Αμερική και Ασία, σε συναρπαστικά ευρωπαϊκά προγράμματα της αεροδιαστημικής. Διηύθυνα projects σε θέματα ασφαλείας της διαστημικής υποδομής και έχοντας γνώση της κατάστασης στο διάστημα με διαστημικά απόβλητα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γενικά λατρεύω το διεθνές περιβάλλον εργασίας και επειδή είναι το πάθος μου, σε ότι project δουλεύω, πάντα υπάρχει ο ενθουσιασμός και η αφοσίωση μου στον τομέα του διαστήματος.» Μετά από όλα αυτά μου γεννιέται η απορία: Άραγε πώς να μοιάζει η καθημερινότητα της; Υπάρχει ελεύθερος χρόνος; Η απάντηση της με αφήνει με το στόμα ανοιχτό. « Βεβαίως και υπάρχει ελεύθερος χρόνος στην καθημερινότητα μου, όλα είναι σχετικά με τον προγραμματισμό και την πειθαρχία. 5-6 φορές την εβδομάδα αθλούμαι, τρέχω είτε το πρωί είτε το μεσημέρι, είτε το βράδυ, πηγαίνω για κολύμβηση (από μικρή, 4 χρονών ερωτεύτηκα το νερό και εκεί υπάρχει μηδέν βαρύτητα), άλλες ημέρες πάμε αναρρίχηση ή μια βόλτα με το ποδήλατο στη λίμνη εδώ στη Ζυρίχη. Επίσης μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική. Από μικρή έμαθα να παίζω πιάνο και να τραγουδάω σε χορωδία στο θέατρο του Darmstadt.Τα τελευταία 10 χρόνια έπαιξα και πιάνο σε ορχήστρα,το οποίο με βοηθά επίσης να ξεκουράζομαι. Οι γονείς μας μάς μεγάλωσαν πάντα και με τα δύο. Αθλητισμός-Μουσική. Το ένα είναι σημαντικό για την ψυχή και το άλλο για το σώμα.» Πώς μπήκε στη ζωή της η ιδέα για μια θέση στην διαστημική αποστολή;
« Όπως έχω αναφέρει, είχα αυτό το όνειρο από παιδί. Όταν ήμουν 8 χρονών και πήγαινα δημοτικό, κοίταζα τα αστέρια και ένιωθα ότι εκεί θέλω να πάω, εκεί ψηλά. Δεν γνωρίζω αν θα με επιλέξουν, πιστέψτε όμως η διαδρομή αυτή που ξεκίνησε πριν ένα χρόνο, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Κάποια στιγμή ξέρω ότι θα επιτευχθεί ο στόχος μου. Πριν από το 2020 θα ξεκινήσει και η εκμετάλλευση διαστημικού ταξιδιού. Συνεργάζομαι με εταιρείες στην Αμερική που τα τελευταία χρόνια ετοιμάζουν διαστημικά οχήματα για εμπορική διαστημική πτήση. Πρέπει να σκεφτούμε σχέδια και για μετά το διαστημικό σταθμό ISS (International Space Station).» Πρακτικά, για ποιους λόγους δήλωσε συμμετοχή;
«Διότι – όπως προανάφερα– με ενδιαφέρει το αντικείμενο, από μικρή μου άρεσε η ιδέα να δω τον πλανήτη από ψηλά. Και αργότερα, ειδικά στις σπουδές μου και στο διδακτορικό μου ενθουσιάστηκα πάρα πολύ με την έρευνα και με το συναίσθημα της μηδενικής βαρύτητας, που νιώθεις σχεδόν καθόλου δυνάμεις. Επιπλέον σαν αστροναύτης, έχεις την ευκαιρία να γίνεις ένα πρότυπο, η κοινωνία θα σε ακούσει με άλλο τρόπο, θα έχεις δει τον πλανήτη μας από ψηλά και θα έχεις καταλάβει πόσο εύθραυστη είναι η γη που ζούμε. Θέλω πάρα πολύ να προσπαθούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Οι γενιές μας θα ζήσουν στον ίδιο πλανήτη που θα αφήσουμε πίσω. Και ένα άλλο σημαντικό θέμα για τα κορίτσια: να απολαύσουν την φυσική, τα μαθηματικά, την μηχανική όταν φυσικά έχουν εκεί ταλέντο και πάθος. Σήμερα, δεν είναι πλέον μόνο δουλειά των ανδρών. Και στον διαστημικό σταθμό υπάρχουν εργασιακά καθήκοντα για ευαίσθητα δάχτυλα, για εργασίες που απαιτούν λεπτότητα.» Πότε θα γίνει η διαστημική αποστολή και τι θα έπαιρνε μαζί της;
«Πότε ακριβώς θα γίνει η διαστημική αποστολή και με ποιο όχημα δεν το γνωρίζουμε καθόλου. Όμως το πρόγραμμα λέει να στείλει τη πρώτη γυναίκα Γερμανίδα στο διάστημα πριν το 2020. Η εκπαίδευση θα πραγματοποιηθεί πιθανότατα στο Starcity (Ρωσία), στη Φλόριντα και στην Κολωνία. Αυτό που θα ήθελα να πάρω μαζί μου, εκτός από τις φώτο της οικογένειας μου, θα ήταν ένα μικρό κλαδί ελιάς, το δαχτυλίδι της γιαγιάς μου και μια μικρή εικόνα .
