Το Πηγή Παιδείας διοργανώνει σεμινάριο με θέμα “Η Ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου μέχρι τα δυο πρώτα χρόνια”, με ομιλήτρια την ψυχολόγο- ψυχοθεραπεύτρια Αντιγόνη Συμεωνίδου.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 Οκτωβρίου στον πολυχώρο Οικόπολις, Πτολεμαίων 29, στη Θεσσαλονίκη. Το σεμινάριο αφορά τόσο γονείς όσο και εκπαιδευτικούς, νηπιαγωγούς και βρεφονηπιοκόμους, καθώς και φοιτητές που ασχολούνται με τον κλάδο.
Οι θέσεις για τη συμμετοχή στο σεμινάριο είναι περιορισμένες, γι’αυτό παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να κάνουν απαραίτητα προεγγραφή, συμπληρώνοντας την παρακάτω φόρμα επικοινωνίας. Το σεμινάριο παρέχεται δωρεάν. Σας περιμένουμε όλους εκεί!
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Η κυρία Συμεωνίδου με σπουδές στο Aberdeen της Σκωτίας, ειδικεύεται στην Υπαρξιακή Ψυχοθεραπευτική Προσέγγιση και πλέον ασχολείται και με την Προγεννητική Ψυχολογία, ενώ εκπαιδεύεται και ως Ψυχοδραματίστρια. Περισσότερες πληροφορίες για εκείνη και το έργο της μπορείτε να βρείτε στο ιστολόγιο που διατηρεί https://antigonisimeonidou.wordpress.com/ .
To Πηγή Παιδείας σας προσκαλεί στην δεύτερη εκδήλωση που πραγματοποιεί την Πέμπτη 16/3/2017 18:00-21:30 στον 10ο όροφο της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ με θέμα “Υπαίθρια Εκπαίδευση”. Θα μιλήσουν οι : Άρτεμις Πράπα, καθηγήτρια Φιλοσοφίας- Παιδαγωγικής με ειδίκευση στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, οι νηπιαγωγοί Βιβή Αλεξανδρίδου και Έλενα Ευδερίδου, ο Δρ. Βιολογίας/Οικολογίας Γιώργος Μπλιώνης και η Ευαγγελία Τζιάκα, καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας και υπεύθυνη του Πηγή Παιδείας.
Πόσο σημαντική άραγε είναι για το παιδί η επαφή με το περιβάλλον; Μπορεί το περιβάλλον να αποτελέσει σχολείο και αν ναι με ποιο τρόπο; Ένα ταξίδι στο κόσμο της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης από τα Εξοχικά Παιδαγωγεία του Κερσενστάινερ, το όραμα του Δελμούζου και το σήμερα. Μια συζήτηση που θα δώσει το έναυσμα στους συμμετέχοντες και μελλοντικούς παιδαγωγούς το ερέθισμα να διαφοροποιήσουν τον τρόπο διδασκαλίας τους και να διαφοροποιηθούν.
Για τη συμμετοχή στην εκδήλωση είναι απαραίτητη η προεγγραφή. Παρακαλούμε, εκτός από το ονοματεπώνυμό σας, αφήστε στα σχόλια το email και το τηλέφωνό σας.
΄΄ Το 1902 στην επαρχιακή πόλη της Καλαμάτας, ο Ευγένιος Πολυδούρης και η γυναίκα του Κυριακή Μαρκάτου αποκτούν ένα κοριτσάκι που του δίνουν το όνομα Μαρία.
Η Πολυδούρη είναι μια από τις σημαντικότερες γυναίκες ποιήτριες της Ελλάδας. Επηρεασμένη και αυτή όπως οι περισσότεροι σύγχρονοι της από τον ρομαντισμό και τους «καταραμένους» ποιητές της Γαλλίας, η Πολυδούρη γράφει με λυρισμό για το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής (decadance).
Ακολουθώντας τους αγαπημένους της Μπωντλαίρ, Βερλαίν, Μαιτερλίγκ, αλλά και τους Έλληνες Ζαν Μωρεά και ασφαλώς τον Καρυωτάκη, η Πολυδούρη ασχολείται με τα δυο κύρια θέματα, τον έρωτα και τον θάνατο, με έντονες τις συναισθηματικές μεταπτώσεις στην γραφή της.
Αν και αρκετοί εντοπίζουν τεχνικές αδυναμίες και στιχουργικές ευκολίες στο έργο της, τα ποιήματα της είναι γεμάτα συναίσθημα, συγκίνηση αλλά και σαρκασμό. Γεμάτα όπως ήταν και η ζωή της.Το 1918 προσλαμβάνεται μετα απο εξετάσεις στην Νομαρχία Μεσσηνίας , αλλά δυο χρόνια αργότερα, το 1920 χάνει -μέσα σε 40 μέρες- και τους δυο γονείς της, ένα γεγονός που την συνταράσσει αλλά και την απελευθερώνει την ίδια στιγμή.
Οι γονείς της δεν ήταν όμως οι άνθρωποι που την καταπίεζαν. Η μητέρα της ασχολείται με το γυναικείο κίνημα, μεταφέροντας στην κόρη της τις ιδέες και τα προτάγματα του, ενώ ο πατέρας της είναι ένας φιλελεύθερος γονιός, ειδικά με τα δεδομένα ενός άνδρα της εποχής εκείνης. Η κλειστή και συντηρητική κοινωνία της Καλαμάτας όμως δεν είναι ακόμη έτοιμη για μια «προχωρημένη» γυναίκα σαν την Πολυδούρη, που συγκινείται από την Οκτωβριανή Επανάσταση, εμπνέεται από τους φεμινιστικούς αγώνες, και είναι τελικά μια από τις λίγες γυναίκες που γράφουν στον Ελευθέριο Βενιζέλο επιστολή, ζητώντας του την καθιέρωση της ψήφου των γυναικών.
Το 1921 και αφού οι δυο γονείς της είναι ήδη νεκροί, παίρνει μετάθεση για την Νομαρχία της Αθήνας, άλλη μια εξέλιξη που θα επηρρεάσει καθοριστικά την ζωή της, καθώς εκεί θα γνωρίσει τον συνάδελφο της και έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της Ελλάδας του μεσοπολέμου, τον Κώστα Καρυωτάκη.
Ο έρωτας που αναπτύσσεται μεταξύ τους από τον Ιανουάριο του 1922 που πρωτοσυναντιόνται είναι σφοδρός και το πάθος της για εκείνον καθηλωτικό. Όπως συμβαίνει όμως με τις ζωές όλων των «καταραμένων» καλλιτεχνών, δεν θα έχει το αίσιο τέλος που όλοι ονειρεύονται. (ο όρος «καταραμένη» χρησιμοποιείται στο άρθρο σε μια πιο ελεύθερη ερμηνεία, μιας και η Πολυδούρη ήταν περισσότερο μια νεο-ρομαντική, λυρική ποιήτρια)
Το ίδιο καλοκαίρι, τον Αύγουστο του 1922, ο Καρυωτάκης μαθαίνει ότι πάσχει από σύφιλη, μια ανίατη και στιγματική για την εποχή ασθένεια, την οποία εμμέσως παραδέχεται με το ποίημα του «Ώχρα Σπειροχαίτη» (ο ιός που προκαλεί την σύφιλη).
