“Aν ισχύει η ρήση πως οι νεκροί βαραίνουν στα μυαλά των ζωντανών και η παράδοση αποτελεί και βαρίδι στην πρόοδο, τότε η περίπτωση του Γληνού θα πρέπει να αποτελεί εξαίρεση. Γιατί ο πνευματικός ηγέτης και αγωνιστής δάσκαλος, ο οποίος ξεκίνησε από τον αστικό ουμανισμό για να συναντηθεί με τον κομμουνισμό, ασυμβίβαστος, καινοτόμος, συγκροτημένος, δίκαια πρέπει να θεωρηθεί μεταξύ των πρώτων στο πνευματικό στερέωμα του 20ου αιώνα. Ίσως ο μέγιστος αριστερός διανοητής στον παιδαγωγικό χώρο”

“αντιτετράδια της εκπαίδευσης”, τεύχος 60-61,

αφιέρωμα στο Δημήτρη Γληνό

Ένας από τους πιο σημαντικούς παιδαγωγούς και πρωτεργάτες της γλωσσοεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης υπήρξε ο Δημήτρης Γληνός. Γεννήθηκε στη Σμύρνη, από οικογένεια με καταγωγή από την Άνδρο. Το 1899 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1904 προσχώρησε στο δημοτικισμό και μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο και τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη υπήρξαν οι κυριότεροι οπαδοί του, δημιουργώντας και αργότερα τον Εκπαιδευτικό όμιλο. Το 1905 πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα, με άριστα και ανέλαβε διευθυντής στην « Αναξαγόρειο Σχολή» και στο « Ελληνογερμανικό Σχολείο» της Σμύρνης. Οι διάφορες, όμως, δημοτικιστικές ομιλίες τους προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Σμύρνη το 1908 και να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ίενα και τη Λειψία της Γερμανίας, παρακολουθώντας μαθήματα φιλοσοφία, παιδαγωγικής και πειραματικής ψυχολογίας. Το 1911 εγκατέλειψε τις σπουδές του, λόγω βιοποριστικής ανάγκης και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου διορίστηκε στην αρχή διδάσκαλος στο γυμνάσιο της Πλάκας και αργότερα, ως καθηγητής στο Αρσάκειο Λύκειο Αθηνών.

Ιδιαίτερα ενεργός υπήρξε και ο ρόλος του στην πολιτική. Από το 1930 άρχισε να ασχολείται εντατικά και το 1934 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, με τον αγαπημένο του φίλο και γνωστό λογοτέχνη Κώστα Βάρναλη. Το 1935 εξορίστηκε στον Άγιο Ευστράτιο από τη δικτατορία του Γεωργίου Κονδύλη, όπως και αργότερα στη Σαντορίνη από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Το 1936 εξελέγη βουλευτής, συνεργαζόμενος με το Κ.Κ.Ε.

Στη διάρκεια της Κατοχής ο Γληνός πρωταγωνίστησε στην ίδρυση του ΕΑΜ ( Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και παράλληλα, εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε..

Ο θάνατος τον βρήκε τα Χριστούγεννα του 1943, έπειτα από μια εγχείρηση.

Μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου από το 1911 και μετά δημοσίευε στο Δελτίο του Ομίλου διάφορες φιλοσοφικές και παιδαγωγικές μελέτες. Η διάσπαση του Ε.Ο. το 1927 συνέβη εξαιτίας του διχασμού μεταξύ των μελών για τον προσανατολισμό και τη δράση του Ομίλου. Έγιναν αλλεπάλληλες συνελεύσεις και τελικά διαμορφώθηκαν δυο μερίδες: εκείνη του Γληνού και η μερίδα του Δελμούζου. Οι διαφωνίες συγκεντρώθηκαν σε τρία σημεία : το εθνικό, το θρησκευτικό και κοινωνικό. Οι απόψεις του Γληνού κέρδισαν την πλειοψηφία, ενώ ο Δελμούζος και άλλα 43 μέλη παραιτήθηκαν από την ιδιότητα τους μέλους με επιστολή, που έστειλαν στην εφημερίδα.

Από αυτό το σημείο αρχίζει μια νέα περίοδος στη ζωή του Γληνού, ο οποίος υιοθετεί μια στάση με τα εξής δυο χαρακτηριστικά: από τη μια ενστερνίζεται τις μαρξιστικές απόψεις και με βάση αυτές προσπαθεί να ερμηνεύσει τη γενικότερη κατάσταση και από την άλλη, οριοθετείται καθαρά απέναντι στο Κ.Κ.Ε. ΄Εχει δηλώσει: « Είμαι σοσιαλιστής με την πλατιά σημασία της λέξης. Στοχάζομαι όχι μαρξιστικά ή μη μαρξιστικά, αλλά επιστημονικά, γιατί η επιστήμη δεν έχει παράτιτλους, είναι απλά επιστήμη, ζήτηση της αλήθειας».

Το 1921 ο Γληνός ίδρυσε την “Ανωτάτη Γυναικεία Σχολή”. Σκοπός του Πανεπιστημίου αυτού ήταν να δώσει στις γυναίκες τη δυνατότητα να σπουδάσουν και να μορφωθούν.

Εντύπωση προκαλούν οι τόσο προοδευτικές απόψεις του Γληνού για τη θέση του δασκάλου. «Ο δάσκαλος όχι μόνο πρέπει να έχη γνώμη και πίστη για το έργο του, αλλά και υποχρέωση ιερή να τρέφει τη μέριμνα του μέλλοντος και να βοηθάει με όλη του τη δύναμη την καλυτέρευση του παρόντος» , έγραψε στο περιοδικό Αγνή.

Αμέσως, μετά τη διάσπαση είναι εκτεθειμένος σε κριτική και πιέσεις από τη δεξιά και συγκεκριμένα από το περιοδικό Εστία για τη γραμμή, την οποία ακολουθούσε. Ωστόσο και από την πλευρά του Κ.Κ.Ε. η κριτική δεν είναι λιγότερο έντονη. Δίνεται, λοιπόν, η αφορμή μέσα από την εφημερίδα να δείξει και τι ακριβώς σήμαινε για τον ίδιο η ρήξη του με τη φιλελεύθερη παράταξη και τον Δελμούζο. Έχασε ουσιαστικά τη δυνατότητα πολιτικής ανόδου και την ευχέρεια να καταλάβει υψηλότατες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό ή πανεπιστημιακές θέσεις. Όλα αυτά θυσίασε συνειδητά και ψύχραιμα για να ακολουθήσει τον καλό ή κακό δρόμο των ιδεών του. Η ρήξη όμως αυτή του στοίχισε και πολύτιμες φιλίες και συνεργασίες, τις οποίες εγκατέλειψε με ψυχικό σπαραγμό.

