«Το 1821 δεν θα ήταν το 1821 αν δεν είχε προκύψει η αποστασία του Αλή Πασά»
Δείτε την συνέντευξη που παραχώρησε ο Διευθυντής του Μουσείου του Αλή Πασά, κ. Φώτης Ραπακούσης στην Πηγή Παιδείας. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Ραπακούση!
Δείτε την συνέντευξη εδώ:
Την Παρασκευή στις 2/10/2020 και ώρα 5:30, ο κ. Ευστράτιος Παπάνης, ο Μόνιμος Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, είναι ο καλεσμένος στο δεύτερο Live της Πηγής Παιδείας στο Facebook.
Με τον κ. Παπάνη θα συζητήσουμε για τα νέα επιμορφωτικά προγράμματα ψυχικής υγείας που τρέχουν αυτή την στιγμή.
Yπενθυμίζεται ότι τα Προγράμματα εξασφαλίζουν την εξής μοριοδότηση:
– 2 Μόρια στο σύστημα διορισμών και προσλήψεων εκπαιδευτικών (ΑΣΕΠ – αναπληρωτές, αδιόριστοι υποψήφιοι)
– 10 μόρια για διορισμούς εκπαιδευτικών ΤΕ και ΔΕ
– 0,5 Μόρια στη διαδικασία επιλογής στελεχών εκπαίδευσης (Nόμος 4547 (ΦΕΚ Α’ 102/12.06.2018 , Άρθρο 24,περίπτωση ββ και άρθρο 21, α)
Η Πηγή Παιδείας ανακοινώνει την συνεργασίας της με το Πανεπιστήμιο Κύπρου καθώς και με το Τμήμα Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να μαθαίνουν μέσα από την Πηγή Παιδείας όλα τα νέα και τις ανακοινώσεις για τις δράσεις, τα επιμορφωτικά προγράμματα και τα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων αυτών.
Έχοντας θέσει στο επίκεντρο του ερευνητικού της ενδιαφέροντος το εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό γίγνεσθαι τόσο μέσα από το πρωτόλειο αρθρογραφικό της υλικό όσο και μέσα από τις δράσεις Πανελλήνιας εμβέλειας που έχει διοργανώσει, η Πηγή Παιδείας συνεχίζει να επιδιώκει την περαιτέρω διάχυση του εκπαιδευτικού και επιστημονικού έργου που συντελείται εντός και εκτός της ελληνικής εκπαιδευτικής κοινότητας όλων των βαθμίδων.
Η διάχυση του εκπαιδευτικού αυτού έργου μέσα από την ανάδειξη νέων παιδαγωγικών προσεγγίσεων και θεωριών που καλύπτουν όλο το φάσμα αλλά και το εύρος της εκπαίδευσης αποτελεί την κινητήριο δύναμη ανάπτυξης και εξέλιξης τόσο του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος όσο και της ελληνικής- και όχι μόνο- κοινωνίας.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους εκπροσώπους των Πανεπιστημίων που εμπιστεύτηκαν την Πηγή Παιδείας για την προώθηση των αντίστοιχων δράσεων και προγραμμάτων
Ο Γιώργος Χατζηπαύλου ασχολείται με το stand up comedy επαγγελματικά από το 2007. Η επαφή του με το είδος έγινε το 2001 στις Νύχτες Κωμωδίας. Έχει συνεργαστεί σε παραστάσεις και περιοδείες στην Ελλάδα με Άγγλους κωμικούς αλλά και κωμικούς του Comedy Store. Από το 2016 έχει δημιουργήσει το Comedy club για παιδιά, την μοναδική ελληνική παράσταση stand up comedy για παιδιά από 6 έως 12 ετών. Το 2015 έγινε ο πρώτος Έλληνας stand – up κωμικός, του οποίου η σόλο παράσταση προβλήθηκε σε ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο. Παράλληλα έχει γράψει τη θεατρική κωμωδία “72 ώρες” που παρουσιάστηκε για δύο σεζόν στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.
Ο κ. Χατζηπαύλου μιλά στην Μαριάννα Μανωλοπούλου και στην Πηγή Παιδείας για την stand up comedy καθώς και για τα σχέδια του
ΕΡ: Είστε ο πρώτος που στέγασε μόνιμα σε θέατρο παραστάσεις stand up comedy στην Ελλάδα. Το 2014 δημιουργήσατε το «Stand up for U», έναν θεσμό κωμωδίας που στηρίζει φιλανθρωπικές δράσεις και αποτελεί τη μόνη stand up comedy παράσταση που προβάλλεται ετησίως από την ελληνική τηλεόραση. Πώς αισθάνεστε σχετικά με αυτή την επιτυχία και ποια είναι η φιλανθρωπική δράση που υποστηρίξατε και σας έκανε πιο «συναισθηματικό»;
To «Stand up for U» είναι μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε για 5 συνεχή χρόνια και ήταν για εξαιρετική εμπειρία με τη συμμετοχή πολλών κωμικών. Παρότι υπήρχε πάντα αρκετή δουλειά οργανωτικά, η επιτυχία στη σκηνή ήταν συλλογική και απολάμβανα τις παραστάσεις κάθε χρονιά. Φυσικά το τελικό αποτέλεσμα που ήταν η στήριξη διαφορετικών φορέων και οργανώσεων που βοηθούν παιδιά.
ΕΡ: Πόσο καλά ξέρουν τελικά οι Έλληνες γονείς το παιδί τους; Και πόσο καλά τους ξέρει εκείνο;
Δεν έχω ιδέα αλλά ελπίζω αρκετά. Και οι δύο πλευρές. Προσωπικά προσπαθώ ακόμα να κάνω καλή εντύπωση στο δικό μου!
ΕΡ: Τι σας έμαθε τελικά η ψυχαγωγική εκπομπή «Comedy Kids». Ποια στιγμή θα μπορούσατε να περιγράφατε ως την πιο δυνατή;
Ότι το χιούμορ είναι μια βασική γλώσσα των παιδιών και είναι τέλειο να επικοινωνείς μαζί τους σε αυτή. Δεν υπάρχει κάποια στιγμή που ξεχωρίζω. Γενικά ήταν μια ωραία διαδικασία και πολύ διαφορετική εφόσον η κεντρική ιδέα ήταν το παιχνίδι και το χιούμορ η βάση επικοινωνίας ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς τους.
ΕΡ: Υπάρχει κάποιος κωμικός με τον οποίο θα θέλατε να κάνετε stand up comedy και κάποιος με τον οποίο θεωρείτε ότι δεν θα είχατε καθόλου χημεία και γιατί;
Στο stand up γενικά είσαι μόνος στη σκηνή όποτε είτε παίζεις σόλο, είτε σε double bill, είτε σε ομαδική παράσταση δεν υπάρχει κάποια κοινή στιγμή με άλλον στη σκηνή παρα μόνο στην υπόκλιση. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα χημείας αλλά αποτελεσματικότητας από τη μεριά του καθένα. Έχω συνεργαστεί με τους περισσότερους stand-up κωμικούς της Ελλάδας – και τρεις αγγλόφωνους με τους οποίους κάναμε περιοδεία στην Ελλάδα – και ήταν πάντα εξίσου ωραία.
ΕΡ: Ποιο είναι το μεγαλύτερο προσόν ή το μυστικό του καλού κωμικού;
Γενικά το γράψιμο και το live είναι όσα χρειάζεσαι. Όσο πιο πολύ τόσο το καλύτερο. Στο stand up χρειάζεται κυρίως σταθερότητα σε αυτά. Δεν υπάρχουν μυστικά καθώς είναι μία δουλειά που την κατανοείς δουλεύοντας. Από εκεί και πέρα την κατευθύνεις ανάλογα με όσα θέλεις να κάνεις και να πεις.
ΕΡ: Μια φράση που έχετε πει κατά την διάρκεια των standup comedy σας και σας χαρακτηρίζει;
Τα αστεία βασίζονται σε πράγματα που βλέπεις ή ζεις. Το είδος αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό ένα update της φάσης και της κατάστασής σου, οπότε όλα όσα ακούγονται στις παραστάσεις κάπου έχουν κάτι χαρακτηριστικό σε προσωπικό επίπεδο.