. Ένα μικρό κλαδί ελιάς πάντα με συνοδεύει, μου θυμίζει όχι μόνο τις ρίζες μου (είναι πολύ σημαντικό να κρατήσεις την έλξη),το κλαδί ελιάς είναι και ήταν πάντα το σύμβολο ειρήνης όπως και ο διαστημικός σταθμός ISS. Ανεξάρτητα από τους πολέμους και τις διαφωνίες μεταξύ των χώρων του πλανήτη, εκεί ψηλά υπήρχε πάντα ειρηνική συνεργασία.» Οι στόχοι της για αυτή την 10ήμερη διαστημική αποστολή;
« Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το διάστημα έχει δώσει απαντήσεις σε θέματα ανθρώπινης βιολογίας, ιατρικής, σε πολύ σημαντικά θέματα υγείας όπως φάρμακα οστεοπόρωσης, στη φυσική που βρίσκουμε καινούργια υλικά σε αυτές τις συνθήκες και επίσης στην ανάπτυξη της νέας τεχνολογίας. Επιπλέον η έρευνα δίνει πολλές χρήσιμες απαντήσεις και στην αστρονομία. Οι δικοί μου στόχοι θα ήταν να υποστηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις και γνώσεις όλη αυτήν την έρευνα. Οι επιστημονικοί στόχοι σε αυτή την 10ήμερη διαστημική αποστολή, απ’ότι έχει αναφερθεί σ’εμάς, θα είναι οι διερευνήσεις του γυναικείου σώματος, π.χ. έρευνα για τo ορμονικό σύστημα, για τη θερμοκρασία που διαφέρει από τον άντρα, όλα αυτά που είναι απαραίτητα για τις περαιτέρω έρευνες.» Όσο για τα μελλοντικά της σχέδια, μας εκμυστηρεύεται και κάτι πολύ προσωπικό.
« Να γίνω αστροναύτης….,όμως εκτός από αυτό να δοκιμάσω να φέρω το διάστημα πιο κοντά στην καθημερινή κοινότητα, ειδικά στους νέους.Αν εννοείτε τα προσωπικά μου σχέδια, περιμένω με πολύ χαρά την ημέρα του γάμου μου φέτος το καλοκαίρι στην Μονεμβασιά. Επιπλέον θα ήθελα φέτος να πάρω την ιδιωτική άδεια για αεροπλάνο PPL το οποίο το ξεκίνησα πριν περίπου ένα χρόνο σε μια αερολέσχη στην Αθήνα.» Της ζητώ να στείλει ένα μήνυμα στους Έλληνες νέους
«Το μήνυμα που θέλω να δώσω είναι ότι όλα τα παιδιά πάντα πρέπει να έχουν στόχους, να προσπαθούν, να παλεύουν για τα όνειρα τους. Σίγουρα θα πέσουν όπως και εγώ έπεσα πολλές φορές στη ζωή μου. Όμως αν δεν πέσεις, δε μαθαίνεις να σηκώνεσαι, όπως συμβαίνει και στα μωρά. Μην αφήνετε τους άλλους να αποθαρρύνουν τα όνειρα σας. Επίσης θα ήθελα οι γονείς τους να τα στηρίζουν όπως συνέβη και σε μένα, και τους ευχαριστώ πολύ για αυτό. Αν έχετε πάθος στο αντικείμενο σας, θα τα καταφέρετε. Παράλληλα δε, όλοι μας να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι διότι μόνον τότε η ανθρωπότητα θα προοδεύσει.» Η ζωή της Ολυμπίας αποτελεί παράδειγμα και έχει το εξής ηθικό δίδαγμα: «Ο τρόπος να μάθεις αν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις.» Τελικά μέσα από τα γαλανά μάτια της τίποτα δεν είναι άπιαστο. Αλλά εμείς είμαστε σίγουροι ότι στην παιδική της γειτονιά ήταν συχνό το φαινόμενο των πεφταστεριών. Καθώς τα έβλεπε να πέφτουν θα έκανε ευχές που πραγματοποιήθηκαν στην ενήλικη της ζωή. Ας ακολουθήσουμε τον τρόπο σκέψης της και ας ευχηθούμε και εμείς στο δικό μας αστέρι…. Κατερίνα Γεωργιάδου
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
