«Η Βενετία είναι η μάσκα της Ιταλίας» είχε πει ο Μπάιρον. Το Καρναβάλι της Βενετίας δεν αποτελεί μόνο ένα φεστιβάλ αλλά και κομμάτι της ιστορίας της πόλης. Στο παρελθόν, το Καρναβάλι διαρκούσε περίπου 6 μήνες.
Από την πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη έως την Σαρακοστή. Χρονολογείται, το 1162, όταν μετά από μια νίκη της «Γαληνοτάτης Δημοκρατίας», προηγούμενο όνομα της Βενετίας, επί του Πατριάρχη της Ακουιλέια, Ούλρικο, ακολούθησε ξέφρενος χορός και εκδηλώσεις στην πλατεία Αγίου Μάρκου. Στα χρόνια του Μεσαίωνα διαρκούσε 2 μήνες και έδινε την ευκαιρία στους Βενετσιάνους να ζήσουν μέρες χαράς και να σατιρίσουν τους άρχοντες και την εξουσία πίσω βέβαια από τις μάσκες.
Το 1436, µία Ένωση Ζωγράφων στην Βενετία, ανακοίνωσαν µία σειρά από διατάγματα, σύμφωνα µε τα οποία παρουσίασαν και επέβαλαν το επάγγελμα του «mascareri», δηλαδή του επαγγελματία εκείνου, που κατασκευάζει αποκλειστικά μάσκες.
«Η μάσκα είναι μέσα σε έναν άνθρωπο, είναι η δυνατότητά του να κοιτάξει μέσα του, να ανακαλύψει τον εαυτό του. Το Καρναβάλι είναι η ευκαιρία του, η περίοδος που αυτό επιτρέπεται ελεύθερα. Πρέπει να ανακτήσουμε αυτό τον χώρο, όσο μπορούμε περισσότερο, επειδή είναι ο χώρος της δημιουργικότητας, όπου μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα μας να βρούμε τα διαφορετικά μας προσωπεία» αναφέρει ο Γκουαλτιέρο Νταλ’ Όστο, κατασκευαστής μασκών.
Carnaval in Venice 2011
Οι τεχνίτες μπορούν να υπερηφανεύονται μέχρι και σήμερα πως η τέχνη περνά απαράλλαχτη από γενιά σε γενιά με αναφορές στην Ιταλική Αναγέννηση και την Comedia dell Arte .
Το 1904 ο ∆όγης της Βενετίας, έδωσε άδεια για την «γιορτή των ψυχών». Πάνω σε αυτήν την ιδέα δημιουργήθηκε και το γνωστό σε όλους µας, καρναβάλι της Βενετίας, το οποίο έχει πάρει πολλά στοιχεία του από τις δικές µας γιορτές αφιερωμένες στο Θεό Διόνυσο. Κάθε μάσκα ήταν απλή στον σχεδιασμό και τη διακόσμηση, και συμβόλιζαν διάφορες περιόδους του χρόνου, αντανακλώντας όλη την ιστορία. Μελετητές υποθέτουν ότι οι μάσκες χρησιμοποιήθηκαν λόγω της αυστηρής ιεραρχικής δομής στη τάξη της Βενετίας αλλά και για να κρυφτούν από οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητα: τυχερά παιχνίδια, χορούς, παράνομες σχέσεις ή ακόμα και πολιτικά σκάνδαλα.
Ο Μουσολίνι ήταν ο πολιτικός που την απαγόρευσε οριστικά θεωρώντας την «σύμβολο ηθικής παρακμής»
Κάθε τέτοια περίοδο, σε κάθε γωνιά της πόλης συναντάς πλήθος από ντόπιους με βενετσιάνικες στολές αλλά και τουρίστες που εναρμονίζονται μονομιάς με το κλίμα. Αρλεκίνοι, ντόμινα, ,μαρκήσιοι βαρόνοι, κοντεσίνες, με τις χαρακτηριστικές βενετσιάνικες μάσκες, χτίζουν τον αυθεντικό του χαρακτήρα. Πλανόδιοι μουσικοί χαρίζουν απλόχερα νότες και σε κάθε γωνιά του δρόμου βρίσκεις μακιγιέρ που αναλαμβάνουν να μεταμορφώσουν και να ενσωματώσουν τους επισκέπτες σε αυτό το υπέροχο κλίμα ξεγνοιασιάς. Τα πλοιάρια και οι γόνδολες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο μιας και μετατρέπονται σε στολισμένα άρματα.
Μετά την καθιερωμένη εντυπωσιακή παρέλαση που ξεκινά από την Πλατεία του San Marco και κινείται προς τα υπόλοιπα σημεία της πόλης, ακολουθούν αναβιώσεις εθίμων όπως οι μονομαχίες των ιπποτών, μέχρι την κορυφαία στιγμή του Καρναβαλιού που δεν είναι άλλη από τον Χορό των Δόγηδων.
Η φετινή διοργάνωση ξεκινά στις 11 Φλεβάρη και το θέμα της καρναβαλικής περιόδου που διαρκεί μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, είναι η ματαιοδοξία. Σε αυτό το απέραντο σκηνικό θεάτρου είτε μείνεις θεατής είτε πρωταγωνιστής βγαίνεις πάντα κερδισμένος.
Πολλά έχουν γραφεί για τη σημασία που έχει το παιχνίδι στη ζωή των παιδιών. Βοηθάει στην ανάπτυξη γλωσσικών και κοινωνικών δεξιοτήτων, στη δημιουργικότητα και τη φαντασία, στην αυτοσυγκράτηση και τον αυτοέλεγχο, στην εκτόνωση. Το σίγουρο είναι ότι το παιχνίδι δεν είναι χάσιμο χρόνου,αλλά μια πολύτιμη δραστηριότητα.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το παιχνίδι του παιδιού με τους γονείς του, αλλά και με τους σημαντικούς άλλους στη ζωή του. Πολλά τα οφέλη του και θα ήθελα να δούμε μερικά από αυτά.
Πρώτα απ’ όλα, μέσα από το παιχνίδι, ο γονιός ενισχύει ουσιαστικά το δεσμό του με το παιδί. Αναπτύσσει μια ζεστή σχέση, γεμάτη εμπιστοσύνη. Κατά συνέπεια αυξάνεται και το αίσθημα ασφάλειας και αποδοχής που βιώνει το παιδί.
Ακόμη, μέσω του παιχνιδιού, ο γονιός βοηθάει το παιδί να μάθει τις δυνάμεις του και τις αδυναμίες του. Παράλληλα, μαθαίνει και ο ίδιος πράγματα για το παιδί του, σε σχέση με τις σωματικές και κοινωνικές του δεξιότητες.
Μέσα από το παιχνίδι, ο γονιός έχει τη δυνατότητα να διδάξει στο παιδί υγιείς συμπεριφορές και εκφράσεις, αφού το παιδί έχει την τάση να την παρατηρεί και να τη μιμείται. Σημαντικό ρόλο εδώ , βέβαια, παίζει και η θετική ενίσχυση (επιβράβευση). Του διδάσκει, επίσης, ότι υπάρχουν όρια και κανόνες.
Επιπλέον, μέσω του παιχνιδιού μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να χτίσει μια υγιή αυτοεκτίμηση. Πώς γίνεται αυτό; Κάθε φορά που αφήνουμε το παιδί να μας κερδίσει, όχι εμφανώς βέβαια, νιώθει πιο σίγουρο για τον εαυτό του, για τις ικανότητές του. Έτσι, σταδιακά θα γίνεται και πιο ανθεκτικό στις επερχόμενες ήττες που ενδεχομένως θα υπάρξουν, όταν θα παίξει με τους φίλους του.
Το παιχνίδι είναι κατά κύριο λόγο, η γλώσσα του παιδιού. Εμείς οι ενήλικες, όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα, καθόμαστε και το συζητάμε και το αναλύουμε. Εκφράζουμε τα συναισθήματά μας λεκτικά. Αυτό όμως δεν ισχύει για τα παιδιά. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί φοβούνται να διατυπώσουν λεκτικά αυτό που αισθάνονται, είτε γιατί ακόμα δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα και να το επεξεργαστούν. Υπάρχει, όμως, ένας άλλο τρόπος μέσα από τον οποίο μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα… και αυτός είναι το παιχνίδι. Ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται μέσα από το παιχνίδι μπορεί να μας πει πολλά. Ας τον αξιοποιήσουμε, λοιπόν.
Ένα πολύτιμο εργαλείο είναι το παιχνίδι της αναπαράστασης. Μέσα από το παιχνίδι μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να αναβιώσει μια δύσκολη κατάσταση, αλλά και να βρει μια ουσιαστική λύση. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούμε κούκλες, αρκουδάκια και δημιουργούμε ένα παιχνίδι ρόλων. Κάθε κούκλα κι ένας ξεχωριστός χαρακτήρας. Το παιδί είναι αυτό που θα αποφασίσει ποιος θα είναι τι, πως θα κινούνται οι φιγούρες, το τι θα λένε κτλ. Προσοχή: Οι λύσεις θα προέρχονται από το παιδί. Ο γονιός είναι απλά εκεί για να το στηρίξει και να το ενθαρρύνει, να το κάνει να νιώσει αποδεχτό κι ότι το κατανοούν, αλλά όχι να του υποδείξει αυτός τη λύση.