Και όλα αυτά « για να μπορεί να λέει ελέφτερα ότι στοχάζεται για την ηθική λεφτεριά, που είναι το πολυτιμότατο αγαθό για τον άνθρωπο».

ΑΡΤΕΜΙΣ ΠΡΑΠΑ

πηγες:http://www.antitetradia.gr/portal/

http://tvxs.gr/news/paideia/apopseis-toy-dimitri-glinoy-gia-ton-daskalo

Θα θυμούνται ίσως οι παλιότεροι τι γινόταν όταν έβγαιναν οι βάσεις στα τέλη Αυγούστου: Οι αρκετά παλιοί, θα θυμούνται πως κυκλοφορούσε ένα βιβλιαράκι με τα ονόματα των επιτυχόντων και την σχολή όπου πέρασαν. Εμείς, που δεν είμαστε και “δεινόσαυροι” ηλικιακά, περιμέναμε πότε ο επιστάτης του σχολείου θα κρεμάσει το μηχανογραφημένο χαρτί, για να δούμε το όνομά μας, την σχολή, και την σειρά που περάσαμε.

Σήμερα να’ ναι καλά το λάπτοπ, το smartphone, και οι κωδικοί με τους οποίους τα παιδιά μπορούν να μπούνε και να δούνε την επιτυχία τους. Σημεία των καιρών θα πει κανείς. Έτσι ακριβώς είναι. Όπως σημεία των καιρών θα πει κανείς πως είναι και οι επιδόσεις των μαθητών.

Βλέπει κανείς πως οι ιατρικές σχολές και πάλι βρέθηκαν στα ύψη, μετά από καιρό είναι η αλήθεια. Βλέπουν οι νέοι άραγε Grey’s Anatomy μανιωδώς και θέλουν να γίνουν Ντέρεκ Σέπαρντ; Μπορεί, μην το θεωρούμε απίθανο. Κάποτε το ίδιο γίνονταν με το ER όταν προβάλλοταν στην Ελλάδα γιατί είχε πέρασει ο Τζορτζ Κλούνει.

Η Νομική σχολή πάντα έχει το κύρος της, γι’ αυτό και η βάση παραμένει ψηλά. Δύσκολα θα δούμε στο μέλλον να πέφτει πολύ η βάση στην Νομική. Ο λόγος είναι πολύ απλός: Το πρεστίζ που δίνει το επάγγελμα, και που δύσκολα θα αλλάξει στο εγγύς μέλλον. Το αντίθετο δείχνει να γίνεται με τις παιδαγωγικές σχολές.

Οι σχολές αυτές σημείωσαν αξιοσημείωτη κάμψη στις βάσεις, πράγμα όχι παράξενο,  δεδομένου το ότι αποτελούν πλέον ξεχωριστό πεδίο. Σημαντικές είναι και οι αυξομειώσεις που βλέπουμε σε τμήματα διαφόρων πόλεων, αναλόγως την ζήτησή τους. Παράδειγμα η Γεωλογία της Πάτρας που έχει τουλάχιστον δύο χιλιάδες μόρια διαφορά από το αντίστοιχο τμήμα της Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει και ένα ακόμα θέμα το οποίο είναι άξιο λόγου. Το σημείωσε και η προϊσταμένη γενικής διεύθυνσης στρατηγικού σχεδιασμού, προγραμματισμού και ηλεκτρονικής του ΥΠΠΕΘ, Καλομοίρα Μαρούγκα. Αρκετοί προσπάθησαν να παίξουν με τα μόρια χωρίς να βάλουν αρκετές σχολές στο μηχανογραφικό. Συνεπώς, υπήρξαν αποτυχόντες με 18.000 μόρια και βάλε, χωρίς να πετύχουν κάπου. Από την στιγμή που βάλανε μόνο συγκεκριμένες σχολές και δεν έπιασαν την βάση θεωρούνται αποτυχημένοι. Αυτό είναι το αιώνιο πρόβλημα που υπάρχει με τα μηχανογραφικά και με τους υποψήφιους που τα συμπληρώνουν. Όταν βάζουν μόνο τις σχολές που θέλουν και δεν πετυχαίνουν τον στόχο είναι λογικό να αισθάνονται άσχημα. Προσωπικά, είμαι πάντα με το πλήθος. Ας υπάρχουν αρκετές σχολές. Η επιτυχία είναι πάντα επιτυχία. Και αυτό δίνει ένα έναυσμα για μια καλύτερη προσπάθεια την επόμενη φορά. Με 18.000 μόρια όμως, αν μείνεις απ’ έξω, πως θα βρεθεί το κουράγιο για μια δεύτερη ευκαιρία; Και κάπου εδώ αρχίζει η συζήτηση να μακραίνει, να πλαταίνει, και να μπαίνουν πολλοί παράμετροι στην κουβέντα. Πράγματα που όλοι μας λίγο ή πολύ τα έχουμε συζητήσει.

Δ. Παπαδόπουλος

“χωρίς να γίνονται οι δεσμοί
[με τους προγόνους]
δεσμά και αλυσίδες.”

Γεννημένος στην Αθήνα το 1883.Γλωσσολόγος και ένας από τους ιδρυτές του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Απεβίωσε το 1959.Αποφοίτησε το 1900 από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο. Αρχικά, γράφτηκε στη Φυσικομαθηματική Σχολή, λόγω της κλίσης που είχε στα μαθηματικά. Παρόλο αυτά, μετά από ένα χρόνο, έκανε στροφή 180 μοιρών και στράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή και στις Θεωρητικές Επιστήμες.
Ακολουθούν οι παιδαγωγικές σπουδές στη Γερμανία, για να ασχοληθεί τελικά με την Γλωσσολογία, όπου και εκπόνησε διδακτορική διατριβή υπό την εποπτεία του Βυζαντινολόγου  Καρλ Κρούμπάχερ με τίτλο Studien zu den Lehnwortern der mittelgriechischen Vulgarliteratur (Μελέτες για τις δάνειες λέξεις της δημώδους ελληνικής μεσαιωνικής φιλολογίας) τυπώθηκε στο Μαρβούργο το 1909, επί κυβέρνηση Βενιζέλου.

Το 1917 ο Τριανταφυλλίδης μαζί με τον Δελμούζο εκδίδουν τα πρώτα σχολικά βιβλία στη δημοτική, αλλά το 1920 με την πτώση του Βενιζέλου και με προτροπή της Επιτροπείας της Κυβέρνησης Γούναρη, ζητείται “να πεταχτούν τα βιβλία έξω από τα σχολεία και να καούν στην πυρά“.

