Οι οικογένειες ανάπηρων παιδιών εμφανίζονται να μη συμμετέχουν ισότιμα στις συνεργατικές πρακτικές. Δεν λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση, τα προγράμματα παρέμβασης και τις δομές υποστήριξης. Συνεπώς, στοιχεία, όπως οι εμπειρίες και τα βιώματά τους, παραμένουν αναξιοποίητα από τους εκπαιδευτικούς, παρότι μπορούν να παρέχουν πληθώρα πληροφοριών, εμπειριών και γνώσεων σχετικά με το παιδί τους .Η πολυπλοκότητα της σχέσης γονέων/εκπαιδευτικών είναι τεράστια.
Σε παλαιότερες έρευνες φαίνεται ότι οι γονείς, από τη μία πλευρά, έχουν την προσδοκία ότι, οι επαγγελματίες θα μπορούν να τους βοηθήσουν και να τους υποστηρίξουν. Στην άλλη όψη του νομίσματος, οι επαγγελματίες θέλουν να βοηθήσουν και η γλώσσα της νομοθεσίας ενθαρρύνει να πιστεύουμε ότι αυτό θα είναι εφικτό. Παρόλα ταύτα, στην πράξη, υπάρχει απογοήτευση και σύγχυση και από τις δύο πλευρές της σχέσης .
Σήμερα επιβάλλεται μια πιο ουσιαστική επικοινωνία που θα περιλαμβάνει την αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών και την αλληλεπίδραση γονέων και εκπαιδευτικών για τα σχολικά προγράμματα. Συνεπώς, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να επιδιώκουν τη διαρκή, ουσιαστική επικοινωνία και συνεργασία με την οικογένεια και όχι να παραμένει ένας αποστασιοποιημένος θεατής. Οι γονείς φαίνεται να εκλαμβάνονται ως λιγότερο νοήμονες. Συχνά, θεωρούνται πως έχουν μια προκατάληψη ή ένα συναισθηματικό μπλοκάρισμα που τους εμποδίζει να κάνουν αντικειμενικές παρατηρήσεις για την κατάσταση του παιδιού τους. Οι πληροφορίες, λοιπόν, που έχουν να δώσουν αγνοούνται, γεγονός που τους κάνει να νιώθουν ανίδεοι και άχρηστοι από τους ειδικούς.
H διεθνής όμως έρευνα αποκαλύπτει ότι πολλοί εκπαιδευτικοί θεωρούν τους γονείς ενοχλητικούς, ιδιαίτερα όταν κάνουν πολλές και «άστοχες» ερωτήσεις ή δίνουν συμβουλές για την εκπαίδευση του παιδιού τους, ενώ άλλοι, παραπονούνται για την έλλειψη συνεργατικότητας και την αδιαφορία τους, σε θέματα που αφορούν στη συνεργασία σχολείου ή ειδικού πλαισίου και οικογένειας. Οι γονείς από την πλευρά τους βλέπουν συχνά τον εκπαιδευτικό περισσότερο ως αντίπαλο ή αδαή, παρά ως συνεργάτη. Το σχολείο και η οικογένεια είναι οι δύο βασικότεροι θεσμοί που συμβάλλουν καθοριστικά στην ανάπτυξη του παιδιού. Συνεπώς, τα τελευταία χρόνια δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην επικοινωνία μεταξύ σχολείου και γονέων. Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι η μάθηση δεν ολοκληρώνεται στο σχολείο, αλλά ένα μεγάλο μέρος συντελείται και στο σπίτι. Ως εκ τούτου, η δημιουργία επικοινωνιακών δεσμών είναι από τις κυριότερες συνιστώσες για την εξέλιξη του παιδιού.
Η σχέση σχολείου – οικογένειας αποτελεί μια δυναμική διαδικασία με αναπτυξιακό χαρακτήρα που αντανακλά τις εκάστοτε κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές συνθήκες. Οι
αντιλήψεις και αξίες που καθορίζουν τους ρόλους, τις αλληλεπιδράσεις και τους στόχους των δύο πλαισίων αναφορικά με την εκπαίδευση του παιδιού, καθορίζουν το πλαίσιο της μεταξύ τους σύγκλισης, δίνοντας διαφορετικό κάθε φορά νόημα και περιεχόμενο στον όρο «συνεργασία» (Πεντέρη, Πετρογιάννης, 2013). Η σχέση σχολείου – οικογένειας αποτελεί ένα πεδίο πλούσιου θεωρητικού διαλόγου και ερευνητικού ενδιαφέροντος, γιατί έχει συνδεθεί με τη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, την προαγωγή των ακαδημαϊκών επιτευγμάτων των παιδιών και γενικότερα την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας, τόσο της οικογένειας όσο και του σχολείου, ως φορέων εκπαίδευσης και κοινωνικοποίησης. Είναι αδιαμφισβήτητος, ακόμα, ο μεταβλητός χαρακτήρας της συνεργασίας στο χώρο και στο χρόνο και κυμαίνεται από την εχθρότητα και τον ανταγωνισμό μέχρι τη σύμπραξη και την ισοτιμία.
Της Τολόγλου Μενελίας
(Brett, 2002; Case, 2000; Swain, 2001)
(Goodey, 1991; Murray & Penman, 1996;
Warnock, 1985).
Ως παιδί δε με συγκινούσαν ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα, λόγω καιρού μάλλον. Κάθε φόρα μα κάθε φορά όμως ανυπομονούσα να δω στην τηλεόραση τις διάφορες διασκευές του ”Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία” του Κάρολου Ντίκενς. Νομίζω οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Εμπενίζερ Σκρουτζ και την απέχθεια του για τα Χριστούγεννα, πολύ πριν τον ενσαρκώσει στη μεγάλη οθόνη, με μεγάλη επιτυχία, ο Τζιμ Κάρεϊ.
Ο Κάρολος Ντίκενς υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους συγγραφείς του 19ου αιώνα καθώς η επιρροή του στην παγκόσμια λογοτεχνία και τη σύγχρονη κουλτούρα είναι τεράστια. Διακόσια χρόνια από τη γέννηση του, πολλές από τις ιδέες του είναι ακόμα εδώ.
Ρεαλιστική απεικόνιση της Βικτωριανής εποχής
Ο Ντίκενς ενδιαφερόταν κυρίως για τους φτωχότερους της εποχής του και ήταν από τους πρώτους μυθιστοριογράφους που ασχολήθηκαν με τα χαμηλότερα στρώματα του Βικτωριανού Λονδίνου. Υπήρξε και ο ίδιος πάρα πολύ φτωχός εξάλλου. Εκείνος και όλη του η οικογένεια πέρασαν έξι μήνες στη φυλακή για χρέη του πατέρα του, και χρειάστηκε να δουλέψει στο μαγαζί του ξαδέρφου του, κολλώντας ετικέτες σε μπουκάλια, για έξι σελίνια το μπουκάλι. Αφότου έγινε διάσημος, ο Ντίκενς με τις γλαφυρές περιγραφές του κατάφερε να κάνει γνωστό πως η γραφειοκρατία μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους ισχυρότερους για να βλάψει τους πιο αδύναμους.
Η εικόνα των ‘λευκών’ Χριστουγέννων
Πολλοί μελετητές της Βικτωριανής εποχής περιγράφουν το Ντίκενς ως τον άνθρωπο που ‘εφηύρε’ τα Χριστούγεννα, όχι με θρησκευτικούς όρους, αλλά με όρους ενός δημοφιλούς φαινομένου που μας ακολουθεί ως σήμερα. Κανείς στην Αγγλία του 19ου αιώνα δεν έδινε σημασία σε αυτή τη γιορτή, τόσο που το Συντηρητικό Κόμμα της εποχής οργάνωνε συνεδριάσεις ανήμερα των Χριστουγέννων!
Ενώ ο πρίγκιπας Αλβέρτος θεωρείται ο ‘πατέρας’ των Χριστουγέννων καθώς εισήγαγε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, στη συνείδηση των περισσότερων έχει καθιερωθεί η ρομαντική άποψη του Ντίκενς, όχι μόνο για τη Βρετανία, αλλά για όλο το δυτικό κόσμο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εικόνα των χιονισμένων Χριστουγέννων, που ήταν και παραμένει αρκετά σπάνια στη Βρετανία, παρουσιάζεται στο ”Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία” σαν να συνέβαινε κάθε χρόνο, και αυτή η εικόνα βρίσκεται σχεδόν σε κάθε ταινία που γυρίζεται για τα Χριστούγεννα, ακόμη και σήμερα.