ΕΡ: Κατά πόσο θεωρείται ότι έχετε υλοποιήσει τους αρχικούς σας στόχους σχετικά με την πορεία σας στα stand up comedy και όχι μόνο; Ποιοι είναι οι επόμενοι επαγγελματικοί σας στόχοι;
Το να γράφω και να κάνω παραστάσεις ήταν ο αρχικός στόχος και επί του παρόντος η σταθερή διαδικασία της δουλειάς μου. Πάντα υπάρχουν και άλλα σχέδια ή ιδέες αλλά περισσότερο στη λογική του side project.
Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για αυτή την συνέντευξη που μας παραχωρήσατε στη «Πηγή Παιδείας» κ. Χατζηπαύλου, για το χρόνο σας και την προθυμία σας. Σας ευχόμαστε κάθε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία, να συνεχίζετε να βάζετε το δικό σας κωμικό στοιχείο στη καθημερινότητα μας.
Για τα πρώτα του βήματα στον χώρο του αθλητισμού, το όραμα του για την ίδρυση και δημιουργία μιας δραματικής σχολής, την συνάντηση του με τον Ανδρέα Βουτσινά, το Ωδείο Βορείου Ελλάδος αλλά και την πολιτιστική κατάσταση που επικρατεί στην Θεσσαλονίκη μιλάει ο κ. Δημήτρης Μητσόπουλος. Ο Πρόεδρος της Ανώτατης Δραματικής Σχολής «Ανδρέας Βουτσινάς» και Πρόεδρος του Ωδείου Βορείου Ελλάδας κ. Μητσόπουλος δίνει μια εφ όλης της ύλης συνέντευξη στην Πηγή Παιδείας και στην Ευαγγελία Τζιάκα.
Ερ: K. Μητσόπουλε, είσαστε ένας από τους βασικούς πολιτιστικούς πρωταγωνιστές της Θεσσαλονίκης μιας και ασχολείστε πάρα πολλά χρόνια με τα καλλιτεχνικά δρώμενα στην πόλη μας. Πώς ξεκίνησε αυτή η τόσο ξεχωριστή σταδιοδρομία;
Κατάγομαι από μια άκρως καλλιτεχνική οικογένεια καθώς είχα δύο γονείς εξαιρετικούς μουσικούς, πιανίστες και αρχιτέκτονες. Εγώ, όμως, δεν κατάφερα να κληρονομήσω το ταλέντο τους, παρόλο που ξεκίνησα με μαθήματα φλάουτου στο κρατικό ωδείο. Έτσι, προσπαθώντας να χαράξω μια διαφορετική ατραπό, ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια απέκτησα ΜΒΑ από το πανεπιστήμιο του Kingston. Yπήρξα επί σειρά ετών αθλητής και στη συνέχεια προπονητής μπάσκετ. Η ενασχόληση μου με το παγκόσμιο κίνημα που λέγεται αθλητισμός υπήρξε καταλυτική για μένα. Μεγάλο σχολείο και εμπειρία ζωής.
Ερ: Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε από τον αθλητισμό στον πολιτισμό;
Οι δύο έννοιες έχουν πολλά κοινά, και κυρίως ένα κοινό παρονομαστή που λέγεται ψυχή. Χωρίς κατάθεση ψυχής δεν γίνεται τίποτα. Πάντα ήμουν από τη φύση μου ανήσυχός και ποτέ μονοσήμαντος.
Η αγάπη μου για τις τέχνες, τον κινηματογράφο, το θέατρο την μουσική αλλά και τη φιλοσοφία τόσο μέσα από τις παραστάσεις, τις συναυλίες και τις ταινίες που παρακολουθούσα όσο και μέσα από το διάβασμα βιβλίων με αντίστοιχη θεματολογία, ήταν το εφαλτήριο για την αλλαγή.
Ερ: Τι σας τραβάει περισσότερο στο θέατρο;
Αποτελεί γενική παραδοχή ότι η αμεσότητα που υπάρχει μεταξύ του ηθοποιού με το κοινό είναι αυτό που έλκει τον άνθρωπο στο θέατρο. Το γεγονός όμως ότι μπορείς να μπαίνεις στη θέση του ρόλου, το αναπάντεχο, το ότι δεν μπορείς να ελέγξεις, εν μέρει, την ροή του έργου, όπως στον κινηματογράφο, η αλήθεια του και η αυθεντία του είναι εκείνα που με έκαναν να το αγαπήσω και να θέλω να το υπηρετήσω.
Ερ: Φαντάζομαι ότι αυτός είναι και ο λόγος που έχετε ιδρύσει και την Δραματική Σχολή «Ανδρέας Βουτσινάς», σωστά;
Η ίδρυση αυτής της σχολής αποτελεί την πραγμάτωση του ονείρου και της ιδέας που είχα πριν 14 χρόνια στο μυαλό μου. Αναζητούσα την προσωπικότητα εκείνη που θα έδινε την δική της δυναμική και το δικό της στίγμα σε αυτό που είχα κατά νου. Κατά το ταξίδι, λοιπόν, αυτό της αναζήτησης ανακάλυψα ότι ο μύθος που ψάχνω είναι πολύ πιο κοντά μου από όσα νόμιζα. Δεν έπρεπε να τον αναζητήσω ούτε στην Αθήνα ούτε σε κάποια Ευρωπαϊκή πόλη. Ήταν απλώς εδώ, στη Θεσσαλονίκη και μας χώριζαν λίγα μόνο μέτρα. Άκουγε στο όνομα Ανδρέας Βουτσινάς και ήταν ένας από τους πιο διάσημους Έλληνες σκηνοθέτες. Τον προσέγγισα, του συστήθηκα και του ανέλυσα το όραμά μου, με καθαρότητα και ειλικρίνεια. Το καθαρό μου βλέμμα και η αλήθεια μου ήταν τα δύο βασικά και σημαντικά στοιχεία που τον έκαναν να με εμπιστευτεί και πραγματικά αισθάνομαι ιδιαίτερο τυχερός και ευλογημένος που γνώρισα αυτόν τον τον ξεχωριστό άνθρωπο. Τολμώ να πω ότι γίναμε φίλοι και οι ατέρμονες συζητήσεις μας, έμειναν βαθιά χαραγμένες στη ψυχή μου.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Σε αυτόν τον χώρο που στεγάζεται η σχολή είχε τις εγκαταστάσεις της μια βιοτεχνία πλεκτηρίου, η οποία τότε έκλεινε. Ο Βουτσινάς επιθυμούσε να ιδρύσει μια δραματική σχολή κατά τα αμερικάνικα πρότυπα. Θυμάμαι ακόμα τον θυρωρό της πολυκατοικίας να τον ρωτάει χαμογελώντας «τι θα τα κάνετε τα 700 μέτρα»;
Ξεκινήσαμε αρκετά δειλά στην αρχή με θεατρικά εργαστήρια, με έναν οραματιστή για ιδρυτή τον Ανδρέα Βουτσινά και με συνιδρυτές εμένα και τον Παύλο Δανελάτο. Δεκατρία χρόνια μετά, η σχολή αυτή έχει γράψει την δική της καλλιτεχνική ιστορία σε αυτήν την πόλη και συνεχίζει.
Ερ: Ποια είναι η παρακαταθήκη που άφησε ο Βουτσινάς στην σχολή αυτή;
Σαφώς, την οντότητα του. Ο Βουτσινάς ήταν ένας πολύ μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης με μια μεγάλη καριέρα, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Υπήρξε μέλος του Actors Studio στην Αμερική, είχε την δική του σχολή στο Παρίσι, έχει παίξει σε διεθνείς ταινίες, ενώ έχει σκηνοθετήσει μοναδικές παραστάσεις στην Επίδαυρο, στο ΚΘΒΕ και αλλού.
