Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος ο Άι Βασίλης και τα ξωτικά του έχουν μπει για τα καλά στο κλίμα των γιορτών από νωρίς. Έχουν αρχίσει ήδη τις ετοιμασίες για να παραλάβουν τα γράμματα των παιδιών και να είναι έτοιμοι πριν την Πρωτοχρονιά.

«Το πιο σημαντικό» είπε ο Άγιος Βασίλης « είναι να μην ξεχάσουμε κανένα παιδάκι. Πρέπει να έχετε το νου σας, ξωτικά μου, να διαβάσετε προσεκτικά όλα τα γράμματα και να μου μεταφέρετε τις επιθυμίες των παιδιών για να τις πραγματοποιήσουμε». Τα ξωτικά κούνησαν τα μικρά, χαριτωμένα κεφαλάκια τους συμφωνώντας απόλυτα με τον αγαπημένο τους Άγιο.

Ο Άγιος Βασίλης αποχώρησε και πήγε να ξεκουραστεί στην κάμαρά του. Είχε αρχίσει να νιώθει κάπως χάλια και τον είχε πιάσει κι ένας βήχας… απαπα. Μόλις έβηχε τα ξωτικά του τρόμαζαν και πετάγονταν στον αέρα. Μετά συνειδητοποιούσαν ότι ήταν απλά ένας βήχας και συνέχιζαν τις δουλειές τους. Η γυναίκα του Άγιου Βασίλη κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και προσπαθούσε να τον πείσει να φωνάξουν τον γιατρό. Αλλά ο Άι Βασίλης ήταν λίγο ξεροκέφαλος και δεν ήθελε. Κατά βάθος τα ξωτικά πίστευαν ότι φοβόταν τον γιατρό και κρυφογελούσαν. Μα ποιος να το πιστέψει ολόκληρος Άγιος Βασίλης και να φοβάται έναν γιατρό…

Την επόμενη μέρα δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Η γυναίκα του, του έφτιαξε ένα ζεστό χαμομήλι και τον άφησε να συνεχίσει τον ύπνο του.

Για μεσημέρι του σέρβιρε μια ζεστή σούπα και είχε μια ελπίδα ότι θα ένιωθε καλύτερα. Τα ξωτικά τριγύριζαν παντού χωρίς να κάνουν κάτι. Ένιωθαν μια ανησυχία και αναρωτιόντουσταν μήπως ο Άι Βασίλης δεν καταφέρει να είναι καλά για να κάνουν τη δουλειά τους.

Είχαν συνηθίσει αυτά να δουλεύουν και εκείνος να περνάει από πάγκο σε πάγκο και να ελέγχει τα πάντα. Όμως τώρα αυτό δεν  συνέβαινε. Και είχαν αρχίσει να φτάνουν τα γράμματα από τα παιδιά όλου του κόσμου. Πωπω μια αγωνία που ένιωθαν τα δόλια τα ξωτικά. Δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά κάτι ανάλογο και δεν ήξεραν τι να κάνουν.

Ο βήχας του Άγιου Βασίλη χειροτέρευε οπότε η γυναίκα του δεν έχασε άλλο χρόνο. Πήρε τηλέφωνο τον γιατρό και του ζήτησε να έρθει όσο πιο γρήγορα γινόταν. Έστειλε δύο ξωτικά για να είναι σίγουρη ότι δεν θα χαθεί και πράγματι σε μισή ώρα ήρθαν όλοι μαζί. Ο γιατρός όση ώρα εξέταζε τον Άγιο Βασίλη  κουνούσε το κεφάλι του. «Πώς είναι γιατρέ μου;» ρώτησε η γυναίκα του. « Θα πρέπει να μείνει στο κρεβάτι αρκετές μέρες, γιατί έχει φαρυγγίτιδα. Χρειάζεται ξεκούραση.» απάντησε ο γιατρός.

Τα ξωτικά τρελάθηκαν. Τι θα συμβεί αν ο Άι Βασίλης μείνει στο κρεβάτι και δεν μπορέσει να μοιράσει τα δώρα; Πότε θα προλάβουν να τα έχουν όλα έτοιμα χωρίς την επίβλεψή του;

Ένας πανικός έπιασε τα ξωτικά και μεταδόθηκε σε όλο το εργαστήρι των παιχνιδιών. Ο Άγιος Βασίλης κατάλαβε ότι θα ήταν δύσκολο να καταφέρουν μόνα τους τα ξωτικά να φέρουν εις πέρας το έργο τους και σκεφτόταν ποια λύση θα ήταν ιδανική. Το συζήτησε πολλή ώρα με την γυναίκα του και τελικά κατέληξαν ότι θα χρειαστούν βοήθεια.

Η γυναίκα του Άι Βασίλη μάζεψε όλα τα ξωτικά στην κεντρική αίθουσα του εργαστηρίου για να τους ανακοινώσει τι θα γίνει. «Αγαπημένα ξωτικά! Το καταλαβαίνω ότι σας έχει πιάσει άγχος με το πρόβλημα του Άγιου Βασίλη, όμως πιστεύω ότι βρήκαμε τη λύση. Ο γιατρός πρότεινε να μείνει ο άντρας μου στο κρεβάτι αρκετές μέρες για να γίνει τελείως καλά, γιατί αλλιώς θα χάσει την Πρωτοχρονιά και δεν θα προλάβει να μοιράσει τα δώρα των παιδιών. Κάτι τέτοιο, όπως καταλαβαίνετε, θα ήταν καταστροφικό για όλους και απογοητευτικό για τα παιδάκια. Ο Άγιος Βασίλης λοιπόν σκέφτηκε να σας βοηθήσουν τα παιδιά!»

Σιωπή στην αίθουσα! Τα ξωτικά κοιτούσαν το ένα το άλλο. Ένα μικρό ξωτικό έξηνε το αυτί του γιατί ήταν σίγουρο ότι δεν είχε ακούσει καλά. Τελικά πήρε την πρωτοβουλία ένα γέρικο ξωτικό και απευθύνθηκε στην γυναίκα του Άγιου Βασίλη « Μα πώς θα μπορέσουν να μας βοηθήσουν τα παιδιά; Γι ‘αυτά γίνεται όλο αυτό και δεν καταλαβαίνουμε με ποιον τρόπο θα γίνει.»

«Γλυκέ μου γεράκο είναι πολύ απλό. Θα ζητήσουμε τη βοήθειά τους και είμαι σίγουρη ότι κάποια παιδιά θα ανταποκριθούν. Άλλωστε θα είναι κι ένα μάθημα ζωής γι’ αυτά να βοηθήσουν κάποιον που έχει ανάγκη». Τα ξωτικά ακόμη ήταν απορημένα. Γι’ αυτό η γυναίκα του Άι Βασίλη τους τα εξήγησε όλα με λεπτομέρειες και τα βοήθησε να οργανώσουν το σχέδιό τους…

Μετά από κάποιες μέρες…

Σ’ ένα μικρό χωριό κάπου πολύ μακριά από τον Βόρειο Πόλο είχε πέσει η νύχτα και όλοι κοιμόντουσαν βαθιά. Ή μάλλον όχι όλοι… Τέσσερα ξωτικά είχαν μόλις φτάσει και προσπαθούσαν να τρυπώσουν στο τζάκι του πρώτου σπιτιού που βρισκόταν μπροστά τους. Ευτυχώς ήταν εύκολο γι ‘ αυτά λόγω μεγέθους. Μόλις μπήκαν όλα έψαξαν να βρουν το δωμάτιο των παιδιών. Ήξεραν ότι εδώ υπήρχαν δύο κοριτσάκια, η Δανάη και η Μυρτώ, που αγαπούσαν πολύ τον Άγιο Βασίλη και είχαν ήδη στείλει τα γράμματά τους. Δεν ήταν δύσκολο να βρουν την πόρτα που οδηγούσε στα κορίτσια. Την έσπρωξαν απαλά και είδαν τα δύο αδερφάκια να κοιμούνται αγκαλιά.

«Ωχ τώρα πρέπει να τα ξυπνήσουμε! Τα λυπάμαι κοιμούνται τόσο χαριτωμένα!» ψιθύρισε το ένα ξωτικό.

«Εννοείται ότι θα τα ξυπνήσουμε, χρειαζόμαστε βοήθεια το ξέχασες; Θα τα χαϊδέψουμε τρυφερά κι έτσι δεν θα τρομάξουν.» είπε ένα άλλο.

Το πιο τολμηρό από τα τέσσερα πήδηξε πάνω στο κρεβάτι και αμέσως άρχισε να μιλάει στα κορίτσια «Έι κορίτσια μου ξυπνήστε γιατί σας χρειαζόμαστε, είμαστε τα ξωτικά του Άι Βασίλη! Άντε υπναρούδες σηκωθείτε έχουμε πολλή δουλειά!»

Τα δυο κορίτσια άνοιξαν τα μάτια τους και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται. Η μεγάλη, η Δανάη, σηκώθηκε τόσο απότομα που το ξωτικό βρέθηκε στο πάτωμα πριν το καταλάβει! Έτριβαν και οι δύο τα μάτια τους, καθώς τους ήταν δύσκολο να πιστέψουν αυτό που βλέπουν. Τα τέσσερα ξωτικά στέκονταν μπροστά από το κρεβάτι, το ένα δίπλα στο άλλο, με διάπλατα ανοιχτά τα μάτια τους και περίμεναν την αντίδραση των παιδιών.

Τελικά πρώτη μίλησε η Μυρτώ «Γεια! Ποιοι είστε εσείς; »

«Είμαστε τα ξωτικά του Άγιου Βασίλη και θέλουμε τη βοήθειά σας» είπαν μ’ ένα στόμα τα ξωτικά.

 Έκατσαν λοιπόν όλοι μαζί στο χαλί του δωματίου και τα ξωτικά εξήγησαν το πρόβλημα που υπήρχε και πως θα μπορούσαν τα παιδιά να βοηθήσουν. Τα δυο κορίτσια ήταν ενθουσιασμένα που τους δινόταν η ευκαιρία να κάνουν κάτι κι αυτές για τον Άγιο Βασίλη.

«Θα το πω σε όσα περισσότερα παιδιά ξέρω και το ίδιο θα κάνει και η Μυρτώ. Είμαι σίγουρη ότι όλοι θα θέλουν να βοηθήσουν. Θα είμαστε έτοιμοι για την Πρωτοχρονιά και κανένα παιδάκι δεν θα μείνει χωρίς δώρο!» είπε η Δανάη στα ξωτικά κι αυτά χαμογέλασαν ανακουφισμένα. Ήταν τελικά πολύ καλή η ιδέα του Άι Βασίλη να μιλήσουν στα παιδιά.

Τα ξωτικά έφυγαν για να ανακοινώσουν τα νέα στους υπόλοιπους και τα δυο κορίτσια έπεσαν ξανά για ύπνο περιμένοντας με αγωνία το πρωί για να μιλήσουν στους φίλους τους. Ξύπνησαν νωρίτερα από το συνηθισμένο, ετοιμάστηκαν γρήγορα και βγήκαν βόλτα να βρουν τους φίλους τους στην παιδική χαρά. Εκεί ήταν μια καλή ευκαιρία να τους αφηγηθούν τα όσα συνέβησαν και να τους ζητήσουν με τη σειρά τους να βοηθήσουν. Ευτυχώς η παιδική χαρά ήταν γεμάτη παιδιά!

Η Δανάη τους μάζεψε σε μια γωνία και τους εξήγησε τι θέλει «Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο χτες το βράδυ μας επισκέφθηκαν ξωτικά από τον Βόρειο Πόλο. Ο λόγος της επίσκεψής τους είναι ότι χρειάζονται βοήθεια για να διαβάσουν τα γράμματα και να φτιάξουν τα δώρα  για τα παιδιά όλου του κόσμου, γιατί ο Άι Βασίλης είναι άρρωστος. Θέλω να μου πείτε ποιοι θέλετε να συμμετέχετε.»