Ο Σκρουτζ μεταμορφώθηκε όταν επιτέλους κατάλαβε το αληθινό νόημα αυτής της γιορτής, όπως τουλάχιστον το εννοούσε ο συγγραφέας. Προσωπικά πιστεύω ότι οι αναγνώστες που διάβασαν ή θα διαβάσουν αυτό το βιβλίο και άλλα έργα του συγγραφέα, θα μεταμορφωθούν και εκείνοι, άλλος σε μεγαλύτερο και άλλος σε μικρότερο βαθμό. Και αυτό ακριβώς είναι που καθορίζει ποιοι συγγραφείς παραμένουν στην παγκόσμια συνείδηση.
Την περασμένη, γεμάτη δυσάρεστες παραστάσεις, Παρασκευή, αφού ανέβασα το κείμενο, έφυγα από το γραφείο αργά το βράδυ. Στην Τσιμισκή, μεταξύ Βενιζέλου και Αριστοτέλους, τα καταστήματα είχαν κλείσει, η κίνηση ελάχιστη και τα φώτα λιγοστά.
Στο σημείο εκείνο βλέπω ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι είχε στρέψει το πρόσωπό του στ’ αριστερά, ώστε να φωτίζεται μόνο το δεξιό τμήμα του προσώπου του και να μην βλέπει η κοπέλα το αριστερό. Η αθέατη πλευρά του προσώπου του ήταν παραμορφωμένη. Έλειπε η μισή μύτη και όλο το δέρμα ήταν καμένο. Είχε απλώσει το δεξί χέρι στην κοπέλα και της έλεγε: «Άγγιξε το χέρι μου και θα καταλάβεις». Η κοπέλα δίσταζε.
Δεν στάθηκα να δω τι συνέβη. Σε τέτοιες περιπτώσεις η παρατήρηση επηρεάζει το αποτέλεσμα, όπως στη γάτα του Σρέντινγκερ. Άφησα την κατάσταση να εξελιχθεί ομαλά, παρόλη την φιλοπερίεργη διάθεσή μου, ευχόμενος, όμως, το κορίτσι να τολμήσει το άγγιγμα.
Και ξανάρθαν οι τύψεις, που εδώ και τριάντα πέντε χρόνια νιώθω.
Φθινόπωρο του 1981, πέντε ασκούμενοι είχαμε δώσει εξετάσεις για την δικηγορική άδεια. Έτσι γνωρίστηκα με την Βασιλική. Η Βασιλική είχε πανέμορφο πρόσωπο, λαμπερά γκριζογάλανα μάτια και μακριές, φυσικές, βλεφαρίδες. Αρμονικά, ευγενικά χαρακτηριστικά, πλαισιωμένα από ξανθό, σγουρό μετάξι. Τα μάτια ακτινοβολούσαν εξυπνάδα και φιλοπαίγμονα διάθεση, που προέρχονταν από λεπτό, πηγαίο και καλλιεργημένο –ταυτόχρονα- χιούμορ.
Ερωτεύσιμο πλάσμα, θα σκεφτεί κανείς. Όμως…
Η Βασούλα ήταν εκ γενετής ανάπηρη. Κάτω άκρα μικρά, λειψά, αδύναμα να υποστηρίξουν το υπόλοιπο σώμα και το εξαίσιο πρόσωπό της. Γίναμε φίλοι και η συναναστροφή μαζί της ήταν χαρά κι απόλαυση. Η Βασιλική δεν έβγαζε πίκρα, έδειχνε ευγενικά την απαρέσκειά της στην ειδική μεταχείριση. Είχε μάθει κι εξασκηθεί αποτελεσματικά να τα καταφέρνει μόνη της.
Είχαμε πάει στα εγκαίνια του συμβολαιογραφείου της με τον Αντώνη, έναν συνεξετασθέντα συνάδελφο. Γνωρίσαμε τους γονείς της, μας ευχήθηκαν καλές δουλειές και καλή τύχη.
Αντευχηθήκαμε για καλές δουλειές κι άλλα, αλλά εκείνο το «καλή τύχη» έκανε να ξεκινήσει απ’ τα πνευμόνια και ν’ ανεβεί στον λάρυγγα και σταμάτησε. Η επιγλωττίδα, οι φωνητικές χορδές και η γλώσσα δεν έκαναν την παραμικρή σύσπαση προετοιμασίας, για να βγει η ευχή από το «έρκος οδόντων». Το λογικό μέρος του εγκεφάλου απέκλεισε κάθε πρωτοβουλία και λειτουργία του θυμικού κι ακόμη θυμάμαι το οδυνηρό σφίξιμο στους κροτάφους και στο λακκάκι του λαιμού, λες και τα εξουσίαζε μια αόρατη μέγγενη.
Κι ένιωσα ερείπιο. Φεύγοντας, η αμηχανία παρέμενε. Ο Αντώνης άνοιξε πρώτος την κουβέντα: «Πώς να ευχηθείς καλή τύχη; Θα νομίσουν ότι τους δουλεύουμε». Κι όμως, στο πρόσωπο των γονιών της Βασούλας ήταν εμφανής η προσδοκία. Στης Βασούλας όχι, ήξερε πόσο μοναχικός κι αφιλότιμα κακοκτράχαλος είναι ο δρόμος της. Κι ο Αντώνης συνέχισε: «Σκέψου πώς νιώθουν οι γονείς, που θέλουν να δουν το παιδί τους να παντρεύεται και να κάνει παιδιά». Σκέφτομαι από τότε, μήπως, αν η ευχή έβγαινε από καρδίας και με προστακτικό τρόπο, έπιανε τόπο. Σήμερα, σίγουρα, δεν θα δίσταζα καθόλου.
Γι’ αυτό, βλέποντας τα δυο παιδιά στην Τσιμισκή, ευχήθηκα μέσα μου να τολμήσει το κορίτσι ν’ αγγίξει το απλωμένο χέρι, που προσφερόταν -δεν εκλιπαρούσε- για επαφή.
Αυτές, οι επιστρέφουσες τύψεις, με κάνουν να νιώθω τη δική μου (μας) συναισθηματική αναπηρία. Μιλάμε για τα δικαιώματα των αναπήρων, για πρόσβαση στους δημόσιους χώρους, στην εργασία κ.λπ. Και ξεχνάμε το βασικότερο: Το δικαίωμά τους στην συναισθηματική, ερωτική ολοκλήρωση. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί καθόλου σ’ αυτό. Βοηθά, βέβαια, ο σωματικός αποκλεισμός των αναπήρων από τις υπόλοιπες κοινωνικές διεργασίες.
Δεν έχουμε εξοικειωθεί με την αναπηρία. Μας κάνει να νιώθουμε δυσάρεστα. Λες και είναι μια κατάσταση που δεν μας αφορά, ενώ η απόσταση της υγείας από την ανημπόρια είναι ένας λεπτός υμένας τυχαιότητας, πολύ εύθραυστος. Κι όσο κι αν οι, ατομικά και οικογενειακά, «υγιείς» θεωρητικολογούμε για την αναπηρία, ας αναλογιστούμε: Θα επιλέγαμε για ερωτικό σύντροφό μας και μόνιμη σχέση έναν άνθρωπο με αναπηρία; Κι ακόμη παραπέρα: Θα αποδεχόμασταν μια τέτοια επιλογή του υγιούς παιδιού μας;
Η Βασούλα δεν ζει πια. Πέθανε πρόωρα. Την θυμάμαι γεμάτη ζωντάνια, δραστήρια, άψογη στη δουλειά της, άνετη στις συναναστροφές της, άνετα μας έκανε να νιώθουμε μαζί της. Μόνο που ποτέ δεν τόλμησα να της μιλήσω για τις ενοχές μου, για εκείνο το «καλή τύχη» που δεν ειπώθηκε κι η μέγγενη στο μυαλό και στο λαιμό παραμένει και με κάνει να νιώθω ασυγχώρητα, ανεπανόρθωτα λειψός.