Κακά τα ψέμματα, για να ξεκινήσεις μια σχολή χρειάζεσαι μια δυναμική, μια οντότητα και μια παρουσία η οποία θα ποτίσει τον χώρο με την δική της κουλτούρα. Όμως, τίποτα δεν γίνεται χωρίς σκληρή δουλειά. Για να δικαιώσεις το άτομο που σου εμπιστεύτηκε το όνομά του και την παρακαταθήκη του αλλά και τους συνεργάτες σου απαιτούνται αμέτρητες ώρες δουλειάς για το management, το marketing, την εμψύχωση, την λειτουργία, την δομή, το πρόγραμμα σπουδών και όλα τα άλλα τα οποία είναι εξίσου σημαντικά. Εδώ θέλω να σταθώ σε μια ομάδα σημαντικών ανθρώπων του Θεάτρου και της καλλιτεχνικής παιδείας ευρύτερα, που με εμπιστεύτηκαν, ήταν κοντά μου από την πρώτη στιγμή και συνεχίζουν μέχρι σήμερα. Τους ευχαριστώ από καρδιάς.
Eρ: Τι το διαφορετικό έχει να δώσει η δική σας δραματική σχολή συγκριτικά με τις υπόλοιπες;
Όλες οι σχολές έχουν να δώσουν κάτι ξεχωριστό και διαφορετικό στους σπουδαστές τους. Αν θεωρώ ωστόσο ότι κάτι μας χαρακτηρίζει είναι ότι εμείς δίνουμε μεγάλη σημασία στον άνθρωπο. Καθηγητές, σπουδαστές, διοίκηση και εργαζόμενοι είμαστε μια μεγάλη παρέα. Δεν υπάρχει η έννοια του αφεντικού. Συναποφασίζουμε και κινούμαστε ομαδικά, γεγονός που αντανακλάται και στους σπουδαστές μας. Τα δεκατρία χρόνια συνεχούς λειτουργίας μας αποδεικνύουν ότι το αυτό το μοντέλο διοίκησης είναι πολύ καλό.
Ερ: Μπορεί το κλίμα να είναι πολύ καλό για όσους δρουν και αλληλεπιδρούν ήδη στο χώρο, ωστόσο ποιο είναι αυτό το στοιχείο που μπορεί να προσελκύσει έναν νέο σπουδαστή;
Καταρχήν να ξεχωρίσουμε εδώ ότι υπάρχει η δραματική σχολή που απευθύνεται σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται να πάρουν πτυχίο δραματικής σχολής αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού για να γίνουν επαγγελματίες του χώρου και υπάρχουν και τα θεατρικά εργαστήρια τα οποία αφορούν ερασιτέχνες παιδιά, εφήβους και ενήλικες κάθε ηλικίας με προγράμματα ειδικά προσαρμοσμένα στις ανάγκες του καθενός που κάνει αυτό που έχει μεράκι.
Το πρώτο κομμάτι που αφορά την δραματική σχολή, και σας μιλάω πλέον εκ πείρας γιατί έχουν περάσει, από δω εκατοντάδες παιδιά, είναι ένα άλλο Πανεπιστήμιο. Είναι παιδιά τα οποία σπούδαζαν σε άλλες σχολές όπως Νομική, Χημικό, Μαθηματικό και παρακολουθούσαν, παράλληλα, μαθήματα στην δραματική σχολή αλλά και παιδιά που δουλεύουνε. Είναι κάτι που τους έκανε να νιώθουν ολοκληρωμένοι και καλύτεροι άνθρωποι. Αν και δεν σκόπευαν να δουλέψουν όλοι στο χώρο της υποκριτικής, η ενασχόλησή τους αυτή τους έδινε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας και φυσικά τους οδηγούσε στην αυτοπραγμάτωση τους. Οπότε η δραματική σχολή αποτελεί ένα πολύ μεγάλο σχολείο και μπορεί να βοηθήσει με πολλές δυναμικές τις προσπάθειες των νέων ανθρώπων. Φυσικά υπάρχουν και αυτοί που το βλέπουν σαν αποκλειστική σπουδή, με προοπτικές καριέρας στο θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, την εκπαίδευση, την εισαγωγή τους με κατατακτήριες στα τμήματα Θεάτρου των Πανεπιστημίων κ.α
Από την άλλη, τα εργαστήρια αφορούν τους ερασιτέχνες, τους εραστές του θεάτρου θα έλεγα, οι οποίοι ασχέτως ηλικίας κάνουν το κέφι τους, το μεράκι τους, την αγάπη τους, κάτι που αντανακλάται στα μάτια τους, στο χαμόγελο και στη ψυχή τους. Όταν βγαίνουν μετά από ένα τρίωρο ή τετράωρο μάθημα είναι άλλοι άνθρωποι.
Ερ: Το θέατρο είναι ψυχοθεραπεία τελικά. Όμως, πέρα από την Δραματική Σχολή είστε και Πρόεδρος στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος. Πώς προέκυψε αυτό;
Το Ωδείο είναι μια άλλη ιστορία. Είναι, όπως ανέφερα, μια οικογενειακή παράδοση. Γι αυτό σας λέω, ξεκίνησε από τον παππού μου πριν από πάρα πολλά χρόνια. Μπαίνουμε αισίως στο 78ο έτος λειτουργίας. Όλα αυτά τα χρόνια, η πόρτα του Ωδείου Βορείου Ελλάδος είναι ανοιχτή σε νέους ανθρώπους και νέες συνεργασίες. Είμαστε ευλογημένοι που συνεχίζουμε να παραμένουμε ζωντανοί και όρθιοι σε μια περίοδο που ο άνεμος συνεχίζει να είναι κόντρα, για εμάς είναι ωστόσο και μεγάλη η ευθύνη.
Ερ: Πώς καταφέρνετε να τα συνδυάζετε και τα δύο;
Και οι δύο αυτοί οργανισμοί είναι άρρηκτα συνυφασμένοι και συνδεδεμένοι με τον πολιτισμό. Συνεπώς είναι σχετικά εύκολο να συνδυαστούν τόσο μεταξύ τους όσο και με τις υπόλοιπες δραστηριότητες μου καθώς διατελώ μέλος στο ΔΣ της ΧΑΝΘ, όπου και είμαι Πρόεδρος στα Εκπαιδευτικά και Επιμορφωτικά προγράμματα. Επιπλέον, έχω την τιμή να με πλαισιώνουν πολλοί και άξιοι άνθρωποι, συνεργάτες και συνέταιροι όπως: ο Γιάννης ο Μητσόπουλος, ο οποίος είναι η καρδιά του Ωδείου και ο Παύλος ο Δανελάτος, καλλιτεχνικός διευθυντής στην Δραματική Σχολή «Ανδρέας Βουτσινάς», ο οποίος δίνει τη ψυχή του καθημερινά.
Ερ: Βλέπουμε πάρα πολλούς νέους ανθρώπους που επιθυμούν να ασχοληθούν τόσο με το χώρο της μουσικής όσο και με της υποκριτικής. Θεωρείτε ότι υπάρχει χώρος;
Οι παράγοντες είναι δύο. Πλην της τύχης η οποία διέπει διάφορους τομείς της ζωής μας, σημαντικό ρόλο παίζουν το ταλέντο αλλά και η σκληρή δουλειά.
Η σπουδή και η γνώση ασφαλώς βοηθούν αρκετά, ωστόσο πρέπει και να «το χεις», να έχεις την ικανότητα..
Το δεύτερο όμως, που είναι πιο σημαντικό ακόμα και από το ταλέντο, είναι η πολύ δουλειά και η αναζήτηση. Πρώτα η εσωτερική αναζήτηση και μετά η εξωτερική. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα παιδιών τα οποία, επειδή ακριβώς συνδύαζαν αυτά τα δύο, κάνουνε μεγάλη καριέρα τόσο εντός στο αντικείμενο το οποίο επέλεξαν τόσο στο εξωτερικό όσο και στην χώρα μας. Αυτό από μόνο του δείχνει πώς αν θέλεις μπορείς.
