Σε μια μικρή πόλη στις ακτές της Γρανάδας βρίσκεται ένα διαφορετικό σχολείο, που ξεκίνησε ως Los niños del mango και μεταμορφώνεται σε Tree school σταδιακά. Ιδρύθηκε το 2012 από τον Pablo και την Cristina, αρχικά λειτουργώντας με δυο οικογένειες που είχαν ανάγκη από ένα μέρος που θα σέβεται τα παιδιά τους και την ανάγκη τους να μάθουν και να αναπτυχθούν στους δικούς τους ρυθμούς. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε σε αυτό που είναι σήμερα: ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, ένα όνειρο που φάνταζε αδύνατο και άπιαστο και όμως με πολλή αγάπη και υπομονή πραγματώθηκε.
Η Cristina σπούδασε προσχολική αγωγή στο πανεπιστήμιο της Γρανάδας και έκανε το μεταπτυχιακό της στην περιβαλλοντική εκπαίδευση. Ο Pablo αντίστοιχα, σπούδασε ψυχολογία στο ίδιο πανεπιστήμιο και αυτή την περίοδο ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό του στη “Μνήμη και κριτική της εκπαίδευσης”, που τον βοηθά τόσο στην καθημερινότητα της δουλειάς του όσο και δίνει μια ιστορική βάση σχετικά με το τι πρέπει να αλλάξει στην εκπαίδευση και γιατί.
Εμπνευσμένοι από άλλα ιδρύματα που προϋπήρξαν του σχολείου τους, όπως το Summerhill στην Αγγλία, το El Pesta στο Εκουαδόρ και το Ojo de Agua στην Ισπανία, η Cristina και ο Pablo έφτιαξαν ένα σχολείο που βασίζεται στο σεβασμό προς και στην πίστη στα παιδιά. Βασικές αρχές του, όπως είναι η δημοκρατική εκπαίδευση, η αυτορρύθμιση, η προσοχή στις συναισθηματικές ανάγκες, η ελευθερία και τα όρια, καθώς και τα κατάλληλα προετοιμασμένα περιβάλλοντα για τη μάθηση, το καθιστούν ένα εναλλακτικό, δημοκρατικό σχολείο.
Εδώ δίνεται χρόνος στο παιδί για να αναπτυχθεί και να μάθει με τους δικούς του ρυθμούς, διευκολύνεται η συναναστροφή με τους άλλους και προωθείται η ομαδική μάθηση. Τα παιδιά γνωρίζουν πως υπάρχουν συγκεκριμένες ρουτίνες που τα κάνουν να αισθάνονται άνετα μέσα στο περιβάλλον αυτό. Τέτοιες ρουτίνες είναι τα εργαστήρια και το μεσημεριανό φαγητό. Τα εργαστήρια είναι προαιρετικά και δημοκρατικά επιλεγμένα από τα παιδιά κατά τη διάρκεια συζήτησης στον λεγόμενο “Κύκλο των εργαστηρίων”, όπου ο καθένας ψηφίζει το εργαστήρι όπου επιθυμεί να συμμετέχει.
Αντίστοιχα υπάρχει και ο “Κύκλος των προβλημάτων” που σκοπό έχει την επίλυση διαφορών που προκύπτουν μεταξύ των μαθητών. Εκεί τα προβλήματα συζητούνται ανοιχτά από τους μαθητές και όλοι μαζί προσπαθούν να βρουν λύση αφού ακουστούν όλες οι απόψεις.
Στο Los niños del mango, η συνεργασία επίσης με τις οικογένειες αποτελεί βασική προϋπόθεση. Οι δάσκαλοι βρίσκονται σε διαρκή επικοινωνία με τους γονείς, χτίζοντας μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Έτσι υπάρχει ένα κλίμα αλληλοϋποστήριξης που βοηθά κατ’επέκταση και τα παιδιά στην ανάπτυξή τους.
Ευχαριστούμε πολύ την Cristina και τον Pablo για την άμεση ανταπόκριση όταν απευθυνθήκαμε σε αυτούς για το συγκεκριμένο αφιέρωμα και για τις πληροφορίες που μας παρείχαν. Ευχόμαστε να συνεχίσουν το σπουδαίο εκπαιδευτικό τους έργο πάντα με τόση αγάπη και αφοσίωση!
Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκε η «μερική αποτυχία» ενός μαθητή μου σε εξετάσεις πιστοποίησης ξένης γλώσσας. Στεναχωρήθηκα – να πω την αλήθεια – μόλις είδα τα αποτελέσματα, αλλά με προβλημάτισε περισσότερο η δική του στεναχώρια. Σίγουρα περιμέναμε ένα πλήρως θετικό αποτέλεσμα, αλλά εντάξει είμαστε άνθρωποι και μπορούμε να κάνουμε και λάθη.
Έχουμε την τάση γενικά να καυχιόμαστε για τις επιτυχίες μας αλλά να κρύβουμε κάτω από το χαλάκι τις αποτυχίες μας. Λογικό είναι, θα σκεφτεί κανείς. Ποιος άνθρωπος χαίρεται όταν αποτυγχάνει; Κι όμως χρειάζεται να αποτύχεις κάποιες φορές για να φτάσεις στον στόχο σου. Ποιος μπορεί με σιγουριά και πλήρη ειλικρίνεια να πει ότι δεν έχει κάνει ποτέ λάθος και ότι δεν είχε ούτε μία αποτυχία στη ζωή του; Θα πω με σιγουριά: Κανένας!
Όλοι είχαμε στιγμές κακές που μας οδήγησαν σε λάθη ή σε αποτυχίες. Όμως κάποιες από αυτές τις στιγμές μας βοήθησαν να γίνουμε καλύτεροι, μας βοήθησαν να ανέβουμε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω για να φτάσουμε στον επιθυμητό στόχο. Μας έκαναν να προσπαθήσουμε περισσότερο, να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Έτσι λοιπόν πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν μπορούμε πάντα να πετυχαίνουμε αυτό που θέλουμε ή τουλάχιστον ίσως να μην το πετύχουμε με την πρώτη.
Μαθητές, εκπαιδευτικοί και γονείς βρίσκονται σε μια συνεχή «μάχη» εξετάσεων είτε αυτές έχουν να κάνουν με το σχολείο είτε με τις πιστοποιήσεις ξένων γλωσσών, υπολογιστών κτλ.
