Ξεκινώντας την περιήγησή μας στον υπέροχο θαλάσσιο κόσμο του γνωστού ωκεανογράφου θα πρέπει να αναφέρουμε κάποια στοιχεία από τη ζωή του. Ο ίδιος ο Ζάκ-Υβ Κουστώ σπούδασε στην Ναυτική Ακαδημία της Βρέστης και στη συνέχεια διετέλεσε αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της χώρας του.
Πραγματοποιώντας ειδικές σπουδές στην ωκεανογραφία ίδρυσε την Ομάδα Υποβρύχιων ερευνών του Γαλλικού Ναυτικού στην Τουλόν και αργότερα το Κέντρο Ανώτερων Θαλάσσιων Μελετών στη Μασσαλία.
Ο Κουστώ διετέλεσε πρόεδρος της Γαλλικής Ωκεανογραφικής Εταιρείας, διευθυντής από το 1957 του Ωκεανογραφικού Μουσείου και Ινστιτούτου στο Μονακό, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής Επιστημονικής Εξερεύνησης της Μεσογείου και υπεύθυνος άλλων συναφών επιστημονικών οργανώσεων και σεμιναρίων.
Υπήρξε, μάλιστα, ο ίδιος εφευρέτης μαζί με τους συνεργάτες του ενός αυτόνομου σκαφάνδρου με το οποίο η κατάδυση έγινε εύκολη στα 80 μέτρα ή και ακόμη βαθύτερα. Εξάλλου, χάρη σε ειδικές υποβρύχιες εγκαταστάσεις πέτυχε την παραμονή πολλών ημερών στο βάθος της θάλασσας.
Εφηύρε ακόμα μια ειδική υποβρύχια κινηματογραφική μηχανή λήψεως και κατασκεύασε ένα πλωτό νησί για ωκεανογραφικές παρατηρήσεις. Από το 1950 υπήρξε κυβερνήτης του σκάφους «Καλυψώ»( το οποίο αποτέλεσε σύγχρονο επιστημονικό εργαστήριο) με το οποίο πραγματοποίησε ταξίδια και σχετικές έρευνες σε όλες σχεδόν τις θαλάσσιες γωνιές του πλανήτη.
Κατά τις πολυετείς υποβρύχιες έρευνές του ο Κουστώ ασχολήθηκε με τη μελέτη της θαλάσσιας πανίδας και χλωρίδας, ανακαλύπτοντας, χαρακτηριστικά, άγνωστες μορφές ζωής σε μεγάλα παρθένα βάθη. Μελέτησε επίσης την προσαρμοστικότητα του ανθρώπινου οργανισμού στο θαλάσσιο περιβάλλον με τα περιβαλλοντικά-οικολογικά προβλήματα του θαλάσσιου χώρου κ.λ.π.
Όλη η δράση του Κουστώ, ως κυβερνήτη του σκάφους «Καλυψώ» έγινε διεθνώς γνωστή με σειρά κινηματογραφικών-τηλεοπτικών ταινιών που πραγματοποιήθηκαν από ειδικευμένους συνεργάτες του, προσφέροντας στο κοινό φαντασμαγορικές έγχρωμες εικόνες από τοπία και θαλάσσια χλωρίδα και πανίδα που ζει σε βάθη όπου το ηλιακό φως εισχωρεί θαμπά ή και καθόλου. Εξερεύνησε επίσης υποθαλάσσια σπήλαια με μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Ο Κουστώ εκτέλεσε και αποστολές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος ανακαλύπτοντας πλήθος ναυαγίων, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει και ένα ελληνικό πλοίο με χιλιάδες οξυπύθμενους αμφορείς, το οποίο είχε ναυαγήσει έξω από τη Μασσαλία το 230 π.Χ. περίπου. Επιπρόσθετα με εκπαιδευμένους βατραχανθρώπους κατόρθωσε να εξουδετερώσει επικίνδυνες νάρκες ,που από την εποχή του Πολέμου βρίσκονταν στον Κόλπο του Λέοντα της Νότιας Γαλλίας. Πολλές , ωστόσο από τις επιστημονικές δραστηριότητες του Γάλλου ωκεανογράφου επικρίθηκαν ως μη επιστημονικές.
Ο Κουστώ υλοποίησε το 1976 υποβρύχιες έρευνες και στις ελληνικές θάλασσες (Σαντορίνη, Πύλο, Αντικύθηρα, Κρήτη κ.α.) που τον οδήγησαν στην ανακάλυψη αρχαιοτήτων. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε για τα ευρήματα των Αντικυθήρων καθώς και του νησιού Δίας της Κρήτης.
Από τα συγγραφικά έργα του Κουστώ γνωστότερα θεωρούνται: Ο σιωπηλός κόσμος, σε συνεργασία με τον Φρεντερίκ Ντυμά και η ζωντανή θάλασσα. Γύρισε ακόμα και κινηματογραφικές ταινίες που αναφέρονται στις έρευνές του : Ναυάγια (1945), ο κόσμος της σιωπής ( 1955) και ο ανήλιαγος κόσμος (1964).
Παναγιώτης Αργυρόπουλος
Πηγή: Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια, εκδοτική Αθηνών, Τα Νέα.
Την Δευτέρα 26/6 στις 20:00 στη Θεσσαλονίκη, έλαβε χωρα μια έκθεση διαφορετική απο τις άλλες.
Στον νέο χώρο της Myro Gallery η φωτογραφία συνάντησε τη ζωγραφική και μαζί δημιούργησαν το «One».
«One» ονομάζεται το εικαστικό project του «Πολιτιστικού Συνδέσμου Επιχειρηματιών Θεσσαλονίκης» και σκοπό είχε να αποδείξει πως η τέχνη είναι μία.
Στην έκθεση έλαβαν μέρος οι ζωγράφοι Άννα Δημάκη, Κώστας Βίδρας και Χρύσα Μπαρζόκα και οι φωτογράφοι Αντωνία Γκαμπούρα και Μάιρα Παλτίδου.
Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο κ.Διογένης Μαριόλας και η κ.Πέπη Ασουριάν.
Τις γωνίες και τους τοίχους της γκαλερί στόλιζαν τα έργα των πέντε καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε αυτο το τόσο ξεχωριστό και πρωτότυπο project.
Έργα που αναδεικνύουν τις διάφορες πτυχές της καθημερινής ζωής και εκφράζουν τους προβληματισμούς του καλλιτέχνη είτε μέσω του καμβά είτε μέσω του φακού.
Τελικά η τέχνη είναι ζωή και η Θεσσαλονίκη αρχίζει ξανά να ζει!