Ερ: Ωστόσο, τα πράγματα πιστεύετε ότι είναι ευοίωνα; Ζούμε σε μια περίοδο όπου ο πολιτισμός μπορεί να ανθίσει πίσω από μια μάσκα;
Πολύ καλή και επίκαιρη η ερώτηση σας. Συνέχεια παίρνουμε νέες οδηγίες. Η μάσκα μας προφυλάσσει μεν, μας εμποδίζει δε. Εμποδίζει την έκφραση και την λειτουργία. Είναι σημαντικό για τους εν δυνάμει καλλιτέχνες να μάθουν να προσαρμόζονται στις νέες καταστάσεις. Εγώ αυτό που τους λέω είναι να μπουν στο πετσί του ρόλου της μάσκας, να το δουν ως ένα κομμάτι του εαυτούς τους, ως κάτι θετικό. Γιατί αν το πάρουν ως κάτι που τους βαραίνει στην καθημερινότητα τους θα βρουν δυσκολίες. Φυσικά και υπάρχουν δυσκολίες και αντικειμενικές και υποκειμενικές για τον καθένα από εμάς. Όμως αν είναι υπεύθυνοι και μπουν στο πετσί του ρόλου που απαιτεί η μάσκα, πιστεύω ότι μπορούν να κάνουν πράγματα και να συνεχίσουν να χαράζουν την δική τους πορεία.
Ερ: Εκτιμώ το γεγονός ότι είστε ένας άνθρωπος που κινείται πάρα πολύ στο χώρο του πολιτισμού της Θεσσαλονίκης αλλά και ευρύτερα. Θα ήθελα να μου πείτε με το χέρι στην καρδιά, πώς βλέπετε την κατάσταση που επικρατεί όσον αφορά το πολιτιστικό προϊόν που παράγει η πόλη μας. Οι άνθρωποι εδώ πιστεύουν ότι δεν παράγεται πολιτισμός και πώς κάθετι που γίνεται είναι απλώς για το θεαθήναι. Τι ισχύει στην πραγματικότητα; Έχει να δείξει και να αναδείξει η Θεσσαλονίκη και γενικότερα η Βόρεια Ελλάδα ένα καλό πολιτιστικό προϊόν ή αν έχει αυτό κρύβεται και αποσιωπάται;
Εγώ πιστεύω ότι η πόλη έχει και προϊόν και ταλέντο και δυναμική και υπάρχουν αρκετοί για να σας το επιβεβαιώσουν. Πιστεύω όμως πώς όλοι θα συμφωνούσαμε με την άποψη ότι στην πόλη υπάρχουν στεγανά και σημεία, τα οποία δεν αφήνουν ανθρώπους και ομάδες με ταλέντο να εξελιχθούν όσο πρέπει. Παρατηρούμε όμως πώς αυτό σταδιακά αλλάζει. Αν όμως επιθυμούμε να αλλάξει αυτό περισσότερο χρειάζεται η πολιτεία να συνδράμει περισσότερο. Δυστυχώς και μετά λύπης μου το λέω ότι λειτουργεί η πολιτεία αθηνοκεντρικά. Τόσο οι δήμοι με τις αντίστοιχες αντιδημαρχίες Πολιτισμού όσο και το ΥΜΑΘ με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας οφείλουν να συμβάλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη του πολιτιστικού προϊόντος αναδεικνύοντας ανθρώπους της νέας γενιάς όλων των παραστατικών τεχνών. Βέβαια για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι, όλοι οι παραπάνω φορείς έχουν αρχίσει να παίρνουν πρωτοβουλίες κάνοντας αρκετά και σημαντικά πράγματα επικεντρώνοντας παράλληλα το ενδιαφέρον τους σε καλλιτέχνες από την Β. Ελλάδα. Μπορούμε και όλοι θέλουμε πιστεύω, καλύτερες μέρες για τη πόλη μας και για την Μακεδονία ευρύτερα.
Ερ: Εσείς δίνετε την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους για να αναδειχθούν τόσο μέσα από την Δραματική Σχολή όσο και μέσα από το Ωδείο;
Στο μέτρο και στο βαθμό που μπορούμε, συμμετέχουμε σε ευρωπαϊκά προγράμματα, ανταποκρινόμαστε σε προσκλήσεις και προκλήσεις (όταν μας καλούν), δίνοντας χώρο, χρόνο και βήμα σε νέους καλλιτέχνες. Στο Ωδείο Βορείου Ελλάδας λειτουργούν 4 ορχήστρες οι οποίες απαρτίζονται από άτομα ανεξαρτήτου ηλικίας, από μικρά παιδιά μέχρι και ενήλικες Αυτές οι ορχήστρες κάνουν εμφανίσεις σε ένα ευρύ κοινό. Ακόμα στη δραματική σχολή «Ανδρέας Βουτσινάς» δίνουμε υποτροφίες σε παιδιά τα οποία έχουν τις δυνατότητες. Αυτή τη στιγμή γίνονται δωρεάν μαθήματα στα παιδιά που επιθυμούν να λάβουν μέρος στις εισαγωγικές εξετάσεις είτε εδώ είτε οπουδήποτε αλλού. Νιώθουμε, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ότι είμαστε σαν δύο βάρκες στον ωκεανό που προσπαθούν να στηρίξουν και να βάλουν επάνω στο μεγάλο σκάφος του πολιτισμού όσο περισσότερους ταξιδιώτες μπορούμε.
Ερ: Μιλήσατε για υποτροφίες. Τι είδους υποτροφίες είναι αυτές;
Οι υποτροφίες αποτελούσαν επιθυμία του ιδρυτής μας. Ο Ανδρέας Βουτσινάς είχε την επιθυμία να δίνονται υποτροφίες με το όνομα του σε συγκεκριμένο αριθμό παιδιών που θα περνάνε από οντισιόν από μια επιτροπή, η οποία θα απαρτίζεται από καθηγητές της σχολής. Έτσι oι υποψήφιοι έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν, κατά περίπτωση, πλήρη η μερική υποτροφία. Αυτό είναι κάτι που μας ξεχωρίζει από άλλους φορείς. Ο θεσμός των υποτροφιών υπάρχει εδώ και 13 χρόνια. Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι πώς ακόμα και σε περιπτώσεις ισοψηφίας ποτέ δεν παίρνουμε λιγότερους. Συνήθως, επιλέγονται τουλάχιστον 7 άτομα ετησίως για να λάβουν τις υποτροφίες «Ανδρέας Βουτσινάς». Ωστόσο, έχουμε φτάσει σε σημείο, για παράδειγμα πέρσι, να πάρουμε 11 άτομα επειδή η βαθμολογική απόσταση μεταξύ των τελευταίων εισαχθέντων ήταν πολύ μικρή.
Ερ: Τα κριτήρια επιλογής είναι εισοδηματικά ή καλλιτεχνικά;
Τα κριτήρια επιλογής είναι καλλιτεχνικά. Οι υποψήφιοι προετοιμάζονται, και η οντισιόν είναι ανοιχτή σε όλους. Κατά βάση επιλέγουμε εκείνους που η επιτροπή θεωρεί ότι έχουν το συγκεκριμένο χάρισμα. Παρόλα αυτά αν εντοπίσουμε στην πορεία ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την σχολή με μεράκι, πάθος, συνέπεια και σημειώνουν πρόοδο αλλά αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα εκεί επιδεικνύουμε μια άλλη ευαισθησία, κάτι που είναι γνωστό και στο ευρύτερο κοινό της πόλης.
Ερ: Μιας και έχουμε την τιμή να σας φιλοξενούμε στην «Πηγή Παιδείας», πείτε μας τι σημαίνει για εσάς πηγή παιδείας;
Ωραία ερώτηση. Από μια πηγή ξεκινάνε όλα. Η παιδεία και η καλλιέργεια είναι δύο σημαντικές λέξεις που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο. Τις διαφοροποιώ από τις λέξεις μόρφωση και γνώση γιατί έτσι έχω μάθει από μικρός.
Και γνώση να έχεις και 100 τίτλους σπουδών να έχεις, αν δεν είσαι πεπαιδευμένος και καλλιεργημένος δεν μπορείς να εξελιχθείς, να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να αντιληφθείς τι γίνεται δίπλα σου. Είναι απαραίτητο να αποκτήσεις ενσυναίσθηση, να μπορείς να μπαίνεις στη θέση του άλλου.
Ερ: O πολιτισμός είναι παιδεία;
Όχι απαραίτητα. Ο πολιτισμός δεν είναι παιδεία. Ο πολιτισμός περιέχει την έννοια της παιδείας μεν αλλά δεν είναι παιδεία. Αντίθετα η παιδεία είναι πολιτισμός. Ο πολιτισμός για μένα έχει να κάνει με τον πολιτισμό που επιδεικνύουμε στην καθημερινή μας ζωή. Έχει να κάνει με το πως κοινωνιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους και το πως συμπεριφερόμαστε από την ώρα που θα σηκωθούμε μέχρι την ώρα που θα ξεκουραστούμε.
