Για την φετινή Ευρωπαική Ημέρα Γλωσσών, που εορτάζεται σήμερα Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου, το σύνθημα είναι «Πολλές γλώσσες- Μια γιορτή». Πλέον αποτελεί κοινή πεποίθηση για όλους τους εμπλεκόμενους με την γλώσσα πως αστεία πειράματα τύπου «Εσπεράντο» αποτελούν μια ευχάριστη ανάμνηση. Αντίθετα, η πολυγλωσσία αποτελεί το όπλο γνώσης του μέλλοντος.
Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και να μην φανεί πως πετάμε στα σύννεφα, και πως λέμε πράγματα ουτοπικά ή έωλα, η Ε.Ε., είτε την πεις Ενωμένη Ευρώπη, είτε Ευρωπαική Ένωση, πλέον αρχίζει και βγάζει ραφές και ξέφτια, αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Άλλωστε και επί Ε.Ο.Κ. οι γλώσσες ήταν πάντα σε πρώτο πλάνο, ανεξαρτήτως πολιτικών γεγονότων.
Όταν από τις 189 γλώσσες του κόσμου, περίπου το 25 τοις εκατό δηλώνουν δύο ή περισσότερες επίσημες γλώσσες, το πράγμα φωνάζει από μόνο του: Το να μείνουμε προσκολλημένοι σε μία γλώσσα ίσως να μην αποτελεί την καλύτερη συνετή επιλογή. Το πρόβλημα κατά την γνω΄μη μου, δεν είναι μόνο ελληνικό: Αντίθετα, ίσως και λόγω της έντονης ξενομανίας και ξενολαγνείας που μας διακρίνει ανέκαθεν, εμείς είμαστε περισσότερο ανεκτοί και ανοιχτοί στις γλώσσες, απ’ ότι οι άλλοι Ευρωπαικοί Λαοί.
Τα κουσούρια μας στην εκμάθηση των γλωσσών είναι δεδομένα, όπως και τα ακραία παραδείγματα που βλέπουμε καθημερινά. Από την μία έχουμε πρώην πρωθυπουργούς να μιλάνε καλύτερα μια ξένη γλώσσα από την μητρική τους. Επίτηδες χρησιμοποιείται ο πληθυντικός, μην πάει μόνο το μυαλό σας σε αυτόν που έλεγε πως λεφτά υπάρχουν. Ήταν και άλλος… Από την άλλη μεριά, βλέπουμε και τωρινούς πρωθυπουργούς που καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια είναι η αλήθεια, να επικοινωνήσουν σε μια ξένη γλώσσα. Τα αποτελέσματα είναι ορατά, και κρίνονται από όλους.
Το να πει κανείς πως οι γλώσσες βρίσκονται σε κρίση, εξαρτάται από το πως βλέπει την γενικότερη κατάσταση. Δεν είναι δυνατον οι κοινωνίες να βρίσκονται σε κρίση, και οι γλώσσες να ευημερούν. Είναι αλληλένδετα τα δύο. Αυτό που θα πρέπει να γίνει όμως κατανοητό και αποδεκτό, είναι πως οι γλώσσες υπάρχουν για να φέρνουν κοντά τους ανθρώπους. Όσο εύκολα μπαίνουν οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κοινωνιών, η εκμάθηση μιας γλώσσας είναι το μόνο όπλο για να ξεκλειδώσει τις κοινωνίες και να τις φέρει πιο κοντά. Ανεξαρτήτως ευρωπαικής ημέρας γλωσσών, ανεξαρτήτως εορτών και άλλων εκδηλώσεων.
Κι έφτασε η μέρα που τα παιδάκια μας θα ξεκινήσουν το σχολείο! Επιτέλους θα αναφωνήσουν οι περισσότεροι, αν και οι μαμάδες θα αναστενάξουν γιατί τις περιμένει διάβασμα. Θα ξεκινήσει λοιπόν το τρέξιμο και οι υποχρεώσεις που τις περισσότερες φορές «πνίγουν» τους γονείς και όχι τα παιδιά.
Και θα σταθώ στους γονείς γιατί φαίνεται ότι αυτοί «τρέμουν» περισσότερο τους μήνες του σχολείου. Ας το σκεφτούμε λογικά… Θεωρητικά θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι που τα παιδιά μας θα μάθουν να διαβάζουν, να γράφουν και τόσα άλλα πράγματα. Κι όμως οι περισσότεροι το βλέπουν σαν μια υποχρέωση, σαν κάτι στο οποίο το παιδί θα πρέπει να είναι τέλειο και δεν χωράει καμία αμφιβολία. Και πέφτουν τότε πάνω στο παιδί και διαβάζουν μαζί του ή μάλλον του κάνουν σχεδόν τα πάντα για να είναι ο τέλειος μαθητής. Ποιο είναι λοιπόν το κέρδος του μαθητή εδώ; Κανένα κατά τη γνώμη μου! Πολλά τα οφέλη κατά τη γνώμη άλλων…
Κι όμως… αν σταματήσουμε και γυρίσουμε το χρόνο πίσω ίσως αλλάξουν γνώμη. Κλείστε τα μάτια και γυρίστε στην εποχή που ήσασταν παιδιά και πηγαίνατε πρώτη φορά στο σχολείο. Τι σας ένοιαζε τότε; Σίγουρα όχι να είστε οι τέλειοι μαθητές, αλλά πώς να περάσετε καλά και πότε θα χτυπήσει το κουδούνι για το διάλειμμα! Αυτό λοιπόν είναι και το φυσιολογικό για τα παιδιά είτε ανήκουν στο παρελθόν, στο παρόν ή στο μέλλον.
Ας αποτινάξουμε λοιπόν από τις πλάτες μας τα πρέπει και τα μη κι ας χαθούμε λίγο μαζί με τα παιδιά μας στην ανεμελιά και τη χαρά που σου προσφέρει το σχολείο και η μάθηση. Είναι αλήθεια ότι το παιδί θα μάθει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Γιατί όμως να μην μάθει με τον πιο ευχάριστο τρόπο; Γιατί να το ζαλίζουμε με τα χιλιάδες «Διάβασε» και να το βάζουμε να γράφει ξανά και ξανά για να κάνει καλύτερα γράμματα; Ας το μυήσουμε στο πώς να αγαπάει τη μάθηση, τη γνώση. Γιατί η γνώση είναι δύναμη!
Όλοι εμείς οφείλουμε ένα πράγμα στα παιδιά μας: Να τα αφήσουμε ελεύθερα να μας δείξουν το δρόμο. Για κάποια παιδιά μπορεί να είναι εύκολος, για κάποια άλλα πάλι πιο δύσκολος. Είναι όμως ο δικός τους δρόμος και πρέπει τα ίδια να χαράξουν την πορεία τους κι εμείς απλά σαν αρωγοί δίπλα τους σε ό,τι χρειαστούν. Και βέβαια το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να τους δείχνουμε την Αγάπη μας, άσχετα με το αποτέλεσμα!