Είναι γεγονός ότι λόγω των αυξημένων υποχρεώσεων, νιώθουμε σίγουρακουρασμένοι και στρεσαρισμένοι. Το να παίξουμε με το παιδί μας μοιάζει εξουθενωτικό. Είναι όμως πολύ σημαντικό για το παιδί. 10-20 λεπτά αρκούν και το σίγουρο είναι ότι θα ωφεληθούμε κι εμείς. Θα ξεκουραστούμε ψυχολογικά.
Λίγα λεπτά το πρωί, πριν φύγει το παιδί για το σχολείο ή μετά την επιστροφή του είναι αρκετά. Ειδικά το παιχνίδι πριν το σχολείο μειώνει τα παράπονα, τα κλάματα, τους καυγάδες το υπόλοιπο της ημέρας. Το παιδί είναι πιο ήρεμο. Μειώνεται το στρες. Νιώθει ότι το ακούμε, το προσέχουμε.
Το παιχνίδι είναι μια ευκαιρία για να γελάσουμε μαζί με το παιδί. Με το γέλιο εκτονώνεται η ένταση και απελευθερώνεται οξυτοκίνη (ορμόνη της χαράς). Το γέλιο θεραπεύει… Ενισχύει το ανοσοποιητικό… Μας φέρνει πιο κοντά.
Μια πρόταση: Οργανώστε έναν οικογενειακό μαξιλαροπόλεμο…Κατευνάζει τις οικογενειακές εντάσεις. Επιλέγουμε ένα δωμάτιο που δεν υπάρχουν εύθραυστα αντικείμενα. Σχηματίζουμε ομάδες: γονείς-παιδιά, αγόρια-κορίτσια. Και ξεκινάμε. Βάζουμε βέβαια κανόνες. Όχι γροθιές, γονατιές. Δε θέλουμε να πονέσουμε τον άλλο, αλλά να γελάσουμε.
Γενικά, τα παιδιά νιώθουν σημαντικά, όταν βλέπουν ότι χαιρόμαστε να περνάμε χρόνο μαζί τους. Ας αφιερώσουμε, λοιπόν, λίγο χρόνο για να παίξουμε μαζί τους. Το σίγουρο είναι ότι θα ωφεληθούμε κι εμείς. Άλλωστε, όλοι έχουμε ένα κρυμμένο παιδί μέσα μας. Μέσα από το παιχνίδι το βοηθάμε να βγει πάλι στην επιφάνεια. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Γ. Ρίτσου: « Βρες χρόνο να είσαι παιδί για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος».
Ελένη Κώστογλου Ψυχολόγος Πηγή: -Φιλιόζα Ι., Δεν έχουν χαθεί όλα (2016), Εκδόσεις Ενάλιος
Μακάρι να μπορούσαν να βρεθούν οι λέξεις για να εκφράσουν το πόσο επιδραστικός υπήρξε στην Τέχνη ο Δημήτρης Μυταράς. Μακάρι επίσης να υπήρχε η δυνατότητα να αξιολογηθεί το έργο του και να τονιστεί η δράση του, τα λόγια του και ο τρόπος σκέψης του. Πόσο πολύ μας άνοιξε τα μάτια και τον νου με άλλα λόγια. Αυτός, που στα τελευταία της ζωής του αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα όρασης.
Ο Δημήτρης Μυταράς, είναι ένας λόγος για να υπερηφανεύεται η Χαλκίδα, πέρα απ’ όλα τα άλλα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, έγινε σκηνογράφος, δίδαξε εσωτερική διακόσμηση, έγινε συνώνυμο της καλαισθησίας και του καλού γούστου. Αυτός που όταν ενημέρωσε την Ακαδημία Αθηνών για το πρόβλημά του, του πήραν πίσω τους τρεις μισθούς που είχε πληρωθεί, και την επόμενη χρονιά έβγαλαν το όνομά του από την επετηρίδα.
Σαν ενδυματολόγος και σαν σκηνογράφος η δράση του ήταν έντονη σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ τα έργα του ταξίδεψαν σε εκθέσεις ανά τον κόσμο. Και όμως αυτός ο άνθρωπος λόγω του προβλήματος υγείας του δεν θεωρήθηκε ως φορέας τέχνης από τους ομότεχνους του και κρίθηκε ως απόβλητος.
Ο άνθρωπος που εξέδωσε ποιητικές συλλογές, και είχε πει μια θετική ατάκα: «Αν κάποιος υποστηρίξει πως ξέρει τι είναι ποίηση και τι ζωγραφική, τελείωσε», δεν λογίζεται ως ικανός από το υπόλοιπο χριστεπώνυμον κατά τα άλλα, κρατικό μηχανισμό, να προωθήσει το έργο του και τις σκέψεις του στην Ελληνική Παιδεία και στα σχολεία. Όπως θα έγραφαν και οι νέοι ή οι «τρεντοποιημένοι» νεανίζοντες, «έλα σε πρκλ πολύ».
«Επαγγελματίας καλλιτέχνης δεν υπάρχει. Είναι οξύμωρο σχήμα», είχε δηλώσει σε μια συνέντευξή του. Ο άνθρωπος που αποτέλεσε τον ορισμό της καλλιτεχνικής έκφρασης και της νοοτροπίας που πρέπει να διέπει τον καλλιτέχνη. Αυτά σε μία χώρα που μονίμως μηρυκάζει τον τηλεοπτικό πολιτισμό ως το άπαν και την απόλυτη ευχαρίστηση της ζωής.
Ο άνθρωπος που έζησε στην θάλασσα, μεγάλωσε δίπλα και μέσα σε αυτήν. Έζησε το μεγαλείο του ωκεανού, και προσπάθησε μέσα από τα έργα και τα λόγια του να μεταφέρει λίγη από αυτήν την μαγεία μέσα στα δικά μας μάτια, και στα δικά μας μυαλά. Άλλο πράγμα τώρα που η ελληνική νοοτροπία του ωχαδερφισμού κυριαρχούσε και δυστυχώς κυριαρχεί σε μια επικράτεια που μετρά ποικολοτρόπως πληγές.
Ας είναι ο θάνατός του μια αφορμή για να δώσουμε μια νέα αρχή στην δικιά μας τη ζωή. Μπας και καταλάβουμε λίγο που βρίσκεται η ουσία.
Όταν οι νέοι άνθρωποι αποφασίζουν να αφήσουν τα συνηθισμένα και να πειραματιστούν, σπουδαία πράγματα να περιμένεις! Στην προκειμένη περίπτωση δύο νέοι άνθρωποι, η Έφη Καραγκούνη και ο Χρήστος Παπαχρήστου ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν μια σειρά εκπαιδευτικών παιχνιδιών με έμπνευση από την Αρχαία Ελλάδα.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα του My Greek Games;
Εφη Καραγκούνη- Η ιδέα γεννήθηκε κάπου προς τα τέλη του 2014. Το μικρόβιο της δημιουργίας υπήρχε από πολύ παλαιότερα, βέβαια, καθώς, ανήσυχα πνεύματα όπως είμαστε και οι δύο αναρωτιόμασταν πάντα σχετικά με το τι μπορούμε να δημιουργήσουμε. Ανάμεσα λοιπόν σε πλήθος ιδεών, ξεπετάχτηκε η συγκεκριμένη. ‘Ξέρεις τι σκέφτηκα; Να κατασκευάσουμε παιχνίδια! Όχι απλά παιχνίδια για να περνάει κάποιος την ώρα του, αλλα εκπαιδευτικά παιχνίδια με θεματολογία από την Αρχαία Ελληνική Ιστορία και Μυθολογία! Με σύγχρονο design, να παντρέψουμε το τώρα με το παρελθόν’,είπε ο Χρήστος και αμέσως ξετρελάθηκα και είπα το ναι. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας καταιγισμός ιδεών…
-Γιατί επιλέξατε την ελληνική μυθολογία;
Χρήστος Παπαχρήστου– Γιατί πρώτα από όλα η μυθολογία μας, είμαστε κατ’ επέκταση εμείς. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν απίστευτη φαντασία. Για αυτούς η θρησκεία ήταν παντού. Υπήρχαν θεοί μεγάλοι και τρανοί όπως ο Δίας και ο Ποσειδώνας, αλλά από την άλλη οτιδήποτε στην φύση για αυτούς ήταν και μια θεότητα. Ο ήλιος ήταν θεός, ένας ποταμός, ένα δάσος μπορούσε να ήταν μια θεότητα. Ήταν οι αρχαίοι μας πρόγονοι που έδωσαν ανθρώπινα χαρακτηριστικά στους θεούς. Έμοιαζαν με εμάς και είχαν ακόμα και τα ίδια πάθη αλλά και λάθη με εμάς. Αγαπούσαν, θύμωναν, χαιρόντουσαν, μάλωναν άλλα και αυτοί ήταν αθάνατοι. Ένα απίστευτο χαλί με ιστορίες ξεδιπλώνεται μέχρι και σήμερα μπροστά μας. Έτοιμες ιστορίες που δεν χρειάζεται να τις πειράξεις καθόλου. Από μόνες τους είναι μαγικές! Η ίδια η Μυθολογία, άλλωστε προσφέρεται για παιχνίδι, καθώς από μόνη της ορίζει τους βασικούς άξονες του παιχνιδιού: να ψυχαγωγεί, να διδάσκει και να τρέφει τη φαντασία.