Ερ: Είναι πολιτισμένοι οι Έλληνες σήμερα;
Θέλω να πιστεύω ότι η νέα γενιά είναι πολιτισμένη. Οφείλω όμως να πω και λυπάμαι που το λέω ότι το μεγαλύτερο πολιτισμό και ευγένεια τους συναντώ σε ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Εγώ που είμαι 57 ετών όπου και να κάτσω, όπου και αν βρεθώ θα μιλήσω στον άλλο στον πληθυντικό και θα σταθώ με σεβασμό απέναντι του. Αυτό δεν βλέπω να το κάνουν οι νέοι. Πρέπει να υπάρχει ο πολιτισμός της καθημερινότητας, ο οποίος δεν διδάσκεται ούτε στα σχολεία ούτε στις δραματικές σχολές ούτε πουθενά. Πρέπει λοιπόν να μάθουν μέσα από την οικογένεια να έχουν ευαισθησίες, να μάθουν το πώς θα γίνω καλύτερος άνθρωπος και πιο ευγενικός. Η ευγένεια είναι πολύ μεγάλη αρετή.
Ερ: Ξεκινάει μια σχολική χρονιά εξαιρετικά περίεργη και δύσκολη γεμάτη προκλήσεις. Ποιο είναι το μήνυμα που εσείς θέλετε να περάσετε;
Το μήνυμα που επιθυμώ να περάσω είναι μια αρχή που διέπει ολόκληρη της ζωή μου. Έχω δει ανθρώπους που καβαλάν το καλάμι, που έχουν έπαρση και ύφος γιατί βρέθηκαν κάπου, κάπως, κάποτε σε κάποιες θέσεις και νόμιζαν ότι έκαναν κάτι φοβερό. Αρχή μου λοιπόν και αξίωμα ζωής για μένα είναι η εξής φράση: «όλοι έχουμε ανάγκη όλους». Είναι κάτι με το οποίο ζω και βιώνω. Αν το βιώσει και ο άλλος απέναντι μου θα είμαστε πολύ καλύτερα και οι δύο, γιατί έτσι θα μπορέσουμε να κρατηθούμε καλύτερα και περισσότερο μεταξύ μας. Και αν αυτό γίνει δόγμα, αν και αντιδογματικός, είναι κάτι που θα βελτιώσει την ζωή μας και θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, ειδικά σε αυτήν την τόσο δύσκολη περίοδο όπου κολυμπάμε σε αχαρτογράφητα νερά.
Εύχομαι από καρδιάς η «Πηγή» σας, να μην στερέψει ποτέ…
Έχει ανάγκη ο κόσμος μας από τέτοιες πηγές..
Στοιχεία επικοινωνίας:
Ανώτατη Δραματική Σχολή «Ανδρέας Βουτσινάς»
συνέντευξη στην Μαριάννα Μανωλοπούλου
Η Λένα Μαντά γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Σπούδασε νηπιαγωγός χωρίς όμως να ασκήσει το επάγγελμα. Είχε δικό της θίασο κουκλοθέατρου, με έργα δικής της συγγραφής, δημοσίευε άρθρα σε τοπικές εφημερίδες ενώ διετέλεσε και διευθύντρια προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό των βορείων προαστίων. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Βραβεύτηκε «Συγγραφέας της Χρονιάς» το 2009 και το 2011 από το περιοδικό Life & Style. To 2016 της απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινού των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία «Ηρωίδα-Έμπνευση», για το μυθιστόρημά της ΜΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες ενώ συνολικά έχουν πουληθεί περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα στην Ελλάδα. Η Λένα Μαντά δίνει στην Πηγή Παιδείας μια συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης…
Ερ: H έναρξη του συγγραφικού σας έργου δρομολογείται από το 2001 μέχρι και σήμερα. Μια συγγραφική πορεία αρκετών χρόνων με τεράστια επιτυχία στο αναγνωστικό κοινό όλων των ηλικιών. Κατά πόσο θεωρείτε ότι οι στόχοι ή οι λόγοι που ξεκινήσατε την συγγραφή έχουν υλοποιηθεί έως τώρα;
Δεν υλοποιήθηκε στόχος, γιατί δεν υπήρχε! Ποτέ δεν δήλωσα ότι θα γίνω συγγραφέας, ποτέ δεν το επιδίωξα και σίγουρα δεν κυνήγησα την όποια επιτυχία. Τα κείμενα μου, ο άντρας μου τα έτρεξε σε εκδοτικούς, εκείνος επέμενε ότι δεν έπρεπε να μείνουν σ’ ένα συρτάρι… Οι λόγοι όμως για τους οποίους άρχισα να γράφω υπάρχουν ακόμα και συνοψίζονται σε μία και μία μόνη φράση: Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς! Και εξηγούμαι: Γράφω γιατί μόνο χαμένη στις ιστορίες μου νοιώθω πληρότητα, ευδαιμονία, ικανοποίηση!
Ερ: Δεν μπορείτε χωρίς τα δικά σας κουτάκια, αν δεν θέτετε τα προσωπικά σας όρια σε κάθε τι. Τι μπορεί να σας φέρει πραγματικά εκτός ορίων; Περιγράψτε μας μια στιγμή που βρεθήκατε «εκτός ορίων» είτε στη προσωπική σας ζωή είτε στην επαγγελματική.
Ναι, έχω πολλά κουτάκια, αυτή είναι η αλήθεια και τα όρια θεωρώ ότι με προστατεύουν και τιθασεύουν το παρορμητικό του χαρακτήρα μου. Μεγάλη αλήθεια επίσης, είναι ότι το να βρεθώ εκτός ορίων, είναι πανεύκολο! Όχι τόσο στην επαγγελματική μου ζωή, γιατί εκεί σκέφτομαι καλά κάθε μου κίνηση. Στην προσωπική μου ζωή, έχω βρεθεί πολλές φορές εκτός εαυτού και σε όλες αιτία ήταν η προστασία της οικογένειάς μου. Αν οποιοσδήποτε πειράξει ή έστω δείξει πρόθεση να πειράξει τον άντρα μου ή τα παιδιά μου, τότε όλοι βλέπουν μια Λένα που απλά δεν αναγνωρίζουν! Η λέξη θηρίο, είναι πολύ φτωχή για να με περιγράψει…
Ερ: Συνεχίζετε τη “συγγραφή του Αγαπημένου ημερολογίου” στο daisy.gr και μετά τη καραντίνα. Ποια είναι η βαθύτερη ανάγκη σας και για πόσο διάστημα σκέφτεστε να το συνεχίσετε;
Το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» είχε ήδη ολοκληρωθεί, όταν η Μαργαρίτα Δρούτσα που είναι καλή φίλη, ξεκίνησε το daisy και μου ζήτησε να γράφω εκεί κείμενα. Μου αρέσουν οι νέοι άνθρωποι που προσπαθούν και γι’ αυτό δέχτηκα ν’ αναβιώσω κάτι που ο κόσμος είχε αγαπήσει πολύ. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα συνεχίσω, αλλά με την καθημερινότητα να τρέχει και τις αναμνήσεις μου, υπάρχει πάντα υλικό!