Την ίδια χρονιά, ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης πηγαίνει στη Γερμανία και επιστρέφει στην Ελλάδα το 1923 για να διδάξει στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Γίνεται ένας από τους πρώτους καθηγητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μαζί με άλλους καθηγητές όπως ο Δελμούζος.
Αυτή την ιδεολογική ελευθερία που απλόχερα του πρόσφερε το πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, την αρνήθηκε τρις το πανεπιστήμιο Αθηνών και η Ακαδημία Αθηνών, υπό το κράτος του γλωσσολογικού συντηρητισμού της αθηναϊκής φιλοσοφικής σχολής και ιδιαίτερα του τμήματος κλασικής φιλολογίας, που εκείνη την εποχή δεχόταν την ιδεολογική επίδραση του καθηγητή και αργότερα ακαδημαϊκού Ιωάννη Σταματάκου. Ο Σταματάκος στη σχετική του εισήγηση λίγο-πολύ περιγράφει τον Μ. Τριανταφυλλίδη ως εγκληματία( Πηγή Βικιπαίδεια).

Ο Κριαράς χαρακτήρισε τον Τριανταφυλλίδη ως  τον δεύτερο-χρονολογικά- ηγέτη του δημοτικισμού, μετά τον Ψυχάρη. Επίσης, τον θεωρεί ως Εκπαιδευτικό μεταρρυθμιστή και Γλωσσολόγο και τονίζει ότι ο Τριανταφυλλίδης ήταν αυτός που έθεσε το θέμα του νεώτερου γραπτού λόγου.

Συνεπής και σωστός ο Μ. Τριανταφυλλίδης στη δράση του για το γλωσσικό ζήτημα, δεν τάχθηκε υπέρ των άκρων, αλλά πρότεινε μία μικτή γλώσσα.Οραματιζόταν το μάθημα των Νέων Ελληνικών να γίνει μάθημα εθνικής αυτογνωσίας και νεοελληνικού πολιτισμού.

Σοφός δάσκαλος και μελετητής, επιστήμονας και μαχητικός εκλαϊκευτής του γλωσσικού ζητήματος.Ανήκε  στο γερμανικό σύστημα παιδείας και ήταν υπέρ του θετικιστικού κινήματος που επικρατούσε τότε στη Γερμανία και τόνιζε ότι δεν έπρεπε να “είμαστε άκαμπτοι με το σύστημα παιδείας και η ιστορία της γλώσσας θα μας δείξει τον δρόμο“.

Και ενώ είχε δάσκαλό του τον  Γ. Χατζηδάκη, ο Τριανταφυλλίδης ήρθε σε σύγκρουση ιδεολογίας  -για το γλωσσικό ζήτημα- μαζί του την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, διότι τάχθηκε υπέρ του δημοτικισμού και ο Χατζηδάκης ήταν υπέρ της καθαρεύουσας.

Τρία ήταν τα σημεία της σύγκρουσής τους και αφορούσε την εισροή των ξένων λέξεων στην ελληνική.

Πρώτον, οι ξένες λέξεις.Ο μεν Χατζηδάκης ήταν κάθετος πως οι ξένες λέξεις πρέπει να αποβληθούν και να αντικατασταθούν με αρχαίες λέξεις.Πίστευε, ότι οι ξένες λέξεις ήταν άγονες και δεν μπορούσαν να αφομοιωθούν στην ελληνική. Ως απάντηση ο Τριανταφυλλίδης  το 1909 έγραψε το έργο Ξενηλασία(θυμίζοντας την Σπάρτη) ή Ισοτέλεια ( φιλελεύθερη Αθήνα).

Δεύτερον, η ρύθμιση της ορθογραφίας.Ο Χατζηδάκης έλεγε ότι η ορθογραφία έπρεπε να είναι ιστορική, πράγμα το οποίο σαφώς ήταν ακραίο.Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης υποστήριζε πως κρατάμε τη βάση της λέξης και την υποβάλουμε σε απλοποιήσεις με βάση την αρχή της αναλογίας.Βάση η οποία ήταν πιο εύκολο να διδαχτεί και να μαθευτεί η ορθογραφία.

Και τέλος. η σχολική χρησιμοποίηση της δημοτικής γλώσσας.Και οι δύο ως μαχητικοί χαρακτήρες υποστήριξαν με πάθος την άποψή τους (Ο Χατζηδάκης δε δεχόταν την δημοτική στα σχολεία σε αντίθεση με τον Τριανταφυλλίδη) και εκεί ήρθε και η τελική ρήξη μεταξύ τους.
Ο Τριανταφυλλίδης θεωρείται πως αποτίμησε θετικά την προσπάθεια του Κοραή για τη δημιουργίας μιας κοινής Νεοελληνικής, παρά την αντίθεση του Ψυχάρη και άλλων δημοτικιστών της εποχής του. Αντίθετα από τον Ψυχάρη, ο Τριανταφυλλίδης «αντιλήφθηκε τη δυναμική παράδοση του δημοτικισμού ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γλωσσικές επιλογές […] Προσεγγίζοντας τον κοραϊσμό έξω από το αυστηρό σχήμα του Ψυχάρη, ο Τριανταφυλλίδης κατέστησε δυνατή την ένταξη του Κοραή στο στρατόπεδο του δημοτικισμού».( Πηγή boraeinai.blogspot.gr)

Παρόλα τα πισωγυρίσματα που γινόταν όλα αυτά τα χρόνια, ο Βενιζέλος στη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα ανέθεσε την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση στο Μ. Τριανταφυλλίδη, Αλέξανδρο Δελμούζο και Δημήτριο Γληνό. Έτσι, στις 17-05-1917 η δημοτική γλώσσα καθιερώνεται στην Α’ Βάθμια Εκπαίδευση και ο σκοπός του Εκπαιδευτικού Ομίλου επιτεύχθηκε. Γιατί, όπως υποστήριζε ο Τριανταφυλλίδης “Το σχολείο είναι το κομβικό σημείο“.