Της ζητά να χωρίσουν λέγοντας της ότι δεν μπορεί να την παντρευτεί, σε αυτήν την κατάσταση υγείας. Εκείνη του απαντά ότι δεν μπορεί να σκεφτεί την ζωή της χωρίς εκείνον και του προτείνει να παντρευτούν χωρίς να κάνουν παιδιά. Ο περήφανος Καρυωτάκης αρνείται αυτόν τον απαξιωτικό για εκείνον «συμβιβασμό».Η Πολυδούρη καταρρέει. Πιστεύει ότι ο Καρυωτάκης είναι ανειλικρινής μαζί της για το θέμα της αρρώστιας και πιστεύει ότι η ιστορία αυτή είναι μια πρόφαση για να την ξεφορτωθεί. Δεν αντέχει όμως να τον χάσει από την ζωή της και έτσι συνεχίζει να διατηρεί φιλική σχέση μαζί του.
Το 1924 γνωρίζει τον Αριστοτέλη Γεωργίου, έναν νέο, όμορφο και πλούσιο δικηγόρο εκ Παρισίων με τον οποίο και αρραβωνιάζεται το 1925. Το έτος αυτό θα φέρει πολλες αλλαγές στην ζωή της. Απολύεται λόγω της ασυνέπειας της στην εργασία από την Νομαρχία Αθηνών, εγκαταλείπει την Νομική Σχόλη, στην οποία φοιτά από την εποχή που πρωτοέφτασε στην πρωτεύουσα και γράφεται στην Σχολή Θεάτρου του Εθνικού και μετέπειτα στην Δραματική Σχολή Κουναλάκη.Τίποτα όμως απ όλα αυτά δεν μπορούν να γιατρέψουν τον καημό που έχει στην καρδιά της για τον ανεκπλήρωτο έρωτα της με τον Καρυωτάκη.
Το 1926 διαλύει τον αρραβώνα της με τον Γεωργίου και φεύγει για το Παρίσι, όπου και παρακολουθεί μαθήματα υψηλής ραπτικής στην σχολή Εκόλ Πιζιέ.
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους μαθαίνει τα νέα για την αυτοκτονία του Καρυωτάκη. Το συγκλονιστικό αυτό γεγονός του χαμού του «αιώνιου» αγαπημένου της, αποτελεί άλλη μια ευκαιρία για «απελευθέρωση», όπως μόνο οι σπουδαίοι καλλιτέχνες μπορούν να «αξιοποιήσουν» τέτοια τραγικά γεγονότα.
Το 1928 κυκλοφορεί την πρώτη της ποιητική συλλογή, «Οι τρίλλιες που σβήνουν », ενώ το επόμενο έτος κυκλοφορεί και η δεύτερη δουλειά της, «Ηχώ στο Χάος».
Κι όμως, συγκλονισμένη από την απώλεια, καταπονημένη από την ασθένεια, η Πολυδούρη δεν είναι ποτέ ξανά η ίδια. Η Πολυδούρη αργοπεθαίνει. Ζητά από έναν φίλο της να την προμηθεύσει με ενέσιμη μορφίνη, η οποία και θα δώσει την χαριστική βολή. Τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου «σβήνει» στην κλινική. Θα κηδευτεί την ίδια μέρα στο Α Νεκροταφείο.
Η επιμελήτρια της έκδοσης των ποιημάτων της Χριστίνα Ντουνιά έιπε κάποτε σε μια συνέντευξη της: «Μας ενδιαφέρει η ζωή της Πολυδούρη; Ναι, γιατί η ζωή της τρέφει με τόσο συγκλονιστική ειλικρίνεια την ποίησή της, ώστε δεν είναι εύκολο να απομονώσουμε το έργο της, όσο και αν μπορεί κάλλιστα να σταθεί αυτόνομο και ανεξάρτητο».
Μαρία Χριστοδούλου
Πηγή iefimerida.gr
«Τη μαμά της μαμάς μου τη λένε Σοφία και είναι πολύ καλή. Είναι λίγο πιο ψηλή από μένα, τα μαλλιά της είναι κοντά και τα χεράκια της πολύ φουσκωτά (από τις πολλές δουλειές, όπως λέει). Μου φτιάχνει το αγαπημένο μου φαγητό μακαρόνια με κιμά και μαλώνει τη μαμά, όταν αυτή με κάνει να κλαίω.
Με τη γιαγιά μου περνάω πάντα πολύ ωραία. Λέμε τραγουδάκια, μου λέει ιστορίες από τότε που ήταν μικρή και είχαμε πόλεμο με τους Γερμανούς και γελάμε με τα καμώματα του παππούκα. Την αγαπάω πάρα πολύ και είναι η πιο γλυκιά γιαγιά από όλες!»
Αυτή ήταν η έκθεσή μου στη Β’ δημοτικού με θέμα «ένα αγαπημένο πρόσωπο» και θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί έκθεση κάθε μικρού παιδιού.
Και ποια μορφή της ελληνικής οικογένειας είναι, φυσικά, πιο χαρακτηριστική από αυτή των παππούδων; Και η σημερινή μέρα, 1 Οκτωβρίου, είναι ειδικά αφιερωμένη σε αυτούς τους ήρωες των παιδικών μας χρόνων που ανέθρεψαν όχι μόνο τους γονείς μας, αλλά και εμάς τα εγγόνια με τη μαγική συνταγή της τρυφερότητας και της στοργής.
Με απόφαση της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ το 1990 η 1η Οκτωβρίου ορίστηκε ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία», για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ανάμεσα στους στόχους του εορτασμού της ημέρας αυτής συγκαταλέγεται μεταξύ άλλων η αναγνώριση της συμβολής των ηλικιωμένων στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Γιατί μπορεί να μη διαθέτουν τις μυϊκές αντοχές των νέων ατόμων, αλλά φροντίζουν πάντα να μεταδώσουν τη γνώση, τις εμπειρίες τους για τη ζωή και την αγάπη τους στη νεότερη γενιά.
Σύμφωνα με μελέτες, ο μέσος χρόνος που διαθέτουν οι ηλικιωμένοι στη φροντίδα των συγγενών τους κυμαίνεται από 201 έως 318 λεπτά εν αντιθέσει με τους νέους που αφιερώνουν μόλις 50 λεπτά σε συγγενικά τους πρόσωπα, καθώς δε διαθέτουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο!
Ο ΟΗΕ, μάλιστα, φρόντισε να ορίσει πέντε βασικές αρχές για τους ηλικιωμένους, οι οποίες αποσκοπούν στο να δοθεί προτεραιότητα στην τρίτη ηλικία από όλες τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Αυτές είναι: η ανεξαρτησία, η δυνατότητα εκπλήρωσης προσωπικών στόχων, η ενεργός συμμετοχή την ηλικιωμένων στα κοινά, η φροντίδα και η αξιοπρέπεια.
Σε μια χώρα που χειμάζεται από την ανεργία, το μεταναστευτικό ζήτημα, την ελλιπή κρατική μέριμνα για ζητήματα υγείας και εκπαίδευσης έρχεται να προστεθεί και το πρόβλημα της περιθωριοποίησης της τρίτης ηλικίας, που οφείλουμε όλοι μας να παραδεχθούμε, ωστόσο, ότι αποτελεί το θεμέλιο λίθο της ελληνικής οικογένειας. Για τον λόγο αυτόν είναι ανεπίτρεπτο να μη δίνεται η αναγκαία προσοχή στην επίλυση των προβλημάτων τους, όπως στην περικοπή των συντάξεων.