Ερ: Το βιβλίο σας «Οι τρεις άσοι», μέσα σε δυο μήνες, οδηγήθηκαν σε ανατύπωση και η κυκλοφορία τους πάει πολύ καλά όπως όλα τα βιβλία σας. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το ιδιαίτερο στοιχείο του συγκεκριμένου βιβλίου;
Ποτέ δεν σκέφτηκα γιατί ένα βιβλίο μου αρέσει περισσότερο από κάποιο άλλο. Η ανάγνωση είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό και κάθε αναγνώστης βρίσκει «ν’ ακουμπήσει» την ψυχή του αλλού… Το συγκεκριμένο αγαπήθηκε ίσως γιατί μιλάει για την ανδρική φιλία…
Ερ: Ποιοι οι δικοί σας «Τρεις άσοι» κυρία Μαντά; Τι σημαίνουν τα «Πέντε κλειδιά» τελικά για εσάς; Πώς θα ήταν το δικό σας «Σπίτι δίπλα στο ποτάμι» και που θα ήταν το επόμενο ταξίδι για εσάς, πέρα από τη Βενετία;
Οι δικοί μου τρεις Άσοι όπως, όχι μόνο τα πέντε αλλά όλα τα κλειδιά της ευτυχίας, είναι μόνο η οικογένειά μου και οι ελάχιστοι φίλοι μου. Ανάμεσα τους και καθώς με περιβάλλει η αγάπη τους, νοιώθω ευτυχισμένη. Όσο για «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι», για μένα είναι το σπίτι μου στο Καπανδρίτι. Κάθε φορά που φεύγω και επιστρέφω σε αυτό, νοιώθω πως είμαι ασφαλής. Είναι το κάστρο μου. Δεν ξέρω ποιος θα είναι ο προορισμός του επόμενου ταξιδιού μου, αλλά ξέρω ότι θα με συνεπάρει, όπως κάθε ταξίδι γιατί το κάνω με το μυαλό και την ψυχή μου! Επίσης πάντα, δίνω αυτό που θέλω να δώσω σε κάθε σελίδα, σε κάθε λέξη! Γιατί μόνο έτσι λειτουργώ! Γράφω ότι μου αρέσει εμένα να διαβάζω!
Ερ: Με ποιον ήρωα σας έχετε «τσακωθεί» περισσότερο και γιατί; Ποιο είναι δυσκολότερο “τέλος” που έχετε δώσει για να αποχωριστείτε τους ήρωες σας και γιατί;
Χωρίς να χρειαστεί ν’ αναρωτηθώ, θα σας απαντήσω ότι η ηρωίδα με την οποία δεν τα πήγα καθόλου καλά, ήταν η Ηρώ, από το «Όσο αντέχει η ψυχή». Ήξερα από την αρχή τι χαρακτήρα δημιούργησα, αλλά οι επιλογές της με κούρασαν και η ηττοπάθεια της μ’ εκνεύρισε. Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να την ταρακουνήσω να ξυπνήσει και ν’ αντιδράσει! Το πιο δύσκολο τέλος, ήταν τότε στο «Βαλς με δώδεκα θεούς»… Η πορεία της Ελπίδας ήταν μονόδρομος κι όμως με πονούσε πολύ που έπρεπε να το τελειώσω έτσι.. Πέρασαν χρόνια για να το ξαναδιαβάσω αυτό το βιβλίο…
Ερ: Ποιο είναι οι μελλοντικοί σας στόχοι που αφορούν το συγγραφικό σας έργο τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο; Πότε να περιμένουμε το νέο σας βιβλίο;
Το επόμενο βιβλίο μου, έχει ήδη παραδοθεί στις εκδόσεις Ψυχογιός και θα κυκλοφορήσει τον προσεχή Μάιο. Στόχοι δεν υπάρχουν, ούτε σχέδια. Είναι η εποχή που ξεκουράζω το μυαλό μου, διαβάζω πολλά βιβλία και αποφεύγω κάθε σκέψη που μπορεί να οδηγήσει σε βιβλίο! Είμαι σε…αγρανάπαυση έστω και με το ζόρι!
Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για αυτή την συνέντευξη που μας παραχωρήσατε στο «Πηγή Παιδείας» κ. Μαντά για το χρόνο σας και την προθυμία σας. Σας ευχόμαστε κάθε προσωπική και επαγγελματική επιτυχία, να συνεχίζετε να βάζετε το δικό σας “ λιθαράκι” στο συγγραφικό περιβόλι. Εύχομαι ολόψυχα μέσα από την διαρκή εξέλιξη της δουλειάς σας να συνεχίσετε να μας γεμίζετε με όμορφα συναισθήματα.
Ο δάσκαλός μας ο Κώστας Φωτεινός κάποια στιγμή μας είπε ότι το γεγονός ότι δεν έχουμε βιώσει πλήρως τη φυσική αδυναμία με την οποία γεννιόμαστε (όταν είμαστε μωρά – να μην μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις βασικές ανάγκες επιβίωσης) είναι αυτό το οποίο μας οδηγεί σε υπαρξιακές κρίσεις ζωής.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον επί της γης που γεννιέται τόσο αδύναμο. Όλα τα άλλα, το πουλαράκι, το κοτοπουλάκι, το αρνάκι, μόλις γεννιούνται όλα κάνουν από δυο, τρία βηματάκια και μετά από λίγο στέκουν και μπορούν να πάνε κοντά στη μάνα τους για να βυζάξουν και μπορούν να κάνουν μερικά βήματα πιο πέρα. Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον επί της γης που για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα εξαρτάται από τους γονείς του και έχει αυτήν τη φυσική αδυναμία.
Η φύση, ο Θεός, που με τόση σοφία έχει κάνει όλα τα δημιουργήματα, έκανε τον άνθρωπο αδύναμο. Δεν είναι τυχαία αυτή η αδυναμία και γι’ αυτό πρέπει να την βιώσουμε. Στον βαθμό που δεν την βιώνουμε, φτάνουμε στη ζωή μας να έχουμε κρίσεις, κρίσεις ζωής. Οι κρίσεις ζωής είναι οι στιγμές που λέμε: δεν αξίζω τίποτα, δεν μπορώ τίποτα, δεν είμαι τίποτα. Δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου, δεν με αγαπάει κανένας. Αυτό μας συμβαίνει διότι δεν ζήσαμε εκείνη την πρώτη, τη φυσική αδυναμία που είχαμε όταν γεννηθήκαμε.
Γιατί δεν την ζήσαμε; Γιατί οι γονείς μας, η κοινωνία μας ζητούσαν να είμαστε δυνατοί για να τα καταφέρνουμε. Για παράδειγμα όταν το παιδάκι μας πάει να ντυθεί μόνο του και κουμπώνει τα ρούχα του στραβά, εμείς πάμε και διορθώνουμε. Ακόμα και χωρίς λόγια είναι σαν να του λέμε εκείνη την ώρα: «Δεν ξέρεις, είσαι μικρός, δεν είσαι εντάξει, εγώ ξέρω, έλα να σου δείξω»
Τι θα πάθει το παιδάκι αν πάει με το παλτό του κουμπωμένο στραβά στη γιαγιά του; Ή στο σχολείο; Ή να ψωνίσει; Τι θα γίνει; Όμως έχουμε μάθει ότι εμείς πρέπει να το διορθώνουμε. Πρέπει να του λέμε το σωστό, ίσως από φόβο ότι θα μας πουν κακούς γονείς. Δεν αφήνουμε δηλαδή να βιώσει το ίδιο το παιδί ότι κούμπωσε στραβά το παλτό του και να θελήσει με δική του απόφαση να το διορθώσει. Το μωρό από έξι μηνών – βλέπω το ίδιο φαινόμενο και στην εγγονή μου που είναι οκτώ μηνών – θέλει να πιάνει το μπιμπερό του για να πιει μόνο του το γάλα. Αν του φύγει, το ψάχνει για να το βρει, θυμώνει και στριγκλίζει. Εκείνο κάνει την προσπάθεια, το παίρνει και το ξαναβάζει στο στόμα του. Εμείς όμως αμέσως, τι κάνουμε; Τρέχουμε να πιάσουμε το μπιμπερό και να του δώσουμε, λέγοντας: «Το παιδί είναι μωρό, δεν ξέρει, δεν μπορεί». Έτσι, δεν το αφήνουμε να βιώσει τη φυσική του αδυναμία. Επιπλέον, είναι σαν να του λέμε ότι δεν είναι καλό πράγμα η αδυναμία κι πώς πρέπει να είμαστε δίπλα του για να του δώσουμε εμείς το μπιμπερό. Βεβαίως, καλό είναι να μην φτάσουμε στην άλλη άκρη, στην αδιαφορία, γιατί και αυτή κάνει εξ’ ίσου κακό με την υπερπροστασία στην ανάπτυξη του παιδιού.