Όταν αναφέρομαι στον συγκεκριμένο διεθνούς φήμης συνθέτη, ηχούν πάντοτε στα αυτιά μου οι υπέροχες μελωδίες από τις επιβλητικές συνθέσεις του, “Santorini” και “Nostalgia”. Τα έργα του αυτά αποτελούν δείγματα μιας φυσιογνωμίας ξεχωριστής στο χώρο της Μουσικής.
Η πρώτη ,μάλιστα, φορά που ήρθα σ’επαφή με τον συγκεκριμένο δημιουργό ήταν ..τηλεοπτική, καθώς παρακολούθησα πραγματικά καθηλωμένος από την «μικρή οθόνη» μια συναυλία που έδωσε ο Yanni στο Ηρώδειο τη δεκαετία του 90. Θυμάμαι ιδιαίτερα την απαλότητα και τη γαλήνη που αναδύονταν μέσα από τα κομμάτια της συναυλίας εκείνης. Αλάνθαστος κριτής υπήρξε τότε το κοινό το οποίο χειροκρότησε θερμά τον Yanni στο τέλος της συναυλίας , μαγεμένο και αυτό από την παράσταση του σπουδαίου αυτού καλλιτέχνη.
Ο ίδιος ο Yanni ή κατά κόσμον γνωστός ως Γιάννης Χρυσομάλλης υπήρξε αυτοδίδακτο ταλέντο, αφού έμαθε να παίζει πιάνο και να γράφει μουσική μόνος του. Κυκλοφόρησε, μάλιστα, το 1980 τον πρώτο του δίσκο με τίτλο “Optimistique”, ο οποίος συνάντησε θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς. Του απέδωσαν μάλιστα και τον χαρακτηρισμό «φαινόμενο». Χαρακτηριστικό της επιτυχίας του ήδη από τα χρόνια εκείνα , είναι ότι η Συμφωνική Ορχήστρα του Ντάλλας τον συνόδευσε σε συναυλία του, ενώ η αεροπορική εταιρεία, “British Airways” χρησιμοποίησε μία από τις συνθέσεις του για τη διαφημιστική της εκστρατεία.
Σε αντίθεση με αρκετούς άλλους συναδέλφους του, ο Yanni διατήρησε ένα σεμνό προφίλ κρατώντας την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και αφήνοντας να ..μιλήσει για λογαριασμό του το ίδιο του το έργο. Το 2003 ,μάλιστα, προχώρησε στην έκδοση της αυτοβιογραφίας του με τίτλο “Yanni in Words” η οποία γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Θα συμβούλευα, λοιπόν, από το «βήμα» αυτό κάθε φίλο της ποιοτικής μουσικής ,που για διάφορους λόγους, δεν έτυχε να ακούσει κάποια από τις συνθέσεις του Yanni να αφιερώσει λίγο από τον ελεύθερό του χρόνο και να ταξιδέψει στους υπέροχους μουσικούς προορισμούς των κομματιών του αγαπητού σε εκατομμύρια μουσικόφιλους ανά την υφήλιο, δημιουργού . Αξίζει πραγματικά τον κόπο..
Και για όσους δεν τον γνωρίζετε το παρακάτω βίντεο θα σας βοηθήσει να τον μάθετε και παράλληλα να ταξιδέψετε μαζί του. Γιατί ο Yanni αυτό ήθελε..να μας παίρνει μαζί του στα μουσικά του ταξίδια. https://www.youtube.com/watch?v=eWUe-iwyB2M Παναγιώτης Αργυρόπουλος πηγές:http://www.tralala.gr/yanni-gennhthhke-san-shmera-to-1954/
Το Σαββατοκύριακο που αφήσαμε πίσω μας ήταν ένα από τα πλέον σημαντικά στην ζωή του Νίκου Γκάλη, αφού έγινε δεκτός στο Naismith Memorial Hall of Fame, σαν να λέμε δηλαδή πως ο χώρος που εξ ορισμού ανήκει στον ιδρυτή του μπάσκετ, τιμά έναν άνθρωπο που κάπου σε μια γωνιά του πλανήτη, την δικιά μας, έδειξε πως είναι άξιος να λάβει αυτήν την τιμή.
Και δεν μιλάμε για κάτι το μικρό ή επιπέδου «έλα μωρέ δεν βαριέσαι, τι μας τσαμπουνάς κι εσύ;» Ο Γκάλης ακόμα και σήμερα αποτελεί ένα πρότυπο που όμοιό του δεν έχει γνωρίσει η σημερινή κοινωνία, αυτό που αποκαλούμε «από το ’80 και μετά». Ο μοναδικός αθλητής που αποτέλεσε αφορμή να ασχοληθεί η νεολαία του τότε με τον αθλητισμό. Και όταν ένιωσε πως αδικείται, ή πως πάει να δύσει το άστρο του, απλά αποχώρησε. Και πλέον κυκλοφορεί ανάμεσά μας, χωρίς να προκαλεί, χωρίς να τραβά τα φώτα της δημοσιότητας για άσχετο λόγο.
Να πει κανείς πως δεν έχει λεφτά; Παιδιά, θα πέσει φωτιά να μας κάψει, τα λεφτά που έχει βγάλει ο Γκάλης αρκούνε για πολλούς. Τα πριμ που πήρανε οι παίκτες από την κατάκτηση του ’87 φτάνουν και περισσεύουν για πολλά πράγματα. Και όμως, αυτός ο άνθρωπος δεν διαβρώθηκε ούτε στο χιλιοστό.
Ακόμα και σήμερα, που έχουνε περάσει τόσα χρόνια από τότε που σταμάτησε, μια γενιά σχεδόν που δεν τον έχει δει, και που θα μπορούσε κάλλιστα να πει « ρε παιδιά, για ποιον μιλάτε;» έχει επίγνωση του τρόπου που μιλάει, που κινείται, και μπορεί να δει, ευτυχώς, το τι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος έστω και αποσπασματικά, μέσα από τα βιντεάκια του youtube.