Κατά κύριο λόγο σκέφτομαι τους μαθητές που έχουν το βάρος στους ώμους από δύο πλευρές και δεν θέλουν να αποτύχουν για κανένα λόγο. Νιώθουν ότι η αποτυχία δεν συγχωρείται και ότι πρέπει πάση θυσία να περάσουν τις εξετάσεις για να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους.
Από τη μία έχουν τους γονείς που πληρώνουν κι έχουν την «απαίτηση» να πετύχει το παιδί τους με την πρώτη για να ξεμπερδεύει/ξεμπερδεύουν. Από την άλλη τους εκπαιδευτικούς που περιμένουν τα θετικά αποτελέσματα για να θεωρήσουν ότι οι κόποι και οι ώρες δουλειάς δεν πήγαν χαμένοι.
Θεμιτά και λογικά μέχρι ένα σημείο όλα αυτά, αλλά μήπως θα πρέπει να δώσουμε περισσότερη σημασία στον μαθητή που απέτυχε;
Να ακούσουμε πως νιώθει, τι θέλει να μοιραστεί μαζί μας. Να του πούμε πως η ζωή δεν είναι εύκολη και πως οι αποτυχίες είναι κι αυτές μέσα στον κύκλο της ζωής. Να μάθουμε από τα λάθη του και να τον βοηθήσουμε να τα διορθώσει, γιατί ίσως μοιάζουν με τα δικά μας λάθη που κάναμε στο παρελθόν. Να του δείξουμε πως τίποτα δεν χάθηκε.
Το πιο βασικό απ’ όλα να νιώσουμε τη θλίψη του και τον εκνευρισμό του. Να του πούμε κι εμείς πως νιώθουμε. Γιατί να το κρατήσουμε μέσα μας; Να το συζητήσουμε και να το αφήσουμε να περάσει. Και μετά να σηκώσουμε πάλι τα μανίκια και να στρωθούμε στη δουλειά.
Γιατί σε αυτήν τη ζωή « Τα αγαθά κόποις κτώνται »!
“Ε και τι κάνετε δηλαδή; Όλη μέρα με παιδάκια, τραγουδάτε, παίζετε παιχνίδια, τρέχετε, γελάτε… σιγά το δύσκολο! Δεν καταλαβαίνω γιατί κουράζεστε!” Ελάτε τώρα… κι εσείς αγαπητή μου νηπιαγωγέ τα έχετε ακούσει… κι εσείς κι εμείς και η διπλανή.
Δυστυχώς η γνώμη γονέων αλλά και κοινωνικού κύκλου είναι παρόμοια με αυτή που περιέγραψα μόλις παραπάνω: η δουλειά του νηπιαγωγού είναι συνώνυμη με το παιχνίδι, την ανεμελιά και τη διασκέδαση και θεωρητικά καμμιά θέση δεν υπάρχει εκεί για κούραση, γκρίνια και παράπονα. Είναι έτσι, όμως, στην πραγματικότητα;
Νηπιαγωγός δεν είμαι, αλλά έχω στο πολύ κοντινό μου περιβάλλον νηπιαγωγό και τόσα χρόνια, μέχρι να… μπλέξω κι εγώ με το επάγγελμα πιο σοβαρά, πράγματι κάπως έτσι την είχα στο μυαλό μου. Μια Ελληνίδα Μαίρη Πόπινς, σε μια χαρούμενη τάξη με χαριτωμένα ζουζουνιάρικα τρίχρονα, να διαβάζει ιστοριούλες και εκείνα να την ακούν μαγνητισμένα, να τους μαθαίνει τραγουδάκια κι εκείνα να ξετρελαίνονται και να τραγουδούν εν τέλει όλοι μαζί σαν βγαλμένοι από ταινία του Disney, και ούτω καθ’εξής. Έλα όμως που αυτή είναι μόνο μια από τις πλευρές του…ζαριού! Γιατί πλέον δε μιλάμε για νόμισμα, δεν αναφέρομαι σε δυο πλευρές, την καλή και την άσχημη. Αναφέρομαι σε πολλές πλευρές και παράγοντες που επηρεάζουν το πόσο “ξεκούραστη” είναι αυτή η δουλειά… τους γονείς, τους συναδέλφους, τα ίδια τα παιδιά και τέλος την πραγματική φύση της δουλειάς αυτής, που λίγοι λαμβάνουμε υπόψη μας.
Αρχικά, όχι, δεν τους μαγνητίζεις πάντα με τις ιστορίες σου! Έλα, ταυτίσου αναγνώστη νηπιαγωγέ! Πόσες φορές βρήκες βιβλίο και θεώρησες ότι “ουάου, έχω χτυπήσει φλέβα χρυσού, θα τα καθηλώσω” και τελικά το μόνο που πήρες ήταν είκοσι από τα συνολικά σαράντα ματάκια πάνω σου, δέκα ματάκια έξω από το παράθυρο, άλλα έξι στα παιχνίδια και άλλα τέσσερα στα παπούτσια τους! Πολλές!
Δεύτερον, ναι, τα τραγουδάκια πάντα έλκουν τα παιδιά, αλλά να είναι συντονισμένη μια ολόκληρη πολυμελής τάξη, όχι, δεν είναι καθόλου σύνηθες. Υπάρχουν βέβαια τραγούδια που τους αρέσουν πολύ, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από δραματοποίηση. Όμως πάντα υπάρχει το ζιζάνιο της τάξης που θα πειράζει το διπλανό του, θα τραβάει μαλλιά, ή θα ζητάει νερό/τουαλέτα. Και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο να ανταποκριθείς στις ανάγκες όλων την ίδια στιγμή.
Να αγγίξω επιφανειακά το θέμα της ασφάλειας; Πώς μπορεί, αγαπητέ μου, να θεωρείς το επάγγελμα “εύκολο και ξεκούραστο” όταν για όση ώρα τα παιδιά βρίσκονται υπό την εποπτεία σου πρέπει να βεβαιωθείς πως: δε θα χαθούν από τα μάτια σου, δε θα χτυπήσουν κάπου, δε θα χτυπήσουν κάποιον, δε θα προκαλέσουν ζημιά στο χώρο του σχολείου. Αυτή και μόνο η έγνοια σε κουράζει, κυρίως ψυχολογικά.