Έτσι λοιπόν, μεγαλώνουμε και αφού αναπτύξουμε το σώμα (το υλικό μας επίπεδο), στη συνέχεια αναπτύσσουμε το ψυχοδιανοητικό επίπεδο – πρώτα τη σκέψη και μετά το συναίσθημα- και στο τέλος για να ολοκληρωθούμε χρειάζεται να αναπτυχθεί και το πνευματικό μας επίπεδο. Αν δεν έχουμε βιώσει, λόγω της υπερπροστασίας των γονιών μας, τη φυσική αδυναμία την εποχή που την προβλέπει η φύση, τότε θα περάσουμε μια κρίση ζωής όταν θα έχει ολοκληρωθεί είτε η φάση της ανάπτυξης του σώματος είτε η φάση του ψυχοδιανοητικού μας επίπεδου. Αν δεν έχει συμβεί ως τότε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κρίση θα εμφανιστεί πριν ξεκινήσει να αναπτύσσεται ο άνθρωπος σε πνευματικό επίπεδο.
Δεν μπορούμε να περάσουμε στο πνευματικό επίπεδο αν δεν έχουμε βιώσει αυτήν την αδυναμία. Αν δεν την έχουμε βιώσει όταν είμαστε μωρά, βιώνουμε την αδυναμία με τέτοιες κρίσεις υπαρξιακές όπου λειτουργεί ο Υπαρξιακός Φόβος (μέθοδος Κώστα Φωτεινού βασισμένη στην Αντλεριανή Ψυχολογία).
Μιλήσαμε για τις κρίσεις που παθαίνει ο άνθρωπος. Πάμε τώρα να δούμε την οικονομική κρίση σήμερα, στην εποχή μας και τις ομοιότητες που έχει με τις προσωπικές κρίσεις.
Είχα διαβάσει μια μελέτη μιας ομάδας οικονομολόγων. Αυτοί στην έρευνά τους παρατήρησαν ότι γινόταν ένας κύκλος. Η οικονομία πήγαινε πάρα πολύ καλά. Να οι ευκαιρίες! Άπειρες ευκαιρίες και μετά σιγά-σιγά άρχισαν να δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα. Και να που κλείνει αυτός ο κύκλος. Και μετά άντε πάλι. Άνοιγε και έκλεινε αυτός ο κύκλος ξανά και ξανά. Παρατήρησαν, λοιπόν, ότι αυτός ο κύκλος επαναλαμβανόταν περίπου κάθε πενήντα χρόνια.
Αλλά τώρα αυτός ο κύκλος μικραίνει. Ο λόγος που γινόταν και γίνεται αυτό το ανέβασμα και το κατέβασμα, η ακμή και η παρακμή, έχει άμεση σχέση με τον νόμο των αντιθέτων που διέπει την ύλη. Δεν υπάρχει περίπτωση ένα οικονομικό καθεστώς, σε οποιοδήποτε οικονομικό σύστημα, να λειτουργεί χωρίς να παρατηρούνται αυτοί οι κύκλοι. Δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφορετικά η ύλη. Έτσι κινείται η ύλη. Θα υπάρχουν τα πάνω, θα υπάρχουν και τα κάτω. Θα υπάρξει η επιτυχία, θα υπάρξει η αποτυχία. Αυτός ο κύκλος βρίσκεται σήμερα στο πιο χαμηλό σημείο του.
Εκτός από την οικονομία και τα προβλήματά της, παραδόσεις από διάφορους πολιτισμούς αλλά και η Αγία Γραφή προβλέπουν ότι μας περιμένει μια φάση μεγάλων αλλαγών και μάλιστα φάση μεγάλων γεωλογικών αλλαγών. Η Γη θα αλλάξει πάρα πολύ. Δηλαδή θα γίνουν σεισμοί, θα γίνουν πλημμύρες, που ήδη έχουν αρχίσει να γίνονται, και πολλά άλλα γεωλογικά φαινόμενα, γιατί και η Γη αλλάζει επίπεδο συνείδησης. Ο πολιτισμός των Ινδιάνων λέει ότι στις μέρες μας περνάμε μια φάση που τελειώνει «ο χειμώνας», και θα ξεκινήσει «η άνοιξη». Εκεί θα γίνουν μεγάλες αλλαγές.
Άλλωστε γνωρίζουμε ότι η Γη πριν χωριστεί στις πέντε ηπείρους, είχε κάποτε συγκεντρωμένη όλη την ξηρά και ονομαζόταν Παγγαία. Τώρα μοιάζει σαν να ενώνονται σταδιακά ξανά αυτοί οι πέντε ήπειροι μεταξύ τους. Να το πάλι το φαινόμενο του κύκλου. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στο Σύμπαν. Οι μεγάλοι επιστήμονες μιλούν για εισπνοή και εκπνοή του σύμπαντος. Πάλι έχουμε εδώ το φαινόμενο του κύκλου γνωστό και ως γιν-γιανγκ, που όταν γεμίσει το ένα γίνεται αμέσως το άλλο.
Ας γυρίσουμε πίσω στη Γη. Την άνοιξη έχουμε πλημμύρες αλλά και δέντρα που ανθίζουν. Εάν συνεχίσουμε να βλέπουμε την κατάσταση αυτή καθαρά υλιστικά, θα διαπιστώσουμε φθορά, καταστροφές, ανατροπές. Κρίσεις πάλι γιατί έχουμε δεχτεί να παίξουμε το παιχνίδι που μας προτείνουν οι λεγόμενοι «δυνατοί». Για να φαινόμαστε πλούσιοι, κατέχοντες, δυνατοί δηλαδή, πρέπει να έχουμε δύο σπίτια, δύο τηλεοράσεις, δύο αυτοκίνητα. Και τώρα που τα λέμε έχει ήδη αλλάξει το μοντέλο και πρέπει να έχει ο καθένας στην οικογένεια τη δική του τηλεόραση, το δικό του αυτοκίνητο και σε λίγο ίσως το δικό του σπίτι. Και βέβαια να ζούμε σε μια μεγάλη πόλη για να είμαστε κοντά στον πολιτισμό, στα θέατρα και στους κινηματογράφους και, ανάθεμά μας, αν έχουμε χρόνο και χρήμα για να πάμε.
Συγχρόνως, παρουσιάζεται το φαινόμενο να εγκαταλείπουμε τη γη μας και να συγκεντρωνόμαστε σε μεγάλες πόλεις όπου ο καθένας μας έχει τη ζωή που είχε ένας βασιλιάς πριν από διακόσια χρόνια. Και η επαρχία έχει ερημώσει. Και όσο πιο μακριά από τη γη είμαστε, τόσο απομακρυνόμαστε από την έμφυτη σοφία του Βάθους μας. Μας τάζουν μια άλλη ποιότητα ζωής και για να καταφέρουν να μας θέλξουν. Μας προτείνουν και εμείς δεχόμαστε, σχέσεις εξάρτησης (κυρίως μέσα από τη διατροφή, τη στέγη, την εργασία, τον δανεισμό) με αποτέλεσμα να αναπαράγονται σε κοινωνικό επίπεδο τα ίδια λάθη που έχουν γίνει μέσα στην οικογένεια με την ανατροφή των παιδιών.
Κάποιοι μιλάνε για το τέλος του κόσμου. Όμως δεν είναι το τέλος του κόσμου που έρχεται. Έρχεται μάλλον το τέλος αυτού του τρόπου ζωής, αυτού του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, του σχεδόν αμιγώς υλιστικού τρόπου αντίληψης. Τώρα, μπαίνουμε σε μια φάση όπου θα βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετική «σκοπιά». Η συνείδησή μας που έχει ήδη διευρυνθεί, θα αντιλαμβάνεται τον κόσμο όχι μόνο μέσα από τα τρία χαμηλότερα ενεργειακά κέντρα (chakras), αλλά κυρίως από το κέντρο της καρδιάς.
Και να δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα για το πώς θα εφαρμόζεται αυτό στην καθημερινή ζωή, για να μην φανεί θεωρητικό αυτό που λέω. Μέχρι τώρα ερωτευόμασταν τη γυναίκα μας επειδή είχε ξανθά μαλλιά ή τον άντρα μας επειδή είχε δυνατούς μυς.