Τα παιδιά σάστισαν και απορούσαν αν αυτά που άκουγαν ήταν όντως αλήθεια ή παραμύθια. Η Μυρτώ τριγυρνούσε ανάμεσά τους και επιβεβαίωνε τα λεγόμενα της αδερφής της για να τους πείσει να πουν ναι. Δειλά στην αρχή ένα, δυο χέρια σηκώθηκαν. Ήταν οι φίλες της Δανάης, η Αδαμαντία και η Μάρτζη, οι οποίες ήταν σίγουρες ότι θέλουν να κάνουν μια καλή πράξη.  Ακόμη ένα χεράκι στον αέρα, δύο, τρία και μετά η Δανάη έχασε το μέτρημα. Όλα τα παιδιά ήθελαν να συμμετέχουν κι αυτό την χαροποιούσε πολύ. Θα είχε καλά νέα για τους καινούριους φίλους της, τα ξωτικά.

Αφού έπαιξαν αρκετά, ήρθε η ώρα να γυρίσουν στα σπίτια τους.

«Θα σας ενημερώσω όλους μόλις μιλήσω με τα ξωτικά, να είστε έτοιμοι!» φώναξε η Δανάη φεύγοντας και όλα τα παιδιά έγνεψαν θετικά.

Γύρισαν σχεδόν τρέχοντας στο σπίτι τους για να πουν τα ευχάριστα νέα στα ξωτικά. Ανέβηκαν στο δωμάτιο και έκλεισαν την πόρτα.

Πίσω από την κουρτίνα ξεπρόβαλε ένα μικρούλι ξωτικό.« Αχ πείτε μου ότι έχετε καλά νέα, γιατί ο Άι Βασίλης ακόμα βήχει τόσο δυνατά, που μου φεύγει το σκουφί όταν τον ακούω!»

Η Δανάη και η Μυρτώ έσκασαν στα γέλια και του είπαν να μείνει ήσυχο. Τότε το ξωτικό τους εξήγησε τι πρέπει να κάνουν. Τα κορίτσια είχαν μείνει άφωνα και ταυτόχρονα ενθουσιασμένα που θα πήγαιναν στο μέρος που ζει ο Άγιος Βασίλης, τον θρυλικό Βόρειο Πόλο!!!Η μαμά τους, τους είχε διαβάσει άπειρες ιστορίες και ήθελαν τόσο πολύ κάποια μέρα να καταφέρουν να τα δουν όλα αυτά από κοντά.

«Τέλειο το σχέδιο σας» είπε η Μυρτώ «τώρα πρέπει να ενημερώσουμε όλα τα παιδιά να είναι ξύπνια στις 11 το βράδυ για να ξεκινήσουμε!». Το ξωτικό τους επισήμανε ότι είναι πολύ σημαντικό να μην καταλάβουν τίποτα οι μεγάλοι, γιατί θα τους χαλάσουν τα πάντα.

Το απόγευμα στο σημείο συνάντησης των παιδιών, την παιδική χαρά, όλα ήταν εκεί και περίμεναν οδηγίες.

Η Δανάη ανέβηκε στο παγκάκι για να την βλέπουν και ξεκίνησε να μιλάει «Ακούστε με πολύ προσεκτικά. Όλοι πρέπει να είμαστε ξύπνιοι στις 11 το βράδυ που θα έρθουν τα ξωτικά να μας πάρουν για να πάμε στον Βόρειο Πόλο. Ακριβώς εκείνη την ώρα να βγείτε όλοι έξω από την πόρτα σας!»

Τα παιδιά τσίριζαν από τη χαρά τους, γιατί θα ζούσαν επιτέλους μια περιπέτεια και θα γνώριζαν τα ξωτικά και τον Άγιο Βασίλη. Έφυγαν για το σπίτι τους με την υπόσχεση ότι θα είναι όλα στην ώρα τους και δεν θα το πουν πουθενά.

Η Μυρτώ και η Δανάη κάθονταν στο κρεβάτι και περίμεναν να ακούσουν τον ήχο του ρολογιού για να βγουν έξω. Φορούσαν τις πιτζάμες τους και από πάνω τα μπουφάν τους. Η ώρα δεν περνούσε με τίποτα και συζητούσαν μεταξύ τους για να ξεχαστούν. Ξαφνικά το ρολόι χτύπησε και τα κορίτσια πετάχτηκαν από το κρεβάτι. Φόρεσαν γρήγορα τις μπότες τους, πήραν σκουφιά, γάντια και κασκόλ και βγήκαν αθόρυβα από το σπίτι. Απέναντι ακριβώς στεκόταν έξω από την πόρτα του σπιτιού του ο φίλος  τους ο Γιώργος και τις χαιρετούσε. Τον χαιρέτησαν και οι δύο μ’ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη. Πριν προλάβουν όμως να μιλήσουν ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος και προσγειώθηκε μπροστά τους ένα έλκηθρο τόσο μεγάλο, που τους έκανε να τρίβουν τα μάτια τους!

Πετάχτηκαν από μέσα δύο ξωτικά μιλώντας γρήγορα και δυνατά «Σκαρφαλώστε παιδιά για να προλάβουμε να πάρουμε και τους υπόλοιπους!».

Τα παιδιά ανέβηκαν γρήγορα και σε διάστημα μισής ώρας το έλκηθρο είχε ξεχειλίσει από παιδάκια ευτυχισμένα και ξεκινούσε το ταξίδι της επιστροφής. Περνούσαν πάνω από τις στέγες των σπιτιών και σιγά σιγά ανέβαιναν προς τα σύννεφα. Ούτε που κατάλαβαν τα παιδιά πότε έφτασαν στο Βόρειο Πόλο. Παντού γύρω τους υπήρχε χιόνι και δεν έβλεπαν τίποτα. Τα ξωτικά τα βοήθησαν να κατέβουν από το έλκηθρο και τα έβαλαν σε μια σειρά για να μην χαθούν.

Το μικρό ξωτικό φώναξε « Λαμπερά φωτάκια που αστραποβολείτε, κάντε στην άκρη και χαθείτε!»

Τότε μέσα σε μια στιγμή φώτισε ο τόπος και ξεπρόβαλαν δεξιά κι αριστερά μικρά σπιτάκια σε σχήμα μανιταριού.

«Ουάου, τι φοβερό!» αναφώνησαν τα παιδιά και κοιτούσαν παντού προσπαθώντας να καταλάβουν τι άλλο θα συνέβαινε.

«Κοιτάξτε, κοιτάξτε» είπαν με μια φωνή η Ιωάννα, η Θωμαή και ο Θοδωρής «ένα τεράστιο σπίτι με λαμπάκια!».

Όλοι γύρισαν προς το μέρος τους και πράγματι το θέαμα ήταν εντυπωσιακό. Το εργαστήρι του Άι Βασίλη βρισκόταν μπροστά τους πολύ πιο μεγάλο απ’ότι μπορούσαν να φανταστούν. Το μεγάλο ξωτικό ξεκίνησε να τα τραβάει για να μπουν μέσα, γιατί αν τα άφηνε ακόμα εκεί θα ήταν και θα το κοιτούσαν… η μεγάλη πόρτα άνοιξε μ’έναν μαγικό τρόπο και όλοι μπήκαν γρήγορα μέσα γιατί έξω το κρύο ήταν τσουχτερό. Αχ  τι φαντασμαγορικό εργαστήρι, πόσα ξωτικά, πόσα παιχνίδια, πόσα στολίδια. Δεν ήξεραν που να πρωτοκοιτάξουν.

Ξεχύθηκαν μέσα κι έτρεχαν από πάγκο σε πάγκο για να προλάβουν να τα δουν όλα.

«Βρε που μπλέξαμε!» σκέφτηκε το γέρικο ξωτικό και ήταν έτοιμο να αρχίσει να γκρινιάζει. «Γεια σου κύριε ξωτικό, μπορείς να μου δείξεις τι φτιάχνεις για να σε βοηθήσω» πετάχτηκε ένα κοριτσάκι με κοτσίδες, η Εβίτα. Και το ξωτικό ξέχασε την γκρίνια, χαμογέλασε πλατιά και ξεκίνησε να δείχνει στην Εβίτα πώς να ζωγραφίσει τα μάτια και το στόμα στις κούκλες που είχε μπροστά της. Όλα τα ξωτικά είχαν πάρει τα παιδιά στους πάγκους τους και τους έδειχναν τι πρέπει να κάνουν. Τα πιο μικρά παιδιά, όπως η Μυρτώ, είχαν εύκολη αποστολή. Έβαζαν τα παιχνίδια στη συσκευασία τους και βοηθούσαν τα ξωτικά να φτιάξουν το περιτύλιγμα. Τα πιο μεγάλα είχαν πολλά περισσότερα να κάνουν.

Η Δανάη, η Μάρτζη και η Αδαμαντία διάβαζαν τα γράμματα στα ξωτικά κι αυτά έστελναν τα παιχνίδια στο κατάλληλο δωμάτιο, άλλα πήγαιναν στην Ελλάδα, άλλα στη Γερμανία, άλλα στην Αυστραλία και άλλα στην Ιαπωνία. Ο Θοδωρής, η Μαριαλένα και η Μαρία συναρμολογούσαν κούκλες, αυτοκίνητα, τρενάκια και πολλά άλλα παιχνίδια. Ο Γιώργος και η Αγγελική βοηθούσαν την Εβίτα στη ζωγραφική. Όλα τα παιδιά είχαν αναλάβει από κάτι και τα ξωτικά ήταν σίγουρα ότι θα προλάβαιναν να μοιράσουν τα δώρα. Ήταν τόσο χαρούμενα που περιτριγυρίζονταν από παιδιά που ξέχασαν τον Άγιο Βασίλη. Ο Άγιος Βασίλης όμως παρακολουθούσε τις εργασίες και ήταν πολύ ικανοποιημένος που ξωτικά και παιδιά συνεργάζονταν τέλεια. Ένιωθε ήδη καλύτερα και θα μπορούσε να μοιράσει τα δώρα σε όλο τον κόσμο και να δώσει χαρά στα παιδιά.

Είχε περάσει πολλή ώρα ή καλύτερα έτσι τους φάνηκε και όλοι είχαν αρχίσει να κουράζονται. Ευτυχώς τους είχαν μείνει ελάχιστα δώρα να ετοιμάσουν. Λίγο πριν τελειώσουν άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο Άι Βασίλης με τη γυναίκα του. Τα παιδιά γύρισαν το κεφάλι τους και όλα μαζί φώναζαν ξετρελαμένα μόλις τον είδαν «ο Άγιος Βασίλης, ο Άγιος Βασίλης!!!» .

Άπλωσε τα μεγάλα του χέρια και όλα έτρεξαν στην αγκαλιά του. Πόσο όμορφη εικόνα είναι αλήθεια αυτή! Τα ευχαρίστησε ένα προς ένα και η γυναίκα του τα κέρασε ζεστή σοκολάτα και κουλουράκια μοσχομυριστά, φτιαγμένα από τα χεράκια της. Τι ωραίο κέρασμα ήταν αυτό! Έγλυφαν τα δάχτυλά τους κι έφαγαν τόσα πολλά που τα ξωτικά ανησυχούσαν ότι αντί να ανοίγουν τα δώρα τους το πρωί θα είναι στο κρεβάτι με πονόκοιλο!

Είχε φτάσει όμως η ώρα να γυρίσουν στα σπίτια τους για να ξεκινήσει και ο Άι Βασίλης να μοιράζει τα δώρα. Όλα ήταν έτοιμα και οι τάρανδοι στο έλκηθρο ανυπομονούσαν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους για να δώσουν χαρά στα παιδιά όλου του κόσμου.