Ευαγγελία Τζιάκα
Ο Φιλοποίμην Φίνος θεωρείται και όχι άδικα ως ο πιονιέρος του Ελληνικού Σινεμά. Το «άλφα» και το «ωμέγα» του κινηματογράφου στην Ελλάδα, ο άνθρωπος που έκανε τις περισσότερο δημοφιλείς ταινίες αυτής της χώρας, και που τα έργα του πιάσανε ρεκόρ που είτε ξεπεράστηκαν πολλά χρόνια αργότερα, ή έμειναν ακατάρριπτα λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις παραμέτρους μιας ταινίας. ( στην φωτογραφία ο Φίνος, διαβάζει το «Έθνος» σε πτήση της Ολυμπιακής)
Ο Φίνος ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «κατσαβιδάκιας», καθώς ήταν εντελώς μανιακός με τα τεχνολογικά κομμάτια μιας ταινίας. Γι’ αυτό και οι ταινίες του έμειναν μέχρι σήμερα αναλλοίωτες, με καθαρό ήχο, καθαρή εικόνα, χωρίς να μπούνε σε τερτίπια δήθεν καινούργιων εκδόσεων, όπως έχει ( και δυστυχώς για πολλούς ) προβεί ο «αντίζηλός» του στο Σινεμά, ο Αντώνης Καρατζόπουλος, που μαζί με τον Κώστα Καραγιάννη είχαν την «Καραγιάννης – Καρατζόπουλος», το αντίπαλον δέος του Φίνου.
( αριστερά στην φωτογραφία ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Ορέστης Μακρής, και ο Φίνος, διαβάζοντας και μελετώντας για τον «Μεθύστακα». Δεξιά, ο Φίνος στο εργαστήριο, μαζί με τον «επάγγελμα ρεπόρτερ» Δημήτρη Λυμπερόπουλο)
Στην εταιρεία της Finos Films, οι μόνιμοι που δούλευαν εκεί ήταν από σκηνοθέτες ο Νίκος Τσιφόρος, ο Γιάννης Δαλιανίδης, ο Ντίνος Δημόπουλος, ο Νίκος Φώσκολος, ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Πάνος Γλυκοφρύδης, ο Παντελής Βούλγαρης, ο Κώστας Λυχναράς ( με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του, οι νεότεροι τον ξέρουν από την σκηνοθεσία του «Κωνσταντίνου και Ελένης» και του πρώτου κύκλου του «Καφέ της Χαράς»_ Οι μόνιμοι ηθοποιοί είναι επίσης γνωστοί: Από την Αλίκη και τον Δημήτρη, την Λάσκαρη, τον Βουτσά και την Καραγιάννη, τον Κούρκουλο και την Χρονοπούλου, τον Πρέκα, την Γιουλάκη, τον Βογιατζή και την Βλαχοπούλου, τον Καλλιβωκά και την Μπέτυ Αρβανίτη, έως τον Γεωργίτση, και την Νόρα Βαλσάμη, από την Βασιλειάδου, και τον Αυλωνίτη, έως την Καρέζη, τον Μιχαλακόπουλο, και τον Ορέστη Μακρή. Ενδεικτικό είναι πως δεν «πήγαινε» με τίποτα τον Κώστα Χατζηχρήστο, καθώς θεωρούσε πως έκανε υπερβολικά πολλές ταινίες, αν και σίγουρα η καλύτερή του ( από άποψη ρόλου ) ήταν οι «Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» του Αλέκου Σακελλάριου. Διευθυντής παραγωγής όλης της Finos ήταν πάντα ο Μάρκος Ζέρβας, και μουσική κατά κανόνα έγραφε ο Μίμης Πλέσσας.
( η πλάκα που βρίσκεται έξω από το πατρικό του στην Λοκρίδα)
Βεβαίως και οι ηθοποιοί έκαναν και τις «κασκαρίκες» τους, καθώς όλοι έκαναν έστω μια ταινία στο αντίπαλο στρατόπεδο, και αυτό ήταν λόγω συμβολαίων και οικονομικών λόγων. Όλοι βέβαια μετά ξαναγύρισαν στον Φίνο, ο οποίος πάντα τους δεχόταν…
Ο Φίνος βέβαια εκδήλωσε ειδικά στην περίοδο της Χούντας και έντονα σημάδια αλαζονείας, τα οποία του κόστισαν. Τι εννοώ; Η απέχθειά του προς το μέσο που λέγεται «τηλεόραση», τον οδήγησε στο να πιστεύει πως ο κινηματογράφος ήταν το άπαν στη ζωή του κόσμου, πράγμα βέβαια που δεν ήταν αλήθεια. Σε αυτό το γεγονός είχε συντελέσει η τεράστια επιτυχία της «Υπολοχαγού Νατάσας». Η ανάγκη που είχε η Αλίκη να κάνει επιτέλους και «κάτι σοβαρό», και να συνεργαστεί με κάποιον άλλον πέρα από τον Σακελλάριο, την έφερε στην αγκαλιά του Νίκου Φώσκολου. Η Αλίκη και ο Παπαμιχαήλ είπαν το «ναι» στο σενάριο της «Υπολοχαγού Νατάσας», και ο Φώσκολος είχε την φαεινή ιδέα να ξεκινήσουν τα γυρίσματα, από την περίφημη σκηνή με τα βασανιστήρια της Αλίκης με τον πάγο.
Ο Φώσκολος ζήτησε να προβαριστεί η σκηνή, η Αλίκη την έπαιξε, και ο Φώσκολος δεν έμεινε ικανοποιημένος, ζητώντας να «πάμε πρόβα ξανά». Η Αλίκη γούρλωσε τα μάτια, έφυγε από το πλατώ, και πήγε στον Φίνο, να διαμαρτυρηθεί και λέγοντας πως θα φύγει από την ταινία, ο Φίνος γέλασε, και της είπε «Αλίκη μου, ξέρεις πως αυτή η ταινία θα γίνει η τεράστια επιτυχία της ζωής σου; Από αυτήν την ταινία θα φύγεις;» Εδώ ο Φίνος είχε δίκιο, καθώς η ταινία έσπασε κάθε ρεκόρ και έμεινε για σχεδόν τριάντα χρόνια νούμερο ένα στην προσέλευση κόσμου. Το ρεκόρ αυτό το σπάσανε το ” Safe Sex” των Ρέππα – Παπαθανασίου, ο “Τιτανικός”, η ” Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο” και η “Πολίτικη Κουζίνα”.
Ο Φίνος είχε αναπτύξει και δράση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και είχαμε περιγράψει σχετικά σε εκείνη την σειρά άρθρων, όπου θέλοντας και μη, ήθελε να έχει από κοντά τον Τζέιμς Πάρις, που ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο η Χούντα είχε εξαιρετικές σχέσεις. Μαζί είχανε κάνει την παραγωγή του «Παπαφλέσσα» σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, από τις ελάχιστες ταινίες που σήμερα, παραδόξως, ΔΕΝ ανήκει στην φαρέτρα της Φίνος Φιλμ.