-Πώς ήταν η αρχική ανταπόκριση του κοινού; Αντιμετωπίσατε δυσκολίες, και αν ναι, ποιες;
ΕΚ-Είχαμε την τύχη και την ευτυχία από την αρχή να νιώσουμε τον κόσμο να μας αγκαλιάζει. Ίσως αυτό να έχει να κάνει με το γεγονός ότι αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε και σε συνδυασμό με το τρίγωνο ΠΑΙΔΊ –ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ – ΣΎΓΧΡΟΝΟ DESIGN που είχαμε σαν βάση να του έδωσε μια μεγαλύτερη ώθηση. Όλο αυτό βγήκε προς τα έξω από νωρίς και μας χάρισε αναγνωρισιμότητα και πάνω από όλα αγάπη από παιδιά και γονείς από όλο τον κόσμο.
Τώρα σχετικά με τις δυσκολίες που συναντάμε εμείς σήμερα σαν μια νεοσύστατη μικρή start up επιχείρηση έγκεινται κυρίως στην προσπάθεια μας να παράγουμε ένα προϊόν σαν το δικό μας, εντός Ελλάδας, συνδυάζοντας υψηλή ποιότητα με καλή τιμή. Επιβάλλεται να βγάλεις ένα προϊόν ποιοτικά άρτιο και ταυτόχρονα οικονομικό, και αυτό απαιτεί σωστή έρευνα και σωστή κρίση. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ανταγωνιστικός με εταιρίες που εισάγουν προϊόντα από χώρες με πολύ χαμηλό κόστος παραγωγής. Παρόλα αυτά πιστεύουμε ότι σε ένα πολύ μεγάλο σημείο έχουμε καταφέρει να συνδυάσουμε, ποιότητα και ανταγωνιστική τιμή.
-Πέρα από τα παιχνίδια, έχετε και μια σειρά από εξαιρετικά πρωτότυπες αφίσες. Θα θέλατε να μας πείτε περισσότερα για αυτές;
ΧΠ-Οι αφίσες είναι από τα αγαπημένα μας πρότζεκτ. Η σειρά ονομάστηκε ‘Greeks said it first’ και ‘ρίχνει’ μια αστεία ματιά στην πεποίθηση ορισμένων σύγχρονων Ελλήνων ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας ήταν αυτοί οι οποίοι πρώτοι ανακάλυψαν και είπαν αρκετά πράγματα, πολύ πριν από ότι γνωρίζει και πιστεύει ο υπόλοιπος κόσμος σήμερα. Έτσι γνωστές ατάκες και γνωμικά, ειπωμένα από διάσημες προσωπικότητες έχουν αλλαχτεί σε μικρό βαθμό (μερικές φορές και καθόλου) για να δείξουν ότι θα μπορούσαν όλα αυτά να είχαν ειπωθεί κάλλιστα από τους αρχαίους μας προγόνους. Πολύ πριν λοιπόν ο Σαίξπηρ γράψει μια από τις πιο γνωστές ατάκες του για το ‘Ριχάρδο ΙΙΙ’ (το βασίλειό μου για ένα άλογο), ο δικός μας Οδυσσέας είχε πει σχεδόν το δύο χιλιάδες χρόνια πριν (το βασίλειό μου για ένα ξύλινο άλογο).
-Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια του Greek Games;
Πολλές ιδέες, αστείρευτος ενθουσιασμός και πάνω από όλα αγάπη για αυτό που κάνουμε.
Ήδη ετοιμάζουμε ένα νέο παιχνίδι, μια σειρά από παζλ, μπλούζες και διάφορα άλλα χρηστικά αντικείμενα που θα έρθουν να πλαισιώσουν τα παιχνίδια μας και θα κάνουν και άλλους ανθρώπους να μας γνωρίσουν και να αγαπήσουν αυτό που κάνουμε. Μέσα στον επόμενο μήνα όλα αυτά θα έχουν πάρει σάρκα και οστά και θα είμαστε έτοιμοι να τα παρουσιάσουμε προς τα έξω. Στόχος μας είναι να κατακτήσουμε όλο και περισσότερες καρδιές, εντός και εκτός συνόρων γιατί όπως είχε πει και ο Θεός Έρωτας ‘Τίποτα δεν πετυχαίνει χωρίς αγάπη’.
Ας ελπίσουμε ότι θα ευοδωθεί η προσπάθειά τους και θα δώσει το βήμα και σε άλλους ανθρώπους να δημιουργήσουν κάτι που αγαπούν με σεβασμό προς τον καταναλωτή! Μπαιράμη Βιβή
Υπάρχει ημιμάθεια γύρω από το attachment parenting, με λάθος συμπεράσματα που χαρακτηρίζουν το attachment parenting ως παιδοκεντρική προσέγγιση .
Καταρχάς η βάση του attachment parenting είναι η αποδοχή ότι τα πρώτα 3 χρόνια της ζωής του ανθρώπου είναι τα πιο βασικά για την συναισθηματική καταγραφή που δημιουργούν, δεύτερον ότι η σχέση ανάμεσα στο νεογέννητο άνθρωπο και τον βασικό φροντιστή του είναι η αρχή που δημιουργεί την εσωτερική του εικόνα και τρίτον ότι κάθε άνθρωπος από την αρχή της ζωής του ορίζεται από ανάγκες που χρειάζεται να εκπληρωθούν.
H συγκεκριμένη μορφή parenting που εστιάζεται σε ότι πιο σημαντικό έχουμε : την δημιουργία της πιο βασικής μας σχέσης με τον πρώτο άνθρωπο που μας καλώς ορίζει στην μετάβαση μας από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια.
Από συναισθηματική σχέση δημιουργούμαστε, μέσα από άνθρωπο γεννιόμαστε και μαζί με ανθρώπους μεγαλώνουμε. Πρώτα νιώθουμε και μετά σκεφτόμαστε.
Από την αρχή της ζωής μας συνυπάρχουμε, συσχετιζόμαστε και δημιουργούμε τον εσωτερικό μας κόσμο μέσα από σχέση. Θηλασμός, συν κοίμηση και άμεση ανταπόκριση στις ανάγκες ενός ανθρώπου στα πρώτα και βασικά χρόνια της ζωής του βάζουν την βάση για Εμπιστοσύνη στον βασικό φροντιστή, για τα μάτια του νεογέννητου ο βασικός φροντιστής είναι όλος ο Κόσμος και μέσα από όλο του τον Κόσμο δημιουργεί τον δικό του.
Η βάση του attachment parenting είναι η Εγγύτητα. Η εγγύτητα είναι μια ψυχική και συναισθηματική ανάγκη που εκπληρώνει την ανάγκη Σύνδεσης του μικρού ανθρώπου με τον βασικό φροντιστή του.
Μέσα από την εγγύτητα και την συναισθηματική επαφή που δημιουργεί το νεογέννητο και βρέφος βιώνει μια υπέροχη συναισθηματική καταγραφή Ασφάλειας και Προστασίας.
Η συναισθηματική καταγραφή γίνεται η βάση της ψυχοσύνθεσης τους και δίνει την σκυτάλη για να ανθίσει η νηπιακή ηλικία και με τη σειρά της η παιδική.και
Αμυντικοί μηχανισμοί προστασίας δεν υπάρχουν στην αρχή της ζωής μας, υπάρχει μόνο η αίσθηση ανάγκης της προσκόλλησης μας με τον βασικό φροντιστή που με την σειρά της όταν εκπληρωθεί, δημιουργεί αίσθηση ασφάλειας, εμπιστοσύνης και προστασίας.
Η αίσθηση μεταμορφώνεται σε συναίσθημα και με τη σειρά της δημιουργείται η σχέση αυτη. Είναι πια καιρός να σταματήσουμε να βλέπουμε τα νεογέννητα και βρέφη ως πλάσματα που δεν έχουν ανάγκες. Είναι το αντίθετο, είναι πλημμυρισμένα από ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες και επειδή η δημιουργία τους είναι από άνθρωπο χρειάζεται να καταλάβουμε ότι κάθε συναισθηματική αρχή χρειάζεται να εξελίσσεται μέσα από την ανθρώπινη σχέση.
Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια
Πηγή: Η Εγγύτητα ως βάση του Attachment Parenting, Αντιγόνη Συμεωνίδου
Δεν είμαι άνθρωπος που επαναπαύεται στη δουλειά. Να φταίει ο ωροσκόπος μου που είναι στο Δίδυμο και δε μπορώ να κάτσω ήσυχη σε ένα μέρος; Να φταίει που από τη φύση μου είμαι άνθρωπος που βαριέται πιο γρήγορα και από το πώς αλλάζει ο Ολυμπιακός προπονητές; Να φταίει ότι έχω τον πήχυ ψηλά και ψάχνω τα καλύτερα δυνατά δεδομένα στη δουλειά μου; Προσωπικά νομίζω ότι είμαι απλά κακομαθημένη και όλα μου φταίνε και τίποτα δεν είναι αρκετά καλό για μένα και πάντα αναζητώ κάτι καλύτερο. Αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα που μάλλον πρέπει να γίνει ούσα εγώ ξαπλωμένη σε ανάκλιντρο έχοντας απέναντί μου μία κυρία με γυαλάκια που θα σημειώνει προσεκτικά το κάθε τι που λέω.
Στο δια ταύτα. Έχοντας κάνει κάμποσες δουλειές, πάντα σχετικά με τις φιλολογικές/ γλωσσολογικές σπουδές μου, έχω καταλήξει πως η δουλειά του δασκάλου είναι ένα «μικρόβιο» που, όσο και να θες να το ξεφορτωθείς, δε μπορείς να το βγάλεις από μέσα σου. Όσες φορές και αν παραπονεθείς πως ο μισθός είναι ελάχιστος σε σχέση με τα όσα προσφέρεις εσύ από το χρόνο και το χρήμα σου (γιατί πρέπει να είναι η μόνη δουλειά που πληρώνεις από την τσέπη σου αν θες να την κάνεις καλά, με τα σωστά εφόδια και υλικά), άλλες τόσες θα σε αποζημιώσει η πρόοδος μιας τάξης που θεωρούσες χαμένη υπόθεση στην αρχή της χρονιάς. Όσες φορές και αν γκρινιάξεις πως πάλι έκλεισε ο λαιμός σου από το μπλα μπλα ή έχεις πονοκέφαλο από τη μουρμούρα και τη φασαρία του τμήματος, άλλες τόσες θα σου λείψει η βαβούρα τους όταν βρεθείς σε ένα περιβάλλον γραφείου φαινομενικά «ήσυχο» και ίσως τελικά βαρετό. Όσες φορές και αν σταυροκοπηθείς με τις απαιτήσεις γονιών και διευθυντών, άλλες τόσες να είσαι σίγουρος πως θα τα ξεχάσεις όλα αν εσύ έχεις χτίσει γερούς δεσμούς με τους μαθητές σου και εκείνοι σου δείξουν εμπιστοσύνη με τα λόγια και τις πράξεις τους.
Αυτά δεν είναι μερικά ακόμα κλισέ μιας δασκάλας. Είναι όσα κατάλαβα αποχωριζόμενη τον κλάδο. Φεύγοντας από το «δασκαλίκι» ήμουν πεπεισμένη πως θα περνούσα καλύτερα χωρίς τις ευθύνες και το άγχος μιας τάξης. Είχα τη βεβαιότητα πως ένα γραφείο σου προσφέρει την ψυχική ηρεμία που, κακά τα ψέματα, διακυβεύεται καθημερινά σε ένα σχολείο. Ήμουν σίγουρη πως θα ξαλάφρωνα από τις απαιτήσεις ιδιοκτητών ΚΞΓ και γονιών. Και πράγματι, τον πρώτο καιρό όλα είναι υπέροχα. Το να γυρνάς σπίτι και να μην έχεις διόρθωμα ή να ετοιμάσεις lesson plans φαίνεται θεόσταλτο δώρο. Το να μην είναι το κεφάλι σου καζάνι από τη βαβούρα φαίνεται όνειρο.Όμως, όπως όλα τα ωραία στη ζωή, και αυτή η περίοδος κάποτε τελειώνει. Και αρχίζουν να σου λείπουν τα παιδάκια «σου» (ή οι… μαντράχαλοί σου, αντίστοιχα), περνάς από τα παιχνιδάδικα και σου λείπει που αγόραζες μικροδωράκια ή υλικά κατασκευών για τους μαθητές σου. Και βέβαια, όπως σε κάθε επάγγελμα και επαγγελματικό χώρο, αρχίζουν και στην καινούρια δουλειά οι ευθύνες και οι απαιτήσεις και οι φωνές και και και… Κι εσύ απογοητεύεσαι γιατί ξέρεις πως πια τίποτα δεν είναι ίδιο… ο κόπος σου πια ανταμείβεται μόνο χρηματικά (και ξέρουμε όλοι καλά πως στις αμοιβές υπάρχει πάντα ταβάνι) και σπάνια θα σου πει κάποιος καλή κουβέντα… και αναπολείς τους χαρακτηρισμούς «καλύτερη δασκάλα», «ο πιο κουλ κύριος» που σου χάριζαν κάποτε απλόχερα οι μαθητές σου.
Και τότε καταλαβαίνεις πως είσαι φτιαγμένος για να βρίσκεσαι μέσα σε τάξη. Το ζητάει ο οργανισμός σου να γράφεις στον πίνακα, να διορθώνεις εκθέσεις, να υπαγορεύεις ορθογραφία, να κολλάς αυτοκόλλητα, να κάνεις κατασκευές, να διαβάζεις παραμύθια, να ακούς και να δραματοποιείς τραγουδάκια, πού και πού να κατσαδιάζεις το τμήμα σου.
Εν κατακλείδι, πιστεύω οι δάσκαλοι έχουμε ένα «ψώνιο» μέσα μας, ψοφάμε να δίνουμε παράσταση δυο και τρεις φορές τη μέρα σε κάθε τμήμα που μπαίνουμε. Μας τρέφει το «χειροκρότημα» που δεν είναι άλλο από την τρυφερότητα που μας δείχνουν οι μαθητές μας και το «μπράβο» τους. Μοιάζουμε, με έναν τρόπο, στους ηθοποιούς. Κυρίως, όμως, τους μοιάζουμε σε ένα χαρακτηριστικό: ποιούμε ήθος. Διαμορφώνουμε ψυχές και χαρακτήρες. Και αυτό δεν το αλλάζουμε ούτε με χίλιες μέρες ηρεμίας, ούτε με εκατό «μουγγά» γραφεία. Μια φορά δάσκαλοι… πάντα δάσκαλοι.
Κάποτε, σε ένα ινδιάνικο χωριό, ζούσε το Σοφό Γεράκι. Το Σοφό Γεράκι ήταν ο αρχηγός του χωριού και όλοι πήγαιναν σε αυτόν να τον συμβουλευθούν για όποιο πρόβλημα είχαν. Πάντα έβρισκε λύση για αυτούς και εκείνοι ήταν ευχαριστημένοι. Το Σοφό Γεράκι όμως δεν ήταν. Σκεφτόταν ότι εκείνος κατείχε πολύ μικρό ποσοστό της σοφίας όλου του κόσμου και, όταν θα έφευγε, οι χωρικοί δεν θα είχαν που να απευθυνθούν.
Έτσι, πήρε τη μεγάλη απόφαση. Αποχαιρέτησε το χωριό του και έφυγε να γυρίσει τον κόσμο. Σκοπός του ήταν να συμβουλευτεί ανθρώπους, ζώα, πουλιά, δέντρα και λουλούδια, και να μαζέψει τις συμβουλές τους σε ένα πιθάρι που είχε από τον παππού του. Περιπλανιόταν χρόνια σε καυτές ερήμους και παγωμένες στέπες για να επιστρέψει με αυτά τα σοφά λόγια στο λαό του. Όταν το πιθάρι του γέμισε, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να γυρίσει πίσω και όλος χαρά ξεκίνησε για το χωριό του.
Λίγο πριν φτάσει ο ήρωας μας στο χωριό του του ήρθε μια ιδέα. Δεν μπορούσε να πάει το πιθάρι στο χωριό έτσι απλά και να το αφήσει αφύλαχτο. Τι θα γινόταν αν του το κλέβανε; Κάτι έπρεπε να κάνει. Τι όμως; Καθόταν μέρες έξω από το χωριό και σκεφτόταν μέχρι που σήκωσε τα μάτια του ψηλά και απέναντι στο δάσος. Εκεί είδε ένα πολύ ψηλό και φουντωτό δέντρο. ‘Να η ιδανική κρυψώνα’, σκέφτηκε και ξεκίνησε για κει.