Αργότερα, δε, θεωρούσαμε φθορά του χρόνου τα λευκά μαλλιά και το χαλαρωμένο σώμα και απογοητευόμασταν. Από δω και πέρα όταν θα έχει διευρυνθεί η συνείδησή μας. Θα ερωτευόμαστε το σύντροφό μας κι αν έχει ξανθά μαλλιά ή δυνατούς μυς θα τα ερωτευόμαστε επειδή είμαστε ερωτευμένοι μαζί του. Κι αργότερα όταν τα μαλλιά του ασπρίσουν, θα ερωτευόμαστε τα άσπρα μαλλιά πάλι επειδή είμαστε ερωτευμένοι μαζί του. Έτσι δεν θα σταματάμε στα υλικά, στα εξωτερικά φαινόμενα παραπάνω από όσο χρειάζεται.
Θα τα διαπιστώνουμε, θα τα ονομάζουμε, αλλά θα μας απασχολεί περισσότερο η ουσία.
Συνεπώς οι κρίσεις, είτε οικονομικές είτε γεωλογικές είτε κοινωνικές είτε προσωπικές, συμβαίνουν επειδή αλλάζουμε επίπεδο συνείδησης και ταυτόχρονα για να μας ωθήσουν να αλλάξουμε επίπεδο συνείδησης. Και όσο πιο μεγάλη αντίσταση προβάλλουμε στην αλλαγή τόσο περισσότερο θα υποφέρουμε.
της Σοφίας Φώτεινα – Χατζηκοκόλη
Ολιστική Ψυχοθεραπεύτρια
στον Οργανισμό Κώστας Φωτεινός – Καφέ Σχολειό
Είναι γεγονός! Μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος της Πηγής Παιδείας. Το πρώτο μας τεύχος είναι γεμάτο από ανθρώπους που υπηρετούν τον πολιτισμό και την εκπαίδευση με μεράκι, αγάπη, κέφι και πολλές θυσίες. Είναι ένα μικρό ταξίδι σε μια άλλη Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα που δεν σταματά να ονειρεύεται, να ελπίζει και να δημιουργεί. Σε μια Ελλάδα που επιθυμεί την πρόοδο, την αναγέννηση και την πολιτιστική της ανάπτυξη.
Για να έρθει όμως αυτή η πολυπόθητη πρόοδος είναι απαραίτητο να αφήσουμε την εκπαίδευση να αναπνεύσει. Να της δώσουμε τον χώρο για δημιουργία και έκφραση. Να σταματήσουμε να την αντιμετωπίζουμε τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά.
Να την χτίσουμε από την αρχή δίνοντας της την περίοπτη θέση που της αξίζει. Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας αλλά και μας όχι μόνο από τους ιούς που απειλούν την σωματική μας υγεία αλλά και από όλες εκείνες τις «σκόιλ ελικίκου» καταστάσεις που αμαυρίζουν την εικόνα του εκπαιδευτικού μας συστήματος καθημερινά. Παιδαγωγοί όπως ο Τσολάκης, ο Φωτεινός, ο Κουντουράς, ο Δελμούζος αποτελούν πηγές έμπνευσης για να δημιουργήσουμε το μέλλον μιας ελεύθερης και δημοκρατικής εκπαίδευσης.
Και αυτό το τεύχος, το πρώτο μας τεύχος, αποτελεί τον οδηγό μας για να περιπλανηθούμε στα στέκια και στις γωνιές της αληθινής και πεφωτισμένης εκπαίδευσης. Μιας εκπαίδευσης που δεν σταματά ποτέ να ονειρεύεται και να συστήνεται ξανά και ξανά. Μιας εκπαίδευσης που μπορεί να μετουσιωθεί σε πραγματική πηγή γνώσης, πηγή πολιτισμού, πηγή παιδείας. H Φινλανδία το έκανε γιατί όχι και εμείς; Όπως έφερες Γερμανούς για τα αεροδρόμια, φέρε και Φινλανδούς για τα σχολεία σου. Γνωρίζουν, ίσως καλύτερα από κάθε άλλο Ευρωπαίο, πώς να δημιουργούν αξιοζήλευτα εκπαδευτικά συστήματα μακριά από μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Για να κάνεις το όνειρο πραγματικότητα, όμως, χρειάζεσαι συνοδοιπόρους. Και η Πηγή Παιδείας είχε και συνεχίζει να έχει ανθρώπους δίπλα της που την αγαπούν, την στηρίζουν και που προσδοκούν ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα για αυτούς και τα παιδιά τους. Έτσι, λοιπόν, στις σελίδες της πρώτης εκδοτικής μας προσπάθειας, η Πηγή Παιδείας έχει την τιμή να φιλοξενεί άρθρα και συνεντεύξεις μεγάλης μερίδας εκείνων των ανθρώπων που αποτέλεσαν τον ακρογωνιαίο λίθο της. Τα μέλη της συντακτικής της ομάδας είναι όλοι εκείνοι οι φίλοι και οι γνωστοί που έσπευσαν να μας μιλήσουν για την δουλειά τους, εκείνοι που μας στήριξαν και συνεχίζουν να μας στηρίζουν και να μας υποστηρίζουν τεχνικά εξελίσσοντας μας κάθε λεπτό και κάθε ημέρα, εκείνοι που μας γνώρισαν και μας θαύμασαν. Σε όλους αυτούς ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς
Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στον κόσμο της Πηγής Παιδείας
Ευαγγελία Τζιάκα
Εκδότρια
Μπορείτε να είτε να διαβάσετε το περιοδικό εδώ
ή να το κατεβάσετε δωρεάν εδώ:
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ή η αναπαραγωγή του περιεχομένου του περιοδικού. Οι παραβάτες τιμωρούνται ποινικά.
©Αll rights reserved 2016.
Ο Professional Conference Organiser της Ιnternational Publishers Exhibition θα είναι καλεσμένος στο πρώτο live της Πηγής Παιδείας την Δευτέρα 31 Αυγούστου στις 5 μμ. Βασικό θέμα της συνέντευξης θα είναι το πρόγραμμα της Virtual IP Exhibition που διοργανώνεται στις 5 & 6 Σεπτεμβρίου διαδικτυακά.
Δείτε την πρόσκληση εδώ
Βιογραφικό:
Philip Dietschi is a PCO (Professional Conference Organiser) who runs the family business that organises the International Publishers Exhibition (IPE) (www.ip-exhibitions.eu). The IPEs are the largest and most attended foreign language teaching events in Albania, Cyprus and Greece attracting every year over 6’000 foreign language professionals. In September 2020 the IPEs will inaugurate an online version – the Autumn ’20 Virtual International Publishers Exhibition – reaching out to the world with a 36-hour global event.
Since 2012 we also launched an educational subsidiary that organises workshops for foreign language teachers and promotes relevant publications – under the name of DES Dietschi Educational Services (www.des.org.gr).
His studies are in Event Management (EDGE, International Association of Professional Conference Organisers), Management and Public Relations (Diploma, University of Athens), Statistics and Insurance Science (BSc, University of Piraeus) and now working on his Master Thesis for Business Management (MBA – Tourism Management, University of Piraeus). He believes in life long learning so constantly participates (and some times presents) in conferences, workshops and seminars.
H Πηγή Παιδείας σας προσκαλεί στο δεύτερο διαγωνισμό λογοτεχνίας που πραγματοποιεί.
Η Πηγή Παιδείας διεξάγει Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος Ενηλίκων. Στόχος το Διαγωνισμού είναι η ανάδειξη και η ενθάρρυνση νέων και αξιόλογων συγγραφέων.
Τα καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού θα εκδοθούν ΔΩΡΕΑΝ σε ένα συλλεκτικό e-book.
Ο πρώτος νικητής θα κερδίσει ένα χρυσό συμβόλαιο έκδοσης και προώθησης του βιβλίου του ενώ ο δεύτερος θα κερδίσει 20 ώρες μαθημάτων Δημιουργικής Γραφής.
Όροι και προϋποθέσεις:
Για πληροφορίες, επικοινωνήστε στο 6948037123
Για αποστολή κειμένων στο pigipaideias@gmail.com ekdoseislogotexnia@gmail.com
Καλή επιτυχία!