Οι ταινίες του Φίνου χτυπήθηκαν άγρια από την κριτική της τότε εποχής, κυρίως από τον Βασίλη Ραφαηλίδη, τον Μηνά Χρηστίδη, και άλλους. Ήταν η εποχή που μετά τον Μάη του ’68 και με αφορμή κυρίως το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όλοι οι ντεμέκ καλλιτέχναι, θέλανε να γυρίσουν «ταινίαι τέχνης», και να μην κάνουνε ταινίες σαν του Φίνου, διότι «κατέστρεφε τον κινηματογράφο», δείχνοντας κυρίως μια πλευρά της ζωής που δεν ήταν η ρεαλιστική, αλλά η ιδανική, καθώς ο κόσμος δεν ζούσε έτσι όπως βλέπανε στις ταινίες την Αλίκη να τραγουδά, την Καραγιάννη να χορεύει, τον Βουτσά να κάνει «φσσστ! μπόινγκ!» ή τον Χρόνη Εξαρχάκο να ψάχνεται μία με την Μαρία Ιωάννίδου, μία με την Ελένη Προκοπίου, ή με την Μπέτυ Αρβανίτη να βρει τον έρωτα της ζωής του. Ο Φίνος απαντούσε πάντα με την ίδια πρόταση: «Στο τέλος μιλάει το πανί». Εννοώντας φυσικά, πως η αποδοχή μιας ταινίας έχει πάντα ως κοινό παρονομαστή το κοινό. Και αυτό αποδείχτηκε στην πορεία των ετών, καθώς στο τέλος της δεκαετίας του ‘ 80, με την άνθηση της ιδιωτικής τηλεόρασης, αυτές οι ταινίες ξαναβγήκαν στην επικαιρότητα, και κυρίως με την συνδρομή των Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη, και Μάκη Δελαπόρτα, οι γνώσεις και τα κείμενα των οποίων μας άνοιξαν τα μάτια σε εμάς τους νεότερους, να εκτιμήσουμε ακόμα καλύτερα τι συνέβαινε τότε, και ποια είναι η αξία αυτών των ταινιών. Άλλωστε για να το εκφράσουμε απλά και ξεκάθαρα: Ακόμα και την τελευταία μεγάλη επιτυχία της Φίνος να πάρουμε ως παράδειγμα, ( «Οι Βάσεις και οι Βασούλα» με την Νόρα Βαλσάμη) είναι απείρως καλύτερη από τα εκτρώματα που γέμισαν εκ των υστέρων τις τσέπες ορισμένων, αλλά όχι την καλλιτεχνική υπόσταση καμιάς Τέχνης και κανενός λαού.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Φίνος έκανε λάθος που δεν μπήκε στην τηλεόραση. Σύμφωνα με την διήγηση του Κώστα Λυχναρά, προς το τέλος της ζωής του, ο Φίνος παραδέχτηκε αυτό το λάθος, είχε ήδη όμως καταβληθεί ως προς την υγεία του, και το 1977 απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών.
Βέβαια το πρόβλημα ήταν πως δεν άφησε πίσω του κληρονόμο. Ή μάλλον για να το πούμε διαφορετικά: Η γυναίκα του, η Τζέλλα Φίνου διαχειρίστηκε μετά τον θάνατό του την εταιρεία βγάζοντας τις ταινίες και σε VHS, και σε DVD, και βέβαια νοικιάζοντάς τες στα κανάλια. Απλά δεν βρέθηκε ποτέ ένας να συνεχίσει την παραγωγή είτε κινηματογραφικών, είτε τηλεοπτικών παραγωγών. Άφησε βέβαια και μια κόρη, γνωστή σε όλους μας, την Καίτη Φίνου, η οποία σε συνέντευξή της στην Χριστίνα Λαμπίρη δεν είχε μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για τον βιολογικό της πατέρα.
( άλα τις με το κοντό το Αλικάκι…)
Όπως και να χει, ο Φίνος σφράγισε τον κινηματογράφο από την δεκαετία του ’40 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ‘ 70. Για 30 και πλέον χρόνια όσο ζούσε, και για άλλα 40 χρόνια μετά τον θάνατό του ο Φίνος ζει, μέσα από τις ταινίες, τα τραγούδια, τις μουσικές του Πλέσσα, του Καπνίση, του Μαμαγκάκη, τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Ντίνου Δημόπουλου, του Γιάννη Δαλιανίδη. Από το «Ένα,δύο, τρία ωπ, το ριξα στο σορολόπ», μέσα στο λεωφορείο, μέχρι το «Έχω στενάχωρη καρδιά» στην γιορτή της αεροπορίας, και από το «Βρέχει φωτιά στην στράτα μου» με το μπουζούκι του Πολυκανδριώτη, με τον Πλέσσα να απορεί βλέποντας τον Κούρκουλο μπροστά στην φωτιά, τι σόι πράγμα να γράψει ( και όπου παιδεύτηκε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος να γράψει στίχους γιατί ο Φώσκολος είχε δώσει εντολή: «γράψε ό,τι θέλεις, αρκεί να έχει την φράση «κύμα πικρό»), οι ταινίες αυτές θα είναι πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς μας. Άρα και ο ίδιος ο Φίνος θα είναι ένα κομμάτι από την ζωή μας.
( από τα εγκαίνια των στούντιο στα Σπάτα, όπου βρίσκονται μέχρι και σήμερα. Στο κέντρο της φωτογραφίας ο Φίνος, η Νόρα Βαλσάμη, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, ο Χρόνης Εξαρχάκος. Δεύτερος από αριστερά ο Κώστας Πρέκας, δίπλα του η Μαίρη Χρονοπούλου. Κάτω αριστερά στην φωτογραφία ο Ζώρας Τσάπελης, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Ζωή Λάσκαρη, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και ο Νίκος Φώσκολος. Από το site της Finos Film)
Μάκης Ρουσομάνης..Ένας άνθρωπος πολυτάλαντος, ευαίσθητος που ακολούθησε τον δρόμο της συγγραφής προκειμένου να εκφράσει τις βαθύτερες σκέψεις του.
Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα…
Αλήθεια, πώς ξεκίνησε ο Μάκης Ρουσομάνης την ενασχόληση με τη συγγραφή;
Ήμουν με φίλους από μια θεατρική ομάδα και μου είπαν ότι έψαχναν έργο για εκείνη τη χρονιά, έτσι ξεκίνησε, και τους λέω “ξέρω μια ιστορία εγώ, θα προσπαθήσω να τη γράψω”. Μέχρι τότε δε μπορούσα να φανταστώ ποτέ στη ζωή μου ότι εγώ θα γράφω βιβλία. Δηλαδή έχω φίλους συγγραφείς, όπως η Αναστασία η Καλλιοντζή, και τους ρωτούσα “πώς γράφεις” και μου έλεγαν, έτσι… συμβαίνει.
Το ίδιο και η Λίνα Νικολακοπούλου και η Χρυσηίδα Δημουλίδου… μου είπαν πως είναι χάρισμα. Δεν ξέρω… όλοι έχουν χαρίσματα αρκεί να τα ανακαλύψουν σε μικρή ηλικία και να εμβαθύνουν σε αυτά.
Ο Μάκης Ρουσομάνης έγραψε το πρώτο του βιβλίο, ή μάλλον την πρώτη ιστορία του που αναπτύχθηκε σε βιβλίο, μέσα σε μόλις δέκα μέρες για να εξυπηρετήσει τους φίλους του που αναζητούσαν έργο για την παράσταση που ήθελαν να ανεβάσουν. Μόλις εκείνοι το διάβασαν τον ενθάρρυναν να το καθαρογράψει και να το εκδώσει ως μυθιστόρημα πια.