Ο αρχικός στόχος του Εκπαιδευτικού Ομίλου συνίστατο στη συγγραφή διδακτικών βιβλίων στη δημοτική γλώσσα και στη σύσταση ενός Πρότυπου Δημοτικού Σχολείου, με άμεσο σκοπό την εφαρμογή των παιδαγωγικών ιδεών του δημοτικιστικού κινήματος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό θεωρείτο πρώτο βήμα στην προσπάθεια συνολικής αναμόρφωσης της ελληνικής εκπαίδευσης “με τον καιρό”, δηλαδή όταν θα το επέτρεπαν οι περιστάσεις. Κατά την άποψή του Ομίλου, η εκπαίδευση θα βελτιωνόταν εάν εφαρμοζόταν η διδασκαλία της δημοτικής γλώσσας κι εφόσον καταπολεμείτο ο σχολαστικισμός.

Οι μη ταυτισμένες τάσεις και πολιτικές απόψεις των στελεχών του Εκπαιδευτικού Ομίλου, η ταύτιση της εφαρμογής του προγράμματός του με τις τύχες ενός πολιτικού κόμματος, αλλά κι η χροιά που προσέλαβε ο ίδιος ο Όμιλος ως κόμμα των διδασκάλων, οδήγησαν τελικά στη διάσπασή του το 1927 σε δυο τάσεις, τις οποίες εκπροσωπούσαν ο Γληνός και ο Δελμούζος.(Πηγή Βικιπαίδεια).

Μαρία Κουκογιάννη

Αν μας ζητούσαν να ορίσουμε την εκπαίδευση χωρίς τα σχολεία, θα ξεκινούσαμε από τα πρώτα βήματα που κάνει ένα μωρό , όταν καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του, μόνο του. Έτσι συμβαίνει και με τη γλώσσα ομιλίας και τις κοινωνικές δεξιότητες και πρακτικές. Κανένα επίσημο σύστημα δεν υποστηρίζει τη μάθηση αυτών των σημαντικών δεξιοτήτων. Απλά, το περιβάλλον κάνει όλη τη δουλειά, σε αλληλεπίδραση με την φυσική ροπή και έφεση ενός ανθρώπου να ξεπεράσει το άγνωστο και να ανακαλύψει τη γνώση. 

Λόγω της μοναδικότητας της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, εννοούμενης ως αυθύπαρκτη ψυχοσυναισθηματική οντότητα, έχουμε την ικανότητα να μαθαίνουμε με διαφορετικό ρυθμό, που ταιριάζει στην ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία και στα ενδιαφέροντά μας. Έτσι, το σύστημα αυτό που επιβάλλει την ομοιομορφία στην μαθησιακή διαδικασία για απόκτηση γνώσεων από κοινού και ταυτόχρονα σε μια ομάδα νέων συνομήλικων ανθρώπων, αυτοακυρώνεται ως ασύμβατο με την ανθρώπινη φύση. Με λίγα λόγια, τα σχολεία όπως τα γνωρίζουμε, υπηρετούν το κοινωνικό συμφέρον ενός συστήματος εχθρικού απέναντι στην ατομικότητα και στην αυτοδιάθεση και αν σταματούσαν να υπάρχουν, ίσως κατορθώναμε κάποτε να γευτούμε τη χαρά της αέναης μαθητείας και της ανακάλυψης της γνώσης, δίχως ιδιοτέλειες και χειραγωγήσεις. Το ιδρυματοποιημένο σχολείο, όπως λειτουργεί σήμερα, δεν θα έχει λόγο ύπαρξης σε μια συνειδητοποιημένη μερίδα πολιτών που απορρίπτει το τεχνητό μοντέλο εκπαίδευσης και διερωτάται για την πηγή της μάθησης και τους σκοπούς της αποκόμισης γνώσεων και δεξιοτήτων.

Κάθε φορά που ακούμε από ενήλικες τη φράση που αυτόματα μας θέτει σε εγρήγορση «μα η δουλειά των παιδιών είναι να πηγαίνουν σχολείο και να παρακολουθούν μαθήματα» , δεχόμαστε μια νοερή προτροπή να δώσουμε μια ερμηνεία. Ιδού λοιπόν πως απαντάμε:

Όταν θεωρούμε φυσιολογικό το γεγονός, για ένα παιδί από την ηλικία των έξι ετών να είναι υποχρεωμένο να παρακολουθεί μαθήματα που έχουν σχεδιαστεί μόνο από κάποιους ενήλικες γραφειοκράτες, αντί να κάνει αυτό που είναι σύμφωνο με τη φύση του, δηλαδή να παίζει ελεύθερα, τότε τα δεινά, μας «περιμένουν στη γωνία»… Αν όμως αφήσουμε τα παιδιά να παίξουν σε ένα περιβάλλον που ευνοεί την εξερεύνηση και την ανακάλυψη, τότε μαθαίνουν τα πάντα, συμμετέχοντας, συγκρίνοντας, συνδυάζοντας, προσθέτοντας, αφαιρώντας, τραγουδώντας, χορεύοντας, τρέχοντας, ζωγραφίζοντας κλπ. Αν αφήσουμε τα παιδιά να δοκιμάσουν, να πειραματιστούν, να κάνουν λάθη, να βαρεθούν, μόνο οφέλη θα έχουμε.

Όπως χρειαζόμαστε κι έχουμε ανάγκη από μια αναγεννητική γεωργία για το μέλλον του πλανήτη μας, με παρόμοιο τρόπο και στην ίδια λογική, έχουμε απόλυτη ανάγκη μια αναγεννητική παιδεία που θα θέσει την ελευθερία των επιλογών της μάθησης στο κέντρο της και το ίδιο το παιδί στην ολότητά του , στο επίκεντρο. Όπως οι μονοκαλλιέργειες και οι μη αειφορικές πρακτικές που τις συνοδεύουν, εξυπηρετούν μόνο την κάλυψη άμεσων και βραχυπρόθεσμων αναγκών, όπως η κάλυψη του παγκόσμιου διατροφικού ζητήματος εις βάρος του περιβάλλοντος και της οικο-νομίας, έτσι και η μονοκαλλιέργεια ανθρώπων συγκεκριμένων προδιαγραφών και μειωμένης ολιστικής αντίληψης που παράγει η υποχρεωτική εκπαίδευση εντός του υπάρχοντος «ευνουχιστικού» σχολικού πλαισίου, εξυπηρετεί μόνο την αναπαραγωγή ενός αντιανθρώπινου και αντιζωϊκού συστήματος που στηρίζεται σε ένα πλήθος ανικανοποίητων και νευρωτικών ενηλίκων με πλήρη άγνοια των φυσικών κύκλων της ζωής και των αναγκών που εξυπηρετούνται, ώστε η ζωή αυτή να είναι αξιοβίωτη…