Ακόμη και αν κάποιος θεωρεί ότι στην παρούσα φάση προτεραιότητα έχουν άλλα ζητήματα, καλό θα ήταν να κρατάμε πάντα στο μυαλό μας ότι αυτοί οι άνθρωποι συνιστούν το παρελθόν μας και δε θα πάψουν ποτέ να στηρίζουν την ελληνική οικογένεια.
Και αν υπάρχουν φορές που ο 80άρης πατέρας ή παππούς σου σε νευριάζει με το συντηρητικό τρόπο σκέψης του και τον έντονο παρεμβατισμό του σε κάθε σου κίνηση σκέψου ότι υπήρξε και αυτός νέος κάποτε. Ότι τα ροζιασμένα –σήμερα- χέρια του κράτησαν κάποτε μια σημαιούλα σε κάποια παρέλαση, λερώθηκαν με γλυκό ή έπαιξαν με τις λάσπες σε κάποια αλάνα χτίζοντας κάστρα. Γιατί αυτά τα χέρια ήταν παιδικά κάποτε. Αυτά τα καλόγνωμα μάτια που τώρα πια δε βλέπουν και πολύ καλά, έχουν δει πολλά στο παρελθόν. Πόλεμο, πείνα, εμφύλιο σπαραγμό, αλλά και χαρές, απλές αυθεντικές στιγμές που σήμερα ίσως και να σπανίζουν.
Σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα της μετάφρασης. Κάθε 30 Σεπτέμβρη τιμάται από την εκκλησία (καθολική και ορθόδοξη) ο πατέρας της μετάφρασης, Saint Jérôme,στα ελληνικά, Εὐσέβιος Σωφρόνιος Ἱερώνυμος ο οποίος γεννήθηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα και ήταν ο επίσημος μεταφραστής της Βίβλου στα λατινικά.
Περνώντας στο σήμερα συναντάμε έναν σύγχρονο μεταφραστή που τον διακρίνει μία ανεξάντλητη αγάπη για τη γλώσσα, τον Γιάννη Οικονόμου. Όχι κάποια συγκεκριμένη όμως, αφού όπως ο ίδιος λέει « η γλώσσα είναι οι άνθρωποι που τη μιλάνε ». Επικροτεί τη φράση του Νέλσον Μαντέλα πως «αν μιλάς σ’ έναν άνθρωπο σε μια γλώσσα που καταλαβαίνει, μιλάς στο μυαλό του. Αν του μιλάς στη δική του γλώσσα, μιλάς στην καρδιά του ».
Ποιος είναι όμως ο Γιάννης Οικονόμου και ποιο το έργο του;
Μιλάει 32 γλώσσες και είναι μεταφραστής στην υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Όπως επισημαίνει « μεταφράζω επαγγελματικά και επιστημονικά προς τα ελληνικά ώστε κάθε δικηγόρος, νοικοκυρά, ψαράς να χρησιμοποιεί την εκάστοτε νομοθεσία στη καθημερινότητα του ».
Η μετάφραση δεν ήταν όνειρο ζωής, μιας και η ζωή επέλεξε για εκείνον την ακαδημαϊκή μελέτη της γλώσσας. Σπούδασε γλωσσολόγος στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έπειτα συνέχισε στο εξωτερικό τις σπουδές του στην ιστορικοσυγκριτική γλωσσολογία. Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο του χορηγεί υποτροφία για σπουδές διερμηνείας. Παλεύει με τον εαυτό του, μη θέλοντας να αφήσει την αγάπη που είχε για την Γλωσσολογία και τελικά δέχεται την υποτροφία για να καταλήξει όπως λέει εδώ που βρίσκεται σήμερα. Δεν έπαψε ποτέ όμως να συνεχίζει την μελέτη της μεγάλης του αγάπης και να του λείπει ο χώρος του αμφιθεάτρου.
Οι γονείς του είναι αυτοί που συνέβαλαν στην αγάπη του για τις γλώσσες. Δεν είχαν ούτε την στοιχειώδη επαφή με τα αγγλικά αλλά κατάλαβαν πως η επιθυμία του παιδιού τους για την εκμάθηση ξένων γλωσσών μεταφράζονταν γι’αυτούς ως επιτακτική ανάγκη ανεύρεσης καθηγητών. Κάποιες φορές αρκούσε να μιλούν την γλώσσα, όπως συνέβη με την καθηγήτρια τουρκικών. Στην πορεία του Πολυτεχνείου ήξεραν οι γονείς του ότι θα βρουν Τούρκους πολιτικούς πρόσφυγες, εκεί λοιπόν, συνάντησαν και την τουρκοκύπρια μηχανικό στο επάγγελμα, Aisher, την μελλοντική του καθηγήτρια.
Η εκμάθηση ξεκίνησε από μικρή ηλικία. Έμαθε αγγλικά σε ηλικία 5 ετών, γερμανικά στα 7 και ιταλικά λίγο πριν κλείσει τα 10 και συνέχισαν και άλλες και άλλες…
Αυτό που τον οδήγησε προς αυτήν την κατεύθυνση είναι το ότι « είμαι κατά της έχθρας, μόνο φίλους ήθελα » και συνεχίζει «νιώθεις ότι χτίζεις μια γέφυρα και αλλάζει ποιοτικά το επίπεδο επικοινωνίας, γίνεται πιο ουσιαστικό». Είναι άνθρωπος του βάθους και του πλάτους και γι’αυτό δε θα μπορούσε να μείνει στην επιφάνεια της γλώσσας, στους κανόνες γραμματικής κτλπ . Χαρακτηριστικό το παράδειγμα που δίνει για το λόγο που έμαθε ρωσικά. Ήθελε να διαβάσει την Άννα Καρένινα στην γλώσσα της γενέτειρας του Ντοστογιέφσκι. «Είναι μεγάλη κατάκτηση, γίνεσαι λίγο Ρώσος, 814 σελίδες, το θυμάμαι ακόμα ». Επιδιώκει να μαθαίνει τις γλωσσικές παραλλαγές μιας γλώσσας, τη διάλεκτο, την λόγια και την νεανική αργκό. Η γλώσσα ,υποστηρίζει , μαθαίνεται μέσα από τον πολιτισμό. « Αν μιλάς πολωνικά και δεν ξέρεις το είδος μουσικής disco polo(αντίστοιχη των δικών μας ελληνικών λαϊκών τραγουδιών), αν δεν έχεις δοκιμάσει πιερόγκι (τα δικά μας ραβιόλια) είσαι στα μισά του δρόμου ». Ως άλλος Φιλέας Φογκ ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο ,μπορεί να πάει με ποδήλατο στο Λονδίνο ως το Τόκυο με πλοίο, στην Ινδία, στα Αραβικά κράτη στο Ισραήλ και σε άλλες τόσες χώρες μιλώντας τη ντόπια γλώσσα τους. Κάνει πραγματικές φιλίες απ΄ολο τον κόσμο και ο έπαινος του συνοψίζεται στο εξής : οι ιστορίες, τα λογοπαίγνια και τα αστεία που του διηγείται ο κάτοικος της κάθε χώρας, που δεν κάνει στον ξένο τουρίστα από φόβο μη δεν γίνει αντιληπτό το νόημα του μηνύματος που θέλει να περάσει.