Όταν πλησίασε αρκετά, κατάλαβε ότι η κρυψώνα ήτανε καλή αλλά ήταν πολύ δύσκολο να τη φτάσει. Δεν μπορούσε με τίποτα να σκαρφαλώσει χωρίς βοήθεια. Το Σοφό Γεράκι όμως, πέρα από σοφό, ήταν και επινοητικό. Έδεσε λοιπόν το πιθάρι στην κοιλιά του με ένα σκοινί και με το ίδιο σκοινί προσπαθούσε να φτάσει τα κλαδιά του δέντρου. Το πιθάρι στην κοιλιά του όμως τον εμπόδιζε και τον έκανε να πέσει πολλές φορές στο έδαφος.
Ήταν έτοιμος να τα παρατήσει όταν ξαφνικά εμφανίστηκε μια αλεπού. Το Σοφό Γεράκι δεν την είδε κάνοντας μια τελευταία προσπάθεια να ανέβει στο δέντρο. ‘Ε, φίλε’, του είπε η αλεπού, ‘γιατί δε δένεις το πιθάρι στην πλάτη σου; Έτσι δεν θα γλιστράς στον κορμό του δέντρου΄. ‘Ωχ’, σκέφτηκε ο ήρωας μας, ‘ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο, έμαθα τόσα σοφά μυστικά, και πάλι, ένα ζώο του δάσους αποδείχτηκε πιο σοφό από μένα. Τελικά, η σοφία του κόσμου είναι αστείρευτη και αυτό που έκανα τόσα χρόνια δεν είχε νόημα’.
Έλυσε το πιθάρι από τον ώμο του και άδειασε όλες τις σοφές κουβέντες που είχε μαζέψει. Αυτές σκορπίστηκαν στον αέρα μέχρι τα πέρατα της γης και το Σοφό Γεράκι επέστρεψε στο χωριό του, Εκεί έμεινε ως τα βαθιά του γεράματα, συμβουλεύοντας τους συγχωριανούς του και μένοντας ήσυχος ότι, τουλάχιστον εκείνος, ήταν τόσο σοφός όσο απαιτούσε ο ρόλος του σε αυτό τον κόσμο.
Την Παρασκευή 19/1/2018 στις 18:00 ο Σύλλογος Εναλλακτικής Εκπαίδευσης “Πηγή Παιδείας” διοργανώνει σεμινάριο με θέμα: “Η ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου: Θεωρία και Πράξη” στον 10ο όροφο της Παιδαγωγικής του ΑΠΘ.
Στο σεμινάριο θα συζητηθούν θέματα όπως η ορμή και η δύναμη που το παιδί αναπτύσσει σε αυτές της ηλικίες καθώς και το πώς μπορεί ο νηπιαγωγός να βοηθήσει τα παιδιά εντός της σχολικής τάξης να αυτονομηθούν και να ανεξαρτητοποιηθούν βασιζόμενος στο τρίπτυχο ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ-ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ- ΕΠΙΛΥΣΗ.
Ομιλητές:
Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια : “Οι βασικές έννοιες της υπαρξιακής ταυτότητας ”
Χάρης Ονούφριος, Νηπιαγωγός στο Σχολείο της Φύσης: ” Το παιδί κατ-ΕΥΘΥΝΗ”
Περιορισμένος αριθμός θέσεων, θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας
Δίνονται βεβαιώσεις παρακολούθησης
Είσοδος Ελεύθερη
Ευχαριστούμε τον Φορέα Πιστοποίησης Ανθρωπίνου Δυναμικού DIPLOMA και την εταιρία ανάπτυξης εκπαιδευτικού λογισμικού infolearn-TEST4U, καθώς και τα παρακάτω ειδησεογραφικά sites που προβάλλουν το σεμινάριό μας:
myportal.gr
salonicanews.com
biscotto.gr
reporter24.gr
femalevoice.gr
Ξέρετε τι έχουμε χάσει ως άνθρωποι; Την ανθρωπιά μας.
Είναι αυτή που προσπαθούμε να βρούμε καθε 25 Δεκέμβρη και την χάνουμε λίγες μέρες αργότερα.
Είναι εκείνες οι ημέρες που μας πιάνει η καταναλωτική μανία. Η μανία να γεμίσουμε τα συναισθηματικά και ψυχολογικά κενά μας, με ρούχα, δώρα, βόλτες και φαγητό. Πολύ φαγητό. Λες και όσο πιο πολυ τρώμε, τοσο λιγότερο νιώθουμε. Και όσο λιγότερο νιώθουμε, τόσο πιο πολυ σβήνει μέσα μας η ανθρωπιά μας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αντιμετώπιση ενός αστέγου σε μία γραμμή λεωφορείου, στην πολιτισμένη Θεσσαλονίκη. Έκανε το λάθος, να θελει να επιβιβαστεί μαζί με τους υπόλοιπους στο ίδιο αστικό. Προτίμησε να καθήσει πίσω γιατι ήξερε πως η αποκρουστική μυρωδιά του και το θέαμα, προκαλούσαν σχόλια.
Όντας άστεγος και δη ξένος, πού να βρει στέγη και μέρος για να πλυθεί. Σάμπως, και νοιάζεται κανείς πραγματικά γι’ αυτούς;
Επιβιβάστηκε και αμέσως μερικοί συμπολίτες άρχισαν τα αρνητικά σχόλια. Βλέπετε, η βρώμικη εμφάνιση του και η δυσοσμία ήταν αιτία για πικρόχολα σχόλια, εμπαιγμούς και γέλια. Φυσικά, τον ανάγκασαν να κατέβει.
Δεν χρειάζεται να σταθούμε στους λόγους, μα στη στάση του κόσμου.
Αυτοί ή καλύτερα όλοι εμείς, που κοροϊδεύουμε και υποβαθμίζουμε με την στάση και τη συμπεριφορά μας τέτοιους ανθρώπους, έχουμε σκεφτεί ότι αύριο μπορεί να βρισκόμαστε εμείς στη θέση τους;
Να είμαστε εμείς οι άστεγοι και τα έρμαια μιας πολιτείας ανάλγητης;
Μα το χειρότερο όλων είναι πώς τα παιδιά μας μιμούνται τέτοιες συμπεριφορές. Αντικρίζουν την αποστροφή στο βλέμμα μας και την αναπαράγουν.
Όταν μια κυρία «μάλωσε» τα παιδιά (έφηβους) για αυτή τη συμπεριφορά τους, απάντησε ένας «Εγώ δεν θα γίνω έτσι». Απάντησε έτσι γιατί έμαθε ετσι.
Όμως αν αργότερα, η ζωή δεν είναι το ίδιο απλόχερη με τους γονείς του, θα μπορεί να μιλάει έτσι;
Χωρίς ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο; Χωρίς ενσυναίσθηση;
Γιατί θα πρέπει να δίνουμε αξία στη ζωή που είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη;
Γιατί θα πρέπει να δίνουμε αξία στη ζωή τις μέρες που η χρυσόσκονη περισσεύει;
Με τις υπόλοιπες 350 μέρες του έτους τι γίνεται;
Συμπεριφορές, όπως η προαναφερθείσα, είναι αποτέλεσμα μιας κοινωνίας μορφωμένης ναι μεν, απαίδευτης δε. Διότι αν είχαμε παιδεία, θα σεβόμασταν την εικόνα του αστέγου. Χωρίς αποστροφή. Χωρίς εμπαιγμό. Χωρίς σχόλια.
Σίγουρα δεν είναι υπεύθυνη η μόρφωση. Όμως μόνο αυτήν κυνηγάμε. Είναι το κλειδί της επιτυχίας. Ξεχάσαμε πώς μόρφωση χωρίς τρόπους είναι σαν σπίτι χωρίς έπιπλα. Άδειο και κρύο.
Επιτέλους, ας αφήσουμε το κυνήγι των βαθμών και των γνώσεων και ας επιδωθούμε στο κυνήγι των τρόπων.
Ας μάθουμε στα παιδιά μας και στους εαυτούς μας να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση όλο το χρόνο. Όχι μόνο τις μέρες εκείνες που μας περισσεύουν.
Και αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά, δεν πειράζει. Ο σεβασμός αρκεί.
Άλλωστε, ο συνάνθρωπος είναι που μετράει. Η συμπεριφορά σου, η συμπεριφορά μας, θα αποτελέσει το εφαλτήριο βήμα για καλές ή κακές μέρες.
Όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι για όσα ζούμε, γιατί νοιαζόμαστε για ό,τι έχουμε ή μπορούμε να έχουμε και όχι για ό,τι είμαστε. Τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν σε εποχές καλύτερες επενδύοντας στο να ειναι και όχι στο να έχουν.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ο Άι Βασίλης και τα ξωτικά του έχουν μπει για τα καλά στο κλίμα των γιορτών από νωρίς. Έχουν αρχίσει ήδη τις ετοιμασίες για να παραλάβουν τα γράμματα των παιδιών και να είναι έτοιμοι πριν την Πρωτοχρονιά.
«Το πιο σημαντικό» είπε ο Άγιος Βασίλης « είναι να μην ξεχάσουμε κανένα παιδάκι. Πρέπει να έχετε το νου σας, ξωτικά μου, να διαβάσετε προσεκτικά όλα τα γράμματα και να μου μεταφέρετε τις επιθυμίες των παιδιών για να τις πραγματοποιήσουμε». Τα ξωτικά κούνησαν τα μικρά, χαριτωμένα κεφαλάκια τους συμφωνώντας απόλυτα με τον αγαπημένο τους Άγιο.
Ο Άγιος Βασίλης αποχώρησε και πήγε να ξεκουραστεί στην κάμαρά του. Είχε αρχίσει να νιώθει κάπως χάλια και τον είχε πιάσει κι ένας βήχας… απαπα. Μόλις έβηχε τα ξωτικά του τρόμαζαν και πετάγονταν στον αέρα. Μετά συνειδητοποιούσαν ότι ήταν απλά ένας βήχας και συνέχιζαν τις δουλειές τους. Η γυναίκα του Άγιου Βασίλη κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και προσπαθούσε να τον πείσει να φωνάξουν τον γιατρό. Αλλά ο Άι Βασίλης ήταν λίγο ξεροκέφαλος και δεν ήθελε. Κατά βάθος τα ξωτικά πίστευαν ότι φοβόταν τον γιατρό και κρυφογελούσαν. Μα ποιος να το πιστέψει ολόκληρος Άγιος Βασίλης και να φοβάται έναν γιατρό…
Την επόμενη μέρα δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Η γυναίκα του, του έφτιαξε ένα ζεστό χαμομήλι και τον άφησε να συνεχίσει τον ύπνο του.
Για μεσημέρι του σέρβιρε μια ζεστή σούπα και είχε μια ελπίδα ότι θα ένιωθε καλύτερα. Τα ξωτικά τριγύριζαν παντού χωρίς να κάνουν κάτι. Ένιωθαν μια ανησυχία και αναρωτιόντουσταν μήπως ο Άι Βασίλης δεν καταφέρει να είναι καλά για να κάνουν τη δουλειά τους.
Είχαν συνηθίσει αυτά να δουλεύουν και εκείνος να περνάει από πάγκο σε πάγκο και να ελέγχει τα πάντα. Όμως τώρα αυτό δεν συνέβαινε. Και είχαν αρχίσει να φτάνουν τα γράμματα από τα παιδιά όλου του κόσμου. Πωπω μια αγωνία που ένιωθαν τα δόλια τα ξωτικά. Δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά κάτι ανάλογο και δεν ήξεραν τι να κάνουν.
Ο βήχας του Άγιου Βασίλη χειροτέρευε οπότε η γυναίκα του δεν έχασε άλλο χρόνο. Πήρε τηλέφωνο τον γιατρό και του ζήτησε να έρθει όσο πιο γρήγορα γινόταν. Έστειλε δύο ξωτικά για να είναι σίγουρη ότι δεν θα χαθεί και πράγματι σε μισή ώρα ήρθαν όλοι μαζί. Ο γιατρός όση ώρα εξέταζε τον Άγιο Βασίλη κουνούσε το κεφάλι του. «Πώς είναι γιατρέ μου;» ρώτησε η γυναίκα του. « Θα πρέπει να μείνει στο κρεβάτι αρκετές μέρες, γιατί έχει φαρυγγίτιδα. Χρειάζεται ξεκούραση.» απάντησε ο γιατρός.
Τα ξωτικά τρελάθηκαν. Τι θα συμβεί αν ο Άι Βασίλης μείνει στο κρεβάτι και δεν μπορέσει να μοιράσει τα δώρα; Πότε θα προλάβουν να τα έχουν όλα έτοιμα χωρίς την επίβλεψή του;
Ένας πανικός έπιασε τα ξωτικά και μεταδόθηκε σε όλο το εργαστήρι των παιχνιδιών. Ο Άγιος Βασίλης κατάλαβε ότι θα ήταν δύσκολο να καταφέρουν μόνα τους τα ξωτικά να φέρουν εις πέρας το έργο τους και σκεφτόταν ποια λύση θα ήταν ιδανική. Το συζήτησε πολλή ώρα με την γυναίκα του και τελικά κατέληξαν ότι θα χρειαστούν βοήθεια.
Η γυναίκα του Άι Βασίλη μάζεψε όλα τα ξωτικά στην κεντρική αίθουσα του εργαστηρίου για να τους ανακοινώσει τι θα γίνει. «Αγαπημένα ξωτικά! Το καταλαβαίνω ότι σας έχει πιάσει άγχος με το πρόβλημα του Άγιου Βασίλη, όμως πιστεύω ότι βρήκαμε τη λύση. Ο γιατρός πρότεινε να μείνει ο άντρας μου στο κρεβάτι αρκετές μέρες για να γίνει τελείως καλά, γιατί αλλιώς θα χάσει την Πρωτοχρονιά και δεν θα προλάβει να μοιράσει τα δώρα των παιδιών. Κάτι τέτοιο, όπως καταλαβαίνετε, θα ήταν καταστροφικό για όλους και απογοητευτικό για τα παιδάκια. Ο Άγιος Βασίλης λοιπόν σκέφτηκε να σας βοηθήσουν τα παιδιά!»
Σιωπή στην αίθουσα! Τα ξωτικά κοιτούσαν το ένα το άλλο. Ένα μικρό ξωτικό έξηνε το αυτί του γιατί ήταν σίγουρο ότι δεν είχε ακούσει καλά. Τελικά πήρε την πρωτοβουλία ένα γέρικο ξωτικό και απευθύνθηκε στην γυναίκα του Άγιου Βασίλη « Μα πώς θα μπορέσουν να μας βοηθήσουν τα παιδιά; Γι ‘αυτά γίνεται όλο αυτό και δεν καταλαβαίνουμε με ποιον τρόπο θα γίνει.»
«Γλυκέ μου γεράκο είναι πολύ απλό. Θα ζητήσουμε τη βοήθειά τους και είμαι σίγουρη ότι κάποια παιδιά θα ανταποκριθούν. Άλλωστε θα είναι κι ένα μάθημα ζωής γι’ αυτά να βοηθήσουν κάποιον που έχει ανάγκη». Τα ξωτικά ακόμη ήταν απορημένα. Γι’ αυτό η γυναίκα του Άι Βασίλη τους τα εξήγησε όλα με λεπτομέρειες και τα βοήθησε να οργανώσουν το σχέδιό τους…
Μετά από κάποιες μέρες…
Σ’ ένα μικρό χωριό κάπου πολύ μακριά από τον Βόρειο Πόλο είχε πέσει η νύχτα και όλοι κοιμόντουσαν βαθιά. Ή μάλλον όχι όλοι… Τέσσερα ξωτικά είχαν μόλις φτάσει και προσπαθούσαν να τρυπώσουν στο τζάκι του πρώτου σπιτιού που βρισκόταν μπροστά τους. Ευτυχώς ήταν εύκολο γι ‘ αυτά λόγω μεγέθους. Μόλις μπήκαν όλα έψαξαν να βρουν το δωμάτιο των παιδιών. Ήξεραν ότι εδώ υπήρχαν δύο κοριτσάκια, η Δανάη και η Μυρτώ, που αγαπούσαν πολύ τον Άγιο Βασίλη και είχαν ήδη στείλει τα γράμματά τους. Δεν ήταν δύσκολο να βρουν την πόρτα που οδηγούσε στα κορίτσια. Την έσπρωξαν απαλά και είδαν τα δύο αδερφάκια να κοιμούνται αγκαλιά.
«Ωχ τώρα πρέπει να τα ξυπνήσουμε! Τα λυπάμαι κοιμούνται τόσο χαριτωμένα!» ψιθύρισε το ένα ξωτικό.
«Εννοείται ότι θα τα ξυπνήσουμε, χρειαζόμαστε βοήθεια το ξέχασες; Θα τα χαϊδέψουμε τρυφερά κι έτσι δεν θα τρομάξουν.» είπε ένα άλλο.
Το πιο τολμηρό από τα τέσσερα πήδηξε πάνω στο κρεβάτι και αμέσως άρχισε να μιλάει στα κορίτσια «Έι κορίτσια μου ξυπνήστε γιατί σας χρειαζόμαστε, είμαστε τα ξωτικά του Άι Βασίλη! Άντε υπναρούδες σηκωθείτε έχουμε πολλή δουλειά!»
Τα δυο κορίτσια άνοιξαν τα μάτια τους και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται. Η μεγάλη, η Δανάη, σηκώθηκε τόσο απότομα που το ξωτικό βρέθηκε στο πάτωμα πριν το καταλάβει! Έτριβαν και οι δύο τα μάτια τους, καθώς τους ήταν δύσκολο να πιστέψουν αυτό που βλέπουν. Τα τέσσερα ξωτικά στέκονταν μπροστά από το κρεβάτι, το ένα δίπλα στο άλλο, με διάπλατα ανοιχτά τα μάτια τους και περίμεναν την αντίδραση των παιδιών.