Ο Γκάλης ακόμα και τώρα διδάσκει αξίες. Και η παρουσία του είναι ακριβώς αυτό που πολλές φορές ακούγαμε και εμείς όταν ήμασταν μικροί. Πως δηλαδή οι άνθρωποι που βρίσκονται με δημόσιο λόγο, πράξη και επιρροή, πρέπει να προσέχουν τις κινήσεις τους ακόμα και όταν τελειώσει η αγωνιστική τους παρουσία. Ο Μαραντόνα για πολλούς θεωρείται η ενσάρκωση του Θεού με την μορφή του μπαλαδόρου. Με τη ζωή που έκανε εκτός γηπέδων όμως, μέχρι πρότινος, δεν μπορεί κανείς να τον θεωρήσει ασφαλώς ως πρότυπο. Ο Τζόρνταν, που επίσης έχουν ακουστεί πολλά, επέλεξε να κρατηθεί μακριά από τα λόγια και να μείνει μόνο στην αγωνιστική του αξία. Ο Γκάλης, νυν και αεί, παραμένει ως ένας αθλητής, το απόλυτο πρότυπο σε μια κοινωνία που έχει χάσει σχεδόν τα πάντα, και που ενσαρκώνει την πιο όμορφη και καθαρή μορφή της αξίας και της υπεροχής. Η δουλειά είναι αυτή που φέρνει τον επαγγελματισμό και η αφοσίωση είναι πάντα αυτή που φέρνει τα αποτελέσματα. Και όταν αυτά μπορεί κάποιος να τα χαρεί, τότε γιατί όχι; Απολαμβάνει τις τιμές ακόμα και όταν μεγαλώνει. Αυτός είναι στο κάτω κάτω ο σκοπός. Να μεγαλώνει κανείς όμορφα…
Ένα αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής είναι και ο θάνατος, την ιδέα του οποίου ο καθένας έχει υποχρέωση να διαχειριστεί με τον μοναδικό τρόπο που έχει σαν μοναδικό άτομο και ιδιοσυγκρασία. Στην ψυχολογία το πένθος δεν αντιστοιχεί απαραίτητα στον φυσικό θάνατο κάποιου σημαντικού άλλου, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και με άλλες μορφές, σε διάφορες άλλες καταστάσεις της ζωής όπως ο χωρισμός από μία σημαντική ερωτική σχέση και το κενό που αφήνει στο άτομο, η απώλεια ενός κομματιού του εαυτού και ακόμα μπορεί να εμφανιστεί συμβολικά.
Το πένθος δημιουργεί μία πληθώρα αρνητικών συναισθημάτων στο άτομο, όπως θλίψη, ενοχές, επίθεση στον εαυτό, αυτολύπηση, χαμηλή αυτοεκτιμήση και έντονο άγχος. Σε ακραίες μορφές σημαντικού πένθους το άτομο μπορεί να εμφανίσει κλινικά συμπτώματα όπως κρίσεις πανικού, άγχος θανάτου, κατάθλιψη, και σε πιο βαριές μορφές σε πιο ευάλωτους ψυχισμούς μπορεί να εμφανίσει μέχρι και την ακραία σχάση από την πραγματικότητα, την ψύχωση.
Η επιστήμη της ψυχολογίας, μέσω της έρευνας έχει διαχωρίσει πέντε στάδια του πένθους τα οποία παρουσιάζονται παρακάτω : 1.
Το στάδιο της άρνησης και της απομόνωσης κατά το οποίο το άτομο αρνείται το γεγονός που τον οδήγησε στο να πενθεί και προσπαθεί να κατευνάσει τον πόνο του μέσω αυτού του ισχυρού μηχανισμού άμυνας που πολλές φορές βρίσκουμε στην ψυχοθεραπευτική πρακτική σαν αντίσταση στην θεραπεία. Το άτομο κλείνεται στον εαυτό του και τις σκέψεις και προσπαθεί να αρνηθεί τον πόνο που του επιφέρει το πένθος με το να το αρνείται.
2. Το στάδιο του θυμού, κατά το οποίο το άτομο καθώς αισθάνεται αδικημένο για το συμβάν, εμφανίζει συναισθήματα θυμού συνήθως έναντι του εαυτού, και μερικές φορές ακόμα και απέναντι στο άτομο που έφυγε από την ζωή.
3. Το στάδιο της διαπραγμάτευσης, κατά το οποίο το άτομο, έχοντας ξεπεράσει τις άμυνες της άρνησης προσπαθεί να διαπραγματευτεί και να εσωτερικεύσει αυτό που του συνέβη, σε μία απόπειρα επαναφοράς του ψυχισμού σε παλαιότερα πιο υγιή στάδια μέχρι την ολική του επεξεργασία.
4. Το στάδιο της κατάθλιψης. Σε αυτό το στάδιο το άτομο βιώνει το πένθος με όλη του την ισχύ, πολλές φορές χάνοντας δραστηριότητες που άλλοτε τον ευχαριστούσαν και αντιμετωπίζοντας συνήθως δυσκολίες στις καθημερινές του δραστηριότητες , τον ύπνο και την όρεξη του για φαγητό. Είναι σαν να βιώνει μία βραχύχρονη ή και σε μερικές περιπτώσεις καθήλωσης, μακροχρόνια κατάθλιψη.
5. Το τελευταίο στάδιο της αποδοχής, κατά την οποία το άτομο έρχεται τελικά σε συμφιλίωση με το γεγονός και το αποδέχεται σε μια απόπειρα να επιστρέψει σε παλαιότερα πιο υγιή μοτίβα συμπεριφοράς και διάθεσης. Δεν σημαίνει βέβαια ότι η αποδοχή του συμβάντος θα είναι ολοκληρωτική αλλά σε πολλές περιπτώσεις τα άτομα που περνάνε από αυτό το στάδιο επιστρέφουν πράγματι στις κοινωνικές του δραστηριότητες και σε πράγματα που τους ευχαριστούσαν και συνεχίζουν την ζωή του κρατώντας μέσα τους τις αναμνήσεις του αποθανόντα για να μπορέσουν να κατευνάσουν το δικό του άγχος θανάτου.
Δεν περνάνε όμως όλοι επιτυχώς από όλα αυτά τα στάδια και ορισμένες φορές βλέπουμε ότι το άτομο συνεχίζει την ζωή του με ένα μη ολοκληρωμένο πένθος το οποίο έχει δημιουργήσει μία παθολογία στον ψυχισμό του δυσκολεύοντας έτσι την ζωή του. Ψυχαναλυτικά, πιστεύεται ότι το μη επιτελεσμένο πένθος δημιουργεί μία κρύπτη στο ασυνείδητο του ατόμου η οποία εμφανίζεται στην επιφάνεια με την μορφή συμπτωματολογίας και δυσκολιών στην διαπροσωπική και κοινωνική ζωή του ατόμου.
Στην ψυχολογία πιστεύουμε ότι το πένθος πρέπει να βιώνεται σε όλες τους τις εκφάνσεις και να ολοκληρώνεται, έτσι ώστε το άτομο να είναι σε θέση να συνεχίσει την ζωή του χωρίς παθολογικά προβλήματαεξαιτίας του ιδίου του πένθους και ότι πρέπει το άτομο να περάσει επιτυχώς από όλα τα στάδια του για να μπορέσει να βαδίσει στην συνέχεια της ζωής του με εσωτερική γαλήνη και υγεία.
Θάνος Κωστόπουλος
Ψυχολόγος Bsc Σύμβουλος ψυχικής υγείας HND
Πηγές 1. Κατερίνα Μάτσα – Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη
Τρία χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση, το νέο βιβλίο του Χρήστου Τουβε «Της Ζωής τα Παράξενα Παιχνίδια» ταξιδεύει στην Ναύπακτο.
Το Σάββατο 29/7 στις 21:00 στο Let’s Art Cafe το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει και να γνωριστεί με τον ταλαντούχο συγγραφέα Χρήστο Τουβε.