Αυτή η διαδικασία πήρε ένα μήνα και αναγνωρίζει πως στάθηκε “πολύ τυχερός. Το έδωσα σε έναν εκδοτικό οίκο, την Ελληνική Πρωτοβουλία τότε, και μου το έβγαλε μέσα στους επόμενους τρεις μήνες. Απίστευτο πράγμα! Πολύ τυχερός! Ακούω άλλους που στέλνουν τα βιβλία τους σε οίκους, δεν τους τα βγάζουν, ζητούν χρήματα… δεν ξέρω…”
Η εν λόγω ιστορία, είναι μια ιστορία αγάπης αλλά εμπεριέχει και μυστήριο, καθώς ο Μάκης επιζητά σε όλα του τα βιβλία να προσθέτει ένα στοιχείο που να σε κεντρίζει να πας παρακάτω, χωρίς να μένει σε κοινοτοπίες και κλισέ. Γι’αυτό και ο τίτλος “Σαν να είχε δει φάντασμα“.
Γιατί τα βιβλία του έχουν παράξενους τίτλους;
Γιατί στο βιβλίο ο τίτλος και το εξώφυλλο είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάς. Είναι αυτά που κεντρίζουν το ενδιαφέρον.
Ένα άλλο στοιχείο βέβαια που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού είναι η τεχνική.
Ποιες είναι οι τεχνικές που χρησιμοποιείς;
Χρησιμοποιώ πολύ την τεχνική των πισωγυρισμάτων, δηλαδή, ενώ είμαστε στο 2000 εγώ θα σε πάω στο 1930 και θα σε επαναφέρω χωρίς να μπερδευτείς με πολύ όμορφο τρόπο. Χρησιμοποιούσα αυτή την τεχνική από το πρώτο μου βιβλίο χωρίς να το ξέρω. Αυτή την τεχνική δηλαδή πρέπει να την έχεις μέσα σου, δε διδάσκεται τελικά, όσα σεμινάρια και να κάνεις.
Ο Μάκης Ρουσομάνης αρνείται την ύπαρξη βιβλίων που βασίζονται εξ’ολοκλήρου στη μυθοπλασία. Είναι πεπεισμένος πως όλοι οι συγγραφείς, όπως και ο ίδιος άλλωστε, εμπνέονται από ιστορίες φιλικών/συγγενικών προσώπων ή ακόμα και από προσωπικά τους βιώματα. Θεωρεί προσόν ενός συγγραφέα το να είναι παραμυθάς, να λέει ωραία ψέματα.
Σε ενδιαφέρουν οι διακρίσεις και η ανταπόκριση του κόσμου;
Οι διακρίσεις καθόλου. Μπορεί όταν πεθάνω σε εκατό χρόνια στο χωριό μου να μου φτιάξουν μια βιβλιοθήκη στο όνομά μου… δε μου λέει τίποτα αυτό. Από την άλλη η αποδοχή του κόσμου, το να αγαπήσουν τις ιστορίες μου είναι αυτό που με ενδιαφέρει.
Ο Μάκης έχει μάλιστα φανατικό κοινό και, όπως χαρακτηριστικά μας λέει στις παρουσιάσεις των βιβλίων του το κοινό κυμαίνεται σταθερά σε τριψήφια νούμερα! Αυτή η αποδοχή και η αναγνωρισιμότητα, παραδέχεται, δεν έχει αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά του, καθώς πάντα κινείτο στον καλλιτεχνικό χώρο και είναι συνηθισμένος. Όμως αυτό που τον χαροποιεί ιδιαίτερα είναι η ικανοποίηση των γονιών του με όλη αυτή την επιτυχία του.
Συζητώντας, η κουβέντα πάει στην αυτοέκδοση, έναν τρόπο που όλο και συχνότερα επιλέγουν νέοι συγγραφείς για να γίνουν γνωστοί στο ευρύ κοινό. Εκεί είναι κάθετα αντίθετος.
Ποιά είναι η γνώμη σου για την αυτοεκδοση;
Δε συμφωνώ, μας λέει. Δηλαδή αν δεν υπάρξει ένας εκδοτικός οίκος από πίσω, μπορείς κι εσύ αύριο μεθαύριο να βγάλεις φωτοτυπίες, κι εγώ να γράψω ένα cd στο σπίτι και να βγω στο δρόμο να το πουλάω. Δε θεωρώ πως υπάρχει τόσο μεγάλη δυσκολία στην έκδοση μέσω εκδοτικών οίκων. Συμβόλαια και όροι σαφώς και θα υπάρχουν πάντα. Κατά τη γνώμη μου αυτός που κάνει αυτοέκδοση δε θέλει να χάσει ούτε ευρώ. Εμένα δε με ενδιαφέρει καθόλου το τί θα βγάλω από ένα βιβλίο. Δε θεωρώ πως υπάρχει μεγάλη μερίδα Ελλήνων συγγραφέων που βιοπορίζονται από αυτό. Εγώ δόξα το Θεό έχω τη δουλειά μου (σσ. είναι νοσηλευτής στη Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης) και δεν εξαρτώμαι από τα χρήματα που θα μου αποφέρουν τα βιβλία. Σαφώς δεν τα βρίσκουν όλοι εύκολα, αλλά δεν πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί για αυτό; Φαντάσου πόσοι επίδοξοι τραγουδιστές υπάρχουν στην Ελλάδα… είναι δυνατόν όλοι να τα καταφέρουν; Είναι απλά τα πράγματα: όταν ένα βιβλίο είναι καλό, βγαίνει. Όταν μια ιστορία “λέει”, θα βρεθεί ο κατάλληλος εκδοτικός και θα την εκδώσει.
Μελετάς τις ιστορίες σου;
Όταν γράφεις μια ιστορία πρέπει να έχεις κάνει έρευνα. Εγώ για να γράψω μια ιατροδικαστική έκθεση πήγα σε νεκροτομείο. Για να γράψω μια ιστορία που γράφω τώρα, ζήτησα από τους φίλους μου μεσάνυχτα να πάμε σε ένα μυστήριο μέρος έξω από τη Θεσσαλονίκη για να νιώσω την αύρα του χώρου, για να γυρίσω σπίτι να πάρω έναν καφέ και ένα τσιγάρο και να αρχίσω να γράφω. Χρειάζονται όλα αυτά. Ακόμα ένα παράδειγμα, ο τίτλος του βιβλίου μου είναι από το Ασκληπιείο στην αρχαία Πέργαμο, στην είσοδο του ιερού. Είναι δυνατόν να μην ψάχνουμε πριν γράψουμε, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει το internet και ανέξοδα μπορείς να βρεις όλες τις πληροφορίες που χρειάζεσαι;
Το κοινό τον έχει αποδεχτεί και αγαπήσει. Έχει όμως κι εκείνος τις προτιμήσεις του σε Έλληνες συγγραφείς. Από κλασικούς προτιμά τον Ξενόπουλο, ενώ από σύγχρονους ξεχωρίζει την Αλκυόνη Παπαδάκη, τη Χρυσηίδα Δημουλίδου, ενώ βρίσκει αξιόλογο και τον Κώστα Κρομμύδα. Δε διστάζει, μάλιστα να μας προτείνει και το βιβλίο “Ούτε η μάνα μου” των Λίνας Σπεντζάρη και Έφης Καγξίδου (εκδ. Έξη), καθώς το θεωρεί το καλύτερο βιβλίο των τελευταίων χρόνων.