Οργασμός εκδηλώσεων από την “Πηγή Παιδείας” : διαλέξεις, ομιλίες, ημερίδες, επιμορφωτικά σεμινάρια! Όλα αυτά τα προσφέρουν τα ακαταπόνητα μέλη της “Πηγής Παιδείας” και όλοι οι άνθρωποι που τη στηρίζουν και συμμετέχουν στις εκδηλώσεις.
Μέσα σε ένα μήνα η «Πηγή Παιδείας» οργάνωσε τέσσερις ημερίδες –επιμορφωτικά σεμινάρια στη Θεσσαλονίκη με απόλυτη επιτυχία.
Το πρώτο σεμινάριο διεξήχθη στις 21 Οκτωβρίου στο «Οικόπολις» και αφορούσε την «Ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του Ανθρώπου (μέχρι το 2ο έτος)» με εισηγήτρια την καταξιωμένη ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια Αντιγόνη Συμεωνίδου.
Το δεύτερο σεμινάριο έλαβε χώρα την Τρίτη 7/11 στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ με θέμα «Παιδαγωγικές Μέθοδοι και Βιωματική Μάθηση».
Τις αξιόλογες εισηγήσεις παρακολούθησαν περισσότερα από 800 άτομα, γεγονός που καταγράφεται ως μια μεγάλη επιτυχία της «Πηγής Παιδείας».
Οι εισηγητές αυτού του σεμιναρίου ήταν ο Γιώργος Μπλιώνης (Δημοκρατική Παιδεία και Περιβαλλοντική Εκπαίδευση), η Ελισάβετ Γεωργιάδου (Η Εκπαίδευση στη Φύση), η Νανά Χατζή (Σχολείο Σάμερχιλ), η Μαρία Κυπριανίδου (Μοντέλο αποτελεσματικής επικοινωνίας Δασκάλου-Μαθητή) και η Αφροδίτη Μηλοβιανού (Ενσυνειδητότητα στην Εκπαίδευση).
Η τρίτη κατά σειρά εκδήλωση-ημερίδα της «Πηγής Παιδείας» διεξήχθη στις 20 Νοεμβρίου στο Πολιτιστικό Κέντρο «Αλέξανδρος» υπό την επιστημονική επιμέλεια του Καρδιολόγου & Δρ. Ιατρικής Διαμαντή Γκολιδάκη. Σε μια κατάμεστη αίθουσα οι εισηγητές ανέπτυξαν πολλές και ενδιαφέρουσες πτυχές του θέματος της ημερίδας : « Η Κοινωνική Προσφορά και ο Αθλητισμός Συναντούν την Υγεία». Ειδικότερα :
Ο Τσαπαράκης Αντώνης αναφέρθηκε στα «Οφέλη του Αθλητισμού στα άτομα με Αναπηρία», ο Διαμαντής Γκολιδάκης στα «Φυσικά και Χημικά Αναβολικά : μύθοι και πραγματικότητα», η Αντιγόνη Συμεωνίδου στο «ψυχικό και συναισθηματικό περιβάλλον του Αθλητισμού», ο Σωτηράκης Αθανάσιος στην «Εθελοντική Παιδεία», και ο Τσιτιρίδης Γιώργος στο «Φάρο του Κόσμου ως Φάρου Παιδείας».
Συντονίστρια της ημερίδας ήταν η δημοσιογράφος της ΕΤ-3 Έλσα Ποιμενίδου.
Τέλος, η ψυχολόγος Αφροδίτη Μηλοβιανού, συντάκτρια της «Πηγής Παιδείας», στις 29 Νοεμβρίου πραγματοποίησε ομιλία στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Σταυρούπολης-Νικόπολης με θέμα «Αυτοεκτίμηση και Διαφορετικότητα». Η διάλεξη πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Εβδομάδας Βιβλίου που διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Σχολείου και είχε την υποστήριξη «πρωτοβάθμιας Σχολικής Επιτροπής του Δήμου Παύλου Μελά.
Η «Πηγή Παιδείας» σχεδιάζει πολλές και διάφορες εκδηλώσεις και ομιλίες στο άμεσο μέλλον στην προσπάθειά της να δώσει φωνή στην Παιδεία!!!
Σας ευχαριστούμε για την υποστήριξη!
Συνηθίζουμε στην Ελλάδα να επαιρόμαστε για την αξία και την ευρεία διάδοση της ελληνικής γλώσσας. Τη συνδέουμε μάλιστα με την καταλυτική επίδραση του ελληνικού πολιτισμού στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού κι εν γένει του δυτικού πολιτισμού. Η οίηση αυτή που μας διακατέχει, συχνά μας οδηγεί στο να υιοθετούμε αντιλήψεις άκρως αποπροσανατολιστικές για τη σημερινή κατάσταση που συμπυκνώνονται στη φράση «όταν εμείς χτίζαμε τον Παρθενώνα, οι Φράγκοι έτρωγαν βελανίδια». Αποπροσανατολίζουν απόλυτα τέτοιες αλαζονικές αντιλήψεις γιατί παραβλέπουμε ότι σήμερα «εμείς θα αναγκαστούμε να φάμε βελανίδια», ενώ οι Ευρωπαίοι, και εν γένει ο δυτικός πολιτισμός κάνει βήματα προόδου, τα οποία συχνά ούτε τα υποψιαζόμαστε. Είναι επίσης αποπροσανατολιστικές γιατί δεν μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε κατάματα τη σημερινή πραγματικότητα και κυρίως να αντιληφθούμε το μέγεθος, το εύρος και την ουσία της επιρροής που άσκησε ο ελληνισμός στο διάβα των αιώνων σε πολλούς πολιτισμούς και λαούς. Βέβαια, η στάση μας αυτή συχνά γίνεται αντιφατική, όταν εκφράζουμε διαφωνίες για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ως εκπαιδευτικός συχνά πυκνά ακούω από τους μαθητές μου να λένε απλοϊκά και συνάμα ανυποψίαστα ««Τι τα θέλουμε τα αρχαία; Θα συναντήσουμε κανένα Σωκράτη, για να μιλήσουμε μαζί του;». Μια αντίληψη βέβαια που αντιμετωπίζει τη γλώσσα με καθαρά χρησιμοθηρικό πνεύμα, και όχι ως όργανο έκφρασης ενός πολιτισμού και μέσο πνευματικής καλλιέργειας.