Το βιβλίο θα προλογήσει η φιλόλογος Κατερίνα Κοντού. Τον συντονισμό της εκδήλωσης θα αναλάβει η θεολόγος Ιωάννα Κατσαρού.
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η φιλόλογος Αθανασία Κατσαρού ενώ την παρουσίαση θα την κάνει ο ίδιος ο συγγραφέας.
Καλή επιτυχία!
Ο Άλφρεντ Άντλερ γεννήθηκε στο Rudolfsheim, ένα χωριό κοντά στη Βιέννη, στις 7 Φεβρουαρίου 1870. Από μικρή ηλικία ήξερε τον δρόμο που ήθελε να ακολουθήσει, αυτόν της ιατρικής. Σύμφωνα με μελετητές της ζωής του η απόφασή του αυτή έχει να κάνει με τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε από πολύ μικρή ηλικία – έπασχε από ραχίτιδα και ασθένεια της γλωττίδας -, καθώς και το γεγονός ότι στην ηλικία των τριών ετών, ξύπνησε το πρωί και βρήκε τον μικρότερο αδερφό του νεκρό στο κρεβάτι.
Σπούδασε όντως Ιατρική, παίρνοντας την πρώτη του ειδίκευση στην οφθαλμολογία και κατόπιν στην ψυχιατρική. Το 1902, ανταποκρίθηκε θετικά στη χειρόγραφη πρόσκληση του Freud για συμμετοχή στις ψυχαναλυτικές «Συναντήσεις της Τετάρτης», ανοίγοντας έναν κύκλο επαφής και πολυετούς συνεργασίας με το Freud, όχι, όμως, και προσωπικής σχέσης με αυτόν.
Το 1910 ανέλαβε πρόεδρος στην Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης, ύστερα από σχετική υπόδειξη του Freud και προκειμένου να προληφθεί η μεταξύ τους ρήξη, που, πλέον, ήταν προφανής. «Ο Adler μαζί με τον Freud συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη της ψυχοδυναμικής θεωρίας. Μετά από μια συνεργασία περίπου 10 ετών ο Adler διαφοροποιήθηκε από την ορθόδοξη άποψη και εγκατέλειψε τις βασικές θεωρίες του Freud ,επειδή πίστευε ότι ήταν υπερβολικά περιορισμένες στην έμφαση του καθορισμού από τους βιολογικούς παράγοντες και τα ένστικτα, και υποστήριζε ότι η προσωπικότητα του ατόμου επηρεάζεται κυρίως από τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής του και επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στην αντίληψη που έχει το ίδιο το άτομο για το παρελθόν και με ποιο τρόπο η ερμηνεία αυτή των πρώιμων γεγονότων επιδρά στο άτομο και <<το τι είμαστε όταν γεννιόμαστε δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο το τι κάνουμε με τις ικανότητες που διαθέτουμε>>.» ¹
Πραγματικά, το 1911, ο Adler αποφασίζει να απομακρυνθεί και να αποστασιοποιηθεί από τον Freud και ιδρύει την «Εταιρεία της Ελεύθερης Ψυχαναλυτικής Έρευνας», από την οποία το 1912 προκύπτει η Σχολή της «Ατομικής Ψυχολογίας».
Στον πυρήνα της θεωρίας του Adler βρίσκεται η αντίληψη του ανθρώπου και της προσωπικότητάς του ως ενιαίου, αδιάσπαστου συνόλου, όπως αυτό διαμορφώνεται μέσα από τη δυναμική του αλληλεπίδραση ως μέλους μιας ευρύτερης ομάδας.
Κάθε άτομο διαθέτει μία μοναδική προσωπικότητα. Ο κάθε άνθρωπος λοιπόν έχει σαν στόχο να καταφέρει το καλύτερο δυνατό για τον εαυτό του και όλα τα μέσα που χρησιμοποιεί ή οι σκοποί που θέτει, για να συμβεί αυτό, αποτελούν για τον Adler τον «τρόπο ζωής» του, κάτι που το άτομο διαμορφώνει, ήδη, από την ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών.
Τη συνειδητή αυτή προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος για να ξεπεράσει τις αδυναμίες του μέσα από τον σχεδιασμό ενός «τελεολογικού» προσωπικού πλάνου, «σχεδίου ζωής», ο Adler την ονόμασε τάση για αναπλήρωση ή αντιστάθμιση και τη θεώρησε ως τη δύναμη που κατευθύνει κάθε ανθρώπινη εμπειρία και συμπεριφορά.
Η παιδική ηλικία και γενικότερα ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα παιδιά τα πράγματα και η αντιμετώπιση τους από τους ενηλίκους είναι κάτι που τον απασχόλησε ιδιαίτερα. Στους παράγοντες, λοιπόν, που μπορούν να προλάβουν προβλήματα στην εξελικτική ανάπτυξη των παιδιών είναι, εκτός από την ενθάρρυνση, η καλλιέργεια του κοινωνικού ενδιαφέροντος και του αισθήματος του «ανήκειν», μέσα από την οικογένεια αλλά και τα ευρύτερα κοινωνικά σχήματα, όπως το σχολείο.
Μια ιδιαίτερη προσέγγιση της θεωρίας του αφορά την σειρά γέννησης των παιδιών στην οικογένεια και πως αυτή επηρεάζει την προσωπικότητα και τις μεταξύ τους σχέσεις. «Η αντλεριανή θεωρία, όμως, πρωτοτύπησε και με τη μοναδική έμπνευση της σημασίας που απέδωσε στη σειρά γέννησης ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια, κάτι που μπορεί να εξηγήσει και το γεγονός ότι τα αδέλφια, αν και ζουν στο ίδιο περιβάλλον, αναπτύσσουν διαφορετική προσωπικότητα:
-το πρωτότοκο, που είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μέχρι την άφιξη του επόμενου παιδιού, αν δεν εισπράξει αρκετή αγάπη, ενδέχεται και να καταλήξει να νιώθει μίσος για τους άλλους από την εμπειρία του αυτή, κάτι που, συγχρόνως, εξηγεί την ανασφάλεια, την αυταρχικότητα ή το συντηρητισμό του·
-το δεύτερο, που από την αρχή έχει δεδομένη την παρουσία και άλλου παιδιού, εμφανίζει ευκολία στη συνύπαρξη και στη συνεργασία, αλλά και έντονη επαναστατικότητα και φιλοδοξία, που σχετίζεται με την ανάγκη του να φτάσει, αλλά και να ξεπεράσει το πρώτο παιδί·
-το μικρότερο, ως χαϊδεμένο, είναι πιθανό να παρουσιάσει προβλήματα συμπεριφοράς, ενώ οι πιθανότητές του να αναπτυχθεί σε όλους τους τομείς, περισσότερο και γρηγορότερα, είναι αυξημένες, αφού τα ερεθίσματα που έχει, λόγω της ύπαρξης των άλλων αδελφών, είναι, σαφώς, περισσότερα·
-το μοναχοπαίδι, ωριμάζει γρήγορα, εφόσον συναναστρέφεται, κυρίως, με ενήλικες και η απουσία άλλων αδελφών τα επηρεάζει, ώστε να μη θέλουν να μοιράζονται, αλλά και να απαιτούν νευρωτικά το κέντρο της προσοχής.»²
Γενικά ο Άντλερ επηρεάστηκε από πολλούς παράγοντες όσον αφορά την ανάπτυξη των θεωριών του, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι έβλεπε τη θετική/αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων. Τις δυσκολίες της ζωής του τις αντιμετώπισε με όσο πιο θετικό τρόπο γινόταν και προσπάθησε τη μειονεξία του να την ελαχιστοποιήσει και να κινητοποιηθεί ώστε να αλλάξει την κατάσταση. Αυτή ήταν και η δική του στάση ζωής, μέχρι τις 28 Μαΐου του 1937, όπου πέθανε από καρδιακή προσβολή.