Το μόνο που έμενε να λύσουν ήταν ένα μικρό προβληματάκι. Πώς θα χωρούσαν στο έλκηθρο ο Άγιος Βασίλης, τα δώρα, τα ξωτικά και τα παιδιά;

Πώ πω κανείς δεν το είχε προβλέψει αυτό. Έπρεπε γρήγορα να σκεφτούν τι θα κάνουν γιατί είχαν καθυστερήσει. Τελικά το ταξίδι ξεκίνησε κι όποιος έτυχε τη νύχτα εκείνη να κοιτάει τον ουρανό σίγουρα θα απόρησε με αυτό που αντίκρισε. Ένα έλκηθρο μ’ έναν σάκο ξεχειλισμένο από παιχνίδια, ξωτικά στριμωγμένα ανάμεσα στα παιχνίδια, τον Άι Βασίλη στη θέση του να το οδηγάει και πάνω στους ταράνδους καθισμένα τα παιδιά. Ω ναι αλήθεια, τα παιδιά ανά τριάδες είχαν ανέβει στους ταράνδους και τραγουδούσαν τα κάλαντα για να τους διασκεδάσουν. Όταν έφτασαν στον προορισμό τους τα παιδιά με τα ξωτικά και τον Άι Βασίλη γλίστρησαν στις καμινάδες, έβαλαν τα δώρα κάτω από το δέντρο, αγκαλιάστηκαν  για μια ακόμη φορά και έπρεπε να πουν αντίο. Όμως έδωσαν μια αμοιβαία υπόσχεση ότι αν χρειαστεί βοήθεια ο Άγιος Βασίλης θα τη ζητήσει και τα παιδιά θα του την προσφέρουν ξανά.

Το πρωί όλα τα παιδιά σηκώθηκαν κι έτρεξαν στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και ένιωθαν ακόμα μεγαλύτερη χαρά, γιατί είχαν συνεισφέρει και τα ίδια σε όλο αυτό. Και κρυφογελούσαν μεταξύ τους και αντάλλαζαν σκανταλιάρικες ματιές, αφήνοντας τους γονείς τους με την απορία. Στο σπίτι της Δανάης και της Μυρτώς η χαρά ήταν απερίγραπτη. Τα δύο κορίτσια ένιωθαν περήφανα για την πράξη τους και ήταν σίγουρες πως η καινούρια χρονιά έμπαινε με το δεξί για όλους!

«Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να βοηθήσεις, όχι μόνο γιατί ο άλλος το χρειάζεται, αλλά γιατί το έχεις εσύ ανάγκη;» είπε η Δανάη στη Μυρτώ, αγκαλιάστηκαν τρυφερά κι ευχήθηκαν η μία στην άλλη καλή χρονιά!

Ειρήνη Κεμερλή
ΥΣ: Αφιερωμένο στα κορίτσια μου, που είναι η δική μου πηγή έμπνευσης!

Ψάχνοντας μια σελίδα για πρωτότυπες χριστουγεννιάτικες μα και χειροποίητες ιδέες, έπεσα πάνω στο
http://www.neraideskaidrakoi.gr και μπήκα αμέσως στο κλίμα των Χριστουγέννων!

Στη σελίδα υπάρχουν δραστηριότητες για ηλικίες από 5 έως 105 ετών με διάφορες βαθμίδες δυσκολίας (ακόμη και για αυτούς που παραπονιούνται πως δεν πιάνουν τα χέρια τους)! Ας γνωρίσουμε την δημιουργό της.
Μιλήστε μας λίγο για εσάς.

Γεια σας! Είμαι η Κλειώ, μαμά μιας 6χρονης Νεράιδας, της Νεφέλης και ενός 6χρονου Δράκου, του Κωνσταντίνου. H μητρότητα και η ευτυχία μου χτύπησαν την πόρτα σε συσκευασία 2 σε 1, δηλαδή έκανα δίδυμα. Το γεγονός αυτό θεωρώ ότι είναι και το τζόκερ της ζωής μου!!! Από όταν έγινα μαμά, η ζωή μου άλλαξε άρδην. Το ίδιο και η κοσμοθεωρία μου.

Είμαι διακοσμήτρια στο επάγγελμα και έχω πάρει και ένα δεύτερο πτυχίο στις ανθρωπιστικές επιστήμες με ειδίκευση στον Ελληνικό πολιτισμό, έτσι για να μου βρίσκεται!

Πάντα αισιόδοξη και ρομαντική, πιστεύω πως τη ζωή πρέπει να την πασπαλίζουμε με χρυσόσκονη, νεραϊδόσκονη, έστω ένα glitter! Αγαπώ τον κόσμο των βιβλίων και των παραμυθιών και προσπαθώ να περάσω στα παιδιά μου ότι η ζωή είναι ένα παραμύθι που τις σελίδες τους τις γράφουμε εμείς. Έχω μεγάλη αδυναμία στις Νεράιδες, οι οποίες, όπως θα δείτε, επισκέπτονται τα παιδιά μου σε διάφορες στιγμές… και επίσης έχω τρελή αδυναμία στα Χριστούγεννα… Μου αρέσει να ταξιδεύω, να γράφω, να διαβάζω, να δημιουργώ γενικά! Φύση και θέση ανήσυχο πνεύμα δηλαδή!!!

Νεράιδες και Δράκοι λοιπόν λέγεται η παραμυθένια σελίδα που έχετε φτιάξει. Μιλήστε μας για αυτήν, τι μπορεί να βρει ένας επισκέπτης ;
Μέσα από το blog μου μοιράζομαι διάφορες οικογενειακές μας στιγμές, τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου ως μαμά για την ανατροφή των παιδιών μου, κατασκευές και παιχνίδια που κάνουμε μαζί, προτάσεις για βιβλία και ότι θεωρώ ότι θα μπορούσε να ενδιαφέρει μία μαμά. Όλα αυτά βέβαια πάντα πασπαλισμένα με την σωστή δόση Μαγείας και Νεραιδόσκονης.

Ποια ήταν η έμπνευση σας, πώς ξεκινήσατε; Ήταν ένα εγχείρημα δύσκολο;

Έμπνευσή μου εννοείται πως ήταν οι δίδυμοι μπελάδες μου! Μόλις μπήκαμε λίγο σε μία σειρά, σκέφτηκα πώς θα ήταν ωραίο αν μπορούσα να μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τα δίδυμα και σε άλλες μαμάδες και αν μπορώ να τις βοηθήσω! Οπότε και δημιούργησα αυτή τη σελίδα. Στην πορεία βέβαια κατέληξα να γράφω για όσα θέματα με απασχολούν ως μαμά και όχι μόνο για τα δίδυμα!

Είστε μητέρα δύο διδύμων ,ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Ισχύει πως διαφέρουν κατά πολύ τα δύο φύλα (ωρίμανση, κτλπ); Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά;

Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν τα παιδιά μου, κατάλαβα πόσο διαφορετικά χαρακτηριστικά έχουν εξαιτίας του φύλου τους! Καταλαβαίνετε ότι σπίτι μας έχουμε όλων των ειδών τα παιχνίδια: κούκλες, εργαλεία, αυτοκινητάκια! Η κόρη μου δεν έπιασε τιμόνι στα χέρια της ποτέ και ο γιος μου δεν έπιασε κούκλα! Είναι πολύ περίεργο γιατί ουδέποτε τους κατευθύναμε και όμως αυτά έπαιζαν με τα παιχνίδια του «δικού τους» φύλου. Η κόρη μου βλέπει My little pony και ο γιος μου Χελωνονιτζάκια. Στην κόρη μου αρέσει το ροζ, στον γιο μου το μπλε… να συνεχίζω;

Όσον αφορά στην ωρίμανση θα έλεγα πώς σαφώς τα κορίτσια προηγούνται από τα αγόρια και μάλιστα κατά πολύ! Η κόρη μου έχει ένα ώριμο μυαλό, ηλικιακά μεγαλύτερου παιδιού που συνεχώς μας εκπλήσσει. Ο γιος μου από την άλλη αντιλαμβάνεται τα πάντα με μια πιο απλουστευμένη μορφή (αντρική ματιά) και με μια αφοπλιστική παιδική αθωότητα. Ωστόσο η αλληλεπίδραση που έχουν μεταξύ τους δεν αφήνει τη διαφορά να γίνει χαοτική. Είμαι ειλικρινά περίεργη να δω πώς θα συμπεριφέρονται στην εφηβεία.

Τι θα συμβουλεύατε στις νέες εργαζόμενες μητέρες;

Δεν είναι ανάγκη να τα κάνουν όλα τέλεια! Ούτε πρέπει να έχουν το σούπερ καθαρό σπίτι! Αυτό που έχει σημασία είναι να παίρνουν χρόνο με τα παιδιά τους προσπαθώντας να χτίσουν όμορφες αναμνήσεις μαζί τους! Και στο δικό μου σπίτι τα ασιδέρωτα είναι βουνό (τα πάω από το ένα δωμάτιο στο άλλο για να κάνω μια φωτογράφηση) όμως προτιμώ να κάνω μια κατασκευή με τα παιδιά ή έστω να χαλαρώσω μαζί τους πάρα να έχω το σούπερ τακτοποιημένο και καθαρό σπίτι!

Να θυμούνται επίσης πως καλή μαμά είναι η ευτυχισμένη μαμά! Ας διαθέσουν και μισή ώρα την ημέρα για τις δικές τους ανάγκες και θέλω!!! Το ξέρω ότι ο χρόνος δεν υπάρχει αλλά πιστεύω πως όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος! Η κάθε μια μας πρέπει να βρει τι είναι αυτό που την αποφορτίζει από τη δουλειά, το σπίτι, τα παιδιά και να προσφέρει στον εαυτό της λίγες στιγμές χαλάρωσης!

Η ενασχόληση με χειρωνακτικές δραστηριότητες, τι προσφέρουν σ’ένα παιδί πέραν από ευχαρίστηση;
Καταρχήν το βοηθάνε να αναπτύξει την λεπτή του κινητικότητα, να συντονίσει τις κινήσεις των χεριών του με τα μάτια του και το μυαλό του. Ακόμα καλλιεργεί τη φαντασία του αφού προσπαθεί να βάλει σε τάξη τις ιδέες του και να σκεφτεί πώς θα δημιουργήσει αυτό που φαντάστηκε. Αναπτύσσει όλες τις αισθήσεις του και προσπαθεί να εκφράσει σκέψεις και συναισθήματα που δεν θα μπορούσε με άλλο τρόπο. Εννοείται ότι περνά ευχάριστα και δημιουργικά την ώρα του και τέλος βιώνει ικανοποίηση και αυτοπεποίθηση με την δημιουργία του.
Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνει η επιλογή ενός παιδικού δώρου;

Το πιο σημαντικό κριτήριο είναι το δώρο που θα προσφέρουμε να δώσει χαρά στο παιδί! Δεν είμαι κατά των παιχνιδιών! Πιστεύω πώς τα παιχνίδια προσφέρουν πολλά! Όμως πέρα από το να ικανοποιήσουμε την επιθυμία του παιδιού καλό θα ήταν μέσω του παιχνιδιού να αποκομίσει κάποιο όφελος!

Σίγουρα θα πρέπει να είναι πάντα κατάλληλο για την ηλικία του παιδιού και από εκεί και πέρα να συμβάλλει στη συναισθηματική ανάπτυξή του, προσφέροντας μια σειρά από ερεθίσματα αλλά και να αναπτύσσει τις γνωστικές και κοινωνικές του δεξιότητες του.

Ιδανικό δώρο πάντως σύμφωνα με τους ειδικούς θεωρείται αυτό που εξάπτει τη φαντασία του και του προσφέρει γνώσεις με διασκεδαστικό τρόπο.

Αγαπάτε πολύ τα Χριστούγεννα. Τι θα απαντούσατε σε κάποιον που έχει αλλεργία στη μαγεία των Χριστουγέννων.

Τα Χριστούγεννα είναι κατεξοχήν η γιορτή των παιδιών! Όμως για τους περισσότερους οι μέρες αυτές συμβολίζουν την αγάπη, την ελπίδα, την ομόνοια, την οικογένεια. Η δύναμη της προσδοκίας για το καινούργιο, το διαφορετικό, το καλύτερο.