Να περάσω στους γονείς; Στο πόσες απαιτήσεις έχουν από εσένα και την ομάδα σου; Στο γεγονός ότι ναι μεν θέλουν πρόγραμμα, αλλά όχι πίεση, υποχρεωτικό ύπνο, αλλά όχι καταναγκασμό, εκτενή αναφορά κάθε μέρα, αλλά κατά τ’άλλα χαλαρότητα, όρια και κανόνες στο σχολείο αλλά τα κακομαθαίνουν στο σπίτι…
Όχι, όσοι έχετε δουλέψει με παιδιά προσχολικής ηλικίας ξέρετε πως δεν είναι καθόλου τραβηγμένα τα παραδείγματά μου! Είναι ιστορίες καθημερινής τρέλας σε έναν κατά τα άλλα παραμυθένιο μικρόκοσμο, όπου ο παπαγάλος δε θέλει καφέ “ποτέ, ποτέ, ποτέ”, όπου “η αρκούδα καφέ τρέχει φορτωμένη με έναν ξύλινο μπουφέ” και φυσικά ο δόλιος ο Πρίγκιπας Λεμόνης έχει αρρωστήσει βαριά!
ΥΓ. Τα παραδείγματά μου είναι αποτέλεσμα προσωπικής πείρας, τα παιδάκια είναι απόλαυση να δουλεύεις μαζί τους και τα θέματα για ανάπτυξη πάνω στο θέμα είναι αμέτρητα! Φίλοι και φίλες νηπιαγωγοί, σας σέβομαι και σας αγαπώ!
Είναι γεγονός, πως η εφηβεία αποτελεί την πιο ωραία και ταυτόχρονα μία από τις πιο δύσκολες περιόδους στη ζωή του ανθρώπου. Η ηλικία που σώμα και πνεύμα ωριμάζουν, αλλαγές συντελούνται εξωτερικά και εσωτερικά, καθώς επίσης και το άτομο κάνει την τελευταία του στάση στο σταθμό της μάθησης μέσα στο σχολείο. Αυτή, λοιπόν, είναι η ηλικία που ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια τη φύση και την ψυχολογία. Προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι, πού πηγαίνει και πώς θα μπορέσει να αφήσει, θέλοντας και μη, την παιδική ζωή του, περνώντας στην ενήλικη. Και όλα αυτά συντελούνται σε μία κατάσταση, όπου οι ψυχολογικές μεταπτώσεις, τα προβλήματα και τα ανάμεικτα συναισθήματα κυριαρχούν.
Πρωταρχικό θέμα που απασχολεί τον έφηβο είναι η εμφάνισή του. Ο λεγόμενος αγώνας για ένα σωστό προφίλ, ένα αποδεκτό από όλους φαίνεσθαι και η ανάγκη για την ένταξη στις παρέες των συνομηλίκων γίνονται ο αυτοσκοπός ενός εφήβου. Η δική του προσωπικότητα υπακούει σε άγραφους νόμους, άλλες φορές οι επιθυμίες του καταπατώνται πλήρως και ο εκφοβισμός μετατρέπει την πιο ωραία ηλικία της ζωής του σε εφιάλτη. Ο ίδιος ο έφηβος θυσιάζεται στο βωμό της μαζοποίησης και της ανάγκης για αυτοπροβολή.
Το σχολείο, ακόμη, μπορεί να διαδραματίσει πρωτίστης σημασίας ρόλο για έναν έφηβο , ανάλογα με τις εκάστοτε περιπτώσεις. Ορισμένοι αγωνίζονται για τις καλύτερες επιδόσεις τους, ενώ γίνονται πιόνια στο ψυχοφθόρο και ανωφελές παιχνίδι της βαθμοθηρίας. Κάποιοι άλλοι ανυπομονούν να απολαύσουν την κάθε τους μέρα σε αυτή τη μικρή, μα τόσο αντιπροσωπευτική κοινωνία, προσπαθώντας να συνδυάσουν τόσο τη διασκέδαση όσο και την απόκτηση σημαντικών γνώσεων και εφοδίων για το μέλλον. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που ξυπνούν κάθε πρωί έτοιμοι να ασκήσουν και να επιβάλουν τη δική τους εξουσία, τα δικά τους όρια σε συμμαθητές τους, ενώ κάποιοι άλλοι θέλουν να απαλλαγούν από το δυσβάσταχτο βάρος τόσο του υπερφορτωμένου σχολικού προγράμματος όσο και της περιθωριοποίησής τους από το σύνολο.
Δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο σημαντικό ρόλο της οικογένειας (The last but not least). Τo χάσμα γενεών μεταξύ γονέων και παιδιών κατά την περίοδο της εφηβείας κλιμακώνεται.Τα παιδιά αναζητούν κατανόηση, δίοδο επικοινωνίας και το μόνο που ουσιαστικά θέλουν από τους γονείς είναι συζήτηση. Πώς θα εκφράσουν τα συναισθήματά τους, πώς αλλιώς θα καταλήξουν στο τι είναι πρέπον και τι όχι και με ποιον τρόπο θα κατανοήσουν πως αυτά που νιώθουν, όπως το άγχος και η αβεβαιότητα για το μέλλον, ο έρωτας ή και η απογοήτευση από την ίδια τη ζωή είναι απόλυτα φυσιολογικά και απασχόλησαν τον άνθρωπο ανά γενιές. Οι γονείς από την πλευρά τους ενδιαφέρονται για το μέλλον του εφήβου, την επαγγελματική του αποκατάσταση και την επίδοσή του στο σχολείο, δίχως να αντιλαμβάνονται πως πρόκειται για ανθρώπους σε μια ηλικία που το συναίσθημα καθορίζει τις πράξεις τους, η σκέψη τους δεν υπακούει σε νόμους και η διάθεσή τους αλλάζει πολλές φορές ανά λεπτό.
Με βεβαιότητα θα μπορούσαν να γραφτούν σελίδες ολόκληρες για την εφηβική ηλικία και τα εμπόδια που καλείται να αντιμετωπίσει ο έφηβος. Η επιλογή επαγγέλματος, η απόκτηση προσόντων για την αγορά εργασίας καθώς επίσης και η προσπάθειά του να τιθασεύσει το μυαλό του και τα παρορμητικά του αισθήματα αποτελούν λίγα μόνο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα. Παρ’ όλα αυτά δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τη μοναδικότητα αυτής της ηλικίας. Τα ωραιότερα συναισθήματα, οι πιο αλησμόνητες αναμνήσεις και η συμμετοχή σε ένα παιχνίδι ανέμελο, τρελό και ταυτόχρονα αθώο καθιστούν την εφηβεία ένα ρόδινο μονοπάτι , πάνω στο οποίο κάθε άνθρωπος πρέπει να βαδίσει. Γιατί είναι πολύ σημαντικό να δημιουργούμε αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν σε όλη μας την πορεία, εκεί που τα εμπόδια θα είναι σε δύσβατο δρόμο και όχι στον «εύκολο» δρόμο της εφηβείας.