Η γνωστή ψυχολόγος Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου μιλά στην Πηγή Παιδείας και στον Θάνο Κωστόπουλο για την ψυχική υγεία, την χρήση ψυχοφαρμακευτικών σκευασμάτων και την ψυχολογική κατάσταση των Ελλήνων σήμερα.
Πότε πιστεύετε υπάρχει πραγματική ανάγκη για να επισκεφθεί κάποιος έναν ειδικό ψυχικής υγείας ;
Στην Ελλάδα του σήμερα είναι πολύ δύσκολο να επισκεφτεί κάποιος έναν ψυχολόγο. Η πραγματική ανάγκη για τον καθένα είναι διαφορετική και μοναδική. Η καθημερινότητά μας, όμως δεν είναι μόνο γεμάτη χαρούμενες στιγμές, αλλά αποτελείται και από δυσκολίες, προβλήματα και έντονα, αρνητικά συναισθήματα. Από τη στιγμή, λοιπόν, που το άτομο νιώθει πως δεν μπορεί να διαχειριστεί μόνο του τα προβλήματά του, βιώνει δυσλειτουργία στην καθημερινότητά του και χάνει την ισορροπία του είναι σημαντικό να επισκεφτεί κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας. Ο ειδικός ψυχικής υγείας με τη σειρά του δεν θα λύσει δια μαγείας όλα τα προβλήματά μας, αλλά θα μας βοηθήσει να βρούμε μόνοι μας νέες λύσεις σε αυτά, να τα κατανοήσουμε, να ξεμπλοκάρουμε. Πραγματική ανάγκη δεν αποτελούν μόνο οι κλινικές διαταραχές όπως ψυχώσεις ή καταθλίψεις, αλλά και όλα εκείνα που μας κρατάνε πίσω από υγιείς ισορροπημένες σχέσεις, από ευτυχισμένες στιγμές και από την καλύτερη πλευρά του εαυτού μας. Υπάρχει ακόμα και σήμερα προκατάληψη απέναντι στους ανθρώπους που επισκέπτονται ειδικούς ψυχικής υγείας; Αν ναι, που πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό;
Όταν πονάει το πόδι μας τρέχουμε σε κάποιον γιατρό, όταν πονάει η ψυχή μας γιατί την αγνοούμε; Η ψυχοθεραπεία δυστυχώς ακόμα και στις μέρες μας δεν παύει να αποτελεί ταμπού.Αναρωτιέμαι κάποιες φορές πόσο άδικες είναι αυτές οι ταμπέλες και κυρίως πόσο απομακρύνουν το ίδιο το άτομο από το να δει τα δικά του προβλήματα. Η ψυχοθεραπεία τρομάζει καθώς τείνουμε να πιστεύουμε πως τα προβλήματα της ψυχής δεν θεραπεύονται και πως αν τα έχει ο δίπλα μας κινδυνεύουμε ή “θα μας τα κολλήσει”. Είμαστε ανεκπαίδευτοι σαν ελληνικός λαός σε έννοιες όπως αυτογνωσία, ενσυναίσθηση, ψυχοθεραπεία. Θα πω όμως πως έχω μια θετική και αισιόδοξη σκέψη για την ψυχοθεραπεία, καθώς πλέον δεν αποτελεί πολυτέλεια, κάτι που παλιότερα χρησιμοποιούνταν ως δικαιολογία. Ακούω όλο και πιο συχνά ανθρώπους που θα επισκέπτονταν ψυχολόγο με βασικό αίτημα να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους. Αυτό από μόνο του σταματάει να δαιμονοποιεί την ψυχοθεραπεία, αλλά και τα όσα κουβαλάει το άτομο μέσα σ’ αυτήν. Ένας άνθρωπος που νοσεί από κάποια ψυχική ασθένεια θα πρέπει να θεωρείται και επικίνδυνος; Υπό ποιες συνθήκες μπορεί να αυξηθεί ο βαθμός επικινδυνότητας, εάν αυτός υπάρχει;
Τα στερεότυπα γύρω από τις ψυχικές ασθένειες αυξάνουν και τον μύθο γύρω από την επικινδυνότητα των ψυχικά πασχόντων. Είναι αλήθεια πως ό,τι μας είναι άγνωστο και ανοίκειο μας τρομάζει. Οι περισσότεροι τείνουμε να μην είμαστε εκπαιδευμένοι στις ψυχικές διαταραχές, όποτε το άγνωστο μας φοβίζει και απομακρυνόμαστε από αυτό καθώς νιώθουμε πως κινδυνεύουμε. Οι έρευνες μάλιστα έχουν δείξει πως η πλειοψηφία των ψυχικά πασχόντων δεν είναι περισσότερο βίαιοι, αν συγκριθούν με τον υγιή πληθυσμό.Είναι μάλιστα πολύ συχνό τα ίδια άτομα να μπαίνουν σε ρόλο θύματος και να υφίστανται βία. Σε ελάχιστες περιπτώσεις μπορεί η κατάσταση να γίνει επικίνδυνη και αυτό να έχει προκληθεί από κάποια λάθος φαρμακευτική αγωγή ή από την παράλληλη χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών. Η ψυχική ασθένεια δεν είναι από μόνη της επικίνδυνη. Η στάση μας προς αυτήν μπορεί πολλές φορές να την κάνει.