Στην παρούσα φάση μαθαίνει Ιαπωνικά για το ταξίδι που θα κάνει τον Γενάρη.
Δεν είναι σύμφωνος με τις ταμπέλες που βάζουν σε κάθε γλώσσα, π.χ. τα αγγλικά η γλώσσα του εμπορίου, τα γαλλικά η γλώσσα του έρωτα, τα γερμανικά η γλώσσα των τεχνοκρατών και τα ιταλικά η γλώσσα της όπερας. Είναι κάθετος και δηλώνει πως αυτή η άποψη είναι αντιεπιστημονική και αστικό φληνάφημα. «Υπάρχει πάντα ένας Ισλανδός Σωκράτης, υπάρχει και η κινεζική όπερα. Εξαρτάται από τις εφαρμογές που ο κάτοχος της γλώσσας θέλει να δώσει». Και όσο για τις ελληνικές λέξεις χωρίς απόδοση, όπως φιλότιμο και κέφι απαντά πως και σε άλλες γλώσσες δεν υπάρχει κατευθείαν μετάφραση. «Αφήστε το φιλότιμο και το κέφι διότι κάθε λέξη είναι διαφορετικά φορτισμένη σε κάθε γλώσσα και αντικαθεφτρίζει την εμπειρία του λαού ». « π.χ 30 λέξεις έχουν οι Εσκιμώοι για το χιόνι , αντίστοιχα οι Ιρανοί για τα χαλιά, το ψωμί στα γαλλικά le pain και στα αγγλικά bread δεν είναι το ίδιο στην βιωματική εμπειρία μιας Ελληνίδας ».
Προς έκπληξη πολλών δεν ονειρεύεται στα ελληνικά αλλά ονειρεύεται σε εικόνες. Κατά την γνώμη του ο κόσμος χωρίς μετάφραση θα ήταν ελαττωματικός. Και εμείς θα προσθέταμε πως ο κόσμος της μετάφρασης θα ήταν λειψός χωρίς την παρουσία του.
Το θέατρο αποτελεί μια από τις ύψιστες μορφές τέχνης. Η γέννησή του τοποθετείται στην αρχαία Ελλάδα περίπου τον 6ο αι π.Χ. και είναι μια από τις κυριότερες ενδείξεις του δημοκρατικού πολιτεύματος. Και αυτό διότι μέσα από τη δραματική τέχνη προβάλλονται όλων των ειδών τα συναισθήματα, τα πάθη, οι ανθρώπινες συμπεριφορές, το άλογο και το παράλογο, οι πολιτικές- κοινωνικές διαστάσεις κάθε εποχής, η προσπάθεια του ανθρώπου για την αναζήτηση του νοήματος της ζωής, καθώς και η σχέση του με τις ηθικές αξίες και αρχές, το θάνατο, τον έρωτα, την εξουσία.
Θα ήταν, λοιπόν, πολύ σημαντικό να υπάρχει μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία και να αποτελεί ένα από τα υποχρεωτικά μαθήματα μέσα στο σχολείο, όπως η γυμναστική ή τα καλλιτεχνικά. Και αυτό διότι μπορεί και συμβάλλει άμεσα στη συνολική έκφραση και διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Καταρχήν, καλλιεργεί την ομαδικότητα και την ιδέα πως μόνος του ένας άνθρωπος δεν μπορεί να καταφέρει τα ίδια πράγματα, σε αντίθεση με τους πολλούς, δηλαδή την ομάδα. Άρα, τονίζει την συλλογικότητα και τη συντροφικότητα και όχι την ατομικότητα και την ανταγωνιστικότητα.Ακόμη, ασχολείται με την έκφραση και την εκδήλωση όλων των ανθρωπίνων συναισθημάτων: δηλαδή, τη χαρά, τον ενθουσιασμό, την αγάπη, την λύπη, το θυμό, την αλαζονεία, την πλεονεξία, την αλληλεγγύη, την αισιοδοξία, τον πόνο και την οδύνη, μα και την ελπίδα και την εγκαρτέρηση. Επομένως, όλα τα παιδιά θα μπορούν να δείχνουν, να φανερώνουν τα διάφορα συναισθήματά τους, να τα διαχειρίζονται, να τα αναγνωρίζουν και να τα κατανοούν μέσα από τη θεατρική αγωγή.
Από την άλλη πλευρά, οι χαρακτήρες των παιδιών, που είναι πιο κλειστοί και μοναχικοί θα βελτιωθούν, με στόχο το άνοιγμά τους, μα και την βελτίωση της κοινωνικότητας τους. Άρα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ακόμη μέσο κοινωνικοποίησης, όπως είναι και ένας από τους ρόλους του ίδιου του σχολείου. Η απόκτηση, λοιπόν, νέων φίλων και καινούριων παρεών αποτελεί ένα ακόμη θετικό της όλης ενασχόλησης.
Η ενασχόληση με το θέατρο προϋποθέτει την άμεση επαφή με την ανάγνωση θεατρικών έργων και την επαφή με πολλούς σημαντικούς και διάσημους θεατρικούς συγγραφείς, οι οποίοι συγκαταλέγονται μέσα στους κυριότερους ανθρώπους της διανόησης και του πνεύματος. Η γνωριμία των παιδιών με τέτοιου είδους ανθρώπους θα τους επηρεάσει και θα τους στρέψει προς την καλλιέργεια του πνεύματός τους, της κρίσης τους καθώς και την ολοκλήρωσης της προσωπικής τους άποψης. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως οι περισσότεροι από αυτούς τους καλλιτέχνες επηρέασαν και συνέβαλαν σε διάφορες αλλαγές και εξελίξεις της κοινωνίας.
Το θέατρο, ως μια από τις κύριες μορφές της δημοκρατίας, λόγω της ελευθερίας του λόγου, καθώς και της ελεύθερης έκφρασης συναισθημάτων και ιδεών, θα μπορούσε να αποκαλεστεί ένας τεράστιος χώρος ιδεών, τις οποίες μπορεί να γνωρίζει το εκάστοτε παιδί και να έρχεται σε επαφή. Άρα, συμβάλλει στην ολοκλήρωση της ατομικής του ελευθερίας, οπότε και μπορεί να καταστήσει το παιδί, μέσα από χρόνιες διαδρομές έναν ώριμο, ανώτερο και ελεύθερο άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοί, το θεωρούσαν τόσο σημαντικό, ώστε στην αρχαία Αθήνα παρακολουθούσαν όλοι συνολικά τις θεατρικές παραστάσεις: άνδρες και γυναίκες, παιδιά και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί, μέτοικοι και γνήσιοι Αθηναίοι πολίτες.
Η δραματική τέχνη είναι στοιχείο πολιτικής πράξης και τοποθέτησης και μπορεί να καλλιεργήσει ακόμη και την φαντασία των παιδιών, να τα κάνει να ανακαλύψουν καινούριες πτυχές των εαυτών τους, να τα οδηγήσει μέσα στον κόσμο της μαγείας της τέχνης. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, κάποτε να αποτελέσει μια από τις κύριες τους ενασχολήσεις μέσα στη σχολική διαδικασία.