Ως κατεξοχήν έκφανση πολιτισμού η γλώσσα, έτσι και η ελληνική, ίσως έχει την τιμή να είναι η γλώσσα η οποία με τη συνεισφορά της γονιμοποίησε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό όσο καμιά άλλη, με εξαίρεση ίσως τη λατινική. Συχνά βέβαια λησμονούμε την επίδραση της ελληνικής γλώσσας στον αραβοϊσλαμικό πολιτισμό. Ελληνικές λέξεις ή ελληνικής καταγωγής λέξεις χρησιμοποιούνται σήμερα από ανθρώπους διαφορετικής εθνικότητας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Μπορούμε εύκολα να σκεφτούμε λέξεις ελληνικές με παγκόσμια διάδοση και χρήση : δημοκρατία, ιστορία, οικονομία, φιλοσοφία και μουσική είναι μόνο μερικά παραδείγματα. Σήμερα η αγγλική γλώσσα, αναντίρρητα, έχει την ευρύτερη παγκόσμια διάδοση (όπως ακριβώς είχε η ελληνική όχι μόνο κατά την ελληνιστική εποχή αλλά και κατά τους βυζαντινούς χρόνους – τηρουμένων πάντα των αναλογιών). Όμως, όσοι γνωρίζουμε αγγλικά μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι περίπου το 1/3 των λέξεων της αγγλικής γλώσσας έχει ελληνική ρίζα : physics, poem, architecture, harmony, phenomenon, criterion, phrase, dilemma, problem, method, program. Ο κατάλογος αυτός προφανώς θα μπορούσε να είναι ατελείωτος. Έναν ίδιο μακροσκελέστατο κατάλογο θα μπορούσαμε να συντάξουμε για δεκάδες άλλες γλώσσες, κυρίως ευρωπαϊκές, που γονιμοποίησαν αλλά και γονιμοποιήθηκαν από την ελληνική γλώσσα. Η ελληνική γλώσσα επίσης χρησιμοποιείται ευρέως στην ορολογία των επιστημών, ιδίως στην ιατρική. Εξάλλου, ποιος μπορεί να ξεχάσει τις ομιλίες του Ξενοφώντα Ζολώτα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι οποίες αν και συντεταγμένες στην αγγλική γλώσσα, αποτελούντο εξολοκλήρου από ελληνικές λέξεις;
Όμως, οι Έλληνες, ως λαός δεν έζησαν μέσα στην μακραίωνη και πολυκύμαντη ιστορία μόνοι τους. Πρώτα πρώτα, από την 7ο αιώνα π.Χ. οι Έλληνες μετανάστευσαν σε κάθε άκρη της Μεσογείου. Μέχρι και τις μέρες, που ένα νέο κύμα μετανάστευσης αρχίζει να διαφαίνεται, οι Έλληνες έχουν την τάση να αναζητούν μια καλύτερη τύχη σε νέα πατρίδα. Από την άλλη, δεν είναι λίγοι οι αλλόφυλοι και αλλόγλωσσοι που ήρθαν και εγκαταστάθηκαν σε κοιτίδες του ελληνισμού. Και βέβαια δεν είναι και τα λίγα τα κύματα των εισβολέων ούτε και οι κατακτητές που πάτησαν το πόδι τους. Οι Έλληνες, ειρηνικά ή βίαια, συνέζησαν για αιώνες με πολλούς άλλους λαούς. Παράλληλα οι αρχαίοι Έλληνες και οι βυζαντινοί συγγραφείς λατρεύτηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης. Να μην ξεχνάμε πως και η Καινή Διαθήκη γράφτηκε σε ελληνική γλώσσα. Και βέβαια τον τελευταίο αιώνα με την ανάπτυξη και διάδοση των μέσων μαζικής επικοινωνίας καταργήθηκαν τα σύνορα στην επικοινωνία των λαών. Η ώσμωση αυτή επέφερε την ένταξη στην ελληνική γλώσσα πλήθους λέξεων ξένων. Αξίζει να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα : Λέξεις τουρκικές (π.χ. χασάπης, χατίρι, ρουσφέτι, τσέπη, βερεσές, τσαμπουκάς, τσαρούχι), ιταλικές και βενετικές (π.χ. μπουνιά, ταράτσα, σαρδέλα, κουζίνα, βέργα, πακέτο, κούρσα, τσιμέντο), ισπανικές (π.χ. χούντα, πατάτα), σλαβικές (τσέλιγκας, ρομπότ), γαλλικές (π.χ. γκαλερί, προφίλ, ρεσιτάλ, βενζίνα, ρεβάνς), αγγλικές (π.χ. γκολ, ίντερνετ, τσεκάρω, σπριντ, ριπλέι, σπορ, χόμπι, ροκ, ρεκόρ, ρεπόρτερ, κλαμπ, λέιζερ), εβραϊκές (π.χ. Σάββατο, Πάσχα), αραβικές (γάιδαρος), περσικές (π.χ. παράδεισος, βαμβάκι, αγγαρεία, μάγος), αλβανικές (π.χ. λουλούδι, μπέσα), ιαπωνικές (π.χ. σαγιονάρα, τσουνάμι), ινδικές (π.χ. νιρβάνα), ρωσικές (π.χ. μασούτ, τρόικα) ή ακόμη και λατινικές (π.χ. παλάτι, βετεράνος, Ιανουάριος, μάστορας). Προφανώς, ο κατάλογος είναι εκτενέστερος.
Όμως, υπάρχει μια κατηγορία ελληνικών λέξεων, οι οποίες αφού υιοθετήθηκαν από ξένους λαούς, επέστρεψαν πάλι στην Ελλάδα. Είναι τα λεγόμενα αντιδάνεια. Τέτοιες λέξεις είναι πολλές. Εδώ θα αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα :
– Πέναλτι : Η λέξη αυτή είναι ιδιαιτέρως προσφιλής στους ποδοσφαιρόφιλους. Ποιος από μας δεν εξοργίστηκε όταν ο διαιτητής δεν σφύριξε ένα καταφανέστατο πέναλτι υπέρ της ομάδας μας; Ποιος από μας δεν εξοργίστηκε όταν ο διαιτητής «είδε» πέναλτι σε βάρος της ομάδας μας, ενώ δεν υπήρχε παράβαση; Μήπως λίγοι τίτλοι κρίθηκαν στα πέναλτι, όπως ο τελικός στο Μουντιάλ του ’94; Την υιοθετήσαμε ευρέως τη λέξη αυτή από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο έγινε λαϊκό άθλημα. Η λέξη «penalty» είναι αγγλική. Όμως, προέρχεται από τη μεσαιωνική λατινική «poenalitas», η οποία ήταν εξέλιξη της λατινικής «poenalis». Η τελευταία ανάγεται στην αρχαιοελληνική λέξη «ποινή», που είναι από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται ευρέως και στη νέα ελληνική.
– Τσάρτερ : Οι πιο πολλοί γνωρίζουν τη λέξη «τσάρτερ» από τα αεροπορικά ταξίδια. Ίσως και αρκετοί να έχουν ταξιδέψει με «πτήση τσάρτερ». Λίγοι, όμως, είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι η λέξη αυτή έχει ξεκινήσει το ταξίδι της από την Ελλάδα. Οι Άγγλοι με τη λέξη “charter” εννοούν το «επίσημο κείμενο ή συμβόλαιο που εξασφαλίζει τα δικαιώματα αποκλειστικής χρήσεως». Η αγγλική λέξη έλκει την καταγωγή της από την παλαιά γαλλική “charte” η οποία ήταν εξέλιξη της λατινικής “chartula”, υποκοριστικό της λέξης “charta” που σήμαινε το «φύλλο παπύρου». Οι Ρωμαίοι έλεγαν “charta” αφού είχαν ακούσει τους αρχαίους Έλληνες να λένε «χάρτης»!
– Σπόνσορας : Σε αθλητικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις οι σπόνσορες είναι συχνοί. Πολλοί προτιμούν να τους χαρακτηρίζουν ως χορηγούς θεωρώντας τη λέξη σπόνσορας ως καθαρά ξένη. Κι όμως και οι σπόνσορες έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα. Η λέξη εισέβαλε στη γλώσσα μας σήμερα από τις αγγλική sponsor. Όμως, η αγγλική λέξη προέρχεται από τη λατινική sponsor-sponsoris που θεωρείται παράγωγο του λατινικού ρήματος spondere το οποίο σημαίνει «εγγυώμαι, υπόσχομαι». Το λατινικό αυτό ρήμα συνδέεται άμεσα με τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «σπονδή» και «σπένδω». Ετυμολογικά συγγενείς στη νέα ελληνική έχουν επιβιώσει λέξεις όπως άσπονδος, παρασπονδία και ομοσπονδία.
– Τουρισμός : Όλοι μας έχουμε επισκεφτεί άλλους τόπους• εκεί περάσαμε αλησμόνητες στιγμές κάνοντας διακοπές! Σε κάποιο ελληνικό νησί! Σε κάποια παραλία της Χαλκιδικής ή της Πιερίας! Σε κάποια πόλη του εξωτερικού! Και πόσοι από μας δεν ονειρευτήκαμε κάποια μαγευτική και εξωτική παραλία… Μήπως εκατομμύρια δεν είναι οι τουρίστες και οι τουρίστριες που κάθε χρόνο κατακλύζουν τις ελληνικές παραλίες! Εξάλλου, ο τουρισμός είναι η «βαριά βιομηχανία» της πατρίδας μας! Παγκόσμια η τάση του ανθρώπου να κάνει τουρισμό! Κι ακόμη περισσότερα τα εκατομμύρια των τουριστών που από μια χώρα πηγαίνουν σε μια άλλη! Παγκόσμια είναι και η λέξη τουρισμός! Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι και αυτή η λέξη έχει τις ρίζες της στην πατρίδα Είναι μια λέξη με παγκόσμια διάδοση. Η λέξη τουρισμός προέρχεται αρχικά από τη γαλλική λέξη tourisme, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από τη λέξη «tour» που σημαίνει τη «σύντομη μετακίνηση». Η λέξη αυτή είναι εξέλιξη της λατινικής λέξης «tornus», η οποία έχει ξεκάθαρη καταγωγή από την αρχαία ελληνική λέξη «τόρνος».