Σε ποιες περιπτώσεις πιστεύετε ότι θα πρέπει να γίνεται χρήση ψυχοφαρμακευτικών σκευασμάτων;
Το πιο βασικό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι πως η χρήση φαρμακευτικής αγωγής γίνεται αυστηρά και μόνο μέσω διάγνωσης από ψυχίατρο και όχι από ψυχολόγο ή άλλης ειδικότητας γιατρό όπως συνηθίζεται στις μέρες μας. Υπάρχουν περιπτώσεις όπως η χρόνια κατάθλιψη ή οι ψυχώσεις που πολλές φορές δεν αρκεί μόνο η ψυχοθεραπεία για να τις ‘’θεραπεύσει’’. Πολλές φορές μάλιστα για να εισέλθει κάποιο άτομο σε ψυχοθεραπεία, αλλά και για να είναι εποικοδομητικό το αποτέλεσμα από αυτήν, χρειάζεται να ακολουθεί κάποια φαρμακευτική αγωγή όπως για παράδειγμα σε άτομα με παρανοϊκές ιδέες όπου εκεί θα θέτουν υπό αμφισβήτηση τα λόγια του θεραπευτή, αλλά και ο,τι συμβαίνει κατά την διάρκεια της θεραπείας. Δεν είμαι θερμός υποστηρικτής των φαρμάκων και πάντα πίστευα πως οι καλύτερες λύσεις κρύβονται μέσα μας, είμαστε εμείς ο καλύτερος γιατρός για τον εαυτό μας. Παρ’όλα αυτά, είμαι ανοιχτή στο να υποστηρίξω την φαρμακευτική αγωγή όπου και αν χρειάζεται. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να αντιστέκονται στην αλλαγή που είναι απαραίτητη για μία επιτυχημένη θεραπευτική συμμαχία ;
Η αλλαγή είναι μία λέξη πολλά υποσχόμενη που όσο και αν την επιθυμούν τα άτομα που έρχονται στην ψυχοθεραπεία άλλο τόσο την αρνούνται. Η αλλαγή σημαίνει εξέλιξη. Σημαίνει, όμως και “ξεβόλεμα” από όλα αυτά που μας είναι οικεία, που έχουμε μάθει τόσο καιρό. Είναι δύσκολο για κάποιον να αφήνει τον γνώριμο και να πηγαίνει σε κάτι καινούριο, μια καινούρια σκέψη, μια καινούρια συμπεριφορά ή ένα νέο συναίσθημα. Το καινούριο τρομάζει τους ανθρώπους.Για μένα η μεγαλύτερη συνειδητοποίηση μέσα στο ψυχοθεραπευτικό ταξίδι είναι ο φόβος αλλαγής του ατόμου, τα αίτια που δημιουργούν αυτό τον φόβο και όχι τόσο η αλλαγή καθαυτή. Όταν κατανοούμε τα αίτια του φόβου, επιλέγουμε αν θέλουμε να τα διατηρήσουμε ή αν θέλουμε να τα ξεφορτωθούμε από πάνω μας. Η αντίσταση στην αλλαγή είναι και αυτό επιλογή, αρκεί να γίνεται με συνειδητό τρόπο. Είναι επιλογή το να μη θέλουμε να αλλάξουμε και οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες που έχει αυτό.
Ποιο ψυχοθεραπευτικό μοντέλο πιστεύετε πως ανταποκρίνεται καλύτερα στους καιρούς που βιώνουμε ;
Τα ψυχοθεραπευτικά μοντέλα είναι πολλά και η διαφορά τους έγκειται στον τρόπο που προσεγγίζουν το άτομο, στις πολιτισμικές επιρροές καθώς και στις διάφορες τεχνικές ψυχοθεραπείας που χρησιμοποιούν. Υπάρχουν κάποια βασικά μοντέλα ψυχοθεραπείας που χρησιμοποιούνται σήμερα όπως είναι η γνωστική συμπεριφορική προσέγγιση,η συστημική προσέγγιση καθώς και η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία. Το μοντέλο που συγκεκριμένα ακολουθώ εγώ είναι το συνθετικό μοντέλο συστημικής προσέγγισης, όπου δεν βλέπει το άτομο ως μία ξεχωριστή οντότητα, αλλά ως αποτέλεσμα των σχέσεων του. Γι’ αυτό και δουλεύουμε μέσα από τις σχέσεις. Κάποιες φορές μπορεί να “δανειστώ” στοιχεία της γνωστικής συμπεριφορικής προσέγγισης που είναι η καταλληλότερη για άμεση παρέμβαση σε αγχώδεις διαταραχές, κρίσεις πανικού και φοβίες . Παρ’ όλα αυτά, επιμένω πως πέρα από το ψυχοθεραπευτικό μοντέλο που θα ακολουθήσει ο κάθε θεραπευτής, το πιο σημαντικό αποτελεί η θεραπευτική συμμαχία ανάμεσα σε θεραπευτή και θεραπευόμενο, η ενσυναίσθηση και η άνευ όρων αποδοχή. Αυτό που λείπει στις μέρες μας από τις ανθρώπινες σχέσεις είναι η ενσυναίσθηση, το να μπορούμε να κατανοούμε τα συναισθήματα τόσο τα δικά μας όσο και των άλλων. Αυτό θεωρώ πως έχει ανάγκη ο Έλληνας του σήμερα, αλλά και κάθε ανθρώπινη ψυχή. Είναι αλήθεια πως τα κρούσματα κατάθλιψης έχουν αυξηθεί στον καιρό της οικονομικής κρίσης ;
Η αλήθεια είναι πως η καταθλιπτική διαταραχή έχει αυξηθεί ραγδαία τόσο παγκοσμίως όσο και στον ελληνικό χώρο. Πολλοί συσχετίζουν την αύξηση της κατάθλιψης με την ύπαρξη της οικονομικής κρίσης στην χώρα μας. Μπορούμε να πούμε πως αυτά τα δύο ίσως συνδέονται με κάποιο τρόπο. Η ψυχική υγεία των Ελλήνων έχει γίνει πιο ευάλωτη και εύθραυστη λόγω των οικονομικών προβλημάτων που μαυρίζουν την καθημερινότητά τους. Παρ’όλα αυτά, θεωρώ πως η οικονομική κρίση μπορεί να αποτελεί την αφορμή για την εκδήλωση κάποιου καταθλιπτικού συμπτώματος, όχι όμως την αιτία. Πιστεύω πως οι αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν ένα άτομο σε κατάθλιψη είναι βαθύτερες και παγιωμένες χρόνια και αναφέρομαι σε προβλήματα που δεν αντιμετωπίστηκαν, σε επίπονα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν, σε τραύματα που δεν έχουμε επεξεργαστεί με τον κατάλληλο τρόπο, καθώς και στην γενική εικόνα που έχουμε τόσο για τον εαυτό μας όσο και για ολόκληρη την ζωή μας.
Τι ρόλο παίζει η οικογένεια και τα παιδικά βιώματα στην δημιουργία ενός ενήλικα που νοσεί ;
Η οικογένεια, καθώς και τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας είναι ο θησαυρός που κουβαλάμε κατά την ενήλική ζωή. Γνωρίζουμε μάλιστα πως οι πρώιμες παιδικές αναμνήσεις, μέχρι την ηλικία των 6 ετών περίπου, παίζουν καίριο ρόλο στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του ατόμου. Η οικογένεια με τη σειρά της είναι το πρώτο ψυχοκοινωνικό εργαστήρι του ατόμου, όπου εκεί γεννιούνται τα πρώτα μας συναισθήματα, οι πρώτες μας συμπεριφορές καθώς και οι ρόλοι που κουβαλάμε στις ενήλικες σχέσεις μας. Όταν έρχεται ένα άτομο στην ψυχοθεραπεία συνηθίζω να του υπενθυμίζω πως ‘’αυτή την στιγμή κουβαλάς εδώ όλη σου την οικογένεια, ήρθε η στιγμή να την γνωρίσεις από την αρχή.’’ Κατανοώντας τα παιδικά μας βιώματα, συνειδητά ή ασυνείδητα κάνουμε ένα βήμα πιο μπροστά στο ταξίδι της εσωτερικής αυτογνωσίας.