Τελικά πρώτη μίλησε η Μυρτώ «Γεια! Ποιοι είστε εσείς; »
«Είμαστε τα ξωτικά του Άγιου Βασίλη και θέλουμε τη βοήθειά σας» είπαν μ’ ένα στόμα τα ξωτικά.
Έκατσαν λοιπόν όλοι μαζί στο χαλί του δωματίου και τα ξωτικά εξήγησαν το πρόβλημα που υπήρχε και πως θα μπορούσαν τα παιδιά να βοηθήσουν. Τα δυο κορίτσια ήταν ενθουσιασμένα που τους δινόταν η ευκαιρία να κάνουν κάτι κι αυτές για τον Άγιο Βασίλη.
«Θα το πω σε όσα περισσότερα παιδιά ξέρω και το ίδιο θα κάνει και η Μυρτώ. Είμαι σίγουρη ότι όλοι θα θέλουν να βοηθήσουν. Θα είμαστε έτοιμοι για την Πρωτοχρονιά και κανένα παιδάκι δεν θα μείνει χωρίς δώρο!» είπε η Δανάη στα ξωτικά κι αυτά χαμογέλασαν ανακουφισμένα. Ήταν τελικά πολύ καλή η ιδέα του Άι Βασίλη να μιλήσουν στα παιδιά.
Τα ξωτικά έφυγαν για να ανακοινώσουν τα νέα στους υπόλοιπους και τα δυο κορίτσια έπεσαν ξανά για ύπνο περιμένοντας με αγωνία το πρωί για να μιλήσουν στους φίλους τους. Ξύπνησαν νωρίτερα από το συνηθισμένο, ετοιμάστηκαν γρήγορα και βγήκαν βόλτα να βρουν τους φίλους τους στην παιδική χαρά. Εκεί ήταν μια καλή ευκαιρία να τους αφηγηθούν τα όσα συνέβησαν και να τους ζητήσουν με τη σειρά τους να βοηθήσουν. Ευτυχώς η παιδική χαρά ήταν γεμάτη παιδιά!
Η Δανάη τους μάζεψε σε μια γωνία και τους εξήγησε τι θέλει «Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο χτες το βράδυ μας επισκέφθηκαν ξωτικά από τον Βόρειο Πόλο. Ο λόγος της επίσκεψής τους είναι ότι χρειάζονται βοήθεια για να διαβάσουν τα γράμματα και να φτιάξουν τα δώρα για τα παιδιά όλου του κόσμου, γιατί ο Άι Βασίλης είναι άρρωστος. Θέλω να μου πείτε ποιοι θέλετε να συμμετέχετε.»
Τα παιδιά σάστισαν και απορούσαν αν αυτά που άκουγαν ήταν όντως αλήθεια ή παραμύθια. Η Μυρτώ τριγυρνούσε ανάμεσά τους και επιβεβαίωνε τα λεγόμενα της αδερφής της για να τους πείσει να πουν ναι. Δειλά στην αρχή ένα, δυο χέρια σηκώθηκαν. Ήταν οι φίλες της Δανάης, η Αδαμαντία και η Μάρτζη, οι οποίες ήταν σίγουρες ότι θέλουν να κάνουν μια καλή πράξη. Ακόμη ένα χεράκι στον αέρα, δύο, τρία και μετά η Δανάη έχασε το μέτρημα. Όλα τα παιδιά ήθελαν να συμμετέχουν κι αυτό την χαροποιούσε πολύ. Θα είχε καλά νέα για τους καινούριους φίλους της, τα ξωτικά.
Αφού έπαιξαν αρκετά, ήρθε η ώρα να γυρίσουν στα σπίτια τους.
«Θα σας ενημερώσω όλους μόλις μιλήσω με τα ξωτικά, να είστε έτοιμοι!» φώναξε η Δανάη φεύγοντας και όλα τα παιδιά έγνεψαν θετικά.
Γύρισαν σχεδόν τρέχοντας στο σπίτι τους για να πουν τα ευχάριστα νέα στα ξωτικά. Ανέβηκαν στο δωμάτιο και έκλεισαν την πόρτα.
Πίσω από την κουρτίνα ξεπρόβαλε ένα μικρούλι ξωτικό.« Αχ πείτε μου ότι έχετε καλά νέα, γιατί ο Άι Βασίλης ακόμα βήχει τόσο δυνατά, που μου φεύγει το σκουφί όταν τον ακούω!»
Η Δανάη και η Μυρτώ έσκασαν στα γέλια και του είπαν να μείνει ήσυχο. Τότε το ξωτικό τους εξήγησε τι πρέπει να κάνουν. Τα κορίτσια είχαν μείνει άφωνα και ταυτόχρονα ενθουσιασμένα που θα πήγαιναν στο μέρος που ζει ο Άγιος Βασίλης, τον θρυλικό Βόρειο Πόλο!!!Η μαμά τους, τους είχε διαβάσει άπειρες ιστορίες και ήθελαν τόσο πολύ κάποια μέρα να καταφέρουν να τα δουν όλα αυτά από κοντά.
«Τέλειο το σχέδιο σας» είπε η Μυρτώ «τώρα πρέπει να ενημερώσουμε όλα τα παιδιά να είναι ξύπνια στις 11 το βράδυ για να ξεκινήσουμε!». Το ξωτικό τους επισήμανε ότι είναι πολύ σημαντικό να μην καταλάβουν τίποτα οι μεγάλοι, γιατί θα τους χαλάσουν τα πάντα.
Το απόγευμα στο σημείο συνάντησης των παιδιών, την παιδική χαρά, όλα ήταν εκεί και περίμεναν οδηγίες.
Η Δανάη ανέβηκε στο παγκάκι για να την βλέπουν και ξεκίνησε να μιλάει «Ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όλοι πρέπει να είμαστε ξύπνιοι στις 11 το βράδυ που θα έρθουν τα ξωτικά να μας πάρουν για να πάμε στον Βόρειο Πόλο. Ακριβώς εκείνη την ώρα να βγείτε όλοι έξω από την πόρτα σας!»
Τα παιδιά τσίριζαν από τη χαρά τους, γιατί θα ζούσαν επιτέλους μια περιπέτεια και θα γνώριζαν τα ξωτικά και τον Άγιο Βασίλη. Έφυγαν για το σπίτι τους με την υπόσχεση ότι θα είναι όλα στην ώρα τους και δεν θα το πουν πουθενά.
Η Μυρτώ και η Δανάη κάθονταν στο κρεβάτι και περίμεναν να ακούσουν τον ήχο του ρολογιού για να βγουν έξω. Φορούσαν τις πιτζάμες τους και από πάνω τα μπουφάν τους. Η ώρα δεν περνούσε με τίποτα και συζητούσαν μεταξύ τους για να ξεχαστούν. Ξαφνικά το ρολόι χτύπησε και τα κορίτσια πετάχτηκαν από το κρεβάτι. Φόρεσαν γρήγορα τις μπότες τους, πήραν σκουφιά, γάντια και κασκόλ και βγήκαν αθόρυβα από το σπίτι. Απέναντι ακριβώς στεκόταν έξω από την πόρτα του σπιτιού του ο φίλος τους ο Γιώργος και τις χαιρετούσε. Τον χαιρέτησαν και οι δύο μ’ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Πριν προλάβουν όμως να μιλήσουν ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος και προσγειώθηκε μπροστά τους ένα έλκηθρο τόσο μεγάλο, που τους έκανε να τρίβουν τα μάτια τους!
Πετάχτηκαν από μέσα δύο ξωτικά μιλώντας γρήγορα και δυνατά «Σκαρφαλώστε παιδιά για να προλάβουμε να πάρουμε και τους υπόλοιπους!».
Τα παιδιά ανέβηκαν γρήγορα και σε διάστημα μισής ώρας το έλκηθρο είχε ξεχειλίσει από παιδάκια ευτυχισμένα και ξεκινούσε το ταξίδι της επιστροφής. Περνούσαν πάνω από τις στέγες των σπιτιών και σιγά σιγά ανέβαιναν προς τα σύννεφα. Ούτε που κατάλαβαν τα παιδιά πότε έφτασαν στο Βόρειο Πόλο. Παντού γύρω τους υπήρχε χιόνι και δεν έβλεπαν τίποτα. Τα ξωτικά τα βοήθησαν να κατέβουν από το έλκηθρο και τα έβαλαν σε μια σειρά για να μην χαθούν.
Το μικρό ξωτικό φώναξε « Λαμπερά φωτάκια που αστραποβολείτε, κάντε στην άκρη και χαθείτε!»
Τότε μέσα σε μια στιγμή φώτισε ο τόπος και ξεπρόβαλαν δεξιά κι αριστερά μικρά σπιτάκια σε σχήμα μανιταριού.