Έχεις σκεφτεί να κάνεις ταινία κάποιο απο τα βιβλία σου; Έχω δεχτεί προτάσεις μεταφοράς των βιβλίων μου στη μεγάλη οθόνη. Έχω λάβει πολύ θετικά σχόλια για τη γρήγορη εξέλιξη της ιστορίας, αλλά, δυστυχώς, μέχρι στιγμής όλα αυτά έχουν μείνει μόνο στα λόγια.
Εμείς να του ευχηθούμε να συνεχίσει να είναι τόσο δημιουργικός και γεμάτος έμπνευση και, γιατί όχι, να δει και ένα από τα βιβλία του σύντομα να μεταφέρεται στους κινηματογράφους!
Ευαγγελία Τζιακα
Ειρήνη Μαρκιανού
Βιβλία του συγγραφέα:
Σαν να είχε δει φάντασμα (2013)
Ο Μελένιος, το αηδόνι και ο τυφλός ποντικός (2014)
Άυλος έρωτας (2015)
Άστρο φωτεινό θα βρει γιορτινό; (2016)
Απαγορεύεται η είσοδος στο θάνατο (2017)
Απο το Σεπτέμβρη παρακαλούσα να έρθει το καλοκαίρι. Έλεγα θα δώσω βαθμούς να χαρούν αυτά, να χαρούν οι γονείς για να περάσω ένα ξένοιαστο καλοκαίρι (αλλιως με κόβω στην ξεματιάστρα). Και πραγματικά μόλις χτύπησε το τελευταίο κουδούνι ένιωσα μια εσωτερική αγαλλίαση… Μόνο χάλι γκαλι που δε χορεψα. Μια εβδομάδα τώρα κοιμάμαι και ξυπνάω ο,τι ωρα θέλω. Τέρμα το πρωινό ξύπνημα, το άγχος να διορθώσεις, να παραδώσεις, να βαθμολογήσεις και να προλάβεις να βγάλεις την ύλη εγκαίρως.
Δεν θα προφέρεις ξανά για τρεις μήνες τα παρακάτω: «ησυχία», «ησυχάστε», «γιατί δεν διάβασες», «πρόσεχε στο μάθημα», «μην αντιγράφεις», «κλειστά τα κινητά μέσα στο μάθημα» και τόσα άλλα τετρημένα. Για τρεις μήνες δεν θα ακούσεις τη λεξη «κυρία».
Στο τέλος είχα αρχισει να νιώθω σαν την κ.Κατσίκη/Τόγκα στις Σαββατογεννημένες. Τα νεύρα κρόσσια. Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, είχαμε και εκδρομές και εκει να δεις…Έναν μήνα πριν την εκδρομή και ένα μήνα μετά το μυαλό ήταν στην πολυήμερη. Αυτό δεν ηταν πενθήμερη. Μινι εράσμους ήταν. Μονίμως αλλού αντι αλλού ήταν τα καμάρια μου..Και όλο κατι έφταιγε. Οταν δεν έφταιγαν οι μήνες ή οι γιορτές, έφταιγε η εφηβεία και μετα το Survivor. Φέτος ειχαμε και αυτοό αναμεσα σε τόσα. Δεν μας έφταναν όλα τα αλλα είχαμε να λύσουμε τα θέματα ασιτίας της Παπαδόπουλου και να δώσουμε βραβείο ομορφιάς (δεν ξερω για εσάς αλλά στη δική μου τάξη νίκησε ο Ντάνος με διαφορά).
«Τελευταία ώρα για εσάς τελευταία ώρα για μας» σκέφτηκα και έτρεξα περιχαρής να μαζέψω τα πραγματάκια μου και να αποχαιρετήσω παιδιά και συναδέλφους.
Μια εβδομάδα μετά…
Δεν βολεύομαι πουθενά…Μου λείπει η τάξη μου, τα παιδάκια μου, η φασαρία τους, η καζούρα που μου έκαναν μέσα στο μάθημα και το «Κυρία-Κυρία» με το δάχτυλο να φτάνει σχεδόν το ταβάνι.
Τελικά ο δάσκαλος δεν υπάρχει χωρίς τα παιδιά του. Μπορεί να γκρινιάζουμε αλλά οι μαθητές μας είναι το πάν. Χωρίς την τάξη μας, τον πίνακα, το κυρία-κυρία δεν μπορούμε. Είναι εθισμός η εκπαιδευτική διαδικασία. Ένας εθισμός διαφορετικός απο τους άλλους. Εθίζεσαι τόσο πολύ στην φασαρία, στο άγχος, στις φωνές που μακριά απο αυτές νιώθεις μισός.
Και ας εχει μαλλιάσει η γλώσσα, και ας έχει πονέσει το χέρι και ας σου έχουν πάρει το κεφάλι.
Είναι παιδιά και εσύ θα είσαι εκεί γι ´ αυτά.
Υπομονή άλλους δυο μήνες μέχρι την κάθοδο….των μαθητών σου!!!!
Είναι γεγονός πως με τον ίδιο τρόπο που πονάει το σώμα πονάει και η ψύχη. Έτσι λοιπόν, τι γίνεται στην περίπτωση που ένας άνθρωπος βιώνει κάποιο ψυχικό τραύμα;
Στην ψυχοθεραπεία τα ψυχικά τραύματα βιώνονται σαν ένα εκλυτικό γεγονός που χρήζει προσοχής και ερμηνείας.
H Anna Freud, θεώρησε το ψυχικό τραύμα σαν ένα εξωτερικό ερέθισμα ,το οποίο το εγώ αδυνατεί να ενσωματώσει με την χρήση λογικής επεξεργασίας και σαν μία κατάσταση κατά την οποία η λίμπιντο αδυνατεί να εκτονωθεί σε εξωτερικά ερεθίσματα. Από όποια σφαίρα και αν προέρχεται το ψυχικό τραύμα αποτελεί ένα ρήγμα στο τείχος προστασίας του ψυχισμού του άτομου και εισβάλει στην προσωπικότητα του ατόμου δημιουργώντας αρνητικά αισθήματα απελπισίας, πόνου και σύγχυσης.Όταν ο οργανισμός βιώνει κάποια απειλή, κινητοποιείται το σύστημα φυγής ή μάχης (fight or flight model) και ενεργοποιούνται αποθέματα ενέργειας για την προστασία του ατόμου.
Όταν ένα τραύμα καταφέρνει να βιωθεί στον ψυχισμό του ατόμου τότε το εγώ μπαίνει σε κατάσταση σοκ και συναγερμού και οι διάφορες ψυχικές άμυνες του ατόμου ενεργοποιούνται για να μπορέσει ο οργανισμός να επιβιώσει την κατάσταση.Ένα από τα συνηθέστερα παραδείγματα ψυχικού τραύματος είναι η κατάσταση μετατραυματικού στρες όπου το άτομο, έχοντας δεχθεί ένα πλήγμα αντιδρά με συμπτώματα.
Οι εκδηλώσεις ενός ψυχικού τραύματος καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα από σωματικά και ψυχικά συμπτώματα, όπως η αίσθηση απόσυρσης και αποξένωσης, η κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικά προβλήματα, άσθμα και πολλά ακόμα συμπτώματα. Σχετικά με την θεραπεία του ψυχικού τραύματος, όσον αφορά το παρελθόν του ανθρώπου, θα πρέπει να ξαναβιωθεί μέσα στο πλαίσιο εμπιστοσύνης της ψυχοθεραπείας, έτσι ώστε να μπορέσει το άτομο να εκφράσει τον πόνο που βιώνει και να αποφορτίσει το αρνητικό συναίσθημα επιστρέφοντας πίσω στην υγιή του κατάσταση. Ο ψυχοθεραπεύτης θα πρέπει να φροντίσει ώστε το άτομο να κατανοήσει τον πυρήνα του τραύματος του και να ‘’ξορκίσουν’’ έτσι μαζί το επίπονο παρελθόν.