Τα σχολεία του μέλλοντος θα είναι ανοιχτά στη φυσική διαδικασία της μάθησης και της αυτομόρφωσης. Θα είναι κοιτίδες πολιτισμού, ανοχής στη διαφορετικότητα, συνεργατικότητας και αλληλεγγύης. Θα είναι η “παιδική χαρά” που δεν παύεται στην ενηλικίωση αλλά συνεχίζεται μετασχηματιζόμενη στο διηνεκές, σε δημιουργική ενέργεια αλληλεπίδρασης με τον κόσμο μας. Η σχολική οικογένεια θα περιλαμβάνει παιδιά, γονείς και παιδαγωγούς δίχως κατηγοριοποιήσεις και διαχωρισμούς, αλλά με διακριτές αυτοκατευθυνόμενες δράσεις, που θα συντελούν στην ολιστική θέαση του κόσμου των παιδιών και των ενηλίκων σε μια ενοποιητική αλληλοϋποστήριξη έκφρασης των συναισθημάτων. Η τέχνη και το παιχνίδι θα είναι οι δομικές ύλες της μάθησης και της αυτογνωσίας. Τα “λάφυρα” της γνώσης θα μοιράζονται από κοινού (μέσω αλληλοδιδακτικής και συνεργατικής μάθησης) σε όλους τους κοινωνούς, σε μια κοινότητα πολυσυλλεκτική και δυναμική ταυτόχρονα.

Τα σχολεία του μέλλοντος δεν θα είναι “σχολεία” αλλά εξελισσόμενες δυναμικές καταστάσεις σχόλης και ψυχαγωγίας…

Ευάγγελος Βλαχάκης
κινηματογραφιστής και διαχειριστής του blog “Δημοκρατικά Σχολεία” (http://democraticschoolsgr.blogspot.gr/)

Η συζήτηση κάθε φορά με τους γονείς μου καταλήγει σε εντάσεις και τσακωμούς.. Εγώ από την δική μου πλευρά προσπαθώ να επιβληθώ και να βρω το δίκιο μου φωνάζοντας. Αυτοί προσπαθούν να με πάρουν με το καλό στην αρχή αλλά έπειτα επειδή καταλαβαίνουν πως δεν παίρνω χαμπάρι, αρχίζουν τους εκβιασμούς και βάζουν τις φωνές.

Είναι δύσκολο να μπουν στην θέση μου και να με καταλάβουν. Αυτοί έχουν ζήσει τα εφηβικά τους χρόνια με άλλον τρόπο όχι τόσο απελευθερωμένο. Εμείς οι νέοι μπορούμε να έχουμε τα πάντα στην διάθεση μας. Ό,τι ζητήσουμε το έχουμε.. Αν δεν αγοράσουμε το καινούριο μοντέλο κινητού δεν σταματάμε να παραπονιόμαστε.. Αν δεν προσθέσουμε στην γκαρνταρόμπα μας δέκα καινούρια συνολάκια για το φετινό καλοκαίρι δεν ηρεμούμε. Iδιαίτερα εμείς τα κορίτσια. Συνέχεια οι γονείς μας φωνάζουν να αφήσουμε το κινητό μας και λίγο στην άκρη για να διαβάσουμε αλλά εμείς αμετάβλητοι συνεχίζουμε να χαζεύουμε στο διαδίκτυο και να στέλνουμε μηνύματα με τους φίλους μας..

Από την άλλη πλευρά οι γονείς μου συνέχεια παραπονιούνται πως δεν συνεισφέρω τίποτα στο σπίτι καθώς δεν έχω πλύνει ούτε μία φορά ένα πιάτο.. Στα μεγαλύτερα μας όμως αδέρφια ούτε που αναφέρουν να κάνουν κάποια δουλειά καθώς ξέρουν πως θα το αρνηθούν κατηγορηματικά … Γι’ αυτό το λόγο ανταποκρίνονται σε εμάς τους μικρότερους που δεν έχουμε υποτίθεται τέτοιο φόρτο εργασίας.

Αυτό βέβαια δεν ισχύει σε καμία περίπτωση καθώς το πρόγραμμα μας είναι τόσο φορτωμένο που πασχίζουμε να βρούμε μέσα στην μέρα λίγο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μας.. Τόσα φροντιστήρια αγγλικών, γερμανικών, φυσικής και μαθηματικών δεν προλαβαίνω ούτε δέκα λεπτά να μιλήσω με τους φίλους μου στο κινητό.. οι γονείς θεωρούν πως έτσι θα μας κάνουν ενεργούς και ικανότατους πολίτες. Αλλά για άλλη μία φορά δεν μπορούν να μας καταλάβουν.

Θέλουν συνέχεια να μας καθοδηγούν και να ξέρουν σε τι συναισθηματική κατάσταση βρισκόμαστε.. γι αυτό το λόγο δεν ειναι λίγες οι φορές που έχω πιάσει την μαμά μου επ΄ αυτοφώρω να διαβάζει τα μηνύματα μου στο κινητό μου. Μετά βέβαια αρχίζω τις φωνές και αυτή αποχωρεί από το δωμάτιο μου σαν να μην συμβαίνει τίποτα.. Αυτό που θέλουν να έρχονται στην ίδια παρέα με εμένα υποτίθεται για να δουν τι κάνω αλλά στην πραγματικότητα να ακούσουν τι λέω με τους φίλους μου , είναι το πιο εξοργιστικό από όλα..Είναι υπερβολικά υπερπροστατευτικοί και θέλουν να τα ξέρουν όλα.

Όταν επίσης βγαίνω έξω θα με πάρουν τουλάχιστον τρεις φορές τηλέφωνο για να δουν που είμαι.. καμία φορά βέβαια αργώ πολύ να πάω σπίτι και τότε δικαιολογημένα μου βάζουν τις φωνές.. Τι να κάνουμε γονείς είναι αυτοί.

Μαργαρίτα, 15 ετών

Θα μπω κατ’ευθείαν στο θέμα: ζω για τη στιγμή που θα τελειώσω τις Πανελλήνιες, θα τελειώσω τα ενδοσχολικά και θα κλείσω πίσω μου την καγκελόπορτα του σχολείου. Δεν είναι που μισώ το σχολείο είναι που δεν μπορώ τους συμμαθητές μου.
Δε θα μιλήσω για bullying. Είναι σοβαρό θέμα και είναι ντροπή να μιλάω εγώ γι’αυτό, όταν με τις βλακείες που κατά καιρούς κάνουμε με τους «φίλους» μπορεί κι εγώ η ίδια να έχω κάνει bullying με κάποιο τρόπο σε κάποιον άλλον.