Ας ξεπεράσουμε λοιπόν αυτά τα εμπόδια και ας απολαύσουμε τη διαδρομή. Γιατί δυστυχώς αυτό το ταξίδι θα φτάσει γρήγορα στο τέλος του ….και αυτή η μοναδική ηλικία δεν ξαναγυρνά… Σημαδεύει τον άνθρωπο, το νου και τη σκέψη, που δεν έχουν περιορισμούς!!!!! Είναι εκεί για να ονειρευτεί, να αντιδράσει, να αμφισβητήσει και στο τέλος να καταλήξει σε έναν προορισμό.. Αυτό σημαίνει ΕΦΗΒΕΙΑ.Ας ακολουθήσουμε τις δικές της εντολές, λοιπόν, και ας μην αφήσουμε κανένα παράγοντα να την επηρεάσει.
Ο Σύλλογος “Ιωνική Γη- Ίωνες” Θεσσαλονίκη διοργανώνει την 1η Εκπαιδευτική Συνάντηση Φορέων Κεντρικής Μακεδονίας στις 14-16/2 στο Δημαρχιακό Μέγαρο Θεσσαλονίκης. Το θέμα της συνάντησης είναι η βία και οι τρόποι αντιμετώπισης της.
Το εκπαιδευτικό portal Πηγή Παιδείας θα συμμετέχει στη συνάντηση αυτή μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο τα μαθητικά συμβούλια και ο γόνιμος διάλογος μπορούν να εξομαλύνουν τις όποιες διαφορές υπάρχουν εντός σχολείου. Η παρουσίαση της πρότασης μας πηγάζει από το έντονο ενδιαφέρον μας για τον εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης γεγονός που αναδείχθηκε τόσο μέσα από την έντονη αρθρογραφία μας όσο και μέσα από τα σεμινάρια μας.
Υπήρξαν εποχές όπου οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες από τους άνδρες και δεχόντουσαν τη μοίρα τους. Υπήρξαν όμως και αυτές οι γυναίκες, οι οποίες δεν το έβαλαν κάτω και κατάφεραν να γράψουν το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Όλες μαζί αλλά και η καθεμία ξεχωριστά έβαλαν το λιθαράκι τους για να γίνει η 11η Φεβρουαρίου μια σημαντική μέρα για τις γυναίκες στον κλάδο της Επιστήμης και όχι μόνο. Ο ΟΗΕ αποφάσισε τον Δεκέμβριο του 2015 να καθιερώσει την 11η Φεβρουαρίου ως διεθνή ημέρα των γυναικών και των κοριτσιών στην Επιστήμη. Ο λόγος για την καθιέρωση αυτής της μέρας είναι η προσπάθεια προώθησης της ισότητας των δύο φύλων.
Είναι πάντως γεγονός ότι υπήρξαν πολλές γυναίκες που αψήφησαν «τα πρέπει» και «τα μη» και έβαλαν στόχο της ζωής τους να ασχοληθούν με την Επιστήμη και να ανακαλύψουν οτιδήποτε θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στην ανθρωπότητα. Και η αλήθεια είναι ότι τα κατάφεραν τέλεια κι έχουν αφήσει παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Ας ρίξουμε λοιπόν μια μικρή ματιά σε μερικές από αυτές τις αξιέπαινες γυναίκες σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης κι ας πάρουμε μια μικρή γεύση από το έργο τους.
ΜΑΡΙ ΚΙΟΥΡΙ
Το 1903 έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Νόμπελ Φυσικής για τη μελέτη της πάνω στη ραδιενέργεια (μαζί με τον Κιουρί και τον Μπεκερέλ) και το 1911 κέρδισε το Νόμπελ Χημείας για την ανακάλυψη δύο χημικών στοιχείων, του πολώνιου και του ράδιου. Από μικρή ασχολήθηκε με τις θετικές επιστήμες και παρόλο που οι συνθήκες, οικονομικές και κοινωνικές, ήταν δυσμενείς κατάφερε να σπουδάσει Φυσική και Μαθηματικά. Έδωσε κυριολεκτικά τη ζωή της για την Επιστήμη, καθώς η μακρόχρονη έκθεσή της στη ραδιενέργεια είχε βλαβερές συνέπειες για τον οργανισμό της κι έτσι επήλθε ο θάνατος.
ΡΙΤΑ ΛΕΒΙ-ΜΟΝΤΑΛΤΣΙΝΙ
Ιταλίδα γιατρός, η οποία ασχολήθηκε με τον κλάδο της νευρολογίας και κέρδισε το 1986 το Νόμπελ Ιατρικής (μαζί με τον Στάνλεϋ Κοέν) για τις έρευνές τους σχετικά με τον νευρικό αυξητικό παράγοντα, δηλαδή τις πρωτεΐνες και τα αμινοξέα που επιτρέπουν στα κύτταρα του νευρικού συστήματος να αναπτύσσονται και να αναλαμβάνουν ειδικά καθήκοντα.
ΡΟΖΑΛΙΝΤ ΦΡΑΝΚΛΙΝ
Η μοναδική γυναίκα που συμμετείχε στην αποκάλυψη της δομής του DNA και πέθανε σε νεαρή ηλικία χωρίς να προλάβει να τιμηθεί με βραβείο Νόμπελ για την προσφορά της. Βιοφυσικός και κρυσταλλογράφος συνέβαλε σημαντικά στην κατανόηση των μοριακών δομών του DNA, του RNA κτλ.
ΜΑΡΙΑ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Πειραματική Φυσικός, η οποία μετά τις σπουδές της στην Ελλάδα, ακολούθησε το όνειρό της και έφτασε μέχρι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στις ΗΠΑ, από όπου πήρε το διδακτορικό της. Σύμφωνα με συνέντευξή της στο Αθηναϊκό Πρακτορείο « Έχει αναπτύξει πρωτοποριακές μεθόδους ανάλυσης των επιστημονικών δεδομένων, τα οποία προκύπτουν από τις συγκρούσεις των υποατομικών σωματιδίων, διευκολύνοντας έτσι τόσο την ιστορική ανακάλυψη του σωματιδίου Χιγκς το 2012, όσο και το άνοιγμα του δρόμου για μια μελλοντική «νέα Φυσική».» Είναι καθηγήτρια Φυσικής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και μέλος της ερευνητικής ομάδας του πειράματος CMS στο CERN.
Σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει το νέο μυθιστόρημα του Μάριου Δημητριάδη «Φωνές από την άβυσσο» (από τις εκδόσεις BELL), γι’αυτό αποφάσισα να γράψω δύο (καλές) κουβέντες για το προηγούμενο μυθιστόρημά του που διάβασα μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων.
Η αλήθεια είναι ότι από τη λογοτεχνία του φανταστικού δεν έχω μέχρι τώρα πολλά αναγνώσματα (γιατί πάντα έβαζα σε προτεραιότητα το ιστορικό μυθιστόρημα). Μάλλον, όμως, είμαι αρκετά τυχερός, γιατί από τα πρώτα βιβλία φαντασίας που διάβασα ήταν «Οι Μακάριοι» του Μάριου Δημητριάδη (από τις εκδόσεις BELL). Ένα πραγματικό διαμάντι!
Διάβασα με πάθος και ένταση τους Μακάριους, καθώς μόνο έτσι διαβάζεται. Και προφανώς το διάβασα μέσα σε 1-2 μέρες, γιατί δεν μπορούσα κυριολεκτικά να το αφήσω από τα χέρια μου. Θρίλερ, μυστήριο και αστείρευτη φαντασία, που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα.
Ο Αλέξανδρος διορίζεται ως δάσκαλος σε κάποιο νησί της άγονης γραμμής του Αιγαίου. Κι ενώ ο Αλέξανδρος μαζί με τον ανυποψίαστος αναγνώστης προετοιμάζονται ψυχολογικά για έναν πληκτικό και ανιαρό χειμώνα, τα πράγματα εξ αρχής αρχίζουν να μην πηγαίνουν, όπως θα ήταν αναμενόμενο. Οι λίγοι κάτοικοι του νησιού συμπεριφέρονται περίεργα και ίσως αλλοπρόσαλλα. Μέρα τη μέρα ο Αλέξανδρος αντιλαμβάνεται κάτι περίεργο, ενώ κάποιες του εμπειρίες δυσκολεύεται να τις ερμηνεύσει με βάση τη λογική. Ο χειμώνας μόνος πληκτικός και ανιαρός δεν προμηνύεται…
Οι κάτοικοι του νησιού αυτού δεν είναι συνηθισμένοι νησιώτες όσο κι αν στην αρχή προσπαθούν να το αποκρύψουν. Η αλλόκοτη συμπεριφορά τους δεν γεννά μόνο περιέργεια στον Αλέξανδρο, αλλά τελικά μπαίνει ο ίδιος σε μπελάδες που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί! Στο τέλος έρχεται αντιμέτωπος με δυνάμεις…
Οι αρχαίοι θεοί φαίνεται ότι ποτέ δεν μας εγκατέλειψαν!
Η πλοκή της υπόθεσης είναι δεμένη άψογα χωρίς κενά και ελλείψεις. Οι χαρακτήρες καλοφτιαγμένοι και γνήσιοι. Η ατμόσφαιρα…μεταφυσική! Και η ένταση κλιμακώνεται κατά τη διάρκεια της πορείας του Αλέξανδρου, του πρωταγωνιστή του έργου.
Το έργο είναι πλούσιο και σε αφηγηματικές τεχνικές : εύστοχα δραματικά απρόοπτα που επιτείνουν την αγωνία, μετρημένες παραλείψεις και επιταχύνσεις για να μην κουράζεται ο αναγνώστης, επιτυχείς επιβραδύνσεις για να φωτίζονται τα συναισθήματα και οι σκέψεις, αποκαλυπτικοί διάλογοι. Οι παραστατικές και ακριβείς περιγραφές, όπου χρειάζονται, μεταφέρουν την εικόνα ενός νησιού του Αιγαίου και της δύσκολης καθημερινής ζωής των κατοίκων.
Το υπερφυσικό αποκαλύπτεται κλιμακωτά. Μικρές δόσεις ανεξήγητου στην αρχή που εξελίσσεται σε μυστηριακή ατμόσφαιρα και καταλήγει σε κυριαρχία του υπερφυσικού, όπως αρμόζει σε ένα μυθιστόρημα φαντασίας.
Ο Μάριος Δημητριάδης στους Μακάριους επιτυγχάνει μερικές πολύ δύσκολες ισορροπίες : φυσικό και υπερφυσικό, λογικό και παράλογο, βία και ανθρωπιά, έρωτας και μίσος.
Οι πρώτες σελίδες ξεδιπλώνουν αριστοτεχνικά την ατμόσφαιρα που θα βιώσει ένας επισκέπτης σε κάποιο απομακρυσμένο νησί του Αιγαίου. Στις τελευταίες σελίδες ο αναγνώστης έχει μεταφερθεί σε κόσμους φανταστικούς.
Η ένταση που έχει σε ορισμένα σημεία έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την προσδοκώμενη από τον αναγνώστη ηρεμία που αποπνέει το τοπίο ενός σχεδόν έρημου νησιού στη μέση του Αιγαίου.Στήνεται έτσι ένα σκηνικό μυστηρίου και τρόμου με φόντο το αφιλόξενο νησάκι που περικλείεται από καταγάλανα αλλά καμιά φορά φουρτουνιασμένα νερά.
Ανεπιφύλακτα, λοιπόν, και λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει το καινούργιο του μυθιστόρημα, προτείνω τους «Μακάριους» του Μάριου Δημητριάδη
Ο ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗΣ (BURNOUT): ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ, ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΛΗΦΘΕΙ
Ο όρος επαγγελματική εξουθένωση (η ελληνική απόδοση του αγγλικού όρου «burnout») εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία το 1974, όταν ο Freudenberger (1974) περιέγραψε ένα σύνολο συμπτωμάτων υπερκόπωσης, που παρατήρησε σε επαγγελματίες που εργάζονταν στο χώρο της ψυχικής υγείας.
Αν θέλαμε να ορίσουμε τον όρο αυτό, θα λέγαμε ότι η επαγγελματική εξουθένωση είναι ένα σύνδρομο σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, που παρουσιάζεται σε άτομα που έχουν επαγγελματική σχέση με άλλους ανθρώπους (Maslach, 1982).
Ειδικότερα ο εργαζόμενος χάνει το ενδιαφέρον του και τα θετικά συναισθήματα για τους ασθενείς ή πελάτες του, τους μαθητές, τους συναδέρφους του κ.λπ., παύει δηλαδή να είναι ικανοποιημένος από την εργασία και την απόδοσή του και αναπτύσσει μια αρνητική εικόνα εαυτού.