Είναι γεγονός άλλωστε πως όταν η ψυχή πονάει, όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν και θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με την ασφάλεια και την υγεία της.
Γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιά, μεγάλωσα στην Κρήνη..Στην δικιά μου Κρήνη. Σ’αυτήν που ήταν γεμάτη αλάνες, πάρκα και διάφορες κρυψώνες. Κρυψώνες για να παίξεις και να ακουστεί το γέλιο των παιδικών σου φίλων.
«Χριστίνα, Μίμη θα κατεβείτε να παίξουμε;», φώναζα..
Πέντε λεπτά αργότερα ο δρόμος είχε γεμίσει με φωνές παιδιών..Η Χριστίνα, η Μιμή, ο Ντάνης, η Νικολέτα, ο Δημήτρης, ο Διονύσης. Ξεχυνόμασταν στο στενάκι της Θάλειας, τρέχαμε, παίζαμε, τσακωνόμασταν και μετά γινόμασταν πάλι φίλοι. Σκοινάκι, κουτσό, ψιλοκούμυτο, κυνηγητό, κρυφτό και όλα αυτά ντυμένα με την μουσική επένδυση του τότε γνωστού απορρυπαντικού Σουπλάν, που πήγαινε κάπως έτσι : «Μ’αρέσει το πουλόβερ του μπαμπά το πλένω το φοράω στα κρυφά». Το παιχνίδι έδινε, λίγο αργότερα, τη θέση του στα τραγούδια και στην γιάγκα.
Ποδηλατάδες και άπειρες ώρες στις αλάνες και το καλοκαίρι σειρά είχε το λούνα πάρκ..
Για την ακρίβεια μια πίστα με συγκρουόμενα λίγα μέτρα πιο κάτω. Το βράδυ μας έβρισκε όλους ξεθεωμένους κάτω από την αυλή της πολυκατοικίας να δίνουμε ραντεβού για το επόμενο πρωί.
Το καλύτερο, δε, ήταν όταν μαζεύονταν οι γονείς μας τα μεσημέρια και έψηναν. Χορός, τραγούδι και άφθονο παιχνίδι.
Έτσι, κύλησε ένα μεγάλο μέρος των παιδικών μου χρόνων. Μέσα σε γειτονιές οικείες. Μέσα σε αλάνες με άφθονο παιχνίδι. Παιχνίδι αληθινό, γεμάτο γέλιο αλλά και κλάμα. Και είναι σίγουρο ότι και τα δικά σου χρόνια κάπως έτσι κύλησαν.
Εκείνες οι γειτονιές, οι γειτονιές των παιδικών μας χρόνων είναι το δικό μας παιδικό παραμύθι. Το παραμύθι που μας εφοδίασε με εμπειρίες και γνώση. Μάθαμε να κάνουμε φιλίες, να τσακωνόμαστε και να τα βρίσκουμε αμέσως μετά. Μάθαμε να παίζουμε με χώμα, με πέτρα και λάστιχο. Τα πόδια μας μάτωναν κάθε φορά που πέφταμε μα δεν μας ένοιαζε. Γυρνούσαμε ξεθεωμένοι στο σπίτι μας αργά το βράδυ (μετά τη χιλιοστή φορά που μας φώναζαν οι γονείς μας) και νιώθαμε γεμάτοι.
Νιώθαμε και ζούσαμε την παιδικότητα μας. Ήμασταν μια γενιά παιδιών που έπαιζαν ελεύθερα και ξένοιαστα. Χωρίς φόβο. Αθώα και άδολα.
Δεν χρειαζόμασταν μια οθόνη για να διασκεδάσουμε. Αντί για lol παίζαμε κλέφτες και αστυνόμους. Εκεί να δεις δράση και κυνηγητό. Πραγματικό όμως, όχι εικονικό .
Οι εποχές όμως άλλαξαν. Οι παρέες χάθηκαν, το ίδιο και οι αλάνες. Το ίδιο και το αληθινό παιχνίδι. Οι αλάνες αντικαταστάθηκαν από τις παιδικές χαρές και το ελεύθερο παιχνίδι από το δομημένο.
Δεν βλέπεις πουθενά παιδιά να παίζουν λάστιχο, κουτσό, κυνηγητό και τόσα αλλα παιχνίδια. Ψάχνουν να βρουν την χαρχ πίσω απο μια οθόνη. Πίσω ααπ videogames. Και κάπως έτσι χάνουν την επαφή με την πηγή των αληθινών συναισθημάτων. Δεν γελάνε, δεν μοιράζονται, δεν επικοινωνούν…Οι αναμνήσεις των παιδικών τους χρόνων είναι φτωχές.
Ίσως να φταίει η ξενοφοβία, η τεχνολογία ή ακόμα και η απουσία ελεύθερων χώρων. Μπορεί ακόμη να ευθύνεται και ο γονιός. Περισσότερο φοβόμαστε το παιχνίδι στις αλάνες ή στα πάρκα παρά τα videogames.
Θεωρούμε πώς αφού το παιδί μας σωματικά είναι δίπλα μας, είναι ασφαλές. Δεν λερώνεται, δεν χτυπάει, δεν μιλάει με αγνώστους.. Μα είσαι σίγουρος ότι είναι όντως ασφαλές;
Μπορεί σωματικά να είναι ή να φαίνεται ότι είναι, μα ψυχικά; Είναι υγιές;
Και τελικά τι θα έχει να θυμάται από την παιδική του ηλικία;
Βέβαια πάλι θα μου πεις ότι δεν υπάρχουν γειτονιές όπως παλιά και δίκιο θα έχεις. Γειτονιές δεν υπάρχουν. Όχι τουλάχιστον όπως εκείνες στις οποίες ζήσαμε.
Αντί για γειτονιές έχουμε εμπορικούς δρόμους. Πεζούς που ενοχλούνται με τα παιδιά που παίζουν. Ενοχλούνται με τις φωνές και τις μπάλες.
Και κάπως έτσι καταλήξαμε να μην αφήνουμε τα παιδιά μας να παίξουν κάτω στο δρόμο.
Είναι και αυτά τα αυτοκίνητα. Είναι γενικά αυτός ο σύγχρονος τρόπος ζωής και σκέψης που δεν επιτρέπει την πολύ ελευθερία. Οπότε συμβιβαστήκαμε και περιοριστήκαμε.
Σκέψου, όμως, να οργάνωνες μαζί με μαμάδες και φίλους του παιδιού σου μια μικρή εξόρμηση με μπάλες, και να μάθαινες στα παιδιά σου όλα εκείνα τα παιχνίδια με τα περίεργα ονόματα;
Να μυήσεις το παιδί σου στα μυστικά της γειτονιάς που αγάπησες;
Να το αφήσεις ελεύθερο να παίξει και εσύ να βουτήξεις ξανά στην γειτονιά που αγάπησες…στις αλάνες που έπαιξες!