Πριν από λίγα χρόνια το θέμα αυτό ήταν σπάνιο και προκαλούσε το ενδιαφέρον όλου του κοινωνικού ιστού που βρισκόταν γύρω από το θύτη και το θύμα. Σήμερα μοιάζει να είναι μάλλον συνηθισμένο και το τραγικό είναι ότι ο χαλαρός περίγυρος συντελεί ώστε τα κρούσματα να πληθαίνουν και εκείνο το πολύ γνωστό «αφού δεν χτυπάει τη πόρτα μας ας βγάλει κανένας άλλος τα κάστανα απ’ τη φωτιά», να κορυφώνονται.
Το σχολείο όταν και εάν το αντιληφθεί δεν είναι σε θέση να κάνει κάτι, εκτός αν υπάρχει εκεί γύρω κανένας φωτισμένος δάσκαλος. Η οικογένεια το μαθαίνει συνήθως τελευταία. Το θύμα αποθαρρυμένο και με συναισθήματα ντροπής, αδικίας και κάποιες φορές απόγνωσης, προσπαθεί να το διαχειριστεί μόνο του ή με την βοήθεια κάποιων «κολλητών», και ο θύτης ή οι θύτες (γιατί συχνά είναι ομάδες) ενισχυμένος από τα προηγούμενα, αυξάνει και την ποσότητα και την ποιότητα της «μαγκιάς» του.
Δυστυχώς ήταν αναμενόμενο. Ένα μετά το άλλο εμφανίζονται όλα εκείνα που κάποτε βλέπαμε στο κινηματογράφο και μακαρίζαμε τους εαυτούς μας γιατί ακόμα μπορούσαμε να κοιμόμαστε με τις πόρτες ξεκλείδωτες.
Πολλά θα μπορούσαν να είχαν γίνει, όμως δεν έγιναν και αφού δεν έγιναν, ας μαζέψουμε τις δυνάμεις μας και με αισιοδοξία και ελπίδα να στοχεύσουμε σε ένα καλύτερο αύριο και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Η επιμόρφωση είναι πάντοτε απαραίτητο στοιχείο για την εξέλιξη. Η επιμόρφωση των γονιών με συμμετοχή σε ομάδες θα δώσει μια επί πλέον γνώση στους γονείς για το πώς να διαχειρίζονται κάποια θέματα. Η επιμόρφωση των δασκάλων σε θέματα όπως η επίλυση συγκρούσεων και άλλα παρόμοια θα είναι σημαντική βοήθεια. Η επιμόρφωση των εφήβων σε ομάδες επικοινωνίας επίσης. Αυτά για τις επόμενες γενιές αν υιοθετηθούν.
Ως τότε και επειδή κρίνουμε πως δεν έχει νόημα να πούμε εδώ τι θα μπορούσε να κάνει η πολιτεία ή το σχολείο θα ασχοληθούμε με τι μπορεί να κάνει ο γονιός. Ας τονιστεί πως το να μαθαίνει κανείς να διαχειρίζεται το πόνο είναι ένα θεμελιώδες βήμα προς την ενηλικίωση. Άρα το ζητούμενο των γονιών χρειάζεται να είναι να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής με αποφασιστικότητα και όχι με παθητικότητα.
Το πρώτο μέλημα του κάθε γονιού χρειάζεται να είναι να χτίσει την αυτοπεποίθηση του παιδιού του, έτσι ώστε να αναγνωρίζει το ίδιο το παιδί πότε και πώς η προσωπικότητά του προσβάλλεται και να ξέρει τι πρέπει να κάνει σε κάθε περίπτωση. Μια υγιής προσωπικότητα δεν εκφοβίζεται από κάποιους νταήδες, ούτε αποφεύγει να αποταθεί εκεί που χρειάζεται για να προστατευτεί ή ακόμη και για να φροντίσει να αποδοθούν οι συνέπειες. Η αυτοπεποίθηση είναι συνέπεια της αυτοεκτίμησης. Μέλημα λοιπόν του γονιού ας είναι να προσπαθεί να βοηθά το παιδί του να έχει μια καλή εικόνα για τον εαυτό του να αναπτύσσει με άλλα λόγια την εκτίμηση προς τον εαυτό του. Τούτο επιτυγχάνεται με την ενθάρρυνση, με τον εστιασμό στα θετικά, με την αποφυγή της σύγκρουσης, με την αναζήτηση της χαράς σε κοινές δραστηριότητες, με τον εστιασμό στο «είμαι» και όχι στο «έχω».
Τώρα αν όλα αυτά δεν έχουν γίνει, ή έχουν γίνει ελλιπώς και επειδή το φαινόμενο της βίας πληθαίνει, χρειάζεται ο γονιός να είναι ανοιχτός και άγρυπνος να εντοπίσει αλλαγές στις συμπεριφορές του παιδιού του. Ξαφνικές μικρο-αδιαθεσίες που το κρατούν μακριά από το σχολείο, μη συνηθισμένη εσωστρέφεια, απομόνωση, θυμός, περιορισμένη ανοχή, και άλλα, είναι συμπτώματα που χρειάζεται να του κινήσουν το ενδιαφέρον για περαιτέρω διερεύνηση. Μια επίσκεψη στο Σχολείο, μια συζήτηση με τον δάσκαλο ή τον καθηγητή ή ακόμη και με τον φίλο του παιδιού μπορούν να είναι ιδιαίτερα βοηθητικές.
Σε περίπτωση που εντοπισθεί η αιτία, η αντιμετώπιση χρειάζεται να είναι με σεβασμό και κατανόηση, με αποδοχή και συμπόνια. Η καταρρακωμένη προσωπικότητα ενός παιδιού που έχει υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση δεν αντέχει κριτικές και επιβολές ούτε υπερβολικές αντιδράσεις που κάνουν το θέμα να φαίνεται ακόμη πιο τραγικό από ότι είναι.
Σε περίπτωση τώρα που το παιδί κοινωνήσει στο γονιό του το θέμα, ο γονιός χρειάζεται να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει. Χρειάζεται με τη σοφία του ενήλικα να εντάξει και το παιδί του μέσα στη διαδικασία της αποκατάστασης, ρωτώντας το τι θα ήθελε εκείνο να κάνουν και ακόμη αν θέλει να το κάνουν μαζί ή μόνο του και να σεβαστεί τις αποφάσεις του παιδιού του. Υπάρχουν παιδιά που απλώς θέλουν να βρουν τρόπους να προστατευτούν, υπάρχουν άλλα που επιθυμούν την τιμωρία των θυτών τους, υπάρχουν και εκείνα που μπορούν να αρκεστούν μόνο και μόνο στο μοίρασμα του προβλήματός τους και απλά να νοιώσουν τη κατανόηση και τη ανοιχτή πόρτα για επαφή και επικοινωνία.