«Ουάου, τι φοβερό!» αναφώνησαν τα παιδιά και κοιτούσαν παντού προσπαθώντας να καταλάβουν τι άλλο θα συνέβαινε.
«Κοιτάξτε, κοιτάξτε» είπαν με μια φωνή η Ιωάννα, η Θωμαή και ο Θοδωρής «ένα τεράστιο σπίτι με λαμπάκια!».
Όλοι γύρισαν προς το μέρος τους και πράγματι το θέαμα ήταν εντυπωσιακό. Το εργαστήρι του Άι Βασίλη βρισκόταν μπροστά τους πολύ πιο μεγάλο απ’ότι μπορούσαν να φανταστούν. Το μεγάλο ξωτικό ξεκίνησε να τα τραβάει για να μπουν μέσα, γιατί αν τα άφηνε ακόμα εκεί θα ήταν και θα το κοιτούσαν… η μεγάλη πόρτα άνοιξε μ’έναν μαγικό τρόπο και όλοι μπήκαν γρήγορα μέσα γιατί έξω το κρύο ήταν τσουχτερό. Αχ τι φαντασμαγορικό εργαστήρι, πόσα ξωτικά, πόσα παιχνίδια, πόσα στολίδια. Δεν ήξεραν που να πρωτοκοιτάξουν.
Ξεχύθηκαν μέσα κι έτρεχαν από πάγκο σε πάγκο για να προλάβουν να τα δουν όλα.
«Βρε που μπλέξαμε!» σκέφτηκε το γέρικο ξωτικό και ήταν έτοιμο να αρχίσει να γκρινιάζει. «Γεια σου κύριε ξωτικό, μπορείς να μου δείξεις τι φτιάχνεις για να σε βοηθήσω» πετάχτηκε ένα κοριτσάκι με κοτσίδες, η Εβίτα. Και το ξωτικό ξέχασε την γκρίνια, χαμογέλασε πλατιά και ξεκίνησε να δείχνει στην Εβίτα πώς να ζωγραφίσει τα μάτια και το στόμα στις κούκλες που είχε μπροστά της. Όλα τα ξωτικά είχαν πάρει τα παιδιά στους πάγκους τους και τους έδειχναν τι πρέπει να κάνουν. Τα πιο μικρά παιδιά, όπως η Μυρτώ, είχαν εύκολη αποστολή. Έβαζαν τα παιχνίδια στη συσκευασία τους και βοηθούσαν τα ξωτικά να φτιάξουν το περιτύλιγμα. Τα πιο μεγάλα είχαν πολλά περισσότερα να κάνουν.
Η Δανάη, η Μάρτζη και η Αδαμαντία διάβαζαν τα γράμματα στα ξωτικά κι αυτά έστελναν τα παιχνίδια στο κατάλληλο δωμάτιο, άλλα πήγαιναν στην Ελλάδα, άλλα στη Γερμανία, άλλα στην Αυστραλία και άλλα στην Ιαπωνία. Ο Θοδωρής, η Μαριαλένα και η Μαρία συναρμολογούσαν κούκλες, αυτοκίνητα, τρενάκια και πολλά άλλα παιχνίδια. Ο Γιώργος και η Αγγελική βοηθούσαν την Εβίτα στη ζωγραφική. Όλα τα παιδιά είχαν αναλάβει από κάτι και τα ξωτικά ήταν σίγουρα ότι θα προλάβαιναν να μοιράσουν τα δώρα. Ήταν τόσο χαρούμενα που περιτριγυρίζονταν από παιδιά που ξέχασαν τον Άγιο Βασίλη. Ο Άγιος Βασίλης όμως παρακολουθούσε τις εργασίες και ήταν πολύ ικανοποιημένος που ξωτικά και παιδιά συνεργάζονταν τέλεια. Ένιωθε ήδη καλύτερα και θα μπορούσε να μοιράσει τα δώρα σε όλο τον κόσμο και να δώσει χαρά στα παιδιά.
Είχε περάσει πολλή ώρα ή καλύτερα έτσι τους φάνηκε και όλοι είχαν αρχίσει να κουράζονται. Ευτυχώς τους είχαν μείνει ελάχιστα δώρα να ετοιμάσουν. Λίγο πριν τελειώσουν άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο Άι Βασίλης με τη γυναίκα του. Τα παιδιά γύρισαν το κεφάλι τους και όλα μαζί φώναζαν ξετρελαμένα μόλις τον είδαν «ο Άγιος Βασίλης, ο Άγιος Βασίλης!!!» .
Άπλωσε τα μεγάλα του χέρια και όλα έτρεξαν στην αγκαλιά του. Πόσο όμορφη εικόνα είναι αλήθεια αυτή! Τα ευχαρίστησε ένα προς ένα και η γυναίκα του τα κέρασε ζεστή σοκολάτα και κουλουράκια μοσχομυριστά, φτιαγμένα από τα χεράκια της. Τι ωραίο κέρασμα ήταν αυτό! Έγλυφαν τα δάχτυλά τους κι έφαγαν τόσα πολλά που τα ξωτικά ανησυχούσαν ότι αντί να ανοίγουν τα δώρα τους το πρωί θα είναι στο κρεβάτι με πονόκοιλο!
Είχε φτάσει όμως η ώρα να γυρίσουν στα σπίτια τους για να ξεκινήσει και ο Άι Βασίλης να μοιράζει τα δώρα. Όλα ήταν έτοιμα και οι τάρανδοι στο έλκηθρο ανυπομονούσαν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους για να δώσουν χαρά στα παιδιά όλου του κόσμου.
Το μόνο που έμενε να λύσουν ήταν ένα μικρό προβληματάκι. Πώς θα χωρούσαν στο έλκηθρο ο Άγιος Βασίλης, τα δώρα, τα ξωτικά και τα παιδιά;
Πώ πω κανείς δεν το είχε προβλέψει αυτό. Έπρεπε γρήγορα να σκεφτούν τι θα κάνουν γιατί είχαν καθυστερήσει. Τελικά το ταξίδι ξεκίνησε κι όποιος έτυχε τη νύχτα εκείνη να κοιτάει τον ουρανό σίγουρα θα απόρησε με αυτό που αντίκρισε. Ένα έλκηθρο μ’ έναν σάκο ξεχειλισμένο από παιχνίδια, ξωτικά στριμωγμένα ανάμεσα στα παιχνίδια, τον Άι Βασίλη στη θέση του να το οδηγάει και πάνω στους ταράνδους καθισμένα τα παιδιά. Ω ναι αλήθεια, τα παιδιά ανά τριάδες είχαν ανέβει στους ταράνδους και τραγουδούσαν τα κάλαντα για να τους διασκεδάσουν. Όταν έφτασαν στον προορισμό τους τα παιδιά με τα ξωτικά και τον Άι Βασίλη γλίστρησαν στις καμινάδες, έβαλαν τα δώρα κάτω από το δέντρο, αγκαλιάστηκαν για μια ακόμη φορά και έπρεπε να πουν αντίο. Όμως έδωσαν μια αμοιβαία υπόσχεση ότι αν χρειαστεί βοήθεια ο Άγιος Βασίλης θα τη ζητήσει και τα παιδιά θα του την προσφέρουν ξανά.
Το πρωί όλα τα παιδιά σηκώθηκαν κι έτρεξαν στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και ένιωθαν ακόμα μεγαλύτερη χαρά, γιατί είχαν συνεισφέρει και τα ίδια σε όλο αυτό. Και κρυφογελούσαν μεταξύ τους και αντάλλαζαν σκανταλιάρικες ματιές, αφήνοντας τους γονείς τους με την απορία. Στο σπίτι της Δανάης και της Μυρτώς η χαρά ήταν απερίγραπτη. Τα δύο κορίτσια ένιωθαν περήφανα για την πράξη τους και ήταν σίγουρες πως η καινούρια χρονιά έμπαινε με το δεξί για όλους!
«Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να βοηθήσεις, όχι μόνο γιατί ο άλλος το χρειάζεται, αλλά γιατί το έχεις εσύ ανάγκη;» είπε η Δανάη στη Μυρτώ, αγκαλιάστηκαν τρυφερά κι ευχήθηκαν η μία στην άλλη καλή χρονιά!
Ειρήνη Κεμερλή
ΥΣ: Αφιερωμένο στα κορίτσια μου, που είναι η δική μου πηγή έμπνευσης!
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
Μακάρι να μπορούσαν να βρεθούν οι λέξεις για να εκφράσουν το πόσο επιδραστικός υπήρξε στην Τέχνη ο Δημήτρης Μυταράς. Μακάρι επίσης να υπήρχε η δυνατότητα να αξιολογηθεί το έργο του και να τονιστεί η δράση του, τα λόγια του και ο τρόπος σκέψης του. Πόσο πολύ μας άνοιξε τα μάτια και τον νου με άλλα λόγια. Αυτός, που στα τελευταία της ζωής του αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα όρασης.