Χτες το βράδυ Παρασκευή 09.06.2017 και ώρα 21:00 στην παραλία Οφρυνίου Καβάλας και πιο συγκεκριμένα στο Cafe – bar Vitraux, ο Χρήστος Τούβε συνέχισε την επιτυχημένη πορεία των παρουσιάσεων του για το πρώτο του βιβλίο με τίτλο ” Της ζωής τα παράξενα παιχνίδια “.
Η χτεσινή παρουσίαση ήταν η 33η σε 27 διαφορετικές πόλεις και φυσικά αυτό από μόνο του δείχνει πολλά για ένα άνθρωπο που έχει κάνει αυτο-έκδοση βιβλίου, σε τόσες περίεργες εποχές που διανύουμε.
Γι’ άλλη μία φορά υπήρξε συγκινησιακή φόρτιση λόγω του ιδιαίτερου θέματος του βιβλίου, που είναι αφιερωμένο στην Τρίτη ηλικία. Ο Συγγραφέας ορμώμενος από τη σχέση ζωής που είχε με τη γιαγιά του δείχνει με τον πιο έμπρακτο τρόπο ό,τι αν αγαπάς αληθινά, αυτό σε ακολουθεί σε όλη σου τη ζωή.
Αυτή η αληθινή αγάπη έχει συγκινήσει και το πανελλήνιο γι’ αυτό και ο κόσμος στηρίζει με την παρουσία του τον Χρήστο Τούβε σε όποιο μέρος παρουσιάζει την πένα του.
Το βιβλίο προλόγισε η Συγγραφέας Σάντυ Βιολιντζή, η οποία έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα ” Ποτέ δεν είναι αργά για ευτυχία” και ” Όταν το δάκρυ άγγιξε το ήλιο “.
Με άνεση και ανθρώπινο λόγο είπε ότι αυτό που έμαθε από το βιβλίο του Χρήστου Τούβε είναι να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας αν θέλουμε να ζήσουμε στο έπακρο. Αναφέρθηκε στο γεγονός ότι αυτό το βιβλίο, είναι βιβλίο κομοδίνου, γιατί το ανατρέχεις ανά πάσα στιγμή να βρεις τις λύσεις που χρειάζεσαι. Το χαρακτήρισε ως εγχειρίδιο ζωής με ποιητική γραφή και της έκανε εντύπωση πως ένας νεαρός άνθρωπος έχει τόσο μέστη γραφή.
Κλείνοντας είπε ότι θα προσπαθήσει να εφαρμόσει πολλά γραφόμενα του βιβλίου στον εαυτό της και ευχήθηκε καλή δύναμη στο αγώνα αυτο-έκδοσης του Συγγραφέα.
Την εκδήλωση συντόνισε η Εύκλεια Καράδαγλη, Επιχειρηματίας, με την οποία ο Χρήστος Τούβε συνεργάστηκε και στην παρουσίαση της Καβάλας στις 02.06.2016. Με το δικό της μοναδικό τρόπο ξεδίπλωσε τη ροή της παρουσίασης ενώ στο τέλος ξεκλείδωσε το κοινό αφού υπήρξε συζήτηση με το Συγγραφέα.
Αποσπάσματα του βιβλίου διάβασε η Χριστίνα Κακαβούτη και πέρασε την ένταση τους στο αναγνωστικό κοινό.
Να υπενθυμίσουμε ότι το βιβλίο στην Ελλάδα κυκλοφορεί με τη Γ’ έκδοση στο εξώφυλλο ενώ κυκλοφορεί μέσω του Παγκόσμιου Site Amazon σε 63 χώρες του εξωτερικού και για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν την πορεία του Χρήστου Τούβε μπορούν μέσω της ιστοσελίδας του www.xristostouve.gr ή μέσω της Επίσημης σελίδας του στο Facebook Xristos Touve.
Χορηγοί ήταν τα Εβρίτικα Κελάρια όπου δρόσισαν με οίνο τους παρευρισκόμενους και το Havana Club που αποτελεί την πρώτη επιλογή για βραδυνή έξοδο στην ευρύτερη περιοχή.
Χορηγός επικοινωνίας ήταν φυσικά το Πηγή Παιδείας που στηρίζει αυτή την αξιόλογη προσπάθεια ενός νέου ανθρώπου με ταλέντο και όραμα.
Επόμενη παρουσίαση του είναι στην Κατερίνη στις 23.06.2017
Κάθε χρόνο τέτοια περίοδο ο πυρετός των εξετάσεων χτυπάει την πόρτα σχεδόν κάθε Ελληνικού σπιτιού. Αγωνία, άγχος, πίεση και αναμονή για την επιτυχία των μαθητών. Μία μόνιμη ένταση για να δούμε τελικά αν έχει ευοδώσει η προσπάθεια ή όχι. Αλλά μήπως τελικά δεν είναι μόνο οι μαθητές που κρίνονται από τα αποτελέσματα;
Πάντα πίσω από την προετοιμασία των μαθητών, εκτός από τους γονείς τους, είναι και οι καθηγητές τους. Είτε τα παιδιά προετοιμάζονται για πανελλήνιες, είτε για κάποιο πτυχίο ξένων γλωσσών, οι καθηγητές είναι αυτοί που στέκονται στο πλευρό τους από την αρχή αλλά και ως το τέλος του αγώνα.
Δυστυχώς όμως οι καθηγητές είναι αυτοί οι οποίοι τις περισσότερες φορές κρίνονται από τα αποτελέσματα των μαθητών τους. Αν το παιδί επιτύχει τότε ο καθηγητής εκθειάζεται. Θεωρείται ο καλύτερος.
Από την άλλη πλευρά, όμως, αν το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν έρθει τότε επιρρίπτονται όλες οι ευθύνες στον καθηγητή, χωρίς να εξετάζονται βαθύτερες αιτίες, όπως η συνολική προσπάθεια του παιδιού αλλά και αστάθμητοι παράγοντες που έχουν να κάνουν με τη γενικότερη ψυχολογία του παιδιού και την ικανότητα του να διαχειριστεί το άγχος του και να αποδώσει τα μέγιστα υπό συνθήκες πίεσης.
Πολλές φορές, κατά την διάρκεια μιας σχολικής χρονιάς, μου έχει τύχει να έρθω σε αντιπαράθεση με γονείς γιατί δυστυχώς η ειλικρίνεια δεν είναι κάτι που εκτιμάται πάντα. Υπάρχουν γονείς που με έχουν ευχαριστήσει μέσα από τα βάθη της καρδιάς τους για τις πολύτιμες προσπάθειες και την βοήθεια που έχω προσφέρει στα παιδιά τους. Από την άλλη υπάρχουν και οι γονείς που όταν τους μίλησα ανοιχτά για την απόδοση των παιδιών τους και πως με αυτή την προσπάθεια δεν θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, γύρισαν και κατηγόρησαν τον τρόπο διδασκαλίας μου, την προσέγγιση μου προς τα παιδιά και φυσικά με αντικατέστησαν με συνοπτικές διαδικασίες.
Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως με κάθε επιτυχία ή αποτυχία μαθητή, ο καθηγητής είναι ο πρώτος που κρίνεται και όταν ο μαθητής μπαίνει στην αίθουσα δίνει εξετάσεις και ο ίδιος ο καθηγητής. Το άγχος και η αγωνία είναι αισθήματα που μοιράζονται από κοινού. Η χαρά της επιτυχίας πλημμυρίζει τις καρδιές όλων.
Ίσως όμως θα έπρεπε να μάθουμε να διαχειριζόμαστε και την αποτυχία με την ωριμότητα και την ηρεμία που της αρμόζει, γιατί δυστυχώς οι αποτυχίες είναι κομμάτι της ζωής μας. Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουν πως οι καθηγητές δεν είναι θαυματοποιοί . Δεν πρέπει να κρίνονται μόνο εκ του αποτελέσματος . Για κάθε καθηγητή παιδί του θεωρείται ο κάθε μαθητής. Και προσπαθεί για όλα τα παιδιά του το ίδιο.
Ας ευχηθούμε όλοι λοιπόν καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που δίνουν οποιαδήποτε μορφή εξέτασης, αλλά και στους καθηγητές τους και ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή ο καθένας θα αναλαμβάνει τις προσωπικές του ευθύνες και δεν θα κοιτάει να βρει εξιλαστήρια θύματα.
Σας προσκαλούμε στο πάρτυ για να γιορτάσουμε τον ένα χρόνο λειτουργίας του site και τα εγκαίνια ίδρυσης του Συλλόγου Εναλλακτικής Εκπαίδευσης “Πηγή Παιδείας.”
Παρασκευή 16/6/2017 στις 21:00 στο καφέ- μπαρ Cosmopolitan στην πλατεία Αριστοτέλους (δίπλα στα Tgi Fridays), Θεσσαλονίκη.
*Ο καθένας πληρώνει ό,τι καταναλώσει.
Η ιστορία από την αρχή….
16/6/2016..Μια ιδέα και πέντε καθηγητές συναντήθηκαν σε έναν καφέ κάπου στη Θεσσαλονίκη. Η Ευαγγελία Τζιάκα, η Άρτεμις Πράπα, ο Διογένης Παπαδόπουλος, ο Χάρης Μπάρμπας και η Μαρία Κουκουγιάννη. “Να φτιάξουμε ένα site για την παιδεία. Να την γνωρίσουμε καλύτερα και να της δώσουμε φωνή”,είπε η Ευαγγελία “Καλά ένα μπλόγκ θα φτιάξουμε,, Δεν θα κάνουμε και επανάσταση”, είπε ο Διογένης. Ο Διογένης ήταν φυσικά και αυτός που βρήκε το όνομα.. Ο νονός μας.
Οι πέντε έγιναν, μετά από ένα χρόνο, είκοσι.. Έγιναν φίλοι και όλοι μαζί προσπαθούσαν, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, να συνεισφέρει τα μέγιστα. Να είναι τυπικός και υπεύθυνος. Εμπνεύστηκαν από την ιδέα και αγάπησαν το site.
Η Ειρήνη Μαρκιανού, η Ειρήνη Κεμερλή, η Κατερίνα Γεωργιάδου, η Κατερίνα Τσιλιμπάρη, ο Κωνσταντίνος Μπατσιόλας, η Χριστίνα Γαβριήλ, ο Γιώργος Μιχάλης, η Αφροδίτη Μιλοβιάνου, η Ερατώ Χατζημιχαλάκη, η Ελένη Κώστογλου, η Θεοδώρα Παπάζη, ο Νικόλας Πεταλίδης, ο Παναγιώτης Αργυρόπουλος, η Μαρία Χριστοδούλου, η Κατερίνα Θεοδωροπούλου, ο Ειρήναρχος Φούτης, Θάνος Κωστόπουλος, Μενελία Τόλογλου.
Εντύπωση προκαλεί πώς αυτοί οι άνθρωποι εργάσθηκαν εθελοντικά, χωρίς να προσδοκούν αμοιβή. Προσπαθούσαν να ξεκλέψουν χρόνο, για να γράψουν κείμενα υψηλής ποιότητας, με συνέπεια και υπευθυνότητα. Προσπαθούσαν να βρουν το κουράγιο να ψάξουν πληροφορίες, να διαβάσουν και να βελτιωθούν. Ακόμα και παραμύθια δημιούργησαν. Έτρεξαν να βρουν συγγραφείς, να πάρουν συνεντεύξεις, να βοηθήσουν στις εκδηλώσεις, που με τόσο κόπο και λαχτάρα στήσαμε. Μοιραστήκαμε χαρές και λύπες έστω και διαδικτυακά. Γινόμαστε ομάδα και όλοι εργαζόμαστε για έναν σκοπό: για την παιδεία.
Θεωρούμε ότι αυτή είναι η μητέρα όλων και γι αυτό υπήρχε η διάθεση να δημιουργηθεί ένα site εκπαιδευτικής αρθρογραφίας διαφορετικό από τα άλλα. Είναι νωρίς να πούμε ότι ο στόχος επιτεύχθηκε, όμως η προσπάθεια αρχίζει σταδιακά να αναγνωρίζεται χάρη σε όλους εσάς που μας διαβάζετε και συνεργάζεστε μαζί μας.
Ένα χρόνο μετά γιορτάζουμε τα πρώτα μας γενέθλια και θέτουμε νέους στόχους. Περισσότερα και υψηλής ποιότητας άρθρα και τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συλλόγου. Ενός συλλόγου διαφορετικού με στόχο την επιμόρφωση εκπαιδευτικών και γονέων. Ο σύλλογος μας θα διοργανώσει σεμινάρια για καθηγητές σχετικά με το τι είναι εναλλακτική εκπαίδευση και το πώς μπορεί να εφαρμοσθεί μέσα στις τάξεις και στα σχολεία, όπως και σεμινάρια γονεϊκότητας και παιδοψυχολογίας για γονείς. Τέλος ένας από τους άμεσους στόχους μας είναι η ενίσχυση σχολικών μονάδων.
ΠΟΣΟ ΕΓΓΡΑΦΉΣ: 20ΕΥΡΩ/ΧΡΟΝΟ
ΦΟΙΤΗΤΕΣ/ΑΝΕΡΓΟΙ: 15ΕΥΡΩ/ΧΡΟΝΟ
Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται και το κόστος συμμετοχής στα σεμινάρια.
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας παρέχουμε την καλύτερη εμπειρία στην ιστοσελίδα μας. Συνεχίζοντας την περιήγηση στον ιστότοπο, αποδέχεστε τη χρήση cookies.
Ο Φιλοποίμην Φίνος θεωρείται και όχι άδικα ως ο πιονιέρος του Ελληνικού Σινεμά. Το «άλφα» και το «ωμέγα» του κινηματογράφου στην Ελλάδα, ο άνθρωπος που έκανε τις περισσότερο δημοφιλείς ταινίες αυτής της χώρας, και που τα έργα του πιάσανε ρεκόρ που είτε ξεπεράστηκαν πολλά χρόνια αργότερα, ή έμειναν ακατάρριπτα λαμβάνοντας υπόψιν όλες τις παραμέτρους μιας ταινίας. ( στην φωτογραφία ο Φίνος, διαβάζει το «Έθνος» σε πτήση της Ολυμπιακής) 