Κάθε Χριστούγεννα και μια νέα αρχή. Πιστεύω πώς ακόμη και αν όλα γύρω μας είναι χάλια (κρίση, φτώχεια, δυστυχία)… ακόμη και τότε η μαγεία των Χριστουγέννων είναι ικανή, έστω και για λίγο, να ξορκίσει το κακό και να απλώσει πάνω του ένα πέπλο καλοσύνης, ανθρωπιάς, ελπίδας, έστω και αν γνωρίζουμε ότι όλα αυτά είναι μία ψευδαίσθηση.!

Σε όσους λοιπόν έχουν αλλεργία στη μαγεία των Χριστουγέννων θα έλεγα ας αφήσουμε τα παιδιά να μας οδηγήσουν στον δικό τους κόσμο! Γιατί τα παιδιά είναι πάντα εδώ για να μας παρασύρουν, να μας μαλακώσουν. Γιατί τα Χριστούγεννα μας κάνουν όλους να έρθουμε λίγο πιο κοντά με την καλή πλευρά του εαυτού μας, να ονειρευτούμε, να βρούμε λίγη από τη χαμένη μας αθωότητα και να ξαναγίνουμε παιδιά. Ας στολίσουμε το δέντρο, ας βγούμε στους δρόμους, ας κάνουμε ανιδιοτελείς πράξεις αγάπης και ας πιστέψουμε ότι έχουμε τη δύναμη όλοι μας να αλλάξουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε καλύτερο! Αρκεί να αφήσουμε την αγάπη να φωλιάσει στις καρδιές μας! Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Μη χάνετε χρόνο επισκεφτείτε το χώρο της Κλειούς……εγωιστικά μόνο για εσάς ή δημιουργείστε παρέα με τους μικρούς και ταλαντούχους σας βοηθούς.

Καλές γιορτές σε όλους!
Κατερίνα Γεωργιάδου

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων και η μικρή Άννα καθόταν σκυθρωπή κάτω από το στολισμένο έλατο του όμορφου διώροφου σπιτιού της. Όταν η μητέρα της την ρώτησε τον λόγο που είναι συνοφρυωμένη και δεν μιλάει σε κανέναν, εκείνη απάντησε πως ο πατέρας της αρνήθηκε να της αγοράσει και την δεύτερη κούκλα που ήθελε από το κατάστημα παιχνιδιών. Η μητέρα της εξήγησε πως η μια κούκλα ήταν αρκετή για δώρο Χριστουγέννων από τον πατέρα της. Τότε εκείνη μη βρίσκοντας σύμμαχο ούτε στο πρόσωπο της μητέρας της, αποφάσισε να κλειστεί στο δωμάτιο της.

Η μικρή Άννα μπήκε με φόρα στο δωμάτιο της, πετώντας με δύναμη την καινούρια της κούκλα στο παράθυρο. Την κοίταξε με περιφρόνηση, πλησιάζοντας το παράθυρο. Έπειτα, κοίταξε το χιόνι που εδώ και τρεις μέρες στόλιζε ακατάπαυστα τους δρόμους της μικρής της πόλης.

«Θα ήταν ωραία ιδέα να βγω μια βόλτα και να καθυστερήσω να έρθω. Έτσι ο μπαμπάς θα ανησυχήσει και θα μου πάρει την κούκλα που θέλω από την χαρά του, όταν επιστρέψω σπίτι.»

Έτσι, η Άννα βγήκε αθόρυβα από την πόρτα του σπιτιού της. Καθώς οι γονείς της βρίσκονταν στον επάνω όροφο του σπιτιού, δεν την αντιλήφθηκαν. H μικρή γνώριζε τους δρόμους της γειτονιάς της, οπότε ήταν σίγουρη για την ασφάλεια της. Έκανε βόλτα στα παιχνιδάδικα και κοίταξε από το τζάμι της βιτρίνας την κούκλα που δεν της αγόρασε ο μπαμπάς της. Ήταν ξανθιά με γαλάζια μάτια και μια λευκή στολή μπαλαρίνας με ροζ πουέντ.

«Θα σε βοηθήσω να βγεις από την βιτρίνα, όταν θα σε αγοράσω», σκέφτηκε.

Η ώρα όμως πέρασε και η πόλη σκοτείνιασε. Το χιόνι δυνάμωνε και πυκνή ομίχλη σκέπασε τους δρόμους.

«Είναι ώρα να γυρίσω», συλλογίστηκε.

Πήρε τον δρόμο της επιστροφής, όμως μπερδεμένη από την ομίχλη, η μικρή Άννα έστριψε σε λάθος στενό και βρέθηκε σε μια φτωχογειτονιά, αρκετά διαφορετική από την δική της. Φοβισμένη, πλησίασε ένα από τα παγκάκια να κάτσει να σκεφτεί τι πρέπει να κάνει για να γυρίσει σπίτι. Στο παγκάκι καθόταν κουλουριασμένο ένα κοριτσάκι, που η Άννα μέσα στον πανικό της δεν είχε προσέξει.

-Πώς σε λένε, ρώτησα η Άννα. -Δεν έχει σημασία, απάντησε το κορίτσι. Μπορείς να με φωνάζεις όπως εσύ θέλεις!

-Γιατί είσαι μόνη σου; -Δεν είμαι μόνη μου! Έχω ολόκληρη πόλη που όταν νυχτώνει είναι δικιά μου. Επιπλέον, τα σκυλάκια του δρόμου είναι φύλακες μου.

-Κατάλαβα, απάντησε η Άννα.

-Εσύ τι κάνεις εδώ, ρώτησε το κοριτσάκι.

-Χάθηκα στην προσπάθεια μου να κάνω τον μπαμπά μου να μου πάρει την κούκλα-μπαλαρίνα της βιτρίνας. Είναι ωραία τα Χριστούγεννα και τα δώρα, είπε η η Άννα.

-Και οι κούκλες, ψιθύρισε η μικρή.

-Όχι όμως, όταν δεν έχεις τα δώρα που θέλεις, βιάστηκε να προσθέσει η Άννα.

-Ναι και εγώ πάντα ήθελα να μου φέρει σαν δώρο ο Αι Βασίλης μια οικογένεια. Και δεν το έκανε ποτέ!

Η μικρή Άννα ακούγοντας τα λόγια αυτά κατάλαβε.

-Σου αρέσει το μπαλέτο, ρώτησε την Άννα.

-Ναι πολύ, απάντησε κοριτσάκι.

-Και εμένα! Παρόλα αυτά, συνέχισε το κοριτσάκι, αν δεν έχεις παιχνίδια μπορώ να σου δώσω την δική μου κούκλα-μπαλαρίνα. Την έφτιαξα μόνη μου από πλαστελίνη. Δεν μοιάζει πολύ με μπαλαρίνα , αλλά με τη δική μου φαντασία είναι! Έχω δύο, αλλά ποτέ δεν είχα παρέα να παίξει με την άλλη.

Η μικρή Άννα ένιωσε άσχημα για την μικρή της φίλη. Πώς να της έλεγε πως όχι μόνο έχει παιχνίδια, αλλά και πολλές κούκλες. Απλά εκείνη ήθελε και άλλη.

-Θα παίξω εγώ μαζί σου είπε και πήρε την κούκλα με τη ροζ πλαστελίνη.

Τα δύο κορίτσια έπαιζαν με τις ώρες στο χιονισμένο παγκάκι, χορεύοντας στο χιόνι. Η Άννα συνειδητοποίησε πόσο χαρούμενη την έκανε η πλαστελένια κούκλα και πόσο πολύτιμη είχε γίνει στα μάτια της, έπειτα από το παιχνίδι της με την καινούρια της φίλη. Πρώτη φορά έπαιζε με άλλο παιδί. Ξαφνικά, είδαν έναν λαχανιασμένο άντρα να πλησιάζει, φωνάζοντας το όνομα Άννα. Ήταν ο πατέρας της Άννας, που όπως ο ίδιος είπε , έφαγε όλη τη γειτονιά για να τη βρει.

-Γιατί μας το έκανες αυτό, χρυσό μου, τη ρώτησε.

-Συγγνώμη μπαμπά, απάντησε δακρυσμένη η Άννα που κατάλαβε το λάθος της.

– Αμέσως σύστησε στον πατέρα της την καινούριας φίλη και του ζήτησε να τη φιλοξενήσουν σπίτι τους.

Έτσι και έγινε. Εκείνο το βράδυ φάγανε το χριστουγεννιάτικο δείπνο όλοι μαζί, με την μητέρα της Άννας να κλαίει από την χαρά της που βρέθηκε τελικά η κόρη της. Αφού έφαγαν, η μικρή Άννα πήρε την φίλη της στο δωμάτιο της και λίγο πριν πάνε για ύπνο, της εκμυστηρεύτηκε το δώρο που τελικά ήθελε να της φέρει ο Αϊ Βασίλης.

Το επόμενο πρωί κάτω από το δέντρο η Άννα βρήκε το δώρο του Αϊ Βασίλη. Ήταν η κούκλα που αγάπησε. Όχι όμως, αυτή της βιτρίνας αλλά η πλαστελένια ροζ κούκλα της καινούριας της φίλης. Πήγε στο δωμάτιο για να δείξει στη φίλη της ότι απέκτησε μια κούκλα ίδια με τη δική της, αλλά η μικρή είχε εξαφανιστεί .

Οι φωνές της μητέρας της, την αποσυντόνισαν και η Άννα βρέθηκε ξαφνικά στο κρεβάτι της κάτω από τα σκεπάσματα της. Η μητέρας της, της είπε πώς αποκοιμήθηκε χθες νευριασμένη, χωρίς να τους καληνυχτίσει. Τότε η μικρή Άννα τη ρώτησε που πήγε η φίλη της. Η μητέρα, της απάντησε πως δεν καταλάβαινε για ποια φίλη, της μιλούσε!

Έτσι λοιπόν, η Άννα σηκώθηκε από το κρεβάτι της και με αγωνία πήγε στο παγκάκι που είχαν γνωριστεί, σκεφτόμενη πόσο κακομαθημένη υπήρξε χθες βράδυ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Στην συνέχεια, απογοητευμένη, περπάτησε μέχρι το κατάστημα παιχνιδιών, όπου κάποτε βρισκόταν η αγαπημένη της κούκλα με τη λεύκη στολή. Δεν υπήρχε όμως στη βιτρίνα και η Άννα σκέφτηκε πως πιθανόν κάποιος την αγόρασε.

Επιστρέφοντας στο σπίτι βρήκε πάνω στο κρεβάτι ,που χθες νόμισε πως κοιμήθηκε το φτωχό κορίτσι ,την κούκλα της βιτρίνας. Όμως αντί να φοράει τη λευκή της στολή με τις ροζ πουέντ, φορούσε ένα παλιό φορεματάκι με τρύπες ίδιο με εκείνο της καινούριας της φίλης.

Η Άννα την πήρε αγκαλιά και της είπε ψιθυριστά: «Το ήξερα πώς θα επέστρεφες σπίτι!»

Κέλλυ Βλαστού

Η Μαρίνα Γιώτη γνωρίζοντας καλά την τέχνη της εικονογράφησης και της συγγραφής μας προσφέρει μια ολοκληρωμένη δουλειά και μας μεταφέρει στο κόσμο των παραμυθιών έχοντας όμως, το ένα πόδι μας αγκυροβολημένο στην πραγματικότητα. Αφού μας μιλά για την μοναδικότητα, την συλλογικότητα, τον σχολικό εκφοβισμό και τη φιλία, τη μαγεία της αγάπης και τη δύναμη της θέλησης.

Τι σπουδές έχει κάνει; Είμαι σχεδιάστρια, συγγραφές και εικονογράφος. Έχω εκδώσει τέσσερα εικονογραφημένα βιβλία για παιδιά, τα τρία από αυτά με τις εκδόσεις Διόπτρα. Σπούδασα Marketing και Καλές Τέχνες στο Georgetown University της Washington, DC και συνέχισα με Σχεδιασμό Οπτικής Επικοινωνίας και Εικονογράφηση στο Pratt Institute στη Νέα Υόρκη. Είμαι βραβευμένη δημιουργική διευθύντρια σε διαφημιστική και πρόεδρος στο αθλητικό κέντρο Sunny Sports Club. Είμαι παντρεμένη και έχω μια υπέροχη κόρη 8 ετών.