Πώς μπορεί η κοινωνία να προνοήσει για την καταπολέμηση των κρουσμάτων ψυχικής νόσου στην Ελλάδα της κρίσης και τι κινήσεις θα έπρεπε να γίνουν από τους αρμόδιους φορείς έτσι ώστε ο κόσμος να είναι καλύτερα ενημερωμένος πάνω σε τέτοια ζητήματα και να φροντίζει καλύτερα την ψυχική του υγεία ;
Η κοινωνικοί φορείς θα πρέπει να έχουν έναν πολύ βασικό ρόλο για μένα, να ενημερώνουν και να εκπαιδεύουν γύρω από την ύπαρξη των ψυχικών διαταραχών. Η γνώση είναι η καλύτερη πρόληψη, αλλά και η καλύτερη αντιμετώπιση ενός προβλήματος. Πιο συγκεκριμένα, θα μπορούσε η ενημέρωση να γίνεται μέσα από φυλλάδια, βιβλία, δωρεάν σεμινάρια και ημερίδες, ακόμα και μέσα από το σχολείο από την παιδική κιόλας ηλικία. Να μάθουμε να είμαστε εξοικειωμένοι με έννοιες όπως ψυχική υγεία, ψυχική διαταραχή, ψυχοθεραπεία. Ακόμα ένα πολύ βασικό βήμα για εμένα θα ήταν να επενδύσουμε στα συναισθήματά μας. Από μικρή ηλικία να μη μάθουμε να είμαστε καλοί στα μαθηματικά ή στα αρχαία, αλλά στην κατανόηση και στην έκφραση συναισθημάτων. Τα συναισθήματα, η έκφραση και η αποδοχή αυτών μπορεί να προλάβουν πολλά κρούσματα ψυχικών νοσημάτων.
Συνέντευξη στο Θάνο Κωστόπουλο
Βιογραφικό
Η Γεωργία Χριστίνα Κανελλοπούλου κατάγεται από την Καβάλα και ζει στην Αθήνα. Είναι ψυχολόγος, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Συστημική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία στο Εργαστήριο Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων. Η μεγάλη της αγάπη είναι η αρθρογραφία, καθώς πιστεύει πως η γραφή είναι η πιο λυτρωτική μορφή ψυχοθεραπείας.
Διατηρεί επαγγελματική ιστοσελίδα www.thepsytrap.gr όπου μπορείτε να βρείτε άρθρα της, σεμινάρια καθώς και νεότερα δεδομένα στον χώρο της ψυχικής υγείας. Ακόμη, είναι εισηγήτρια σεμιναρίων με βασικά θέματα την αυτοεκτίμηση, την ενδοοικογενειακή βία, το εργασιακό άγχος και τις διατροφικές διαταραχές. Ιδιωτικά αναλαμβάνει συνεδρίες ψυχοθεραπείας και συμβουλευτικής ενηλίκων, ζευγαριών και εφήβων. Έχει ως μότο της το “είμαστε οι σχέσεις μας” και μας παροτρύνει να κοιτάμε πάντα τον εαυτό μας μέσα από μία σχέση.
Άρτι αφιχθείσα από την “πανεπιστημιακή κατασκήνωση Καλάνδρας”, όπως θέλει να αποκαλείται το μαγικό σύμπαν του Ποσειδίου, δε θα μπορούσα να μην αφιερώσω λίγες γραμμές σε αυτό το εντελώς ξεχωριστό μέρος στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής. Η αρχική μου σκέψη ήταν να το παρουσιάσω όπως οι ταξιδιωτικοί οδηγοί παρουσιάζουν την Κέρκυρα ή τα Κουφονήσια, αλλά με το που πάτησα το ποδαράκι μου στον “πλανήτη Ποσείδι” συνειδητοποίησα ότι το άρθρο οφείλει να έχει ιδιαίτερο ύφος, όπως ακριβώς και η Ποσειδάρα (!) έχει το δικό της, μη ασυναγώνιστο και ανεπανάληπτο στυλ διακοπών.
Φέτος είναι το πρώτο μου καλοκαίρι ως φοιτήτρια και ακόμη προσπαθώ να χωνέψω ότι η εξεταστική σου “τρώει” ολόκληρο Ιούνιο και άμα είσαι και επιμελέστατη (γκουχ γκουχ) σαν και εμένα περνάς μια βόλτα και από τα πανεπιστήμια Σεπτεμβριάτικα να δώσεις 5-6 μαθήματα. Οπότε τι μένει, φίλε φοιτητή; Ένας Ιούλιος για ξεφάντωμα και κάτι μερούλες αυγουστιάτικες, που πρέπει να εκμεταλλευτείς δεόντως, για να έχεις να διηγείσαι ιστορίες όλον το χειμώνα. Ως γνήσια λάτρης της περιπέτειας (νοτ), αλλά ως άνθρωπος που αγαπά να γεμίζει τις βαλίτσες του νέες εμπειρίες και στιγμές (γιες) μάζεψα τα πραγματάκια μου σε ένα βαλιτσάκι και πήγα με άλλες δυο τρελές να περάσουμε το πρώτο ΣΚ του Ιουλίου στο Ποσείδι. Να σημειωθεί μόνο ότι camping δεν είχα ξανακάνει, ενώ η μόνη μου κατασκηνωτική εμπειρία ήταν τα οκτώ χρόνια που πήγαινα σε παιδική κατασκήνωση.
Επηρεασμένη έντονα από το Survivor, πήρα μαζί μου μόνο τα απαραίτητα -ρούχα που δε λυπόμουν να καταστραφούν, μαγιό, αντηλιακό και καμιά πετσέτα- και αναχώρησα με το πρώτο ΚΤΕΛ, για να αποφύγουμε με τα κορίτσια την κοσμοπλημμύρα. Και φυσικά, πλανάσαι πλάνην οικτρά, αν νομίζεις ότι το Ποσείδι δεν έχει ουρά στην πύλη ακόμη και στις οκτώμισι το πρωί. Και όταν τελικά κατορθώσαμε μετά από 2ωρη αναμονή στο μπούγιο μπροστά στα ταμεία να μπούμε στην κατασκήνωση, πάθαμε το δεύτερο σοκ, γιατί διαπιστώσαμε πόσο οργανωμένη ήταν η πλειοψηφία των φοιτητών. Καρεκλάκια, ψάθες, τραπεζάκια, ηχεία, ψυγειάκια, ομπρέλες, μέχρι και ανεμιστήρες είχαν και μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, γιατί αφενός ζούσα στο ψέμα (“Στο Ποσείδι μην πάρεις τίποτα, όλα φρι”) και αφετέρου ήξερα ότι η επιβίωσή μου θα ήταν όντως δύσκολη. Αυτές ήταν και οι πρώτες μου εντυπώσεις. Αλλά, η συνέχεια με αποζημίωσε.