Ας έχουμε στο νου μας ότι είναι βέβαιο ότι και τα δύο μέρη χρειάζονται βοήθεια. Όσο και αν ο θύτης είναι εκείνος που μαζεύει όλα τα αρνητικά σχόλια επάνω του, χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι και αυτός χρειάζεται βοήθεια. Συνήθως ένας λόγος που κάνει ένα παιδί να γίνεται επιθετικό είναι γιατί και το ίδιο υποφέρει. Τα παιδιά που εμπλέκονται με συμμορίες συνήθως το επιλέγουν γιατί έχουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Αν αυτό το συναίσθημα το είχαν εισπράξει από την οικογένειά τους το πιθανότερο θα ήταν να μην το αναζητούσαν κάπου αλλού. Αναμφισβήτητα δεν είναι το ευκολότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε, όμως ας γνωρίζουμε ότι και αυτά τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην αποδοχή και στη κατανόηση γιατί προφανώς τις έχουν στερηθεί. Αν λοιπόν τυχαίνει να είμαστε γονείς ενός τέτοιου παιδιού, ίσως θα χρειαστεί να ζητήσουμε τη βοήθεια ενός ειδικού. Χωρίς καμία διάθεση κατηγοριοποίησης των ανθρώπων συνήθως αυτοί που πραγματικά χρειάζονται βοήθεια δεν την αναζητούν και τούτο γιατί δεν γνωρίζουν ότι τη χρειάζονται.
Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι υπάρχει ακόμη πολύ βία μέσα στα σπίτια. Η λεκτική βία παραμονεύει σε κάθε γωνιά της επικοινωνίας μας. Η σωματική κακοποίηση δυστυχώς έχει μεγάλα σκορ στις στατιστικές και όσο για τη σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα θέμα που παραμένει μυστικό, μεταφέροντας το μίασμα μέσα στο σύστημα της οικογένειας για πολλές γενιές. Πώς λοιπόν επιθυμούμε παιδιά χωρίς βία; Ας στρέψουμε το φακό μέσα μας και γύρω μας για να δούμε πόσο εμείς συμμετέχουμε στη διαιώνιση της βίας. Ο θυμωμένος πατέρας που οδηγώντας βρίζει τους πάντες είναι ικανό παράδειγμα για τον δήθεν αδιάφορο για το συμβάν γιο που κάθεται στο πίσω κάθισμα.
Υποθέτοντας ακόμη και με την πιο αισιόδοξη πλευρά του θέματος ότι δεν υπάρχει βία αυτή καθ’ εαυτή ανάμεσα στα μέλη μια οικογένειας, αρκεί κανείς να έχει τη τηλεόρασή του ανοιχτή (που δυστυχώς είναι σε πολλά σπίτια αδιάκοπα) για να έχει τη βία μέσα στο σαλόνι του συνεχώς και δεν εννοούμε μόνο τις ταινίες. Η βία παραμονεύει σε κάθε τι που εισβάλει στο σπίτι μας από την τηλεόραση. Από τις ειδήσεις, τα talk shows, μέχρι τα cartoons, ακόμη και απλές διαφημίσεις έχουν συχνότατα σκηνές βίας.
Ας είμαστε ακόμη προσεκτικοί με το τι επιλέγουν για παιχνίδι τα παιδιά μας. Από πολύ νεαρές ηλικίες τα παιδιά εθίζονται στον ανταγωνισμό και στην επίθεση μέσα από το παιχνίδι. Τα απλά ηλεκτρονικά παιχνιδάκια που αγοράζουμε στο 5χρονο, γίνονται πλατφόρμες ιδιαίτερης στρατηγικής επιθετικότητας στον υπολογιστή για τον έφηβο. Ας είμαστε γνώστες του τι παίζουν τα παιδιά μας, δοκιμάζοντας να παίξουμε μαζί τους. Και ας τα παροτρύνουμε σε κάτι συνεργατικό και όχι ανταγωνιστικό ακόμη και με τον κίνδυνο να μην ανήκουν στους ομοίους τους. Αυτό δεν γίνεται με την απαγόρευση, γίνεται με την έμπνευση μέσα από συνεργατικές διαδικασίες. Ο γονεϊκός ρόλος δεν είναι part time είναι απολύτως full time και προηγείται παντός άλλου. Είναι καλύτερα να μείνουμε αμαγείρευτοι, ασιδέρωτοι και ίσως σε μια μικρή αταξία, αλλά να είμαστε ουσιαστικά κοντά στο παιδί μας με επίγνωση των αποστάσεων που επιβάλουν οι διαφορετικές προτεραιότητες, ώστε να χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού. Αποδοχή, ενθάρρυνση και αγάπη χωρίς όρους και όρια είναι το ζητούμενο. Ακόμη ο συνδυασμός της σταθερότητας με την ευγένεια θα μας οδηγήσουν σε μονοπάτια εφαρμογής δημοκρατικών διαδικασιών μέσα στα σπίτια μας, έτσι ώστε να μεγαλώσουμε υγιής και ελεύθερους ανθρώπους που δεν φοβούνται να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής υιοθετώντας τη μη βία. Ο Γκάντι που είναι ο εμπνευστής της, εισήγαγε τη μη βία, σαν μονοπάτι για τους θαρραλέους και όχι το αντίθετο. Ας τολμήσουμε να είμαστε οι συνεχιστές του.
Οκτώβριος 2014. Η δεκαεπτάχρονη τότε Μαλάλα Γιουσαφζάι τιμάται με το Νόμπελ Ειρήνης «για τον αγώνα της ενάντια στην καταστολή των παιδιών και των νέων ανθρώπων και για το δικαίωμα όλων των παιδιών στην εκπαίδευση». Η ιστορία της γίνεται γνωστή παγκοσμίως και στο πρόσωπό της αναγνωρίζεται μια σύγχρονη μικρή ηρωίδα, ένα κορίτσι που πασχίζει να διασφαλίσει το δικαίωμα κάθε παιδιού στην παιδεία.
Ο αγώνας της Μαλάλα συγκίνησε και απέδειξε στην παγκόσμια κοινότητα ότι τελικά εθελοτυφλεί στο ζήτημα της παρεχόμενης παιδείας σε όλα τα παιδιά της υφηλίου. Τί και αν κινητοποιήθηκαν αρμόδιοι φορείς στηρίζοντας τον αγώνα της νεαρής Πακιστανής; Δύο χρόνια αργότερα, ακόμη και στην Ευρώπη του 2016 που χρίζεται «προοδευτική και ανεκτική στο διαφορετικό» ένας τεράστιος αριθμός παιδιών δεν πηγαίνει σχολείο.
Σε μια Ευρώπη που καταδικάζει όποια μορφή ρατσιστικής συμπεριφοράς, που επιθυμεί να εξαλείψει ξενοφοβικές τάσεις δεν είναι δυνατό να υπάρχουν παιδιά που λόγω καταγωγής ή θρησκευτικών πεποιθήσεων αποκλείονται από το χώρο της εκπαίδευσης. Η παιδεία συνιστά αναντίρρητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Είτε αυτός δεν έχει πόδια, είτε φοράει μαντήλα, είτε έχει απλώς διαφορετικό χρώμα δέρματος από τους συμμαθητές του δεν πρέπει να στερείται τη θέση μέσα στην τάξη που δικαιωματικά του ανήκει.
Και αν πραγματικά θέλουμε να αποκαλούμαστε καλλιεργημένοι Άνθρωποι (με το άλφα κεφαλαίο), τότε οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως κανείς δεν μπορεί να αποκλείεται από την εκπαίδευση. Διαπλάθοντας πεπαιδευμένα άτομα που έχουν λάβει αξίες και γνώσεις που μόνο το σχολείο παρέχει μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά ως κοινωνία. Η παιδεία αποτελεί το πρώτο και ουσιωδέστερο εφόδιο για να εξαλειφθούν οι πόλεμοι, η φτώχεια, το μίσος που ενισχύουν την ηθική σήψη της εποχής μας.
Είναι αναγκαίο να αντιληφθούμε εγκαίρως ότι αποκλείοντας παιδιά από το σχολείο, στερώντας τους τη μόρφωση, μόνο να βλάψουμε μπορούμε την κοινωνία. Γιατί χωρίς πνευματικά εφόδια, διευρυμένους ορίζοντες, ερεθίσματα και εμπειρίες, ο άνθρωπος σαφώς και είναι πιο πιθανό να εξαχρειωθεί και να στραφεί εναντίον συνανθρώπων του.
Δεν έχει καμία απολύτως σημασία, αν στο ίδιο θρανίο κάθονται ο Κωστάκης και ο Γιάννης ή ο Κωστάκης και ο Χασάν. Στο σχολικό περιβάλλον θα μάθουν τα ίδια γράμματα, στο διάλειμμα θα παίξουν μαζί και όταν αργότερα υπάρξει ανάγκη ο ένας θα στέκεται στο πλευρό του άλλου, επειδή το σχολείο κατόρθωσε και καλλιέργησε την ενσυναίσθηση του καθενός και τον μεταξύ τους σεβασμό.
Όλοι λέμε πως τα παιδιά πρέπει από μικρή ηλικία να μάθουν τι σημαίνει δημοκρατία, να μάθουν να συμβιώνουν αρμονικά αρχικά σε μικρο-κοινωνικό επίπεδο και γενικότερα, να μην ξεφυτρώνουν “από το πουθενά” ή από το “γυάλινο μικρόκοσμό τους” στην κοινωνία κατά την ενηλικίωσή τους. Ως εκεί όλοι είμαστε σύμφωνοι. Πόσοι όμως από εμάς προτρέπουμε τα παιδιά μας να συμμετάσχουν ενεργά στη μαθητική κοινότητα του σχολείου τους; Πόσοι καθηγητές παίρνουν στα σοβαρά το ρόλο του 5μελούς ή 15μελούς συμβουλίου του σχολείου; Και πόσα παιδιά θέλουν να προεδρεύσουν για το φαίνεσθαι ή για να χάσουν κάποιες διδακτικές ώρες μέσα στη χρονιά;
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι είναι μια μαθητική κοινότητα και ποιος ο ρόλος της;
Σύμφωνα με την κατατοπιστικότατη παρουσίαση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων, μαθητική κοινότητα αποτελεί “το σύνολο των μαθητών μιας τάξης” αλλά και “το σύνολο των μαθητών ενός τμήματος“. Επομένως μαθητικές κοινότητες υπάρχουν σε όλα τα σχολεία και αποτελούν τη μικρο-κοινωνία όπου ζουν και αλληλεπιδρούν οι μαθητές. Οι παραπάνω μαθητικές κοινότητες, όμως, για να λειτουργήσουν χρειάζονται συντονισμό και κανόνες και το αντίστοιχο όργανο που ασχολείται με αυτά δεν είναι άλλο από το 5μελές συμβούλιο της τάξης και το 15μελές του σχολείου.
Στο σημείο αυτό θα ήταν χρήσιμη μια επισκόπηση του τρόπου ανάδειξης των προαναφερθέντων συμβουλίων, καθώς και του ρόλου τους. Τα συμβούλια εκλέγονται από τους μαθητές της τάξης και του σχολείου αντίστοιχα, χωρίς καμία εξαίρεση και δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι μαθητές ανεξαιρέτως. Σχετικά με το ρόλο τους, τα συμβούλια είναι υπεύθυνα για ενδοσχολικά θέματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Θέματα που συζητιούνται σε συνελεύσεις ανά τακτά και προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα, καθώς και σε άτακτες συνελεύσεις. Ασφαλώς τα μέλη των συμβουλίων εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις και οφείλουν να τις τηρούν .
Καθίσταται σαφές πια πως οι μαθητικές κοινότητες είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας που αντικατοπτρίζει τα καλώς και τα κακώς κείμενα μέσα στη μακρο- εκδοχή της τελευταίας. Με άλλα λόγια, όπως οι πολιτικοί μπορεί να εκλέγονται με στόχο το ίδιον όφελος, το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τις μαθητικές κοινότητες και τις αρχαιρεσίες τους. Όπως τα οικονομικά του κράτους μπορούν να “μαγειρεύονται”, με παρόμοιο τρόπο οι συνδρομές των μαθητών μπορεί να γίνουν αντί για πενθήμερη εκδρομή τα καινούρια αθλητικά παπούτσια του ταμία λόγω χάρη. Γιατί; Γιατί, πρώτον, τα παιδιά δρουν δια του παραδείγματος και δεύτερον, γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται οι ενήλικες του μέλλοντος, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Πώς θα ήταν όμως τα πράγματα αν οι μαθητικές κοινότητες είχαν πραγματικά καθοριστικό ρόλο στη σχολική ζωή των παιδιών; Πώς θα ήταν αν οι γονείς ενθάρρυναν τα παιδιά τους να συμμετάσχουν στα “κοινά” του σχολείου τους, χωρίς το φόβο της απόρριψης (ίσον μη εκλογής), αν τα ενθάρρυναν να εκφράζουν τη γνώμη τους στις συνελεύσεις, με γνώμονα όμως πάντα το κοινό καλό; Πώς θα ήταν αλήθεια το σχολείο αν οι υπεύθυνοι καθηγητές-σύμβουλοι έδιναν μεγαλύτερο βάρος στα “θέλω” των μαθητών και τους έδειχναν το δρόμο για μια ομαλή συμβίωση με αλληλοεκτίμηση, κοινούς στόχους, δημοκρατικά λαμβανόμενες αποφάσεις και σεβασμό στην ελευθερία ο ένας του άλλου;
Ο κανονισμός για τις μαθητικές κοινότητες στη βάση του, όπως αυτός διαμορφώνεται στην Ελλάδα, είναι πραγματικά αξιόλογος. Φαίνεται πως υπάρχει πρόθεση να διδαχθούν οι μαθητές τις δημοκρατικές διαδικασίες, να ξεπερνιούνται οι διακρίσεις, να υπάρχει ισότητα μεταξύ των μελών της κοινότητας, εφόδια απαραίτητα για το μέλλον των παιδιών, που αν τα αποκτήσουν ίσως οι μελλοντικές γενιές πραγματικά να δουν καλύτερες μέρες.
Συμπερασματικά, προτρέποντας να δοθεί “ο λόγος στις μαθητικές κοινότητες“, δεν αναφερόμαστε απαραίτητα σε σχολεία τύπου Summerhill. Αυτά για να λειτουργήσουν ενδεχομένως χρειάζονται διαφορετικές δομές, πρακτικές, μεταχείριση και νοοτροπία. Όμως με μια πιο ουσιαστική δουλειά που θα γίνεται εκ μέρους των κοινοτήτων, όπου θα αναλαμβάνονται περισσότερα καθήκοντα, θα τους δίνεται περισσότερος λόγος και βέβαια μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη υποστήριξη από τους εκπαιδευτικούς, καθώς και ενθάρρυνση από τους γονείς. Αρκεί να αναφέρουμε το παράδειγμα του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου προσφέρεται εκπαίδευση στους καθηγητές-συνδέσμους (Link Teachers) που συντονίζουν τις λειτουργίες των εκάστοτε μαθητικών κοινοτήτων, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αποδοτικοί στο έργο τους.