– Ζαμπόν και γάμπα : Τη λέξη ζαμπόν σίγουρα όλοι μας την έχουμε εντάξει στο διαιτητικό μας λεξιλόγιο… Η λέξη ζαμπόν μας ήρθε κι αυτήν, όπως και πολλές άλλες από τη Γαλλία. Οι Γάλλοι λέγανε και λένε jambon για να περιγράψουν τον συγκεκριμένο έδεσμα… Η λέξη αυτή προέρχεται από τη λέξη «jambe» που σημαίνει «κνήμη». Με τη σειρά της κατάγεται από την ιταλική λέξη «gamba» η οποία είναι εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής λέξης από τη δωρική διάλεκτο «καμπά» που σημαίνει «καμπή» από το ρήμα κάμπτω! Από την ίδια ρίζα είναι ένα ακόμη αντιδάνειο της νεοελληνικής, η λέξη «γάμπα».
– Καπετάνιος : Η λέξη αυτή αποτελεί μια ακόμη περίπτωση αντιδανείου. Αρχικά, υιοθετήθηκε στη νέα ελληνική από την μεσαιωνική βενετική λέξη capetanio που με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική λέξη capitaneus. Η λέξη αυτή κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη «κατεπάνω» (κατά + επάνω) που δήλωνε το Βυζαντινό αξιωματούχο-διοικητή επαρχιών. Η λέξη αυτή, βέβαια, μπορεί να συνδεθεί ετυμολογικά και με τη λατινική λέξη «caput». Βέβαια, η λέξη αυτή έχει ευρεία διάδοση και χρήση σε άλλες γλώσσες, όπως : αγγλική «captain», γαλλική «capitain», ισπανική «capitan», σερβική «capetan».
– Καμπούρης : Ταξιδιάρα λέξη είναι και η πολύ γνωστή μας «καμπούρης». Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν το «κάμπυλος»• το ίδιο έλεγαν και οι Βυζαντινοί από τους οποίους το άκουσαν οι Τούρκοι και το άλλαξαν λιγάκι … Το έκαναν “Kambur”. Από την τουρκική με ελληνική ρίζα λέξη προήλθε η νεοελληνική “καμπούρης”.
– Μπράτσο : Μια ακόμη λέξη που μετανάστευσε αλλά επέστρεψε στα πάτρια εδάφη, ελαφρώς όμως παρηλλαγμένη! Η λέξη μπράτσο προέρχεται από τη βενετική “brazzo” κι αυτή με τη σειρά της από τη λατινική “bracchium». Η τελευταία αποτελεί έναν εκλατινισμό της ελληνικής λέξης «βραχίων»…
Ο κατάλογος με αντιδάνεια της ελληνικής γλώσσης είναι εντυπωσιακά εκτενέστατος. Ένα φιλέρευνο και φιλομαθές πνεύμα θα μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει ότι αντιδάνεια είναι και οι λέξεις : χαλκάς, μπάζα, μπαλαρίνα, βόμβα, μπουλντόζα, τεφτέρι, τουρνέ, ζάντα, διαμάντι, γάντζος, καναπές, μπόρα, γκράφιτι, πιλότος και πολλές πολλές άλλες.
Απολήγοντας, δεν κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω σε αλαζονικές διαπιστώσεις για την αξία και τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας. Τα επιστημονικά δεδομένα μιλούν μόνα τους. Θέλω μόνο να επισημάνω το χρέος που έχουμε ως Έλληνες για τη διαφύλαξη και τη διάσωσή της, κάτι που συχνά παραμελούμε κακοποιώντας τη γλώσσα σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Ας θυμηθούμε τον Κωστή Παλαμά που χαρακτήρισε τη γλώσσα «Νικήτρα του θάνατου» και ας μην βιαστούμε να τον διαψεύσουμε… Ας αναλογιστούμε ότι η ιστορική επιβίωση του ελληνισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελληνική γλώσσα.
Η ταλαντούχα και δημοφιλής ζωγράφος Άννα Δημάκη είναι ένας άνθρωπος που πατά καλά στα πόδια του, προσγειωμένη όσο της επιτρέπει η καλλιτεχνική της ιδιότητα. Απαντά σε όλα τα ερωτήματα χωρίς περιστροφές και δισταγμούς- είναι ανοιχτή και ειλικρινής.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή… Η Άννα Δημάκη είχε πάντα στο αίμα της τη ζωγραφική. Από μικρή θυμάται τον εαυτό της να στέκεται και να αποτυπώνει στο χαρτί τα τοπία που έβλεπε μπροστά της. Θεωρεί πως, ναι, ως εκείνο το σημείο το ταλέντο ήταν αυτό που της έδωσε την ώθηση, όμως μετά έπρεπε και η ίδια να το δουλέψει και να το καλλιεργήσει αυτό το χάρισμα. Έτσι έκανε τρία χρόνια ιδιαίτερα μαθήματα με το ζευγάρι ζωγράφων Βάνη-Μανούρη, και αργότερα βρέθηκε στη Σχολή Ψαράκη. Υποστηρίζει με σιγουριά πως, αν θέλεις να εξελιχθείς, πρέπει να μελετήσεις.
Εξηγεί αρχικά πως το γεγονός ότι η ζωγραφική είναι το χόμπι που έχει κάνει επάγγελμα καθώς βιοπορίζεται και απο αυτό. Ετσι της προσφέρεται η άνεση της επιλογής και του μη συμβιβασμού, της δίνεται το περιθώριο να μην αλλοιωθεί ενώ παράλληλα διατηρεί και την ποιότητα της , όπως χαρακτηριστικά λέει.
Παρατηρούμε πως οι περισσότερες εκθέσεις της έχουν φιλανθρωπικό χαρακτήρα και, πράγματι το επιβεβαιώνει. Όλες οι εκθέσεις της, πλην μίας, είχαν ως τώρα φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς μέλημά της είναι η προσφορά βοήθειας σε διάφορες κοινωνικές ομάδες μέσα από το έργο της, στο βαθμό που μπορεί.
Αν μπει κανείς στη διαδικασία του να βρει ένα κοινό σημείο αναφοράς στα έργα της, σίγουρα αυτό είναι η γυναίκα. Γιατί όμως ζωγραφίζει γυναίκες και τι το ιδιαίτερο τις χαρακτηρίζει;
“Σαν ζωγράφος, μπορώ να ζωγραφίσω τα πάντα”, μας εξηγεί, “αλλά ο κάθε ζωγράφος πρέπει να διακρίνεται σε ένα θέμα. Διάλεξα το θέμα της γυναίκας γιατί είναι κάτι ιερό, οι γυναίκες επίσης πέρασαν πολλά μέχρι την ανεξαρτησία τους, ενώ ακόμα και σήμερα περικλείονται από ταμπού” . Εξηγεί ακόμα πως, ακόμα και στις απεικονίσεις θλιβερών τοπίων ή θεμάτων, προσπαθεί να δίνει χρώματα που θα ξυπνήσουν θετικά συναισθήματα στο κοινό, προσπαθεί σε όλα τα έργα της να δίνει θετική νότα. Ωστόσο, δεν μπορούμε να μην κάνουμε αναφορά στο γεγονός πως οι γυναίκες που απεικονίζει είναι κατά κύριο λόγο μόνες. Το παραδέχεται και εξηγεί πως προτιμά να ζωγραφίζει γυναίκες μόνες και όχι μαζί, ώστε να αναδείξει τη μοναξιά της σύγχρονης εποχής μέσα από τα έργα της.
Αλήθεια, εντάσσει τον εαυτό της σε κάποιο ρεύμα, και, τι τεχνική χρησιμοποιεί;
“Δεν εντάσσω τον εαυτό μου σε κάποιο ρεύμα, παρ’όλη την αγάπη μου για το ρεαλισμό. Δε μου αρέσει να μπερδεύω τεχνικές, κάνω κλασική ελαιογραφία και πιστεύω πως ακόμα και βάθος ή όγκο στα έργα μπορεί κανείς να δώσει με το πινέλο”.
Τι εμπνέει την Άννα Δημάκη; Ένα μουσικό κομμάτι, μια προσωπική εμπειρία, μια συζήτηση με φίλους ή κάτι που θα ακούσει και θα της κινήσει το ενδιαφέρον.