Η θάλασσα είναι πραγματικά υπέροχη τις πρώτες μέρες, αρκεί να έχεις κουβαλήσει μαζί σου ομπρελίτσα, γιατί ο ήλιος πραγματικά “τηγανίζει” κορμάκια. Το μπιτσόμπαρο αρκετά καλό με μουσική για όοοολα τα γούστα ολόκληρο το 24ωρο. Και όταν πια σε κουράσει η ηλιοθεραπεία και οι βουτιές στη θάλασσα, όρμα στη λέσχη του κάμπινγκ για τα κλασικά μακαρόνια με κιμά, που συμφέρουν και το χαμηλό budget σου και είναι και πολύ νόστιμα. Τώρα, αν έχεις συνηθίσει να κάνεις το αφρόλουτρό σου ήσυχα ήσυχα και με υδρατμούς να σε τυλίγουν, μην πας Ποσείδι, γιατί το νερό στις ντουζιέρες είναι κρύο και η αναμονή στην ουρά απαιτεί υπομονή και αυτοπειθαρχία!
To Ποσείδι είναι ένας μαγικός τόπος, όπου συνδυάζονται αρμονικά οι τραπ μουσικές επιλογές του γείτονα της δεξιάς σκηνής με ραπ που ακούγεται από τα ηχεία του γείτονα στα αριστερά σου, οπότε ο ύπνος είναι μια πονεμένη ιστορία. Αλλά εφόσον αποφασίσεις ότι θα πας για μαγικό ΣΚ εκεί, μάλλον είσαι και αποφασισμένος να ρίξεις ΤΑ ξενύχτια της ζωής σου γνωρίζοντας ΤΟΝ κόσμο και χαζεύοντας την ανατολή του ήλιου πίνοντας ρετσίνα στην παραλία.
Όσο για αυτόν ΤΟΝ κόσμο που προανέφερα; Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα με τίποτα να δω εντελώς διαφορετικού στυλ ανθρώπους να κάνουν διακοπές στο ίδιο μέρος. Χιπστεράδες, αγόρια με ράστα και κλασική παντόφλα, τύποι που έκαναν στις 3 το βράδυ καραόκε τις μεγαλύτερες επιτυχίες των «Ζουζουνιών», μέχρι και 20άρηδες που καβαλούσαν τα περιβόητα ροζ φλαμίνγκο πλατσουρίζοντας πήρε το μάτι μου!
Το σίγουρο είναι ότι το μέρος αυτό δε σταματά να σφύζει από ζωή και ενέργεια ολόκληρο το καλοκαίρι! Αποκλειστικά και μόνο νεαρόκοσμος (προερχόμενος κατά 80% από πολυτεχνικές- θετικές σχολές, δε ρέει η έξαλλη διάθεση στο αίμα νομικών- φιλολόγων φαίνεται), χύμα καταστάσεις που μπορεί αρχικά να φαίνονται απροσπέλαστα εμπόδια, όμως, ουσιαστικά αυτές είναι που σε κάνουν να νιώσεις την καλοκαιρινή ανεμελιά στο maximum… Οπότε και του χρόνου, εκεί θα είμαστε σε μια από τις χιλιάδες σκηνές, για να ζήσουμε νέες περιπέτειες!
Για να το διαβάζεις λογικά είσαι εθελοντής αιμοδότης ή ίσως θα ήθελες να το κάνεις αλλά μερικές φορές δεν προλαβαίνεις ή διστάζεις. Μπορεί πάλι να έχεις κάτι «καλύτερο» να κάνεις και απλά να το αφήνεις αυτό το κομμάτι στη μοίρα του. ΣΤΑΜΑΤΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΟΥ
Είναι κάτι το οποίο μας αφορά όλους ανεξαιρέτως. Λίγα λεπτά από το χρόνο σου είναι αρκετά για να σώσουν μια ζωή. Να δώσουν χαρά και χαμόγελα σε πολλούς ανθρώπους και ικανοποίηση σε σένα που έστω και με κάτι τόσο απλό αλλά θαυματουργό κατόρθωσες να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου να ζήσει. Είναι πραγματικά εύκολο να το συζητάμε όλοι και να λέμε πως κάποια στιγμή θα θέλαμε να το κάνουμε. Όσο όμως μένουμε στα λόγια και όχι στις πράξεις χάνονται ανθρώπινες ζωές. Ήρθε λοιπόν η στιγμή όλοι μας να σηκωθούμε από τον καναπέ και να δράσουμε, να ενημερωθ ούμε για όλη αυτή τη διαδικασία. Σήμερα μπορεί να συμβεί σε κάποιον ξένο, αύριο όμως μπορεί να συμβεί σε εμάς τους ίδιους ή σε κάποιον της οικογένειάς μας. Ας το κάνουμε λοιπόν ΤΩΡΑ και ας μην το αναβάλλουμε για κάποια άλλη στιγμή.
Είναι πιο εύκολο να το έχουμε και να το χρησιμοποιήσουμε παρά να τρέχουμε και να ζητάμε βοήθεια την τελευταία στιγμή, όπως γίνεται συνήθως.
Είναι μια διαδικασία πολύ απλή και ανώδυνη για όλους, που προσφέρει όμως τα πάντα σε κάποιον άλλον. Η πλειοψηφία των πολιτών μπορεί να δώσει αίμα εκτός από κάποιες ομάδες πληθυσμού, όπως: -Ασθενείς με AIDS και φορείς του ιού HIV, καθώς και άτομα με αυξημένο κίνδυνο για τη λοίμωξη αυτή. -Όσοι πάσχουν από Ηπατίτιδα Β και C. -Άτομα που πέρασαν ή πάσχουν από Ελονοσία. -Άτομα που πάσχουν από χρόνια νοσήματα όπως είναι οι διάφορες καρδιακές παθήσεις, ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση, η χρόνια νεφροπάθεια, η ηπατοπάθεια, οι διάφορες αναιμίες ή άλλο σοβαρό νόσημα. -Άτομα με αυτοάνοσα νοσήματα -Άτομα με επιληψία -Άτομα που κάνουν χρήση ναρκωτικών ή είναι αλκοολικοί -Άτομα με σοβαρές αλλεργίες -Γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και 6 μήνες μετά τον τοκετό.
Αν λοιπόν όλοι οι υπόλοιποι το αποφάσιζαν τότε θα καταφέρναμε να ανατρέψουμε τα στατιστικά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που μας κατατάσσει στις τελευταίες θέσεις όσον αφορά την εθελοντική αιμοδοσία παγκοσμίως σε σύγκριση με τις αναπτυγμένες χώρες.
Γι’ αυτό τελειώνοντας το διάβασμα του άρθρου αυτού μπες εδώ Και γίνε εθελοντής αιμοδότης σήμερα!
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