Μιλάω καθαρά σαν ένα παιδί που θέλει να είναι παιδί. Δε γουστάρω να βάφομαι για να πάω σχολείο- αλλά θέλω και να του τρέχουν τα σάλια του Νίκου όταν με βλέπει-, αρνούμαι να καπνίσω στις τουαλέτες –αλλά θέλω και να είμαι κουλ στα μάτια των συμμαθητών μου-, σιχαίνομαι να με λένε φυτό –αλλά μου τη σπάει να νομίζει ο καθηγητής ότι είμαι ντουβάρι- και πολλά πολλά ακόμα.

Ένα ένα. Γιατί να βαφτώ για να πάω σχολείο; Δηλαδή, πραγματικά, Λίζα μου, Σούλα μου, Κούλα μου, ξυπνάτε στις 7:30 και έχετε όρεξη να ισιώσετε μαλλί, να βάλετε eyeliner και κραγιόν;! Εγώ σηκώνομαι με το ζόρι, τρέχω να ντυθώ, να φάω και τίποτα γιατί πιο ντροπιαστικό από το γκρρρ του στομαχιού δεν έχει, και σφαίρα σχολείο! Όχι να κάνω και ποτέ!!! Και λες ναι, έχεις δίκιο, μην το κάνεις. Έλα όμως που θέλω και να αρέσω! Και τρώω τις ώρες μου να ξεροσταλιάζω να κοιτάω το Νικολάκη που κοιτάει τη Μαιρούλα που σήμερα φοράει το ανοιχτό μπλουζάκι και έχει τη βλεφαρίδα κάγκελο! Έλα που δε μου δίνει καμία σημασία γιατί δε φοράω κοντά σορτσάκια και δεν πετάω λίγο στήθος έξω! Και έτσι η μισή μου καρδιά μου λέει “μείνε παιδί”, αλλά η άλλη μισή (που…στην Κίνα βρίσκεται) μου λέει “ρε χαζοβιόλα, άντε πάνε σε κανα Zara, Mara και κάνε επιδρομή στα καυτά σορτς.” Πρόβλημα! Όταν όμως τελειώσει το σχολείο, θα τελειώσει και ο Νικολάκης και η Μαιρούλα, οπότε θα απελευθερωθώ!

Δεύτερον, δε θέλω να καπνίσω ρε φίλε. Όχι, δεν είμαι τόσο κουλ όσο εσύ, αλλά θα έχω λιγότερες πιθανότητες καρκίνου στα 40 και λιγότερο τσιγαρόβηχα! Και ξεκόλλα και άσε με ήσυχη στην τάξη και στο διάλειμμα… δε θα έρθω ποτέ στην τουαλέτα για κρυφό τσιγαράκι γιατί δε γουστάρω να έχω κίτρινα δόντια σε δέκα χρόνια ούτε και ρισκάρω να φάω καμία αποβολή στα καλά καθούμενα!

Και τέλος, ναι! Είμαι φυτό και πολύ το χαίρομαι! Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Εγώ θυσιάζω περισσότερες ώρες από το χρόνο μου τώρα- που δεν έχω και κάτι καλύτερο να κάνω, παλιά είχαν αλάνες, τώρα τι να κάνω, να παίξω pro; – για να κάνω κάτι καλύτερο στο μέλλον. Έχω όνειρα και φιλοδοξίες. Θα είμαι τώρα φυτό για να κάνω αύριο κάτι καλύτερο για μένα. Όχι για σένα, όχι για το Νίκο, τη Μαίρη, τη μάνα και τον πατέρα μου. Μόνο για πάρτη μου. Και μη με κοιτάς με ύφος σαν να με λυπάσαι και να μου λες «καημένο φυτό, μάλλον όλη μέρα διαβάζεις και δεν έχεις γνωρίσει τις χαρές της ζωής». Ενώ εσύ ε; Έχεις ζήσει από τώρα όλες τις χαρές και αυτά που πρέπει να κάνεις για να χτίσεις μέλλον θα τα κάνεις…χμμμ κάτσε να σκεφτώ… σε καμιά δεκαετία; Φίλε μου, σόρρυ που θα σου το χαλάσω, αλλά ή τώρα ή ποτέ! Άνοιξε κανα βιβλίο όσο είναι καιρός γιατί το πορτοφόλι του μπαμπά δε θα σε ταΐζει για πάντα και να δω όταν έρθει εκείνη η ώρα πώς θα τρέχεις και δε θα φτάνεις! Α ξέχασα, θα σε δανείζουν οι φίλοι σου που κάνατε τσιγάρο μαζί στις τουαλέτες. Τι, όχι;! Εγώ πάντως αποκλείεται να σου χαλαλίσω τα ευρώ μου. Με λίγα λόγια! Ανυπομονώ να ζήσω τη ζωή μου… Όμως τη στιγμή που πρέπει.. Διότι αν τα κάνουμε όλα από τώρα τι θα κάνουμε μετά;

Ας ορίσουμε αρχικά, με την βοήθεια της ψυχολόγου Arielle Adda και συγγραφέα του βιβλίου “Το βιβλίο του χαρισματικού παιδιού”, τα κοινά σημεία των χαρισματικών παιδιών:

• Το πρώτο σημάδι, είναι ένας καλά δομημένος λόγος και μια έντονη κατανόηση των πραγμάτων. Είτε μιλήσει πολύ νωρίς ή πιο αργά, το σίγουρο είναι ότι μιλάει πολύ καλά. Η σύνταξη του είναι αψεγάδιαστη και το λεξιλόγιο του πολύ ακριβές.
• Το δεύτερο σημάδι είναι η περιέργεια. Είναι πολύ ευαίσθητα και θέτουν πολλές ερωτήσεις και δείχνουν πραγματική δίψα για μάθηση.

Κατά γενική ομολογία, οι ψυχολόγοι παρατηρούν ότι είναι ζωηρά, με αυξημένη παρατηρητικότητα και αγαπούν τις αλλαγές. Ποιος είπε όμως ότι η ζωή ενός χαρισματικού παιδιού είναι στρωμένη με ροδοπέταλα; Σύμφωνα με την ειδική παιδίατρο, Κοντούλη Καλλιόπη, είναι άτομα ευάλωτα ψυχοσυναισθηματικά αν δεν τύχουν κατάλληλης αντιμετώπισης. Εκπλησσόμαστε όταν ακούμε ότι ένας χαρισματικός μαθητής αποτυχαίνει. Οι λόγοι πολλοί και πηγάζουν από τα εύκολα συμπεράσματα εκπαιδευτικών και γονέων. Πάμε να τους μελετήσουμε.
Από την πρώτη στιγμή που θα εισαχθεί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση όλα για εκείνο είναι άσπρο ή μαύρο, εύκολα ή απογοητευτικά. Εκεί θα ανακαλύψει καινούργια πράγματα και θα βρει απαντήσεις στα αμέτρητα ερωτήματα που στριφογυρίζουν στο εύπλαστο μυαλό του. Θέλει να γνωρίσει και να καταλάβει τα πάντα, σα να θέλει να τα ελέγχει όλα. Εκεί, επίσης, ελπίζουμε να βρει και τον δάσκαλο που θα αναγνωρίσει τις ξεχωριστές του ικανότητες και έπειτα θα το οδηγήσει στον δρόμο της αλληλεπίδρασης και συνεργασίας, δηλαδή με μία λέξη στη μόρφωση.

Ωστόσο, μερικές φορές, το πλαίσιο της σχολικής τάξης του μοιάζει απογοητευτικό. Τα άλλα παιδιά δεν λειτουργούν όπως αυτό. Έχουν διαφορετικά ενδιαφέροντα και διαφορετικό τρόπο αντίληψης των πραγμάτων. Έτσι, γίνεται ένα με τη μάζα. Παραιτείται και μη έχοντας κάτι άλλο να του προτείνουν, παίζει με τους συμμαθητές του. Εύκολο συμπέρασμα: “Δε σκέφτεται παρά μόνο το παιχνίδι “.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά να σαμποτάρει οποιαδήποτε προσπάθεια προόδου. Εύκολο συμπέρασμα: “Αφού έχει καλούς βαθμούς, γιατί να το παρακινήσουμε να προσπαθήσει περισσότερο ;” Οι γονείς τους, μη μπορώντας να παρακολουθήσουν την πορεία του, δεν εκμεταλλεύονται σωστά το διαθέσιμο χρόνο του. Του προτείνουν δραστηριότητες που μοναδικό στόχο έχουν την ψυχαγωγία και τη σύναψη καινούργιων φιλίων.

Για ένα ταλαντούχο παιδί το να διαβάσει ένα μάθημα και να το μάθει ΄΄απ’έξω΄΄, του είναι παιχνιδάκι. Μερικές φορές νομίζει ότι τα ξέρει όλα και πεισμώνει στον δικό του τρόπο σκέψης. Ωστόσο, πολλά από αυτά τα παιδιά βασίζονται αποκλειστικά στην ευχέρεια κ στην άριστη επίδοση που παρουσιάζουν γενικότερα. Επίσης εμπιστεύονται την διαισθητική τους γνώση και έτσι δεν μπαίνουν στον κόπο να κάνουν επανάληψη. Εύκολο συμπέρασμα: “Ικανοποιητική δουλειά αλλά μπορεί να τα πάει καλύτερα“.

Ας μη βγάζουμε , λοιπόν, εύκολα συμπεράσματα διότι το χάος δεν αργεί να έρθει.
Τι γίνεται όμως όταν έρχεται αντιμέτωπο με τις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος; Τότε νιώθει αδύναμο, η εικόνα για τον εαυτό του, που δημιουργήθηκε από τους άριστους βαθμούς, τσακίζεται. Βυθίζεται στην αυτό-αμφισβήτηση η οποία σιγά-σιγά θα τον καταβροχθίσει, εάν δε τον βοηθήσουμε να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν συγκεκριμένες και αποτελεσματικές μέθοδοι εκμάθησης.
Το μέλλον του εξαρτάται από τον περιβάλλον του.

Το χαρισματικό παιδί που έχει την τύχη να βρίσκεται σ’ένα υγιές περιβάλλον που του παρέχει τις κατάλληλες υποδείξεις για την επιτυχία του , θα επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και θα καταφέρει να πετύχει.
Είναι λοιπόν απαραίτητο να δείξουμε σε αυτά τα παιδιά την σημαντικότητα της προσπάθειας από την πρώιμη παιδική ηλικία. Να δουλέψουμε μαζί τα αδύναμα σημεία της προσωπικότητας τους και να τα διδάξουμε τις κατάλληλες μεθόδους ώστε να αποφύγουν το επιπόλαιο διάβασμα.

Κατερίνα Γεωργιάδου

Πάντα μου άρεσε να διαβάζω συνεντεύξεις συγγραφέων για να μπορώ να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη για τα έργα τους. Κάποιες φορές ήταν ακριβώς όπως τα είχα στο μυαλό μου, άλλες πάλι ήταν εντελώς το αντίθετο. Αστείο αν το σκεφτείς, αλλά πέρα για πέρα αληθινό.

Όταν λοιπόν έφεραν στην κόρη μου ως δώρο το βιβλίο της Άλισον Φαλκονάκη «Αλέξη ώρα για μπάνιο!» το διάβασα πρώτη και εντυπωσιάστηκα από την προσέγγιση ενός τόσο καθημερινού θέματος με τόση φαντασία και ομοιοκαταληξία! Η κόρη μου το λάτρεψε κι έγινε ένα από τα αγαπημένα της. Το θετικό της ιστορίας ήταν ότι η Άλισον Φαλκονάκη ζούσε στο ίδιο μέρος με εμάς. Και ακόμα πιο θετικό το γεγονός ότι την συναντήσαμε τυχαία μια φορά στην καφετέρια και συζητήσαμε για πολλά ενδιαφέροντα θέματα.

Ένα χρόνο μετά έφυγε με την οικογένειά της για την Αγγλία και πίστευα ότι δεν είχε γράψει άλλα βιβλία. Είχα όμως ευτυχώς άδικο και διαπίστωσα με μεγάλη μου χαρά ότι οι ιστορίες του Αλέξη δεν είχαν τελειώσει! Θέλοντας να μάθω ακόμη περισσότερα για την ίδια και τα σχέδιά της σκέφτηκα να επικοινωνήσω μαζί της και να προσπαθήσω να την πείσω να μου παραχωρήσει μια συνέντευξη. Η αλήθεια είναι πως δεν προσπάθησα καθόλου, γιατί η απάντηση της ήταν θετική από την αρχή. Με αφορμή λοιπόν τις καλοκαιρινές της διακοπές στο Λεωνίδιο Αρκαδίας κανονίσαμε να πιούμε έναν καφέ για να μιλήσουμε.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα του μικρού Αλέξη και τι επιφυλάσσει το μέλλον γι’αυτόν;

Ο Αλέξης ήταν αρχικά Τζακ αλλά για την ελληνική μετάφραση έπρεπε να είναι ένα ελληνικό όνομα. Όταν ήρθα στην Ελλάδα ξεκίνησα να γράφω ένα βιβλίο για ενήλικες το οποίο είχε σαν θέμα τις εμπειρίες μου μετακομίζοντας εδώ. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι ήθελε πολύ χρόνο για να το κάνω αυτό και δεν είχα την υπομονή. Μετά από διάφορα γεγονότα στη ζωή μου ξεκίνησα να γράφω ποίηση. Μια φίλη μου η Κλαίρη (η Κλαίρη Γεωργέλλη έκανε την εικονογράφηση των βιβλίων με ήρωα τον Αλέξη) μου ζήτησε να γράψω κάτι για να το εικονογραφήσει και μου είπε κάποιες ιδέες που είχε και τελικά αποφασίσαμε να γράψουμε κάτι καινούριο, μια φρέσκια ιδέα. Έτσι ήρθε η ιδέα για το βιβλίο «Αλέξη φάε κάτι!» λόγω και της ιδιότητας μου (διατροφολόγος). Τόσα χρόνια στη δουλειά μου έχω δει πολλά προβλήματα των παιδιών με το φαγητό και απελπισμένους γονείς.

Έχουμε στα σκαριά άλλα δύο βιβλία με τον Αλέξη, το ένα έχει να κάνει με το να αφήσουν τα παιδιά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και να βγουν έξω να παίξουν και το άλλο είναι χριστουγεννιάτικο.

Πώς πιστεύετε ότι μπορούν να επηρεάσουν τα βιβλία σας με ήρωα τον Αλέξη τους μικρούς αναγνώστες αλλά και τους γονείς τους;

Λάτρευα το διάβασμα από μικρή και μετέπειτα διάβαζα στα παιδιά μου. Ο μπαμπάς μου μου διάβαζε μέχρι μεγάλη και μου άρεσε αυτή η εμπειρία. Νομίζω ότι αν μπορείς να συμπεριλάβεις τα διάφορα ανθρώπινα θέματα και τη φαντασία τότε έχεις έναν καλό συνδυασμό. Μπορείς να διδάξεις κάποιον κάτι χωρίς να του πεις κάνε αυτό ή το άλλο. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Μπορείς να κάνεις ένα βήμα πίσω και να βρεις τη λύση στα προβλήματα.

Το τελευταίο σας βιβλίο «Η φωνή της Ρόζι» πηγάζει από την καθημερινότητα, καθώς πολλά παιδιά βιώνουν την ίδια κατάσταση. Πώς μπορεί η Ρόζι να βοηθήσει στο πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού;

Μ’αρέσει πολύ η ιστορία της Ρόζι. Την είχα στο μυαλό μου πολύ καιρό. Ήταν πιο δύσκολο για μένα, γιατί οι ιστορίες του Αλέξη ήταν σαν ποίημα, ενώ της Ρόζι είναι ιστορία. Ήταν λοιπόν κάτι έξω από τα νερά μου. Ελπίζω η ιστορία της Ρόζι να βοηθήσει τα παιδιά να μιλήσουν για το πρόβλημα του σχολικού εκφοβισμού και να καταλάβουν ότι δεν είναι τα μόνα που το αντιμετωπίζουν αυτό. Το πιο σημαντικό για μένα σε αυτή την ιστορία είναι ότι κανείς δεν έλυσε το πρόβλημα για τη Ρόζι. Ήταν πολλοί άνθρωποι εκεί που θα μπορούσαν να το λύσουν, όπως η μαμά της ή η δασκάλα. Όμως τα παιδιά πρέπει να βρίσκουν μόνα τους τη δύναμη να λύσουν τα προβλήματα τους, να υψώνουν το ανάστημά τους.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια όσον αφορά τη συγγραφή παιδικών βιβλίων;

Έχω γράψει περίπου 20 βιβλία αλλά δεν θα τα εκδώσω, γιατί πρέπει να νιώσω έτοιμη και άνετη με αυτά που έχω γράψει. Οπότε τα γράφω και τα βάζω στο συρτάρι! Κάποια από αυτά θεωρώ ότι δεν είναι τα κατάλληλα για την ελληνική αγορά. Έχω γράψει μια ιστορία για τον Άγιο Βασίλη ο οποίος χάθηκε στον Νότιο Πόλο και προσπαθεί να γυρίσει πίσω. Αλλά πολλοί θεωρούν ότι οι ιστορίες με τον Άγιο Βασίλη ταιριάζουν καλύτερα στην αμερικάνικη αγορά. Υπάρχουν 2-3 ιστορίες που τις έχω αφήσει για εικονογράφηση. Γενικά η όλη διαδικασία παίρνει πάνω από έναν χρόνο και είναι δύσκολη. Όταν γύρισα στην Αγγλία έπρεπε πρώτα να δω τη ζωή μου και να κανονίσω πολλά πράγματα και τη δουλειά μου στο νοσοκομείο, οπότε το κομμάτι της συγγραφής έμεινε πίσω. Θα ήθελα σίγουρα να δω τα βιβλία μου και στην αγγλική αγορά, αλλά προς το παρόν τα πράγματα μένουν ως έχουν.

Φυσικά η συζήτηση με την Άλισον συνεχίστηκε σε φιλικό επίπεδο για πολλή ώρα ακόμη κι έμαθα κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα για την ίδια και τη ζωή της. Με τράβηξε το γεγονός ότι ήταν τόσο απλή και προσιτή που δεν σου πάει το μυαλό ότι είναι μία βραβευμένη συγγραφέας. Τα παιδιά μου την λάτρεψαν και μας έδωσε και τα υπόλοιπα βιβλία της υπογεγραμμένα από την ίδια με πολύ ωραίες αφιερώσεις. Τα βιβλία της δεν πρέπει να λείπουν από καμία παιδική βιβλιοθήκη! Τα θέματα της είναι τόσο καθημερινά και δίνουν λύση χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ο Αλέξης θα μπορούσε να είναι το κάθε παιδί το οποίο φοβάται κάτι (Αλέξη μη φοβάσαι!), το οποίο δεν τακτοποιεί το δωμάτιό του (Αλέξη μάζεψε τη ζούγκλα!), το οποίο δεν θέλει να κάνει μπάνιο (Αλέξη ώρα για μπάνιο!) ή δεν θέλει να φάει (Αλέξη φάε κάτι!). Η Ρόζι από την άλλη δίνει λύση σ’ένα σοβαρό πρόβλημα της εποχής μας, τον σχολικό εκφοβισμό, βοηθώντας τα παιδιά να μιλήσουν επιτέλους (Η φωνή της Ρόζι).

Άλισον σ’ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μας έκανες!

Ειρήνη Κεμερλή