Θυμάται άραγε το πρώτο της έργο; Και βέβαια! Μας λέει με καμάρι πως πήγαινε μόλις τετάρτη δημοτικού όταν ο δάσκαλός της στο σχολείο ανακάλυψε το ταλέντο της και της ζήτησε να φτιάξει την προσωπογραφία του Ερρίκου Ντυνάν για το επόμενο μάθημα. Μας διηγείται με συγκίνηση πως επιστρέφοντας στο σχολείο της μετά από σαράντα χρόνια, βρήκε τη ζωγραφιά της ακόμα εκεί.
Τη ρωτάμε αν είναι εύκολη η αποδοχή από τους συναδέλφους καλλιτέχνες και αν δίνονται ευκαιρίες στους νέους ζωγράφους. Μας απαντά αφοπλιστικά πως τίποτα δεν γίνεται στη ζωή μας αν δε ρισκάρουμε. Μας εξιστορεί πως η ίδια δούλευε ως τα ξημερώματα μετά από δωδεκάωρη πρωινή εργασία, για να ετοιμάσει έργα για τις εκθέσεις της. Διευκρινίζει πως ποτέ δε “χτύπησε πόρτες”, αλλά παραδέχεται πως στάθηκε τυχερή καθώς πρόσεξαν γρήγορα τη δουλειά της τα σωστά άτομα. Θεωρεί πως δίνονται ευκαιρίες στους νέους καλλιτέχνες και μάλιστα και η ίδια βοηθά νέους ανθρώπους αν δει πως πραγματικά έχουν ταλέντο και πάθος για την τέχνη.
Η κυρία Δημάκη είναι πραγματικά ένας χείμαρρος και ένας άνθρωπος που το κάθε τι που μας είπε κατά τη συνέντευξη αξίζει να καταγραφεί. Έτσι δε μπορούμε να παραλείψουμε τις δυο ξεχωριστές για εκείνη εκθέσεις που μας ανέφερε, η μία στη δημοτική πινακοθήκη Πειραιά, κατά την οποία και βραβεύθηκε από την UNESCO, αλλά και εκείνη της Νέας Υόρκης, στην οποία δεν είχε τη χαρά να παρευρεθεί προσωπικά, όμως συνέπραξε με άλλους καλλιτέχνες για ακόμα έναν φιλανθρωπικό σκοπό, τη σίτιση άπορων μαθητών της Θεσσαλονίκης. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ πως και η έκθεση του Πειραιά είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα καθώς έγινε στα πλαίσια της διάδοσης του έργου του Άλματος Ζωής Θεσσαλονίκης για την ενημέρωση σχετικά με τον καρκίνο του μαστού.
Επίσης βραβεύτηκε από το Ρωσικό Προξενείο στο βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονικης τον Δεκεμβρη 2016 για την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού στη Ρωσία όπου και ο πίνακας της Δημάκη με τον τίτλο Αυγούστα ανήκει στην κρατική αίθουσα του πνευματικου κεντρου Καλούγκας Ρωσίας.
Η συζήτηση έκλεισε με τη δική μας Ευαγγελία να δίνει την ιδέα της για ίσως μια μελλοντική έκθεση της κυρίας Δημάκη, την απεικόνιση της Γυναίκας της Σμύρνης. Μένει να δούμε αν κάποια στιγμή θα γίνει μια τέτοια συλλογή πραγματικότητα. Αυτό που με σιγουριά μπορούμε να πούμε είναι πως κάθε της έκθεση είναι ξεχωριστή και πως έχει να δώσει πάρα πολλά ως καλλιτέχνις αλλά και ως άνθρωπος. Της ευχόμαστε από καρδιάς κάθε επιτυχία!
ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ
Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν τι και πώς να διδάξουν. Ωστόσο, λίγοι εκπαιδεύονται σε δεξιότητες απαραίτητες στη διαχείριση όλων των ανθρώπινων παραγόντων που παρεμβαίνουν στη διδασκαλία και τη μάθηση.
Συχνά οι εκπαιδευτικοί έρχονται αντιμέτωποι με συμπεριφορές και συναισθήματα των μαθητών όπως: ειρωνεία, περιφρόνηση, πρόκληση, απείθεια, εκνευρισμό, θυμό, μνησικακία, επιθετικότητα, ανειλικρίνεια, επίρριψη ευθύνης σε άλλους, φόβο, σύγχυση, ντροπή, δειλία, άγχος, στενοχώρια κ.α.
Πώς θα ήταν άραγε μία τάξη όπου:
Όταν μιλάτε οι μαθητές να σας ακούνε.
Όταν θεσπίζετε κανόνες της τάξης να μην αναγκάζεστε να κοπιάζετε για την επιβολή τους.
Οι μαθητές να είναι δημιουργικοί και να συμμετέχουν ενεργά στο μάθημα.
Να αντιμετωπίζετε τις μη αποδεκτές συμπεριφορές των μαθητών χωρίς να διακινδυνεύετε τη σχέση σας μαζί τους και χωρίς να θίγεται η αυτοεκτίμησή τους.
Οι συγκρούσεις να επιλύονται με τρόπο που να νιώθετε και εσείς και οι μαθητές σας ικανοποιημένοι με τις λύσεις.
Να μπορείτε να βοηθάτε τους μαθητές να επιλύουν μόνοι τους τα προβλήματά τους.
Περιγραφή:
Οι συμμετέχοντες στο βιωματικό σεμινάριο της Μεθόδου GORDON έρχονται σε επαφή με τα «Μυστικά του Αποτελεσματικού Δασκάλου». Μέσα από παρουσιάσεις, βιωματικές ασκήσεις, ομαδικές συζητήσεις και εφαρμογή στην πράξη, οι συμμετέχοντες βιώνουν πώς λειτουργεί μία τάξη με τα παραπάνω χαρακτηριστικά και μαθαίνουν εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισής της. Το σεμινάριο εφοδιάζει τους εκπαιδευτικούς με συγκεκριμένες, πρακτικές δεξιότητες για να αναπτύξουν:
ποιοτικές σχέσεις με τους μαθητές τους, έτσι ώστε το περιβάλλον στην τάξη να εξελιχθεί σε φιλικό και συνεργατικό, και οι δύο πλευρές να συνυπάρχουν ειρηνικά και να απολαμβάνουν την πολύτιμη διαδικασία της διδασκαλίας και της μάθησης.
ποιοτικές σχέσεις με τους συναδέλφους τους, τη διεύθυνση του σχολείου, τους γονείς των μαθητών και τη δική τους οικογένεια.
Πώς θα ωφεληθείτε:
Θα βιώνετε λιγότερη ένταση.
Οι μαθητές θα σας σέβονται, θα σας εκτιμούν και θα ενδιαφέρονται περισσότερο για τις ανάγκες σας.
Θα έχετε λιγότερες αναστατώσεις και συγκρούσεις στην τάξη.
Θα αντιμετωπίζετε λιγότερα προβλήματα πειθαρχίας.
Θα εργάζεστε πιο ευχάριστα και με λιγότερο άγχος.
Πώς θα ωφεληθούν οι μαθητές:
Θα αποδίδουν καλύτερα στα μαθήματα.
Θα αυξηθεί η υπευθυνότητα και ο αυτοέλεγχός τους.
Θα έχουν μεγαλύτερη διάθεση για συμμετοχή και μάθηση.
Θα ενισχυθεί η ικανότητά τους για ομαδική συνεργασία.
Θέματα του σεμιναρίου
Εμπόδια στη Διδασκαλία και στη Μάθηση – Παρατήρηση συμπεριφοράς – Αποφυγή των εμποδίων
Διαμεσολάβηση στις συγκρούσεις μαθητών –Διευκόλυνση συζητήσεων στην τάξη
Συναντήσεις με σύλλογο και γονείς
Το σεμινάριο απευθύνεται σε: – δασκάλους, νηπιαγωγούς, καθηγητές όλων των ειδικοτήτων, εκπαιδευτές ενηλίκων, γενικά σε όλους όσους διδάσκουν ή διοικούν σχολικές μονάδες.
Ο γνωστός σε όλους μας Καραγκιόζης αποτελεί αδιαμφισβήτητα την πιο χαρακτηριστική μορφή της λαϊκής παράδοσης. Με τα κοντά, στραβά πόδια του, την αξιαγάπητη –για το κοινό- καμπουρίτσα του, το μακρύ του χέρι, για να κλέβει το ψωμί και τη διάσημη μύτη του –σήμα κατατατεθέν του- ο Καραγκιόζης έχει κατορθώσει να κλέψει τις καρδιές ολόκληρων γενεών Ελλήνων με τα καμώματά του στο λευκό πανί. Όμως, πώς κατέληξε να αποτελεί έναν ιδιότυπο «εθνικό ήρωα»;
Το θέατρο σκιών έχει τις ρίζες του στην Ανατολή και συγκεκριμένα θεωρείται πως προέρχεται από την Ινδία.