Αγαπά τα παιδικά βιβλία από τότε που ήταν μικρή και δεν σταματά πότε να αγοράζει και να συλλέγει οτιδήποτε της τραβάει τη προσοχή, με αποτέλεσμα να έχει πολλούς αγαπημένους ήρωες. Αν έπρεπε να διαλέξει έναν αγαπημένο ήρωα αυτός θα ήταν ο Πινόκιο « γιατί μια ξύλινη κούκλα μέσα από τις περιπέτειές του, μαθαίνει, εξελίσσεται και τελικά καταφέρνει να κερδίσει την ψυχή του. Μου θυμίζει ότι η ζωή δεν σταματάει ποτέ να σε διδάσκει και να σε εξελίσσει αρκεί να είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις ».

Η συγγραφική της πορεία ξεκινά το 2014. Για τα βιβλία της θα αφήσουμε τη ίδια να μιλήσει.

Έχω γράψει και εικονογραφήσει τέσσερα βιβλία μέχρι σήμερα. Το πρώτο μου βιβλίο «Η Στιγμούλα» είναι για μια μικρή σταγόνα νερού. Μιλάει για την μοναδικότητα και εξηγεί με απλά λόγια στα παιδιά τον κύκλο του νερού. Η εξαιρετική πορεία του βιβλίου μας ώθησε να συνεχίσουμε την ιστορία της σταγόνας με τις εκδόσεις Διόπτρα, όπου στο βιβλίο «Η Στιγμούλα είναι δυνατή!» μαθαίνουμε στα παιδιά για την συλλογικότητα και την σημασία του νερού ως φυσικό πόρο.

Τον περασμένο Μάρτιο εκδόθηκε το τρίτο μου βιβλίο η «Σκουφοκοκκινίτσα» από τις εκδόσεις Διόπτρα, όπου είναι οι δύο όψεις της κλασικής ιστορίας της Κοκκινοσκουφίτσας. Τι πραγματικά έγινε στο δάσος; Ποιος ήταν τελικά αυτός ο Κυνηγός και πώς βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή εκεί για να σώσει την Κοκκινοσκουφίτσα; Ήταν ο Κακός ο Λύκος τόσο κακός όσο νομίζουμε; Αυτό το βιβλίο μιλάει για τον ρατσισμό στα κλασικά παραμύθια, τον σχολικό εκφοβισμό και τη φιλία. Έχει μια εξαιρετική πορεία και γι’ αυτό συνεχίσαμε τον περασμένο Νοέμβριο με ένα άλλο κλασσικό παραμύθι, αυτό της Σταχτοπούτας.

Το «Δυο φορές κι έναν καιρό ήταν η Σταχτοπούτα» μιλάει για το κυνήγι του ανεκπλήρωτου, τη μαγεία της αγάπης και τη δύναμη της θέλησης. Μαθαίνει στα παιδιά να έχουν αυτοπεποίθηση και να μην περιμένουν από τους άλλους μαγικές λύσεις, γιατί η μαγεία που χρειάζονται βρίσκεται μέσα τους.

Έδωσε μία νέα εκδοχή στο κλασσικό παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας αλλά γιατί;

Για να δείξω στα παιδιά ότι πρέπει να διαβάζουν ανάμεσα στις γραμμές, να ερευνούν τα στοιχεία και να αποφασίζουν μόνα τους, αν οι λύκοι εκεί έξω είναι καλοί ή κακοί. Κρατάμε το κλασσικό παραμύθι, γιατί έχει σημαντικά μηνύματα και όταν το παιδί το αφομοιώσει προχωράμε και ανατρέπουμε της ιστορία του κακού λύκου και του καλού κυνηγού.

Σχεδιάστρια, συγγραφές και εικονογράφος, στην προσωπική της ζωή, με ποιο μέσο από τα δύο εκφράζεται καλύτερα;

Γράφω πολύ και εκφράζομαι καλύτερα με τα λόγια από τις εικόνες. Οι λέξεις έχουν τρομακτική δύναμη, αν χρησιμοποιηθούν σωστά. Η εικόνα όμως είναι αναγκαία σε αυτές τις ηλικίες στις οποίες απευθύνομαι εγώ για να μπορέσουν τα παιδιά να αποκωδικοποιήσουν καλύτερα την ιστορία. Μου αρέσει πολύ η εικονογράφηση, αλλά η συγγραφή μου βγαίνει πιο αβίαστα.

Μας προτείνει την ιδανική ηλικία για να φέρουν οι γονείς σε επαφή το παιδί τους με το βιβλίο: Δεν είμαι ειδικός, αλλά από προσωπική εμπειρία θα έλεγα από 18 μηνών ανάλογα το παιδί. Τα παιδιά γίνονται αναγνώστες στην αγκαλιά των γονιών τους. Και μόνο που ακούν την φωνή μας να τους διαβάζει είναι ικανό να τα κάνει να αγαπήσουν τα βιβλία. Στην αρχή μπορεί να μην καταλαβαίνουν, αλλά αγαπούν αυτό τον ήρεμο και ποιοτικό χρόνο μαζί μας.

Ποια η καλύτερη συμβουλή που έχει πάρει και αφορά στο μεγάλωμα ενός παιδιού;

Απόλαυσέ τα όσο τα έχεις, γιατί μεγαλώνουν πολύ γρήγορα…

Περιηγηθείτε στις σελίδες της συγγραφέως Μαρίνας Γιώτη και μέσω των ιστοριών αρπάξτε την ευκαιρία να μιλήσετε για θέματα που απασχολούν την τρυφερή ηλικία με το πιο αγνό και ευχάριστο τρόπο που προσφέρουν τα παιδικά βιβλία.

Κατερίνα Γεωργιάδου

Από την παιδική μας ηλικία μέχρι τα βαθιά μας γεράματα θα έρθουμε σε επαφή με διάφορους ανθρώπους. Ανθρώπους που θα διαμορφώσουν μια κάποια άποψη για εμάς και ενδεχομένως να μας την εκφράσουν ανοιχτά. Θα μας κρίνουν για την εμφάνιση, το χαρακτήρα μας και πολλά άλλα. Και βέβαια θα επηρεαστούμε ανάλογα.

Μια άσχημη κριτική, ένας άσχημος λόγος εις βάρος μας θα μας κάνει να νιώσουμε άσχημα… θα μας καταρρακώσει… θα μας δημιουργήσει ένα αίσθημα αναξιότητας. Άλλωστε η εικόνα που διαμορφώνουμε για τον εαυτό μας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αντιμετώπιση των άλλων απέναντί μας.

Το θέμα είναι: «Πρέπει να δίνουμε βάση σε ό, τι μας λένε οι άλλοι;». «Μήπως ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας δεν έχει σωστή κρίση και η άποψη του είναι παντελώς άκυρη;» Ποια η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα ; Μας τη δίνει με έναν πολύ όμορφο τρόπο ο Χ. Μπουκάι, χρησιμοποιώντας μια διδακτική ιστορία για μικρούς και μεγάλους. Ο τίτλος της είναι «Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού».

‘«Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;».

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:

«Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως…» και ύστερα από μια παύση συνέχισε : «Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω».

«Ε …;μετά χαράς, δάσκαλε» είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.

«Ωραία» συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας : «Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς».

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό. Όταν το παιδί έλεγε «ένα χρυσό φλουρί» άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά – και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα – , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.

Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στην κάμαρη.

«Δάσκαλε» είπε, «λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.»

«Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε» απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. «Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.»

Ο νεαρός καβάλησε το άλογο κι έφυγε πάλι. Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:

«Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του».

«Πενήντα οχτώ χρυσά;» φώναξε το παιδί.

«Ναι» απάντησε ο κοσμηματοπώλης. «Βέβαια,, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον …;». Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

«Κάθισε» του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. «Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ΄ εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;».

Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού…’

Να, λοιπόν, που δεν έχουν μάθει όλοι οι άνθρωποι να κρίνουν σωστά. Κάποιοι στέκονται ενδεχομένως στη επιφάνεια και όχι στην ουσία. Κάποιοι έχουν την τάση να κρίνουν αρνητικά όλους και όλα. Εμείς από την πλευρά μας τώρα θα πρέπει να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε ποιον έχουμε απέναντί μας. Έχουμε να κάνουμε με κάποιον με σωστή κρίση ή όχι; Αν ναι τότε θα λάβουμε σοβαρά υπόψη την άποψή του. Αν όχι, καλό θα ήταν να αγνοήσουμε τα λεγόμενά του και να μην αφήσουμε να μας επηρεάσει. Το όλο θέμα απαιτεί εκπαίδευση… εξάσκηση. Δεν είναι απλό. Και δεν είμαστε μόνο εμείς. Αν είμαστε άνθρωποι που ασχολούμαστε με παιδιά (γονείς, εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι κτλ), θα πρέπει ανάμεσα στα άλλα να τους διδάξουμε ακριβώς αυτό. Να μάθουν να ξεχωρίζουν τί πρέπει να δέχονται από αυτά που τους λένε οι άλλοι και τί όχι. Η έλλειψη διάκρισης θα οδηγήσει ενδεχομένως σε μια τραυματισμένη αυτοεικόνα-αυτοεκτίμηση… Σε αισθήματα κατωτερότητας και αναξιότητας.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι δυστυχώς ένα πολύ συχνό πρόβλημα και η βάση πολλών ψυχολογικών προβλημάτων. Γι’ αυτό, λίγη αδιαφορία και μια καλώς νοούμενη αναισθησία πότε πότε, προκειμένου να διατηρήσουμε την ψυχική μας ισορροπία, δεν βλάπτει. Προσοχή, λοιπόν, και διάκριση. Γιατί, όπως λέει και η ιστορία μας, δεν είναι όλοι ικανοί να αναγνωρίσουν την πραγματική μας αξία.

Ελένη Κώστογλου

Ψυχολόγος

Πηγή: Χ. Μπουκάι, Να σου πω μια ιστορία, εκδόσεις opera

Ας δούμε τα Χριστούγεννα από την οπτική γωνία που ίσως οφείλουμε να τα βλέπουμε αλλά μας διαφεύγει. Ας αφήσουμε την καταναλωτική μανία για λίγο και ας δούμε τις μέρες αυτές σαν ευκαιρία για λίγη πνευματικότητα στη ζωή μας.

Εμείς οι γονείς είμαστε τα παράθυρα μέσα απ’ τα οποία τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο. Ας ενδιαφερθούμε για τη θέα και ας σπείρουμε σπόρους πνευματικούς για να θερίσει η κοινωνία μας κάποτε καρπούς αγάπης, θέλησης, δύναμης πίστης και συμπόνιας.

• Ας γιορτάσουμε τη ζωή.

• Ας γιορτάσουμε τις ομορφιές της.

• Ας μοιραστούμε με τα παιδιά μας τον ενθουσιασμό μας για όλα όσα μπορούμε να κάνουμε. Για όλα όσα έχουμε. Όποια και αν είναι αυτά. Δεν είναι δεδομένα για όλους και πολύ περισσότερο. Δεν μας τα οφείλει κανείς.

• Ας φύγουμε από τα στερεότυπα που οδηγούν σε συνήθειες που έχουν τη βάση τους στον καταναλωτισμό.

• Ας καλλιεργήσουμε στον εαυτό σας όποια αξία, συνήθεια, θέλουμε να αναπτύξουν τα παιδιά μας.

• Ας ξαναπερπατήσουμε μαζί με τα παιδιά μας το μονοπάτι που οδηγεί στην πίστη. Έχουμε ξεχάσει τη δύναμή της.

• Ας ανακαλύψουμε πόσο η έννοια της αγάπης είναι συνυφασμένη με την πίστη.