Τόπος λοιπόν στα νιάτα στα σχολεία, λόγος στους μαθητές και στους εκπροσώπους τους, ενθάρρυνση από τους γονείς και ενδιαφέρον και στήριξη από πλευράς των εκπαιδευτικών. Αυτά είναι τα βασικά συστατικά ενός ίσως πιο χαρούμενου σχολείου, μιας πιο αρμονικής σχολικής ζωής, αλλά και, γιατί όχι, ενός καλύτερου, δημοκρατικότερου και φωτεινότερου μέλλοντος.
Τοποδόσφαιρόείναι το πιο δημοφιλές άθλημα στο κόσμο αυτή τη στιγμή και δικαίως αποκαλείται από πολλούς“ο βασιλιάς των σπορ”. Εκατομμύρια ξοδεύονται από συλλόγους ανά τον κόσμο για να προσελκύσουν ποιοτικούς παίχτες, ικανούς προπονητές , σπουδαίες διαφημίσεις αλλά κι οτιδήποτε μπορεί να ανεβάσει το επίπεδο του συλλόγου. Τα πρωταθλήματα , οι τίτλοι και οι διακρίσεις κρίνονται στη λεπτομέρεια για το λόγο αυτό οι σύλλογοι καταφεύγουν σε στατιστικές υπηρεσίες προκειμένου να εντοπίσουν τη παραμικρή λεπτομέρεια με σκοπό να βελτιωθεί και να χρησιμοποιηθεί προς όφελος της ομάδας ειδικότερα και της επιστήμης και του αθλητισμού γενικότερα.
Συχνά-πυκνά καθώς παρακολουθεί κανείς ένα ποδοσφαιρικό αγώνα εμφανίζονται στην οθόνη τους καρτέλες με χρήσιμα στατιστικά στοιχείατου αγώνα, των ομάδων, των παιχτών αλλά και των διαιτητών. Έτσι,ενδεικτικά βλέπουμε στοιχεία όπως τελικές φάσεις, σουτ στο τέρμα, offside, τέρματα που επιτεύχθηκαν,τα σημεία που στέλνει τη μπάλα κάθε φορά που ένας παίχτης εκτελεί ένα πέναλτι, πόσες κάρτες βγάζει κατά μέσο όρο ο εκάστοτε διαιτητής σε κάθε αγώνα, χιλιόμετρα που έτρεξε ο κάθε παίχτης αλλά και η ομάδα συνολικά.
Αναρωτηθήκατε ποτέ όμως πως γίνεται αυτό;Πως δηλαδή εύκολα και γρήγορα γεμίζει η οθόνη μας με τόσες πληροφορίες ; Εγώ προσωπικά πολλές φορές. Η απάντηση στην εύλογη αυτή ερώτηση ακούει στο όνομα διάφορων εταιριών συλλογής και ανάλυσης δεδομένων με πιο διαδεδομένη τη βρετανική εταιρίαOpta Sports, η οποία ανήκει στον όμιλο Perform Group που εδρεύει στο Λονδίνο με αντικείμενο ανάλυσης αγώνων από 40 διαφορετικές χώρες και με πρωταθλήματα όπως αυτά της Premier League και της Championship στην Αγγλία, της Bundesligua και της Bundesligua 2 στη Γερμανία, τη Seria A στην Ιταλία και το αναβαθμισμένο τα τελευταία χρόνια MLS, το αμερικάνικο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.
Η Opta είναι η κορυφαία εταιρία ανάλυσης αθλητικών δεδομένων στον κόσμο. Η ανάλυση δεν σταματά μόνο σε ποδοσφαιρικούς αγώνες αλλά επεκτείνεται και σε αγώνες rugby, cricket, motorsport, golf, σε πλατφόρμες στοιχημάτων, σε τηλεοπτικά δίκτυα αλλά και εταιρείες στοιχημάτων όπως Skybet και Betfair. Και όλα αυτά με τι άλλο; Μα με την χρήση της τεχνολογίας φυσικά.
Σε κάθε αγώνα που πραγματοποιείται η Opta διαθέτει έναν ελάχιστο αριθμό ατόμων που εργάζονται και ταυτόχρονα παράγουν τόσο μεγάλο όγκο αποτελεσμάτων, καθώς όλα τα στοιχεία έρχονται από τα διάφορα gadgets και τα λοιπά τεχνολογικά μέσα που χρησιμοποιεί. Έτσι, υπάρχει ένα άτομο για κάθε ομάδα κι ένα τρίτο για να επεμβαίνει όταν κάποιος από τους άλλους δύο θα έχει παραλείψει κάτι. Ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό χωρίζει το γήπεδο σε συντεταγμένες (μήκος, πλάτος, ύψος) και βάσει αυτών πληροφορούμαστε για το πόσα μέτρα έτρεξε ένας ποδοσφαιριστής σε μία αντεπίθεση, σε μία ταχύτητα, προς ποια κατεύθυνση, την απόσταση ενός λακτίσματος από το τέρμα κλπ. Οι άνθρωποι της Opta μέσω touch screens προωθούν τα στοιχεία του αγώνα με την παραμικρή λεπτομέρεια από το πιο απλό στο πιο σύνθετο και στη συνέχεια τα απολαμβάνει ο τηλεθεατής στην οθόνη του. Ο αριθμός των καμερών και των μέσων που χρησιμοποιούνται ποικίλει από διοργάνωση σε διοργάνωση.
Συνολικά περίπου 35.000 ποδοσφαιρικοί αγώνες αναλύονται κάθε χρόνο, με πάνω από 1.800 κινήσεις να καταγράφονται σε κάθε παιχνίδι και συνολικά έως 1.500.000 αρχεία να χειρίζονται οι άνθρωποι της εταιρίας σε κάθε αγωνιστική.
Εν κατακλείδι, η στατιστική ανάλυση σε συνδυασμό με την τεχνολογία έχουν εισβάλει για τα καλά στη καθημερινότητα μας.Εταιρίες , σύλλογοι αλλά και απλοί θεατές ασχολούνται καθημερινά με στατιστικά στοιχεία συγκρίνοντας πρόσωπα και καταστάσεις με σκοπό την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων.
Και το μέλλον της τεχνολογίας στον τομέα των σπορ μας επιφυλάσει ακόμη μεγαλύτερες εκπλήξεις.
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
To Πηγή Παιδείας σας προσκαλεί στην δεύτερη εκδήλωση που πραγματοποιεί την Πέμπτη 16/3/2017 18:00-21:30 στον 10ο όροφο της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ με θέμα “Υπαίθρια Εκπαίδευση”. Θα μιλήσουν οι : Άρτεμις Πράπα, καθηγήτρια Φιλοσοφίας- Παιδαγωγικής με ειδίκευση στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, οι νηπιαγωγοί Βιβή Αλεξανδρίδου και Έλενα Ευδερίδου, ο Δρ. Βιολογίας/Οικολογίας Γιώργος Μπλιώνης και η Ευαγγελία Τζιάκα, καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας και υπεύθυνη του Πηγή Παιδείας.
![image[2]](https://pigipaideias.files.wordpress.com/2016/08/image2.png)