Σε περιοχές όπως η Ιάβα, η Μαλαισία, η Καμπότζη πραγματοποιούνταν παραστάσεις με μαριονέτες και δερμάτινες φιγούρες, ενώ το θέμα της παράστασης αντλούνταν από παραμύθια και τον πόλεμο μεταξύ των φυλών Pandawa και Korawa.
Το ελληνικό θέατρο σκιών, πάλι, συνιστά την εξέλιξη του παλιών δρωμένων των μοναχικών μουσουλμανικών ταγμάτων που πραγματοποιούσαν παραστάσεις συνήθως σε μεγάλα παζάρια.
Ο γνωστοί μας Καραγκιόζης και Χατζηαβάτης δεν είναι αποκυήματα της φαντασίας κάποιου Έλληνα καλλιτέχνη, αλλά κατά μία εκδοχή πρόσωπα ενός παλιού μουσουλμανικού μύθου.
Σύμφωνα με αυτή, ένας πασάς είχε αναθέσει στον εργολάβο Χατζηαβάτη την ανέγερση ενός σαράι, ενώ ο Καραγκιόζης ήταν αρχιμάστορας. Καθώς, όμως, η κατασκευή του σαράι καθυστερούσε, ο πασάς δυσαρεστήθηκε και ζήτησε ευθύνες από τον Χατζηαβάτη που διαπίστωσε ότι ο Καραγκιόζης με τα αστεία του αποπροσανατόλιζε τους εργάτες. Ο πασάς διέταξε το θάνατο του Καραγκιόζη.
Η εμφάνιση του Καραγκιόζη στα ελληνικά λαϊκά δρώμενα χρονολογείται πριν την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Οι παραστάσεις τότε αποτελούσαν ευκαιρία μυστικής συνάντησης των οπλαρχηγών, ενώ το θέαμα περιείχε υβρεολογία. Ο Καραγκιόζης μετατρέπεται σε οικογενειακό θέαμα από τον καραγκιοζοπαίκτη Μίμαρο στα μετά την απελευθέρωση χρόνια, ενώ μέχρι και το 1940 ακμάζει στον ελληνικό χώρο.
Ο άνθρωπος, όμως, που αφιέρωσε και την ψυχή του στο να ζωντανεύει τις ιστορίες του ατσούμπαλου ήρωα στο λευκό πανί ήταν ο πολυαγαπημένος Ευγένιος Σπαθάρης, που απεβίωσε το 2009 γράφοντας ιστορία στην ελληνική λαϊκή ψυχαγωγία.
Γεννημένος το 1924 στην Κηφισιά έδειξε από μικρός το ταλέντο του στη ζωγραφική και όταν οι αντίξοες συνθήκες της γερμανικής κατοχής δεν του επέτρεψαν να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική στράφηκε στο θέατρο σκιών.
Ο Σπαθάρης αποδίδει σύγχρονη υπόσταση στον Καραγκιόζη, κάνει το κοινό να τον αγαπήσει, δημιουργεί ιστορίες για τον ήρωα που συνδυάζουν την τέρψη και τη διδασκαλία των παθημάτων της ζωής.
Με τη βοήθεια μιας λάμπας και τη μαγική αφήγηση του μεγάλου Ευγένιου οι χαρακτήρες του Χατζηαβάτη, της Αγλαίας, του Κολλητηριού, της Βεζυροπούλας, του Μπέη, του Διονυσίου, του Βεληγκέκα, του Μορφονιού παίρνουν σάρκα και οστά, για να αγαπηθούν από τις πιο μικρές έως και τις ωριμότερες ηλικίες.
Ο Καραγκιόζης ως κακομοίρης, αλλά πανέξυπνος και διπλωμάτης ήρωας γίνεται «επιστήμονας», «δάσκαλος», «γιατρός», πολεμάει με τον Μέγα Αλέξανδρο το καταραμένο φίδι, αρραβωνιάζεται, λέει ψέματα και κατορθώνει να σκορπίσει χαρά σε μικρούς και μεγάλους. Όλες οι ιστορίες του είναι θησαυροί για την ελληνική λαϊκή παράδοση.
Το χαρακτηριστικό τραγούδι του –και αυτό δημιούργημα του Σπαθάρη- συνοδεύει πάντα τις παραστάσεις του και θυμίζει στο κοινό άλλες εποχές απλούστερες μα ομορφότερες. Πολλοί υποδύθηκαν τον Καραγκιόζη, αλλά όπως είχε πει και στην τελευταία του συνέντευξη ο αείμνηστος Ευγένιος Σπαθάρης, «αυτός που υπήρξε Καραγκιόζης στη ζωή του ήταν ο Θανάσης Βέγγος. Μόνον αυτός εξέφρασε αυτό που κατά τ’ άλλα εκφράζει ο λαϊκός πρωταγωνιστής του θεάτρου σκιών».
Θεοδώρα Παπάζη
Πηγές:
http://www.koutipandoras.gr/article/i-teleytaia-synenteyxi-toy-eygenioy-spathari
http://www.karagiozismuseum.gr/figoures/index.htm
Η εκπαίδευση συνιστά την παροχή γνώσεων και αξιών στον άνθρωπο, που αποσκοπούν στην πνευματική, ηθική και κοινωνική ολοκλήρωση του. Πολύ περισσότερο, η εκπαίδευση είναι το κλειδί στην ανθρώπινη εξέλιξη. Η συνεχής προσπάθεια για την ανακαλυψη νέας γνώσης μας κάνει καλυτέρους και βελτιώνει την ύπαρξη μας.
Εκπαίδευση είναι η απόκτηση της ήδη υφιστάμενης γνώσης. Η γνώση αυτή, όταν αποκτηθεί, συμβάλλει στην πνευματική και ψυχική διαμόρφωση του ατόμου και το βοηθά να αξιοποιεί τις φυσικές του δεξιότητες, ώστε να μπορεί να προσαρμοστεί στο φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον. Η εκπαίδευση είναι ένας τρόπος για να αναδιαμορφώσει κανείς το πνεύμα του και αναθεωρεί τον τρόπο με τον οποίο ένα άτομο σκέφτεται, ανοίγει νέα πεδία της ανθρώπινης φύσης μας και του κόσμου στον οποίο ζούμε.
Μέσω της εκπαίδευσης ο άνθρωπος μπορεί να μάθει να χειρίζεται τον εαυτό του και παίρνει μέρος στο επόμενο βήμα της ανθρώπινης εξέλιξης, το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί μονάχα, όταν ιδέες μοιράζονται και η γνώση είναι ελεύθερη για τον καθένα να την αποκτήσει. Και αυτό πράγματι συμβαίνει καθώς, κάθε μέρα που περνάει, η γνώση, η πληροφόρηση και οι ιδέες γίνονται περισσότερο προσβάσιμες στον καθένα και αυτό χάρη στους νέους τρόπους που συνεχώς εφευρίσκουμε για να συνδεόμαστε και να επικοινωνούμε μεταξύ μας.
Όσα περισσότερα μαθαίνουμε και ενσωματώνουμε τόσο περισσότερο μας καθορίζει ως προσωπικότητες, ανυψωνόμαστε σε έναν νέο τρόπο σκέψης. Ωστόσο η πρόοδος ποτέ δεν σταματά με αποτέλεσμα τα δεδομένα συνεχώς να αλλάζουν και, όσα γνωρίζουμε, να μην ανταποκρίνονται πια στο περιβάλλον που εξελισσόμαστε. Αυτό κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη της δια βίου μάθησης, της διαρκούς απόπειρας του ατόμου να διατηρεί ζωντανή, καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του, την επαφή του με τα γράμματα, τις τέχνες, τις επιστήμες και κατ’ επέκταση τον κόσμο της γνώσης. Αυτό το ταξίδι συχνά ξεκινά στο σχολείο όπου εκεί ο άνθρωπος συνειδητοποιεί και μαθαίνει να εκτιμά την αξία της γνώσης.