Τα παιδιά μαθαίνουν από αυτό που βλέπουν και όχι από αυτό που ακούν. Θα ανακαλύψουν τη σχέση τους με το Θείο αν ανακαλύψουμε εμείς τη δική μας.

Την έχουμε ή την έχουμε χάσει ανάμεσα στις υλικές και κοινωνικές μας υποχρεώσεις;

Μήπως είναι καιρός να διευρύνουμε τη συνειδητότητά μας και να αναρωτηθούμε και εμείς οι ίδιοι για το τι σημαίνουν οι μέρες των Χριστουγέννων;

Μήπως είναι καιρός να ξαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας;

Μήπως η ύλη παίρνει μεγαλύτερη μερίδα από αυτή που της αξίζει; Αυτό είναι ιδιαίτερα απειλητικό όταν η ύλη (όπως στις μέρες μας) είναι περιορισμένη.

Το σίγουρο είναι πως τις απαντήσεις τις έχουμε για όλα τα παραπάνω. Μόνο που ξεχνάμε να ψάξουμε για να τις εντοπίσουμε. Είναι κρυμμένες μέσα στην έλλειψη εμπιστοσύνης που διαθέτουμε και δεν μπορούμε να δούμε πως όλοι είμαστε μέρος από κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που βλέπουμε, ακούμε, γευόμαστε και μυρίζουμε. Είμαστε μέρος του Θεού. Εκείνου του ασύλληπτου Θεού. Ευκαιρία να το θυμηθούμε και να τον μάθουμε και στα παιδιά μας.

Ας σκεφτούμε πως το παιδί μας θα ήθελα να πει:

Μαμά, Μπαμπά, βοήθησέ με να αναπτύξω ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχω.

Μη μου δίνεις ότι σου ζητώ γιατί έτσι καταλαβαίνω πως «Αγάπη είναι η προσφορά υλικών αγαθών». Αυτό θέλεις να μάθω;.

Δοκίμασέ με στον προγραμματισμό των εξόδων, θα εκπλαγείς. Όσο πιο νωρίς το κάνεις τόσο καλύτερα για όλους μας. Δεν εννοώ να με φορτώσεις με ενοχές ούτε με πράγματα που δεν καταλαβαίνω, εννοώ να μου δώσεις επιλογές και θα δεις πώς θα ανταποκριθώ.

Μάθε με να υπηρετώ και να προσφέρω χωρίς ανταμοιβή. Νομίζεις πως δεν μπορώ αλλά κάνεις λάθος.

Μπορώ να προσφέρω πολλά από τα παιχνίδια μου όχι μόνο στη διάρκεια των γιορτών αλλά πάντα. Όσο πιο νωρίς μου το εμπνεύσεις τόσο καλύτερα για όλους μας. Ας αδειάσουμε λίγο το σπίτι μας που μοιάζει με μαγαζί. Με κουράζει όλο αυτό το χάος. Καλύτερα λίγα και καλά παρά πολλά και άχρηστα. Πες το σε παρακαλώ και στους άλλους μεγάλους γιατί εμένα δεν θα με ακούσουν.

Θες να μου μάθεις τη διαφορά της ανάγκης απ’ την επιθυμία; Εσύ την ξέρεις; Θέλεις να προσπαθήσεις να μου το δείξεις μήπως και το καταλάβεις και εσύ;

Καλά Χριστούγεννα

Του Χριστού η γέννηση ας είναι η δική μας Αναγέννηση!

Ας αναγεννήσουμε:

• το σώμα μας φροντίζοντάς το,

• τα συναισθήματά μας παρατηρώντας τα και

• το μυαλό μας τιθασεύοντας το.

Ερατώ Χατζημιχαλάκη – Οικογενειακή Σύμβουλος

www.allazo.gr www.elpidohori.gr

Ο Γιώργος Τζιτζικάκης, με πένα που κουβαλάει ψυχή  και στο διάβα της υμνεί την Γυναίκα, μας προτρέπει να αναζητήσουμε τις αληθινές αξίες της ζωής.

Διαβάζοντας το βιογραφικό του συγγραφέα Γιώργου Τζιτζικάκη επαληθεύεις το ρητό πως “τίποτα δεν γίνεται τυχαία”. Στα δεκαεπτά συμμετέχει στον Πρώτο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Λογοτεχνίας και κερδίζει το Γ΄ Βραβείο από την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών» για το διήγημά του “Ο Ζητιάνος”. Ποιος όμως τον μύησε στον κόσμο της λογοτεχνίας από τόσο νεαρή ηλικία;

Μου άρεσαν πολύ τα Νεοελληνικά Κείμενα, τα Αρχαία και φυσικά μέσω της Οδύσσειας και της Ιλιάδας ταξίδεψα σε έναν υπέροχο κόσμο που με μάγεψε. Όσα διάβαζα μέσα στις σελίδες με γοήτευαν, ήθελα να ανακαλύψω περισσότερα και ίσως και να αναμετρηθώ μαζί τους. Στα δεκατέσσερα μου βαστούσα ημερολόγιο μέσα στο οποίο έγραφα τις δικές μου ιστορίες, με φόβους, κραυγές, όνειρα δικά μου φορτωμένα πάνω σε φανταστικούς ήρωες. Όταν δεν έβρισκα όμορφο τον κόσμο γύρω μου, σκάρωνα έναν άλλον για να μπω μέσα του, όμως βαθύτερα στις ιστορίες, στα πρώτα μικρά μου διηγήματα, με έσπρωξε μια καθηγήτριά μου στο Λύκειο που μας δίδασκε Ιστορία. Όταν δεν είχα διαβάσει σε κάποιο διαγώνισμα, της έγραφα μια ιστορία με όσα περίπου θυμόμουν από την παράδοση και εκείνη μάλλον κάτι διέκρινε από τη φαντασία μου και τον τρόπο που έγραφα. Εκείνη με ώθησε να γράψω μέσα σε μια νύχτα και να στείλω τον “Ζητιάνο” στον διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και μάλιστα όταν κέρδισα, πήγαμε μαζί και παρέλαβα το βραβείο. Ντρέπομαι που το λέω, όμως χρόνια σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ το επώνυμο της γυναίκας εκείνης και να την αναζητήσω, να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τον δρόμο που μου άνοιξε στη ζωή, όμως η μνήμη δεν μου κάνει τη χάρη· διατηρώ μια ελπίδα πως η ζωή θα τη φέρει στο διάβα μου μια μέρα και τότε θα της εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου.

Δε μπορεί, σκέφτομαι, κάποιον αγαπημένο ήρωα λογοτεχνικών βιβλίων θα είχε στα παιδικά μαθητικά χρόνια. Η απάντηση του με εκπλήσσει. « Δεν ήταν ήρωας λογοτεχνικών βιβλίων, αλλά ήρωας από κόμικς! Νομίζω πως ακόμη ο ίδιος εξακολουθεί να είναι: Ο Ντόναλντ Ντακ ο οποίος βρίσκεται αντιμέτωπος με κάθε τραγελαφική ατυχία της ζωής, ζει έναν διαχρονικό έρωτα με ην Νταίζη αλλά παράλληλα διατηρεί και μια κρυφή ζωή, εκείνη του Φάντομ Ντακ». Μεγαλώνοντας ωστόσο, ξεχωρίζει αγαπημένες πένες, όπως ο Καββαδίας και ο Μπουκόφσκι, ο Καζαντζάκης, ο Κινγκ αλλά και «ο Γκοσινί, μέσα στον Αστερίξ του έχω συναντήσει μερικές από τις πλέον σπαρακτικές και αληθινές ατάκες που αφορούν στη ζωή και τους χαρακτήρες των ανθρώπων! »

Σε έναν πετυχημένο συγγραφέα και αγαπητό από τους αναγνώστες δεν γίνεται να μη ρωτήσεις τι είναι αυτό που συμβάλλει σε μια πετυχημένη συγγραφή. Είναι έμφυτο ταλέντο, είναι το να διαβάζεις, από νεαρή ηλικία, μια ικανή ποσότητα μυθιστορημάτων;

«Θα πρέπει να αγαπάς ισάξια με το γράψιμο και το διάβασμα, γιατί το ταλέντο δίχως γνώσεις είναι ένα αεροπλάνο χωρίς φτερά, και όμοια οι γνώσεις χωρίς ταλέντο δεν μπορούν να απογειωθούν! » Σε αυτά τα δύο που ανέφερα βάλτε επίσης την αφοσίωση, τις συνθήκες, την οικογενειακή και προσωπική παιδεία, το πείσμα, την πίστη στο όνειρο και φυσικά τη σκληρή δουλειά, σύμφωνα με τον συγγραφέα.  «Χρειάζονται κάμποσες ποσότητες βιβλίων για να εκπαιδεύσεις το μυαλό, τη σκέψη, τη φαντασία και τη γραφή σου, αλλά απαιτείται και κάμποση υπομονή μέχρι να φτάσεις να αγγίξεις τον στόχο σου. Πάρα πολλοί απογοητεύονται πολύ γρήγορα γιατί έχουν στήσει μια άλλη εικόνα στο μυαλό τους για τη συγγραφή και για τον εαυτό τους, και έτσι γρήγορα τα παρατάνε. Είναι εκείνοι που το γράψιμο το αντιμετωπίζουν μονάχα ως χόμπι και έτσι, απλά θα πάνε στο επόμενο χόμπι τους. Υπάρχουν όμως ευτυχώς, μερικές εξαιρετικές πένες στη χώρα μας και το ταλέντο για κάποιες από αυτές, είναι το πολύ διάβασμα και η εντατική, η καθημερινή σκληρή δουλειά που κάνουν με το κείμενό τους ώστε να το παραδώσουν άριστο στο κοινό ».

Ενδιαφέρον αποτελεί και το γεγονός ότι είναι αυτοδημιούργητος. Τα δύο πρώτα του διηγήματα, «Σιωπή… η δυνατότερη κραυγή» (2000) και «Ένα γέλιο που έκλαιγε» (2005) έχουν εξαντληθεί. Κάπου έχω διαβάσει ότι ήταν αυτοεκδόσεις. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για αυτό;

Ορθώς έχετε διαβάσει, είναι αυτοεκδόσεις και μάλιστα χωρίς επίσημο εκδότη από πίσω τους, εντελώς ερασιτεχνικές δουλειές. Πίσω στο 2000 και ακόμη νωρίτερα το 1996, τότε που και έγραψα τα κείμενα του πρώτου μου βιβλίου, δεν υπήρχε το διαδίκτυο και τα πράγματα ήταν ούτως ή άλλως κάπως πιο ερασιτεχνικά. Οι πόρτες άλλωστε, δύσκολα άνοιγαν σε ένα άγουρο ταλέντο δεκαεπτά ετών, οπότε αν ήθελες να βγάλεις ένα βιβλίο, το τύπωνες μόνος σου· αυτό έκανα κι εγώ. Δούλευα σε ένα τυπογραφείο και έτσι ήμουν καθ’ όλη τη διαδικασία παραγωγής του βιβλίου. Θυμάμαι τα λάθη μου και τα μαλώματα-συμβουλές από το αφεντικό, θυμάμαι να κάνω παζάρια στους χαρτεμπόρους για το χαρτί που ήθελα να χρησιμοποιήσω για το σώμα του βιβλίου και ήταν ακριβό, θυμάμαι που άφηνα ένα μέρος από το βδομαδιάτικό μου για τα μελάνια της μηχανής που θα τύπωναν τις σελίδες μου. Κάθε Παρασκευή μεσημέρι τυπώναμε μερικές δεκάδες όλες κι όλες από το πρώτο μου βιβλίο, το “Σιωπή… η δυνατότερη κραυγή”. Κάθε φορά για το εξώφυλλο χρησιμοποιούσαμε ότι χαρτί μας είχε απομείνει από άλλες δουλειές, κι έτσι η “Σιωπή…” ίσως να έχει και δέκα διαφορετικά χρώματα στο εξώφυλλό της γιατί δουλεύαμε με ότι είχαμε. Αντίστοιχα έγινε η διαδικασία και με το “Ένα γέλιο… που έκλαιγε” μόνο που τότε ήταν ψηφιακά πλέον τα πράγματα και τυπώθηκαν όλα μαζί τα βιβλία έχοντας το ίδιο εξώφυλλο. Η χαρά μου ήταν πως αυτό το εξώφυλλο ήταν πολύχρωμο, με χαρτί βέλβετ και όλο το χάιδευα, το καμάρωνα. Σκεφτείτε πως εκείνα τα δύο πρώτα μου βιβλία δεν έχουν “αυτιά” με τη φωτογραφία μου ή κάποια στοιχεία από εμένα, ακριβώς επειδή εκείνα τα βιβλία ήμουν εγώ. Τα μόνταρα, τα έγραψα σε γραφομηχανή και ύστερα σε υπολογιστή, τα τύπωσα, και ως πλανόδιος ύστερα τα έδωσα στο κοινό, βγάζοντας ένα χαρτόκουτο στο Μοναστηράκι κάθε Σάββατο πρωί. Περαστικός με τον περαστικό, και σε βάθος χρόνου φυσικά, κατάφερα κάποια στιγμή να έχω ξεπεράσει τα δυο χιλιάδες αντίτυπα για το καθένα. Σήμερα, το κέρδος από αυτά τα βιβλία, αλλά και από κάθε βιβλίο μου, είναι οι φίλοι που απέκτησα κατά τη διαδικασία.