Ποιες είναι οι τρεις διαστάσεις της επαγγελματικής εξουθένωσης
Συναισθηματική Εξάντληση(Emotional Exhaustion): Το άτομο έχει την εντύπωση ότι δεν είναι σε θέση να προσφέρει στους άλλους. Χαρακτηρίζεται από αίσθημα ψυχικής κόπωσης και έλλειψη ενέργειας.
Αποπροσωποποίηση (Depersonalization) : Δείχνει πόσο συχνά το άτομο εκφράζει αρνητικά συναισθήματα και εκδηλώνει κυνική συμπεριφορά στο χώρο εργασίας του (Κάντας, 1995Gil-Monte, & Peirο, 1996).
Έλλειψη προσωπικής επίτευξης (Personal accomplishment) : Το άτομο έχει την τάση να κρίνει αρνητικά τον εαυτό του και ειδικότερα τη δουλειά του.
Ποια είναι τα αίτια της επαγγελματικής εξουθένωσης
Η επαγγελματική εξουθένωση δεν εμφανίζεται ξαφνικά, ως συνέπεια κάποιου αγχογόνου ερεθίσματος, αλλά είναι αποτέλεσμα χρόνιου συσσωρευμένου στρες, που δημιουργεί στον εργαζόμενο το αίσθημα ότι τα ψυχικά του αποθέματα δεν επαρκούν για να «τα βγάλει πέρα» στον εργασιακό του χώρο.
Ειδικότερα, οι κυριότεροι αιτιολογικοί παράγοντες του φαινομένου της επαγγελματικής εξουθένωσης φαίνεται ότι είναι:
Β) Ατομικοί παράγοντες: Η προσωπικότητα του κάθε ατόμου (εσωστρέφεια, τελειομανία), η αίσθηση του ελέγχου (απόδοση δυσκολιών σε εξωτερικούς παράγοντες), οι υπερβολικές προσδοκίες του ατόμου από την εργασία του.
Σύμφωνα με την Pines (1993), οι άνθρωποι που δεν είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά τους και που δεν έχουν συναισθηματική επένδυση στη δουλειά τους, δεν πρόκειται να υποστούν επαγγελματική εξουθένωση. Αντίθετα, εκείνοι που είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, που αισθάνονται ότι η δουλειά τους νοηματοδοτεί τη ζωή τους αλλά που παράλληλα αισθάνονται ότι έχουν αποτύχει στον εργασιακό τομέα, φαίνεται να είναι περισσότερο επιρρεπείς στην επαγγελματική εξουθένωση.
Ποια είναι τα συμπτώματα και οι πιθανές ενδείξεις της επαγγελματικής εξουθένωσης
Οι κεφαλαλγίες, η υπερένταση,
οι γαστρεντερικές διαταραχές,
οι διαταραχές διατροφής,
οι μεταβολές του σωματικού βάρους,
οι καρδιαγγειακές διαταραχές,
η έντονη αίσθηση κόπωσης και αδυναμίας,
οι διαταραχές στον ύπνο,
η υπερβολική κατανάλωση καφεΐνης, καπνού και αλκοόλ,
οι συχνές απουσίες από την εργασία,
οι δυσκολίες στη συγκέντρωση,
ατυχήματα και λανθασμένες εκτιμήσεις στη λήψη αποφάσεων,
απρόσωπη συμπεριφορά, ευερεθιστότητα, κυνικότητα.
Πώς μπορεί να προληφθεί το φαινόμενο της επαγγελματικής εξουθένωσης στο χώρο της εκπαίδευσης;
Α) Ατομικό επίπεδο: Έγκαιρη διάγνωση των συμπτωμάτων, εκμάθηση τεχνικών χαλάρωσης, στήριξη από το φιλικό περιβάλλον.
Β) Οργανωτικό-διοικητικό επίπεδο: Ορθότερος σχεδιασμός της εκπαιδευτικής διαδικασίας, δυνατότητα διαρκούς επιμόρφωσης, συμβουλευτικές εποπτείες, σχεδιασμός καινοτόμων εκπαιδευτικών προγραμμάτων.
Σε σχετική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο, σε εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, διαπιστώθηκε ότι για την αντιμετώπιση της επαγγελματικής εξουθένωσης οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν τις παρακάτω στρατηγικές αντιμετώπισής της:
Α) Δημιουργία σχέσεων συνεργασίας με τους συναδέλφους.
Β) Έγκαιρος και υπεύθυνος προγραμματισμός στη μαθησιακή διαδικασία.
Γ) Υιοθέτηση καλών διαπροσωπικών σχέσεων συνεργασίας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης με τους γονείς των μαθητών.
Δ) Αναζήτηση των θετικών στοιχείων σε κάθε κατάσταση.
Ε) Συζήτηση με φίλους, σύζυγο-σύντροφο και συναδέλφους.
(Τσιάκκιρος & Πασιαρδής, 2002).
Κλείνοντας, ο ίδιος ο εργαζόμενος ως επαγγελματίας οφείλει να καταβάλει προσπάθεια ελέγχου των παραμέτρων που του προκαλούν επαγγελματικό άγχος, να αναγνωρίσει εγκαίρως τα συμπτώματα και να ζητήσει βοήθεια από ειδικούς.
Ιωάννης Κυργιόπουλος Ψυχολόγος (Msc Σχολικής Ψυχολογίας)
Η καθίζηση της σκέψης φαίνεται να αποτελεί επακόλουθο της γενικευμένης και τυποποιημένης γνώσης που αναπαράγαμε ως μαθητές. Μαθητές ενός εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο επιτάσσει την στείρα αποστήθιση ιδεών και γνώσεων.
Τυποποιημένη η γνώση, τυποποιημένες και οι ιδέες.
Κανένα μάθημα δεν προάγει την ελευθερία της σκέψης. Κανένα μάθημα δεν προάγει την κριτική σκέψη. Ένα μάθημα μόνο δημιουργήθηκε για να επιτελέσει τον σκοπό αυτό, μα τελικά απέτυχε.
Το μάθημα της Έκφρασης-Έκθεσης στόχευε στη διεύρυνση του νου και στην καλλιέργεια της σκέψης. Αυτές ήταν οι προδιαγραφές του και ο εκπαιδευτικός στόχος του μαθήματος. Στην πράξη απέτυχε.
Η κριτική σκέψη δεν καλλιεργήθηκε γιατί ο τρόπος διδασκαλίας του μαθήματος ακολούθησε τον τρόπο διδασκαλίας των υπολοίπων.
Όλα τα επιχειρήματα και όλες οι ιδέες έτοιμα και καταγεγραμμένα. Οι μαθητές καλούνται να αναπαράγουν σημειώσεις και το βιβλίο ως μηχανές.
Με αυτόν τον τρόπο η σκέψη δεν αναπτύσσεται αλλά φυλακίζεται. Το παιδί, ο μελλοντικός πολίτης της χώρας έχει μετατραπεί σε έναν παθητικό δέκτη, ανίκανος να κρίνει από μόνος του.
Η σκέψη του έτσι μπορεί να χειραγωγηθεί ευκολότερα αφού αυτή έχει τυποποιηθεί. Αν ο νους δεν είναι ελεύθερος πώς θα είναι ο άνθρωπος;
Πώς θα ανοιχτούν οι ορίζοντες όταν κλείνονται στις 300 σελίδες του βιβλίου;
Όταν αντί η τροφή για σκέψη γίνεται τροφή για παπαγαλία;
Πώς θα καταστούν ικανοί οι έφηβοι ως μελλοντικοί πολίτες της χώρας αυτής να ηγηθούν προσπαθειών και να συμβάλλουν στην εξέλιξη της διάνοιας και του πολιτισμού;
Πόσο καταστροφική φαντάζει αυτή αναπαραγωγή ιδεών, αυτή η ανελευθερία της σκέψης;
Δεν ήμουν ποτέ φαν οποιουδήποτε κλισέ, ρομαντικού ή μη. Αλλά κυρίως ρομαντικού. Επίσης δεν είμαι θαυμάστρια των ρομαντικών ταινιών του σήμερα αλλά ούτε και αυτών που υπήρξαν ορόσημο του κινηματογράφου (βλέπε Καζαμπλάνκα, Όσα παίρνει ο άνεμος..). Είμαι όμως εθισμένη στο να παρατηρώ τα χρώματα, να οσφρίζομαι τα αρώματα και να καταγράφω τις ανθρώπινες φιγούρες και τις συμπεριφορές αυτών. Μόνο έτσι μπορώ να δικαιολογήσω την αγάπη μου για τη πόλη του έρωτα, του ρομαντισμού και φυσικά του… κλισέ!
Ατελείωτες βραδυνές βόλτες στους ολόφωτους δρόμους, ερωτικά φιλιά κάτω από το πύργο του Άιφελ, μακαρόνς από τα πιο φημισμένα παριζιάνικα ζαχαροπλαστεία, μπαγκέτα με γαλλικό τυρί από το κοντινότερο φούρνο στο ξενοδοχείο όπου μένεις, πανοραμικές φωτογραφίες στη Σακρ Κερ και κοντινά πλάνα στην αρχιτεκτονική της Παναγίας των Παρισίων, και φυσικά λουκέτα ερωτευμένων στη Γέφυρα των Τεχνών (αν και το συγκεκριμένο έθιμο αυτό απαγορεύτηκε το 2015 λόγω των βλαβών που προκάλεσε ο.. έρωτας των τουριστών στην ίδια τη γέφυρα). Το Παρίσι λοιπόν είναι όλα τα παραπάνω. Αλλά όχι μόνο. Για την ακρίβεια είναι πολλά περισσότερα και είναι ακριβώς αυτά που θα σε κάνουν να θες να το απισκεφτείς ξανά και ξανά χωρία να βαρεθείς ούτε για ένα λεπτό. Τα τελευταία πέντε χρόνια, επισκέπτομαι το Παρίσι μία φορά το χρόνο, κάθε χρόνο, και όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού, αρχίζω ήδη να μετράω αντίστροφα για την επόμενη φορά. Και αυτό δεν οφείλεται σε τίποτα από τα παραπάνω. Η σχεδόν σε τίποτα…
Λούβρο
Το πρώτο διαμέρισμα του Παρισιού περιλαμβάνει την περιοχή γύρω από το Λούβρο.
Στη περιοχή αυτή θα βρείτε ένα συνονθύλευμα ανθρώπων. Τουρίστες που είναι εκεί για να επισκεφθούν το μουσείο του Λούβρου, τουρίστες που είναι εκεί για να φωτογραφηθούν με τις πυραμίδες στο προάυλιο χώρο του μουσείου, αυτούς που θέλουν να κάνουν τα ψώνια τους στη Rue de Rivoli, Παριζιάνους που τρέχουν να προλάβουν το μετρό, και κατά πάσα πιθανότητα θα συναντήσετε τεράστια κίνηση στο κεντρικό δρόμο.
Η πρότασή μου: χρησιμοποιήστε το μετρό και κατεβείτε στη στάση Châtelet ώστε να έχετε την ευκαιρία να περπατήσετε όλη τη περιοχή του Λούβρου κατά μήκος. Μπορείτε να προμηθευτείτε έναν καφέ και να συνεχίστε στον τεράστιο δρόμο της Ριβολί για να χαζέψετε τα διάφορα πολυκαταστήματα που υπάρχουν παντού δεξιά και αριστερά του κεντρικού δρόμου. Τα καλά νέα είναι οτι τα περισσότερα από τα καστήματα αυτά είναι οικονομικά προσιτά και με ποικιλία που ίσως να μη βρούμε στα αντίστοιχα της Ελλάδας. Τα ακόμα πιο καλά νέα έιναι ότι στο τέλος του δρόμου θα βρείτε μπορστά σας το επιβλιτικό μουσείο του Λούβρου. Η αρχιτεκτονική του μουσείου είναι τόσο ιδιαίτερη που μου είναι αδύνατον ακόμα και να προσπαθήσω να τη περιγράψω με λόγια. Δεν είμαι φαν του μουσείου, αλλά πιστεύω ότι το μουσείο αυτό αξίζει το χρόνο σας. Η Μόνα Λίζα, η Νίκη της Σαμοθράκης και η Αφροδήτη της Μήλου είναι μερικά μόνο από τα εκθέματα που θα σας κόψουν την ανάσα. Τελειώνοντας με το μουσείο, περπατήστε μέχρι το νησάκι, Île de la Cité, για να δείτε μια από τις πιο εντυπωσιακές και ιστορικότερες γέφυρες της Ευρώπης, την Pont Neuf!
Ο Ναός
Το τρίτο είναι ένα από τα πιο ζωντανά διαμερίσματα του Παρισιού, και προσωπικά η τέλεια επιλογή για διαμονή. Πολύς κόσμος, κυρίως Παριζιάνοι, νέοι, φοιτητές, παρέες από χαρούμενους ανθρώπους. Δε θα βαρεθείτε ποτέ στο διαμέρισμα αυτό με τη πληθώρα επιλογών για φαϊ ,ποτό και πολλές βόλτες. Αν θέλετε την απόλυτη εμπειρία του πρωινού στο Παρίσι, επισκεφτείτε το «Les Bonnes Soeurs», κάντε υπομονή στη ουρά που κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρχει και απολαύστε τα αυγά της επιλογής σας παρέα με μια γενναία ποόστητα πατάτες τηγανιτές, πεντανόστιμη σαλάτα και φυσικά φρεσκοψημένο τσουρέκι και ζεστό ψωμάκι με μαρμελάδες και κρέμα σοκολάτας! Παραδισένιο!
Η Παναγία των Παρισίων
Τη πρώτη φορά που επισκέφθηκα το Παρίσι, ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα ότι η Παναγία των Παρισίων βρίσκεται στο ένα από τα δύο νησάκια του Σηκουάνα. Καλύτερα λοιπόν να αρχίσω από εκεί.
Το τέταρτο διαμέρισμα περιλαμβάνει εκτός των άλλων, τμήμα της νήσου Île de la Cité, στο οποίο βρίσκεται η Παναγία των Παρισίων, και ολόκληρο το μικρότερο νησάκι Île Saint Louis. Πέρα από τις πραγματικά επιβλιτικές γέφυρες που ενώνουν την πόλη με τα νησάκια, θα το ευχαριστηθείτε πολύ να περπατήσετε όλο το μήκος των νησιών καθώς η ατμόσφαιρα σας μεταφέρει σε μια μαγευτική πόλη στην οποία επικρατεί το καφέ και το κόκκινο. Στα νησάκια αυτά θα βρείτε διάφορα μαγαζιά τα οποία πουλάνε το ξακουστό παγωτό του Παρισιού το οποίο προτείνεται ακόμα και αν έχει παγωνιά!
ΙλίσιαΠεδία
Στο όγδοο διαμέρισμα του Παρισιού, τη προσοχή σας αξίζει η λεωφόρος των Ιλισίων Πεδίων. Από τη χαρακτηριστική μεγάλη κυκλική πλατεία για τα αυτοκίνητα, η οποία δεν έχει διαχωριστικές γραμμές, τη ρόδα που ανταγωνίζεται το London Eye, μέχρι την άλλη άκρη του δρόμου και την αψίδα του θριάμβου, είναι μία λεωφόρος – καμάρι του Παρισιού. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη λεωφόρο αυτή βρίσκονται και τα ακριβότερα καταστήματα της πόλης σε κάποια από τα οποία απαιτείται να βγάλετε εισητήριο για να σας επιτραπεί η είσοδος. Όσο παράλογο κι αν ακούγεται αυτό, η αίγλη που αποπνέει η περιοχή αυτή θα σας κόψει την ανάσα.
Πύργος του Άιφελ και Τροκαντερό
Παρίσι χώρις Πύργο του Άιφελ είναι μισό Παρίσι. Ο Πύργος του Άιφελ είναι από τα λίγα μνημεία τα οποία με εντυπωσίασαν περίσσοτερο όταν το είδα από κοντά παρά από όταν το έβελεπα στις φωτογραφίες. Εάν δε σκοπεύετε να αναβείτε μέχρι πάνω το Πύργο, θα σας πρότεινα να πάτε στο Τροκαντερό (στο 16ο διαμέρισμα) από όπου θα τον έχετε σε πρώτο πλάνο θέα μπροστά σας. Ειδική μνεία και στη καντίνα που υπάρχει σταθερά τα τελευταία χρόνια στη πλατεία του Τροκαντερό, πουλώντας γαλλικές κρέπες στις οποίες μπορείτε να επιλέξετε τα υλικά που προτιμάτε.
Μονμάρτη – Μουλέν Ρούζ
Αν το Παρίσι έπρεπε να χαρακτηριστεί από ένα και μόνο διαμέρισμά του, αυτό πιθανότατα θα ήταν το 18ο. Επισκεφτείτε τη Μονμάρτη για να απολαύσετε το δείπνο σας σε ένα από τα δεκάδες πολύ παραδοσιακά εστιατόρια της περιοχής, η οποία βρίσκεται σε ύψωμα οπότε φροντίστε τα παπούτσια που φοράτε να είναι άνετα, ιδιαίτερα εάν μετακινήστε με τα μέσα μεταφοράς. Κατεβαίνοντας θα δείτε τη Σακρ Κερ από την οποία θα απολαύσετε τη πανοραμική θέα του Παρισιού, και τέλος θα βρεθείτε στη περιοχή του Πιγγάλ, τη πιο… κόκκινη περιοχή του Παρισιού με τον βασιλιά της επιβλιτικό μπροστά σας, που δεν είναι άλλος από το Μουλέν Ρουζ, τα σόου του οποίου δεν ανανεώνονται πολύ συχνά, οπότε αξίζει το χρόνο σας ένα από τα παλαιότερα και διασημότερα καμπαρέ του Παρισιού!
Επίλογος
Το Παρίσι αποτελείται από συνολικά 20 διαμερίσματα και τα μέρη τα οποία μπορείτε να επισκεφτείτε και να σας εντυπωσιάσουν σαφώς και δεν είναι μόνο τα παραπάνω. Αυτό άλλωστε εξαρτάται και από τις προτιμήσεις του καθενός. Ωστόσω αν έχετε δει τις παραπάνω τοποθεσίες, έχετε πάρει σίγουρα μια ιδέα από το τι είναι το Παρίσι και μετά από αυτό μπορείτε και εσείς να επιλέξετε αν θα είστε από αυτούς που θα θέλουν να πηγαίνουν ξανά και ξανά στη μαγική αυτή πόλη, ή αν απλά θα βάλετε τη φωτογραφία που βγάλατε μπροστά από το Πύργο του Άιφελ σαν εικόνα στο προφίλ σας και αυτό θα είναι αρκετό για να αποτυπωθεί το άρωμά του στη μνήμη σας. Εμείς πάντως, πάντα θα έχουμε το Παρίσι.
Γράφει η Μαρία Μαρκιανού
(φωτογραφίες από την προσωπική της συλλογή)
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
Ο Ναός
Η Παναγία των Παρισίων
Ιλίσια Πεδία
Πύργος του Άιφελ και Τροκαντερό
Μονμάρτη – Μουλέν Ρούζ