Μιλώντας πρακτικά η εκπαίδευση είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή, ώστε να αποφευχθεί η παγίδα της φτώχειας. Σε μια κοινωνία η εκπαίδευση μπορεί να αποδειχθεί μια σωσίβια λέμβος για όσους βρίσκονται στις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες, αλλά είναι αρκετά ικανοί για να επιτύχουν κάτι καλύτερο. Παρ’ όλα αυτά, για να μπορεί η εκπαίδευση να ανταμείβει αυτούς που πετυχημένα καταφέρνουν να την εμφυσήσουν, προϋποτίθεται μια κοινωνία, η οποία να είναι προοδευτική και ανεκτική σε αλλαγές και νέες ιδέες, όταν αυτές αποδεικνύονται ωφέλιμες για τα μέλη της. Η εκπαίδευση δεν μπορεί να φέρει ανάπτυξη σε κοινωνίες που μαστίζονται από πολιτική καταπίεση, θρησκευτικό φανατισμό και προσκόλληση σε οπισθοδρομικές ιδεολογίες. Πρέπει η κοινωνία να ενθαρρύνει την καινοτομία και την επιχειρηματικότητα που προωθούν τα μορφωμένα μέλη της, καθώς και να δίνει χώρο για την ανέλιξη του ατόμου μέσα σε αυτήν και την προστασία της ευημερίας του. Όταν αυτά ισχύουν, τότε και η εκπαίδευση είναι σε θέση να τους δίνει την ευκαιρία να αποδείξουν τους εαυτούς ως σπουδαίους και να ανελιχθούν σε έναν καλύτερο βίο, ο οποίος φυσικά δεν μπορεί να αποκτηθεί χωρίς αποφασιστικότητα και σκληρή δουλειά. Όμως, η εκπαίδευση είναι παραπάνω από την απόκτηση της γνώσης που χρησιμοποιείται για να βελτιώσει την ζωή κάποιου, είναι μια καινούρια ζωή από μονή της. Όταν βλέπει κάνεις όσα είναι να δει, όταν κοιτάς την αλήθεια ακριβώς μπροστά στα ματιά σου, δεν μπορεί κανείς να είναι ο ίδιος άνθρωπος πια…….
Και αυτός είναι ο λόγος που είμαι περήφανος που η χωρά μας έχει φροντίσει και προσφέρει εκπαίδευση για όλους μας. Δωρεάν εκπαίδευση σε πανεπιστήμια για όλους αυτούς που μπορούν να επιτύχουν τις προϋποθέσεις που η Πολιτεία έχει καθορίσει. Και γι’ αυτό ελπίζω ότι η χωρά μας θα συνεχίζει να παρέχει στους πολίτες της αυτήν την ευκαιρία για να βοηθά όλους όσους έχουν την αποφασιστικότητα να διεκδικήσουν μια καλύτερη ευκαιρία στη ζωή. Και αυτό ισχυει και για τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς η εκπαίδευση είναι πράγματι η έξοδος μας από την φτώχεια, είναι μια σταθερή πορεία για να εξαλείψουμε την φτώχεια, είναι μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να δημιουργήσουν την ζωή που επιθυμούν.
Το Πηγή Παιδείας σας προσκαλεί σε ημερίδα που διοργανώνεατι με θέμα: «Η Κοινωνική Προσφορά και ο Αθλητισμός Συναντούν την Υγεία»
Θεσσαλονίκη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου και ώρα 18:00 Στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλέξανδρος
Ο Σύλλογος Εναλλακτικής Εκπαίδευσης «Πηγή Παιδείας» σε συνεργασία με τον Ειδικό Καρδιολόγο και Διδάκτωρ Ιατρικής Διαμαντή Γκολιδάκη, διοργανώνουν ενημερωτική ημερίδα στη Θεσσαλονίκη με θέμα «Η Κοινωνική Προσφορά και ο Αθλητισμός συναντούν την Υγεία».
Ο εθελοντισμός, ο αθλητισμός και η υγεία συμβάλλουν στην ευημερία της κοινωνίας. Ο εθελοντής προσφέρει τις υπηρεσίες του, θυσιάζοντας κάθε προσωπικό συμφέρον, προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Ο αθλητισμός χαρακτηρίζεται ως σύστημα αξιών και πολλές φορές στηρίζεται και σε εθελοντές. Επιπλέον, η άθληση αποτελεί προϋπόθεση για την ολόπλευρη ανάπτυξης της προσωπικότητας, αφού αποσκοπεί στην ψυχική και σωματική ολοκλήρωση του ανθρώπου. Φυσικά, αναπόσπαστο μέρος σε κάθε προσπάθεια του ανθρώπου είναι η υγεία και ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο φροντίζουμε για αυτήν και για την διατήρηση του ευ ζην.
Την εκδήλωση θα τιμήσουν με την παρουσία τους οι παρακάτω ομιλητές: • Τσαπατάκης Αντώνης, Παραολυμπιονίκης Κολύμβησης : «Τα Οφέλη του Αθλητισμού στα Άτομα με Αναπηρία». • Γκολιδάκης Διαμαντής, Ειδικός Καρδιολόγος-Διδάκτωρ Ιατρικής: «Φυσικά και χημικά αναβολικά: Μύθοι και Πραγματικότητα». • Συμεωνίδου Αντιγόνη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια : «Το Ψυχικό και Συναισθηματικό Περιβάλλον του Αθλητισμού». • Σωτηράκης Αθανάσιος, Πρόεδρος Επίλεκτης Ομάδας Εθελοντών (ΕΠΟΜΕΑ) Πυλαίας-Χορτιάτη: «Εθελοντική Παιδεία».
Επιστημονική επιμέλεια εκδήλωσης: Διαμαντής Γκολιδάκης Η ημερίδα είναι ανοιχτή σε όλους τους ενδιαφερόμενους και η συμμετοχή είναι δωρεάν. Θα δοθούν προαιρετικά βεβαιώσεις παρακολούθησης. Η προ-εγγραφή θεωρείται απαραίτητη. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Κάντε κλικ στο παρακάτω σύνδεσμο για να εγγραφείτε, συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
Συνηθίζουμε στην Ελλάδα να επαιρόμαστε για την αξία και την ευρεία διάδοση της ελληνικής γλώσσας. Τη συνδέουμε μάλιστα με την καταλυτική επίδραση του ελληνικού πολιτισμού στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού κι εν γένει του δυτικού πολιτισμού. Η οίηση αυτή που μας διακατέχει, συχνά μας οδηγεί στο να υιοθετούμε αντιλήψεις άκρως αποπροσανατολιστικές για τη σημερινή κατάσταση που συμπυκνώνονται στη φράση «όταν εμείς χτίζαμε τον Παρθενώνα, οι Φράγκοι έτρωγαν βελανίδια». Αποπροσανατολίζουν απόλυτα τέτοιες αλαζονικές αντιλήψεις γιατί παραβλέπουμε ότι σήμερα «εμείς θα αναγκαστούμε να φάμε βελανίδια», ενώ οι Ευρωπαίοι, και εν γένει ο δυτικός πολιτισμός κάνει βήματα προόδου, τα οποία συχνά ούτε τα υποψιαζόμαστε. Είναι επίσης αποπροσανατολιστικές γιατί δεν μας επιτρέπουν να κοιτάξουμε κατάματα τη σημερινή πραγματικότητα και κυρίως να αντιληφθούμε το μέγεθος, το εύρος και την ουσία της επιρροής που άσκησε ο ελληνισμός στο διάβα των αιώνων σε πολλούς πολιτισμούς και λαούς. Βέβαια, η στάση μας αυτή συχνά γίνεται αντιφατική, όταν εκφράζουμε διαφωνίες για τη χρησιμότητα της διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ως εκπαιδευτικός συχνά πυκνά ακούω από τους μαθητές μου να λένε απλοϊκά και συνάμα ανυποψίαστα ««Τι τα θέλουμε τα αρχαία; Θα συναντήσουμε κανένα Σωκράτη, για να μιλήσουμε μαζί του;». Μια αντίληψη βέβαια που αντιμετωπίζει τη γλώσσα με καθαρά χρησιμοθηρικό πνεύμα, και όχι ως όργανο έκφρασης ενός πολιτισμού και μέσο πνευματικής καλλιέργειας.
ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ