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο, κάπου στο 2010, και ας επιβιβαστούμε στο πρώτο βαγόνι αυτό του «Να μην ξεχάσω να ξυπνήσω». Συναντάμε τον μικρόκοσμο των ανδρών, με μια απρόσμενη ειλικρίνεια ίσως και καυστική, όπου ξεδιπλώνονται οι θεωρίες 5 φίλων. “Θέλει δύναμη η αγάπη, σθένος ο έρωτας, αδιαφορία ο εγωισμός. Είναι παιδί η αγάπη κι είναι κορίτσι! Είναι παιδί ο έρωτας κι είναι αγόρι! Είναι βαρύς ενήλικας και κουρασμένος, κακός γέρος ο εγωισμός!” Με αφορμή αυτό το απόσπασμα, μήπως αυτός ο ορισμός ότι η αγάπη είναι γένους θηλυκού και ο έρωτας γένους αρσενικού είναι που καθιστά δύσκολες τις σχέσεις στα δύο φύλα; Μου εξηγεί:

«Ανεξάρτητα του φύλου, δύσκολες γίνονται οι σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν δεν έχουν αποβάλλει τους εγωισμούς, τον εγωκεντρισμό και την εγωπάθειά τους. Όταν δεν κατανοούμε τις πράξεις του απέναντι γιατί αυτές δεν συμμορφώνονται με τα δικά μας καθεστώτα, βγάζουμε δόντια και μας είναι ευκολότερο να γαβγίσουμε και να δαγκώσουμε παρά να χαμογελάσουμε, να το συζητήσουμε και να το λύσουμε. Αν πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα δούμε πως τις περισσότερες φορές δεν φταίει ο άλλος· συνήθως φταίμε εμείς οι ίδιοι για όσα παθαίνουμε, για όσα βιώνουμε, ακόμα και τον τρόπο που οι γύρω μας αντιμετωπίζουν! Εμείς τους έχουμε δώσει τα γυαλιά για να βλέπουν όπως μας βλέπουν και να μας συμπεριφέρονται έτσι, ποιος όμως κάθεται να το αναλογιστεί και δη, να το αλλάξει αυτό. Όπως και να έχει πάντως, η ίδια η ζωή κατέχει μια σοφία, γνωρίζει πως αυτό που κάνει υπέροχες τι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα, είναι ακριβώς οι διαφορές τους, το ταπεραμέντο, και η ποικιλία τους. Να θυμάστε κάτι: Τη μέρα που τα δυο φύλα θα έχουν συνταιριάζει απόλυτα, θα είναι και η μέρα που το πάθος θα κηδεύεται».

Μεταφερόμαστε στο 2012 με το «Γυναίκα η κόλαση… Γυναίκα κι ο παράδεισος». Αν δεν διάβαζα στο εξώφυλλο ότι είναι αυτός ο συγγραφέας, θα ισχυριζόμουν ότι το έχει γράψει γυναίκα. Μέσα από δέκα ιστορίες προσεγγίζει με μεγάλη ακρίβεια το πολυδιάστατο θέμα Γυναίκα. Ποια ανάγκη τον έκανε να επιλέξει την συγκεκριμένη θεματολογία;

Η Γυναίκα ασκεί εξαιρετική επιρροή στη ζωή μου και προσδιορίζει τόσο την καλλιτεχνική μου φύση όσο και την ίδια μου την ύπαρξη. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω για τις γυναίκες! Προσπαθώ να βουτήξω μέσα στην ψυχοσύνθεση τους, αναλύω συμπεριφορές, αντιδράσεις, στάσεις, σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις, και δεν παύω εντυπωσιάζομαι από τις δυνάμεις τους. Τις βρίσκω υπέροχες και πολυδιάστατες! Είναι μάνες, αδελφές, κόρες, σύζυγοι, ερωμένες και θεές! Πώς να μην τις αποθεώνω; Μαχήτριες και λύκαινες τη μια μέρα, ενώ την επομένη μπορούν να μεταμορφωθούν σε έναν τρυφερό μίσχο που θα σε πλημμυρίσει ομορφιά και χάρη. Είναι κατά πολύ εξυπνότερες και ικανότερες των ανδρών σε πολλά επίπεδα, οπότε και δέκα τόμους βιβλίων να γράψω για τη Γυναίκα, πάλι κάτι θα μείνει εκτός ύλης, δεν είναι εφικτό στον χρόνο μιας ζωής να κατανοήσεις απόλυτα το μέγεθος και τη λαμπρότητα του γυναικείου σύμπαντος.

Συνεχίζουμε στο 2015 με «Τ’ αηδονιού το δάκρυ». Μια πραγματική ιστορία-θρύλος στα Χανιά που προβάλλει και θυμίζει τα ιδανικά που ίσως έχουμε ξεχάσει. «Η ζωή ποτέ δε ζήτησε πολλά. Μια αγάπη, δυο φίλους, ένα όνειρο της αρκεί» . Επιτρέψτε μου να πω πως το βιβλίο αυτό αποτελεί έναν ΄΄τηλεβόα΄΄ που δικαίως βροντοφωνάζει τις πραγματικές αξίες της ζωής κόντρα στις εφήμερες αξίες. Τελικά από τι παρασυρόμαστε και ξεφεύγουμε από τους αληθινούς και υγιείς στόχους μας;

«Μα από τους εγωισμούς μας! Έχουμε σπαταλήσει τόση πολλή ενέργεια και ζωή στο κυνηγητό μιας επιτυχίας ή ενός πείσματος, που λησμονούμε πως ζούμε μονάχα εβδομήντα-ογδόντα χρόνια. Δεν μαθαίνουμε… ποτέ δε θα μάθουμε· είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια. Σπαταλάμε καθημερινά χρόνο προσπαθώντας να αποδείξουμε πως είμαστε πολύ περισσότερα πράγματα από αυτό που πράγματι είμαστε. Και όσο όμορφο είναι να θέλουμε να έχουμε καλύτερες ζωές, τόσο θλιβερό είναι να τις επιθυμούμε πιο πλούσιες, πιο πετυχημένες, πιο φανταχτερές. Εντέλει τι πετυχαίνουμε; Απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλον αντί να ερχόμαστε κοντά, σηκώνουμε τείχη αντί να χτίζουμε γέφυρες, πολεμάμε ο ένας τον άλλον για την επικυριαρχία μια θνητότητας και μιας ματαιοδοξίας. Μου δίνει μεγάλη χαρά που το “Αηδόνι” κατάφερε μέσα από τις σελίδες του να μεταδώσει το πραγματικό μήνυμα της ζωής: Την αγάπη! Είναι ένα βιβλίο ολοζώντανο και με κάνει εξαιρετικά υπερήφανο να το βλέπω να συνεχίζει να ταξιδεύει σε αναγνώστες, σε σκέψεις και καρδιές, ενώνοντας τον κόσμο με τα νοήματά του».

Αποβιβαζόμαστε στον τελευταίο σας σταθμό «Ένα δράμι δύναμης» είναι μια ιστορία που διαβάζοντας τη πραγματικά αντλείς δύναμη βλέποντας ένα ορφανό παιδί που προσπαθεί να ξεμπλέξει από τα δίχτυα του υποκόσμου. Εσείς από πού αντλείται δύναμη;

«Η ιστορία εκείνου του παιδιού είναι η ιστορία όλων των χαμένων παιδιών του κόσμου μας. Εκείνος ο άνθρωπος μπορεί να επιβίωσε, όμως δυστυχώς μέσα στον σκληρό κόσμο του trafficking που αποτυπώνεται στη σελίδες του βιβλίου, βλέπουμε πάρα πολλές ψυχές χαμένες που βρέθηκαν μπλεγμένες απλά και μόνο επειδή αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή, επειδή έψαχναν μια ελπίδα, μια στερνή χαραυγή και όχι το συνεχόμενο σκοτάδι του πόνου και της βίας. Θέλω διαβάζοντας κάποιος το “Δράμι” να κοιτάξει πραγματικά μέσα του και στη ζωή του, να ζυγίσει το βάρος και το βάθος από τα δικά του βάσανα που φορές μπορεί να τον καταπλακώνουν, να τα συγκρίνει με τον αληθινά σκληρό πόνο που κουβαλάνε όλοι όσοι είναι μπλεγμένοι μέσα στα δίχτυα της εμπορίας ανθρώπων και να πιστέψει πως κάθε πρόβλημα ξεπερνιέται· να πιστέψει πως ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξεις τη ζωή σου, για να πάρεις το μονοπάτι προς τη χαρά, την ευτυχία και το χαμόγελο. Προσωπικά, εδώ και χρόνια έχω παλέψει με τους δαίμονές μου· ίσως ακόμη να μην τους έχω κατατροπώσει, έχω όμως κερδίσει μάχες, έχω καταφέρει να τους περιορίσω και να τους καθίσω σε ένα τραπέζι όπου εκεί τα λέμε πότε πότε. Συνεχίζω να βαστάω τη βαθιά μου πίστη στο φως της ζωής και όχι στα σκοτάδια, και κάθε φορά που κάποιος μου λέει πως μέσα από ένα βιβλίο μου βούτηξε σε μια άλλη πραγματικότητα, μπήκε σε σκέψεις, βίωσε το ταξίδι και βγήκε πλουσιότερος συναισθηματικά, εγώ νιώθω να εισπράττω μια ευλογία· από την ίδια ενέργεια αντλώ και τη δύναμη να συνεχίσω».

Τα βιβλία του Γιώργου Τζιτζικάκη πρέπει να τα μελετήσεις.

Αν “δεν σκανάρεις” κάθε φράση “έχεις χάσει το νόημα”. Προσφέρουν ενδοσκόπηση και αλλαγή πλεύσης .

Αναζητήστε τα!

Υ.Γ. Με το «Ένα δράμι δύναμης» ταξιδεύει παντού. Βρείτε την ημερομηνία και τον τόπο παρουσίασης στο φωτογραφικό υλικό.

Κατερίνα Γεωργιάδου

Κατά την Ελληνιστική Εποχή πολλές και σημαντικές μεταβολές συντελούνται στο πεδίο της θρησκείας : εισαγωγή ανατολικών λατρειών είτε θεοτήτων που προϋπήρχαν και μεταβάλλεται ο χαρακτήρας τους (π.χ. Ίσιδα) είτε καινοφανών θεοτήτων (π.χ. Σάραπις), η  περαιτέρω διάδοση μυστηριακών λατρειών, η ανάπτυξη και διάδοση φιλοσοφικών ρευμάτων (επικούρειοι, στωικοί, κυνικοί), το φαινόμενο του θρησκευτικού συγκρητισμού και του «ενοθεϊσμού», η ανάδειξη νέων θρησκευτικών- λατρευτικών κέντρων παράλληλα με τα παλαιότερα, η λατρεία και θεοποίηση των ηγεμόνων(όπου προφανώς είναι έντονο το στοιχείο της προπαγάνδας)· αυτά είναι ίσως τα σημαντικότερα φαινόμενα του θρησκευτικού βίου των ελληνιστικών χρόνων. Παράλληλα, η λατρεία των πατροπαράδοτων θεοτήτων του ολυμπίου πάνθεου συνεχίζει να υφίσταται. Όμως, μια αξιοσημείωτη αλλαγή που συντελείται είναι η εκτεταμένη διάδοση της λατρείας του Ασκληπιού.

Κατά την ελληνιστική εποχή η λατρεία του θεού Ασκληπιού γνωρίζει τεράστια διάδοση. Υπολογίζεται ότι ως τον 4^ο μ.Χ. αιώνα λειτουργούσαν πάνω από 400 ιερά αφιερωμένα στον Ασκληπιό. Βέβαια, ο Ασκληπιός δεν είναι ένας καινοφανής για την εποχή αυτή θεός. Η λατρεία του ήταν γνωστή τόσο στην αρχαϊκή όσο και στην κλασική εποχή, παρόλο που δεν συγκαταλεγόταν στο πατροπαράδοτο δωδεκάθεο. Η ανάδειξη του Ασκληπιού ως θεού και η επέκταση της λατρείας του προφανώς συνδέεται με την επιδίωξη των ιατρών να έχουν κάποιον θεό ως προστάτη και πρότυπο. Ο Ασκληπιός ήταν ο θεός-προστάτης της ιατρικής τέχνης και θεός θεραπευτής. Η χθόνια καταγωγή του επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ο ίδιος συνοδεύεται από ένα φίδι (χαρακτηριστικό γνώρισμα των χθόνιων θεοτήτων).

Η λατρεία του σε αρκετά ιερά συνδυαζόταν με αυτή του Απόλλωνα. Παράλληλα, βρίσκουμε να συνυπάρχουν κι άλλες θεότητες όπως η Υγεία, η Μνημοσύνη, η Θέμις, η Τύχη, η Κορωνίδα (η μητέρα του θεού), και τα παιδιά του η Πανάκεια, η Ευρωστία και ο Μαχάων. Βέβαια, μέσα στην ατμόσφαιρα του θρησκευτικού συγκρητισμού ο Ασκληπιός λατρεύεται ως Ασκληπιός Δίας ή και ως Ασκληπιός Σάραπις. Ως τόπος καταγωγής του θεού, σύμφωνα με την παράδοση, ήταν η Τρίκκη στη Θεσσαλία ή και διάφορες περιοχές στην Πελοπόννησο (Αρκαδία, Επίδαυρος, Μεσσηνία κ.α). Ως θεός διαθέτει μαντικές και θεραπευτικές ιδιότητες (τις οποίες κληρονομεί από τον πατέρα του Απόλλωνα).

Τα ασκληπιεία δεν είναι απλοί χώροι λατρείας του θεού αλλά λειτουργούν και ως θεραπευτήρια. Αυτά ιδρύονται συνήθως έξω από τις πόλεις κοντά σε μία κρήνη ή ιαματική πηγή καθώς το νερό είχε πρωταρχική σημασία για τη λατρεία του θεού. Συνήθως στα μέρη αυτά βρίσκουμε : ναό, λουτρό, βωμούς, στοά εγκοιμήσεως, αίθουσες συμποσίων για τελετουργικά δείπνα. Βέβαια, στα μεγάλα ασκληπιεία, όπως της Επιδαύρου και της Περγάμου, υπάρχει και ένα άλλο πλήθος διαφόρων κτηρίων.

Ο πιστός συνήθως προσέρχονταν σε ένα ασκληπιείο αναζητώντας θεραπεία από μία αρρώστια ή ένα τραύμα. Το λουτρό που έκανε ο πιστός δεν αποτελούσε μόνο μια τελετή εξαγνισμού – τελετουργικού καθαρμού, αλλά είχε και θεραπευτικές ιδιότητες. Πριν τη χρησμοδοσία γίνονταν διάφορες προσφορές και θυσίες προς το θεό. Η χρησμοδοσία για τη θεραπεία λάμβανε χώρα κατά τη διάρκεια της εγκοιμήσεως (τελετουργικός ύπνος). Ο πιστός κοιμόταν στη στοά που υπήρχε γι’ αυτό το σκοπό και ο θεός με όνειρο του υπέδειχνε τη θεραπεία. Προφανώς στο ιερό βρισκόταν κι ένα πλήθος ιατρών που πραγματοποιούσαν τη θεραπεία.

Στα ασκληπιεία βρίσκουμε εκτός από επιγραφές και πήλινα αναθήματα που αναπαριστούν μέρη του σώματος, όπως χέρια, μάτια, κεφάλια, αυτιά, κνήμες βραχίονες κτλ. Όλα αυτά προφανώς σχετίζονται με τη θεραπεία κάποιας ασθένειας ή τραύματος. Πολλές ιστορίες μας έχουν διασωθεί για ανθρώπους που επισκέφτηκαν κάποιο ασκληπιείο και ιάθηκαν.

Κατά την εποχή αυτή λειτουργούσαν πολλά ασκληπιεία σε πολλές περιοχές και πολλά εξ αυτών είναι νεοϊδρυμένα : Επίδαυρος, Πέργαμος, Αθήνα, Γόρτυνα, Κόρινθος, Τρίκκη Θεσσαλίας, Πάρος, Αίγινα, Δελφοί, Κως, Δήλος, Μαντίνεια και αλλού. Ακόμη και στις Βαλάγρες της Κυρήνης στη Βόρειο Αφρική, βρίσκουμε ασκληπιείο. Γύρω στα 292/291 π.Χ. η διάδοση της λατρείας του Ασκληπιού φτάνει και στη Ρώμη. Στην Πέργαμο η λατρεία του Ασκληπιού λαμβάνει επίσημο χαρακτήρα την εποχή του Αττάλου Α΄ (241 – 197 π.Χ.) και ο θεός απεικονίζεται και σε νομίσματα. Στο ιερό του Ασκληπιού στην Επίδαυρο η λατρεία του είναι συνδεδεμένη με τη λατρεία του Απόλλωνα. Μάλιστα, για να μπορέσουν οι προσερχόμενοι εκεί να λάβουν χρησμό από τον Ασκληπιό έπρεπε πρώτα να κάνουν μια «προθυσία» στον Απόλλωνα. Το ίδιο συνέβαινε και στα ιερά της Τρίκκης και της Μαντίνειας.

Εκτός βέβαια από τα φημισμένα θεραπευτικά ιερά αφιερωμένα στον Ασκληπιό υπήρχαν και λειτουργούσαν και άλλα μικρότερης εμβέλειας. Εκεί συνήθως λατρεύονταν διάφορες ήρωες-ιατροί και βρίσκονταν έξω από τους οικισμούς. Μερικά παραδείγματα είναι το ιερό του Αριστόμαχου στη Ραμνούντα, του Αμφιάρου στον Ωρωπό, του Αλεξανόρα στη Τιτάνη της Σικυωνίας, του Πολεμοκράτη στην Εύα της Θυρεάτιδας, του Ιππολύτου στην Τροιζήνα. Πολλοί από αυτούς τους ήρωες – ιατρούς συνδέθηκαν με τον Ασκληπιό, όταν η λατρεία του τελευταίου γνώρισε μεγάλη διάδοση. Πιθανώς η μεγάλη διάδοση της λατρείας του Ασκληπιού συνδέεται και με τη γενικότερη πρόοδο και ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης την ελληνιστική εποχή.

Κλείνοντας, θα παραθέσουμε έναν ύμνο (που πιθανώς είναι και μια μαγική επίκληση) προς το θεό Ασκληπιό από την αυτοκρατορική εποχή, τον οποίο διέσωσε ο Ιππόλυτος (Κατά πασών αιρέσεων 4, 32, 3)

Ζῆνα πάλαι φθίμενον πάϊν ἄμβροτον Ἀπόλλωνος

κικλήσκω λοιναῖσι μολεῖν ἐπίκουρον ἐμαῖσιν·

ὅς ποτε καὶ νεκύων ἀμενηνῶν μυρία φῦλα

Ταρτάρου εὐρώεντος ἀεικ<λ>αύστοισι μελάθροις

Δύσνοστον πλώοντα ῥόον κέλαδον τ’<ἀ>διαύλυο

<Κωκυτοῦ> , πάντεσσιν ἴσον τέλος ἀνδράσι θνητοῖς,

λίμνῃ πάρ γοόωντα καὶ ἄλλιτα κωκύοντα

αὐτός ἀμειδήτης ἐρ<ρ>ύσαο Φερσεφον<ε>ίης·

εἴτ’ ἐφέπεις Τρίκκης ἱερῆς ἕδος εἴτ’ ἐρατεινήν

Πέργαμον εἴτ’ ἐπί τοῖσιν Ἰαονίαν Ἐπίδευρον,

δεῦρο μάκαρ, καλέει σε μάγων <πρόμος» ὧδε <παρεῖναι> .

Μετάφραση
:

Τον Δία που πέθανε παλιά, παιδί του Απόλλωνα αθάνατο,

καλώ βοηθός στις σπονδές μου να έρθει.

Τα αναρίθμητα πλήθη των ανίσχυρων νεκρών,

που στα δώματα του υγρού του Τάρταρου, τα αιώνια θλιβερά,

πλέουν του Κωκυτού του απέραστου τα ρείθρα τα ανεπίστροφα,

τα θορυβώδη –μοίρα κοινή για όλους τους θνητούς –

και κλαιν με γόο πλάι στη λίμνη και θρηνούν χωρίς να βρίσκουν λύπηση,

εσύ κάποτε τα λύτρωσες από την Περσεφώνη, που ποτέ της δε γελά.

Είτε συχνάζεις στην έδρα σου, στην ιερή Τρίκκη, είτε στη θελκτική

την Πέργαμο, είτε κατόπιν στην ιωνική Επίδαυρο,

εμπρός μακάριε, σε καλεί να έρθεις εδώ ο αρχηγός των μάγων

(τόσο για την παράθεση του ύμνου όσο και για τη μετάφρασή του βλ. :  Σ. Γκιργκένης, Ανθολογία Αρχαίων Ελληνικών Ύμνων, σελ. 151 -153, εκδόσεις :Ζήτρος)

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Σ. Γκιργκένης, Ανθολογία Αρχαίων Ελληνικών
Ύμνων, εκδόσεις :Ζήτρος

Walbank, Ο Ελληνιστικός Κόσμος,

Luther H. Martin, Οι θρησκείες της ελληνιστικής εποχής

Παναγιώτης Παχής, Ίσις Καρποτόκος

Ζαν Σιρινελί, Τα παιδιά του Αλεξάνδρου

R.Martin –H.Metzger, Η Θρησκεία των Αρχαίων Ελλήνων

Urlich Wilcken, Αρχαία Ελληνική Ιστορία

Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. Ε΄ , Ελληνιστικοί Χρόνοι (Εκδοτική Αθηνών)

Χ. Μπένγκτσον, Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος

R. Parker, Η Θρησκεία στην Αρχαία Αθήνα

Μ. Ντίλον, Προσκυνητές και ιερά προσκυνήματα στην αρχαία Ελλάδα

Ν. Παπαχατζής, η Θρησκεία στην Αρχαία Ελλάδα

P.Petit –A.Laronde, Ο ελληνιστικός πολιτισμός

Ολυμπία Παναγιωτίδου, Ασθένεια και θεραπεία στα Ιερά του Ασκληπιού : μια γνωσιακή προσέγγιση (Διδακτορική Διατριβή)

Κωνσταντίνος Μπατσιόλας

Ιστορικός – Εθνολόγος, Θεολόγος

Πηγή : http://www.polispost.com/i-latreia-toy-asklipioy-tin-ellinistiki-epochi/